Ναπολέων Λαπαθιώτης - Ποιήματα (31 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1888)

Ἀναμνήσεις


Τὸ κάθε τι ποὺ πέρασε, γιὰ πάντα μ᾿ ἔχει σκλάβο

κι ὅσο γυρεύεις Σήμερα, τὸ Χτὲς νὰ μ᾿ ἀφανίσεις,

τόσο σὲ ῾κεῖνο θὰ γυρνῶ καὶ τόσο δὲ θὰ παύω

νὰ ζῶ στὶς ἀναμνήσεις...



Θαρρεῖς καὶ κάτι μόνιμα, μπροστά μ᾿ εἶναι πεσμένο

καὶ κρύβοντας καὶ σβήνοντας ὁλότελα τὸ Τώρα,

μὲ κάνει νὰ μὴ χαίρουμαι καὶ μήτε νὰ προσμένω

καινούργια, τάχα, δῶρα...



Σ᾿ ὅτι ποθεῖ καὶ σ᾿ ὅτι ζεῖ, ἡ ψυχή μου μένει ξένη

κι οὔτε μπορεῖς, Φωνὴ Ζωῆς, ἀλλιῶς νὰ τὴ δονήσεις,

παρὰ θαμπὰ καὶ μακρινά, σὰ μουσικὴ ποὺ βγαίνει

μέσ᾿ ἀπ᾿ τὶς ἀναμνήσεις...



Τῆς πεθαμένης τῆς χαρᾶς, ἔχει στερέψει ἡ βρύση

κι οὔτε γυρέυει θάματα κι οὔτε προσμένει δῶρα

κι οὔτε μπορεῖ πιὰ τίποτα νὰ τὴ παρηγορήσει,

Σχόλια