Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2014

«Μπάτε σκύλοι αλέστε κι αλεστικά μη δίνετε!..»



                                                                                                                         Υπογράφει ο Γιώργος Καραχάλιος









 Δημοσιογράφος – Φιλόλογος




«…Δεν είδα γύρω μου
 να σέβεται κανείς τον άνθρωπο.
Είδα να σέβονται τη μοχθηρία,
Τη δύναμη, την εξουσία,
Την ατιμία, τον πλούτο…»


…Λόγια απλά, λόγια σοφά λόγια με νόημα και σημασία… Λόγια από τη συγγραφέα Δίδω Σωτηρίου, της οποίας ο επίκαιρος στίχος βρίσκει – για πολλοστή φορά – «ανταπόκριση» στα διαχρονικά «δρώμενα» και «τεκταινόμενα» του πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού μας γίγνεσθαι

Και τούτο, καθώς η ειδησεογραφία των τελευταίων μηνών (και όχι μόνον) κινείται:


  • Στον παλμό της μίζας και της ρεμούλας
  • Στο ρυθμό της απάτης και της αρπαχτής
  • Στο ταγκό της διαφθοράς και της διαπλοκής
  • Στο χορό και στο «χρυσό πάρτι» των χρηματοδοτήσεων των ΜΚΟ, αλλά και
  • Στον «αστερισμό» της Δικαιοσύνης, των εισαγγελέων και των δικαστών!..

«Η χώρα όπου ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα»

Δεν περνάει μέρα, δεν περνάει επταήμερο που να μην αποκαλύπτεται και ένα σκάνδαλο, ένα κρούσμα διαφθοράς και διαπλοκής

Μια χώρα χωρίς ενεργοποίηση – εδώ και χρόνια- των ελεγκτικών μηχανισμών. Μια χώρα που πίσω από σχεδόν καθένα αξιωματούχο, δημόσιο υπάλληλο, συνδικαλιστή κ.α. χρειάζεται και ένας … «χωροφύλακας»!

Καθηλωμένοι πλέον οι νεοέλληνες σε καναπέδες και κρεβάτια, παρακολουθούν έκπληκτοι κάθε βράδυ τα τηλεοπτικά δελτία και μένουν με τα μάτια ορθάνοιχτα από  το ντόμινο αποκαλύψεων που κοινοποιούνται από τους τηλεοπτικούς αστέρες. Και ιδιαίτερα … «δια στόματος» Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρου Ρακιντζή. Και μάλιστα σε τέτοιο σημείο που να φοβούνται ακόμα και… ν’ ανοίξουν την τηλεόραση. Και ταυτόχρονα να απορούν: «Τι θ’ ακούσουμε σήμερα Θεέ μου;»

Σκάνδαλα… σκάνδαλα… σκάνδαλα

Δεν έχουν τέλος λοιπόν οι αποκαλύψεις για τα σκάνδαλα και τα εκατοντάδες εκατομμύρια που «χάθηκαν στο δρόμο», όπως:

Το ολέθριο πάρτι και η απίστευτη φάμπρικα με τα εξοπλιστικά, τις προμήθειες και τα «αντισταθμιστικά» οφέλη, το κύκλωμα λαθρεμπορίας καυσίμων, η Λίστα Λαγκάρντ, η Λίστα Νικολούδη, οι αμαρτωλές συμβάσεις, τα θαλασσοδάνεια και οι αμαρτίες του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, η Proton Bank και ο Λ. Λαυρεντιάδης, οι πρωταγωνιστές της φοροδιαφυγής, οι υποθέσεις Λιάπη και Τομπούλογλου, το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, οι offsores, το τεράστιο φαγοπότι με τα δημόσια έργα, η κομπίνα με τις πλαστές ταυτότητες, πτυχία και μεταπτυχιακά, οι επίορκοι και αργόμισθοι δημόσιοι υπάλληλοι, οι «αγνοούμενοι» των Δημοτικών Επιχειρήσεων κλπ.

Και αν κοιτάξουμε και προς το…  παρελθόν – ενδεικτικά – μπορούμε να θυμηθούμε:

Siemens, Βατοπέδι, παραδικαστικό κύκλωμα, δομημένα ομόλογα, έγκλημα χρηματιστηρίου, υποκλοπές, κοινοτικά κονδύλια, αγροτικές επιδοτήσεις, διατροφικά σκάνδαλα, καρτέλ γάλακτος, κουμπάροι, σκάνδαλα ΟΣΕ, ΠΥΡΚΑΛ, ΟΠΑΠ, Αγροτική Ασφαλιστική, Αγρέξ-Προμέξ, προσλήψεις εκτός ΑΣΕΠ, Golden Boys και girls, παράνομες Ελληνοποιήσεις, εθνικό κτηματολόγιο, φρουτάκια, το πάρτι στην Υγεία, τα στημένα μάτς και τόσα άλλα.

Και γιατί θα πρέπει να τα θυμόμαστε όλα αυτά;

Απλούστατα. Για ένα σοβαρό και μοναδικό λόγο: για να μην τα ξεχάσουμε και για να μην τους ξεχνάμε!..

«ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ ΜΕ ΤΙΣ ΜΚΟ!..»

Και για μην… ξεχνιόμαστε λοιπόν, τελευταίο και καραμπινάτο: Το πάρτι της ασυδοσίας με τις  Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις.

Μεγάλο το φαγοπότι. Εκατοντάδες οι ΜΚΟ, εδώ και χρόνια. Πάνω από ένα δισεκατομμύριο ευρώ – εκτιμάται – τα διαφυγόντα από τον «ελληνικό κορβανά». Περίεργες και ανεκτέλεστες δράσεις. Χωρίς δυνατότητα πιστοποίησής τους. Ανύπαρκτο το νομοθετικό πλαίσιο. Ανύπαρκτα και τα παραστατικά και οι αποδείξεις. Και πάνω απ’ όλα:

«φ ι λ ε υ σ π λ α χ ν ί α      Ε λ λ ή ν ω ν»

καθώς πολλούς «αετονύχηδες» των ΜΚΟ τους απασχολούσε – ανάμεσα στ’ άλλα – «αν η ντομάτα μπορεί να φυτρώσει στην Αφρική» κι’ αν «υπάρχει τρόπος να ενισχυθεί η δενδροφύτευση στο δάσος του Αμαζονίου!»

Και όχι μόνον:

  • να μην ενδιαφερθούν όλοι αυτοί και για την υποαπασχόληση συνεταιριστικών δομών των Παλαιστινίων γυναικών στη Δυτική όχθη, τη Γάζα, το Λίβανο και την Ιορδανία;
  • να μην προβληματισθούν για την εκπαίδευση των Ινδιάνων στον οινοτουρισμό;
  •  να μην απασχοληθούν με την εκπαίδευση δικαστών στο Αζερμπαϊτζάν;
  • να μη φροντίσουν για την ψυχολογική υποστήριξη στο Πακιστάν; (Αλήθεια, με τι είδους παραστατικά πιστοποιήθηκε η υλοποίηση αυτής της δράσης;)

Και μαζί … «με τα ξερά, να καίγονται τα χλωρά»: Να παίρνει αμπάριζα αυτή η  φαρσοκωμωδία – ιλαροτραγωδία και τις αξιόλογες και αξιέπαινες για το έργο τους ΜΚΟ. Όπως, η Action Aids, η VWF κ.α… Και ταυτόχρονα να «εξαυλώνεται» στην κυριολεξία η ευγενική και υψηλή ιδέα του εθελοντισμού.

Ωστόσο, η απαίτηση της κοινωνίας είναι μία: η διερεύνηση του σκανδάλου των ΜΚΟ σε βάθος, αλλά και σε βάθος χρόνου.

Άλλωστε αυτονόητη και εύλογη θεωρείται η υποχρέωση της Πολιτείας «να ρίξει άπλετο φώς», προκειμένου ταυτόχρονα να αποτραπεί και μια ενδεχόμενη απειλή απόρριψης του θεσμού. Γιατί υπάρχουν – όπως προαναφέρθηκε – και άξιες ΜΚΟ!

Νομική θωράκιση, λοιπόν. Διαφάνεια. Υπευθυνότητα.
Συγκεκριμένες δράσεις, με έλεγχο υλοποίησής τους κλπ.

«Γ Ι Α Τ Ι;»

… Και καθώς βαδίζεις στην Πανεπιστημίου και δεν βλέπεις σε κανένα πρόσωπο να «ανθεί» το χαμόγελο στα χείλη, (λες και το έχουν σβήσει με μπλάνκο) μέσα σ’ αυτή την καταχνιά, το μούδιασμα, την παραζάλη και την έκπληξη από το καθημερινό ντόμινο των αποκαλύψεων, αβίαστο, πηγαίο και αυθόρμητο προκύπτει το ερώτημα:

γ ι α τ ί;


  • Γιατί φθάσαμε εδώ που φθάσαμε;
  • Υπάρχει άραγε κάποιος που θα μπορούσε με δυό λόγια – και χωρίς περιστροφές – να δώσει μια καθαρή και πειστική απάντηση;
  • Πόσοι και ποιοι είναι υπεύθυνοι γι’ αυτό το κατάντημα της Ελλάδας;

Σίγουρα υπάρχουν ευθύνες. Ποινικές. Πολιτικές Συλλογικές. Εξατομικευμένες.


ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ – ΕΝΟΧΗ – ΤΙΜΩΡΙΑ

Δεν αρκεί φυσικά η περιστασιακή και αποσπασματική – έστω και καθημερινή – γνωστοποίηση των σκανδάλων της διαφθοράς.
Δεν αρκεί μόνον η αποκάλυψη και η ανάδειξή τους.
Δεν αρκούν μόνον τα ρεπορτάζ, οι κάμερες, οι δηλώσεις, οι ξορκισμοί και οι «τηλεοπτικές δίκες».
Όπως δεν αρκεί ο διασυρμός και η διαπόμπευση  των ενόχων, που για δεκαετίες στιγμάτισαν τη χώρα μας και καταβαράθρωσαν την αξιοπρέπεια της Ελλάδας, ανεξάρτητα από χρώμα και κομματικές σημαίες.

*     *     *

«Σώσαμε τους αριθμούς. Ας σώσουμε και τους ανθρώπους», η φράση που ακούγεται στα κατά τόπους καφενεία, τις γειτονιές, το μετρό και στις οικογενειακές και φιλικές παρέες.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλούν τα στοιχεία της πρόσφατης Έκθεσης του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος:

  • 3.797.100 Έλληνες (το 34,6% του πληθυσμού), βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας και σε κατάσταση αποκλεισμού. Πρόκειται για το 4ο υψηλότερο ποσοστό στην Ευρωπαϊκή Ένωση μετά τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και τη Λετονία.
  • Το 50% των φτωχών στην Ελλάδα έχουν εισόδημα κάτω από 4.000 ευρώ το χρόνο ανά άτομο.
*     *     *

Ταυτόχρονα, εντύπωση προκαλεί στην κοινή γνώμη το γεγονός πως πριν από ένα–ενάμιση χρόνο – και κυρίως παλαιότερα – δεν άνοιγε κανένας «Φάκελος».

Φαίνεται ωστόσο πως τον τελευταίο καιρό τα πράγματα και τα δεδομένα έχουν διαφοροποιηθεί. Φυσικά προς το καλύτερο, καθώς ελέγχονται όλες οι υποθέσεις διαφθοράς, οι μίζες και τα φαινόμενα διαπλοκής.

Έτσι, εδώ και κάποιους μήνες ανοίγουν οι «Φάκελοι», αλλά και τα στόματα. Και κυρίως … τα κελιά.

Οι πολίτες, ο λαός, το … «ποίμνιο» θέλει καθοδήγηση.  Θέλει μπροστάρη.  Θέλει οδηγό και … «καθοδηγητή» που να μην τον οδηγεί στον … «γκρεμό!...

Το ρόλο σε όλες τις προαναφερθείσες περιπτώσεις μπορεί και πρέπει να τον παίξει η Δικαιοσύνη.

*     *     *

Η Δικαιοσύνη που εκτός από το «νομικό οπλοστάσιο» που διαθέτει, έχει στο πλευρό της και μια κοινωνία  ολόκληρη, έναν ολόκληρο λαό που ζητάει να τεθεί τέρμα σ’ αυτή τη …. «σαπίλα»!....

Ο κόσμος ζητάει, επιμένει και αναμένει να μπει η «σφραγίδα» της Δικαιοσύνης στην τελική και επίσημη νομική ετυμηγορία. Οι εισαγγελείς σίγουρα θα επιμείνουν! Το απέδειξαν άλλωστε.

Από τους δικαστές εξάλλου εξαρτάται – γιατί όχι – η εύρυθμη λειτουργία της Δημοκρατίας με τη διάκριση των τριών εξουσιών που επιβάλει το Σύνταγμα.

Στόχος της Δικαιοσύνης να αποκαλύψει όλους αυτούς που είχαν «βάλει βαθειά την κουτάλα στο μέλι» και να τους οδηγήσει στο εδώλιο, προκειμένου να αντιμετωπίσουν κατά πρόσωπο τη Νέμεση.
*     *     *

Και παράλληλα, με την πεποίθηση και τη βεβαιότητα πως η δικαστική έρευνα  δεν θα λειτουργήσει ως… «βαλβίδα αποσυμπίεσης και εκτόνωσης» της αγανάκτησης, της πικρίας και της απογοήτευσης των πολιτών γι’ αυτά που διαβάζουν, βλέπουν και μαθαίνουν σε καθημερινή βάση.

Και τούτο, καθώς στο επίκεντρο της επικαιρότητας και της ειδησεογραφίας βρίσκονται οι λειτουργοί της Δικαιοσύνης με τις δικαστικές πρωτοβουλίες τους.

Δικαστικές πρωτοβουλίες που αναμφισβήτητα, ικανοποιούν τους πολίτες καθώς και το περί δικαίου αίσθημα της ελληνικής κοινωνίας. Δικαστικές πρωτοβουλίες που υποχρέωσαν αναγνωρίσιμα πρόσωπα να πάρουν την «άγουσα» προς τα κελιά των κατά τόπους φυλακών της χώρας.

Και μάλιστα σε τέτοιο σημείο και σε τέτοια έκταση που ορισμένοι από τη μια να  διατείνονται πως σε λίγους μήνες «θα είναι αμέτρητοι εκείνοι που θα συναντιούνται πίσω από τα κάγκελα των φυλακών» κι’ από την άλλη πως το «Πάμε Πλατεία;» τείνει να εξελιχθεί σε… «Πάμε Κορυδαλλό

ΝΙΣΑΦΙ ΜΕ ΤΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ – ΦΕΡΤΕ ΠΙΣΩ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ

Και λοιπόν; Η φυλακή – φυλακή.

Τα λεφτά θα τα πληρώσει κανείς;

Θα τα επιστρέψουν όλοι, όπως ήδη ορισμένοι-ελάχιστοι- έκαναν;

Και φυσικά, ενδεχόμενες ολιγωρίες και σκοπιμότητες δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να σταθούν «φραγμός» στην προσπάθεια:


  •        Να αποκαλυφθούν οι ένοχοι
  •         Να τιμωρηθούν, και  
  •         Να επιστρέψουν στην Ελλάδα και στους Έλληνες τα κλεμμένα
Η Πολιτεία δεν μπορεί και δεν πρέπει να «σταυρώσει τα χέρια». Όλα τα λαμόγια, όλοι οι ένοχοι έχουν περιουσία, που πρέπει άμεσα


  •         να δεσμευθεί
  •         να κατασχεθεί και
  •         να εκποιηθεί
για να μπουν επιτέλους στα Ταμεία τα κλεμμένα, που κατασπαταλήθηκαν – χρόνια τώρα – με τις ευλογίες και την κάλυψη των «άνωθεν».

Και μάλιστα να επιστραφούν τώρα, πριν τα γνωστά «υποζύγια» - μισθωτοί και συνταξιούχοι – κληθούν να κάνουν και άλλες θυσίες!..

Ωστόσο, κανένας δεν πιστεύει πως θα επανέλθουμε στα προ – κρίσης επίπεδα. Όλοι όμως, θέλουν και αξιώνουν μια «ανάσα», μια ανακούφιση από τους φόρους και τα χαράτσια που πληρώνουν. Αξιώνουν διαφάνεια για όλους και για όλα, εργασία, επιβίωσηΔεν αρκούν μόνον οι διαπιστώσεις, οι αποκαλύψεις και οι αφορισμοί!..

ΤΙ ΜΕΛΛΕΙ ΓΕΝΕΣΘΑΙ – ΑΛΛΑΓΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑΣ

Και προκειμένου η Ελλάδα,


  •         να μη βιώσει ξανά τη «σαπίλα» των σκανδάλων,
  •         να μη δει ξανά «βαποράκια» να πηγαινοέρχονται με βαλίτσες εκατομμυρίων Ευρώ στο χέρι,
  •         και να ελπίζει πλέον σ’ ένα καλύτερο αύριο, χωρίς χρέη, σκάνδαλα, ανεργία, αναξιοκρατία κλπ.,
καθίσταται
εύλογη, έκδηλη και επιτακτική η αναγκαιότητα της τροποποίησης του νομικού πλαισίου, με στόχο ο πολιτικός να αντιμετωπίζεται νομικά όπως ακριβώς και ο απλός πολίτης

*     *     *

Το ζητούμενο λοιπόν, το θέμα – από εδώ και πέρα – είναι: τι γίνεται;

Γιατί όσο κι’ αν εφαρμοσθούν οι νόμοι, όσο κι’ αν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί δραστηριοποιηθούν, αν δεν αλλάξει η νοοτροπία όλων μας – «μηδέν εις το πηλίκον»
Και επειδή είναι κοινά αποδεκτό πως «η Ελλάδα δεν θα αλλάξει, αν δεν αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι» και πως «η αλλαγή μπορεί να έρθει μόνον από κάτω προς τα πάνω»

α ν α γ κ α ί ο   ε ί ν α ι

να θυμηθούμε όλοι μας ποιοι είμαστε, από πού ήρθαμε και πού πάμε.
Η φράση που είπε στους  τρεις πρώτους μήνες της κρίσης ο Γιώργος Μανιώτης: «3000 χρόνια Ιστορία, δεν θα μας τα φάνε οι Τράπεζες» είναι αυτή η φράση που θα πρέπει να μας προβληματίσει και να αλλάξουμε ρότα στη συμπεριφορά μας.
Άλλωστε,


  •         η «θεοποίηση» του lifestyle,
  •         η απαξίωση της εντατικής εργασίας,
  •         η «θεοποίηση» της λαμογιάς, της διαπλοκής και της μίζας,
  •         η καθιέρωση της αναξιοκρατίας,
  •         η απαξίωση της εμμονής στην αξία, την ποιότητα και την ικανότητα,
  •         η υλοποίηση των συνδικαλιστικών επιταγών,
  •         ο εθισμός στον καταναλωτισμό, την ευμάρεια και την ευδαιμονία,
  •         η πίστη στη λογική του εύκολου κέρδους, της «ξεπέτας» και της «αρπαχτής»,
  •         η πρυτάνευση του όφελους της τσέπης μας,
  •         η αδιαφορία για το καλό της χώρας, ακόμα και για την άμυνα της Πατρίδας μας,
  •         η εξιδανίκευση της εργασίας στο Δημόσιο σε αντίθεση με την εργασία στον ιδιωτικό τομέα, καθώς και τόσα άλλα
συγκαταλέγονται, απαριθμούνται και συνυπάρχουν
στις αιτίες της σημερινής κρίσης, που βιώνουμε.

  



«ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΑ»

ΠΡΩΤΟ: Και γιατί τώρα όλο αυτό το ντόμινο αποκαλύψεων;
Γιατί τώρα υπάρχει η πολιτική βούληση;
Γιατί τώρα δεν υπολογίζεται το πολιτικό και κομματικό κόστος;
Γιατί τώρα υπάρχει η βούληση των Ελλήνων να πληρώσουν όλοι οι ένοχοι για όλα;

ΔΕΥΤΕΡΟ: «Όμορφος κόσμος ηθικός, αγγελικά πλασμένος».
                 Φάγανεφάγανεφάγανε.

ΤΡΙΤΟ: Και σίγουρα δεν τα φάγαμε όλοι μαζί. Κάποιοι τα μοίραζαν – κάποιοι τα
 έτρωγαν. Και κάποιοι – βασιζόμενοι στη λογική εκμαυλισμού των πολιτών –
 έφαγαν με περισσή απληστία.

ΤΕΤΑΡΤΟ: Και τώρα καλούνται αυτοί που δεν έφαγαν, να πληρώσουν αυτά που
                  έφαγαν εκείνοι.
ΠΕΜΠΤΟΉρθε ωστόσο η στιγμή, ο καιρός, η ευκαιρία να τελειώνουμε – μια και
                  καλή – μ’ όλους αυτούς τους τύπους.

ΕΚΤΟ: Ευτυχώς, που τελείωσαν τα λεφτά… κι’ ας ελπίσουμε πως δεν υπάρχουν
           άλλα για κλέψιμο!..


«Η θ ι κ ό ν   δ ί δ α γ μ α»

Σίγουρα όλοι μας έχουμε:



  •         ηλεκτρική κουζίνα
  •         ηλεκτρικό ψυγείο
  •         ηλεκτρικό πλυντήριο

*        Ας σταματήσουμε επιτέλους
να έχουμε και …
                                         ηλεκτρική συνείδηση!..


Print Friendly and PDF

Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου 2014

JOHN DONAT ΚΡΗΤΗ 1960

 



Η δίγλωσση αυτή έκδοση (ελληνικά - αγγλικά) παρουσιάζει περίπου 140 από τις φωτογραφίες που ο John Donat τράβηξε σε δυο διαδοχικά ταξίδια του στην Κρήτη το 1960 και το 1961. Το ενδιαφέρον των φωτογραφιών αυτών δε βρίσκεται μόνο στην αισθητική αξία και την καλλιτεχνική τους ποιότητα, αλλά και στον πολύ προσωπικό τρόπο με τον οποίο ο Donat απαθανάτισε τον τόπο, τα πρόσωπα και τις ασχολίες τους, έτσι που να αναδύεται έντονα η ατμόσφαιρα της εποχής. Σε κάποιες από τις φωτογραφίες του καταγράφει χαρακτηριστικά σοκάκια και σπίτια της παλιάς πόλης των Χανίων, το γραφικό κουρείο του Πίπη στην Ιεράπετρα, το σκαμμένο από τα χρόνια πρόσωπο μιας γριάς γυναίκας, στιβαρές κορμοστασιές Κρητικών, τα έξυπνα βλέμματα των παιδιών. Αλλού φωτογραφίζει σχεδόν κινηματογραφικά την ταβέρνα του Μπουζουνιέρη: τους θαμώνες της, τους ναύτες που χορεύουν ζεϊμπέκικο, το τζουκ μποξ με τις φωτογραφίες του Καζαντζίδη και της Μαρινέλλας. Λίγο πιο κάτω συναντά την περιφορά της εικόνας της Παναγίας στις 21 Νοεμβρίου, ημέρα των Εισοδίων της. Οι μητροπολίτες με τα επίσημα άμφιά τους στο μέσον της πομπής, οι στρατιώτες σε εφ' όπλου λόγχη παραταγμένοι αριστερά και δεξιά, και τα παπαδοπαίδια με τα λάβαρα στα χέρια, που ούτε σε μια τέτοια στιγμή δεν μπορούν να κρύψουν τη διάθεσή τους για παιχνίδι.
Ταξιδεύοντας στην ύπαιθρο ο Donat γοητεύεται από τα παλιά βυζαντινά τοιχογραφημένα εξωκκλήσια αλλά και από τις γραμμές των λόφων, τους ελαιώνες μετά τη βροχή, τα καφενεία, το καζάνι της τσικουδιάς, το ελαιοτριβείο. Γνωρίζεται με τους ανθρώπους, την οικογένεια Μαλεφάκη στον άγιο Ιωάννη, τον Παύλο και την Ελένη Ορφανουδάκη στην Ανώπολη, τον Παπαμάρκο στην Κάνδανο, και τους φωτογραφίζει με την ίδια αγάπη που κι εκείνοι τον δέχονται. Στο Καλό Χωριό παρακολουθεί τις προετοιμασίες για ένα γάμο. Μια όμορφη κοπέλα που μόλις έχει στρώσει το κρεβάτι του γάμου, ευχαριστημένη φτιάχνει τα μαλλιά της. Κι ενώ ο Donat τη φωτογραφίζει, εκείνη στρέφει αλλού το βλέμμα της, ένα βλέμμα τόσο έντονο που μοιάζει να έχει μόλις δραπετεύσει από ταινία του ιταλικού νεορεαλισμού. Υπάρχει μια ατελείωτη ποικιλία στις φωτογραφίες του John Donat.
Το βιβλίο αυτό σε ταξιδεύει στην Κρήτη και σε βοηθά να ανασυνθέσεις τη ζωή στο νησί, έτσι όπως ήταν στις αρχές της δεκαετίας του '60. Είναι ένα βιβλίο που ξεκίνησε από ένα ταξίδι, εκείνο του John Donat στην Κρήτη, και σ΄ ένα ταξίδι σε οδηγεί με τη σειρά του, σ΄ ένα ταξίδι γοητευτικό.

ΛΕΥΚΩΜΑΤΑ

ISBN-13: 978-960-524-085-1 | 30 x 23 εκ. | 144 σελ. | 


ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΡΗΤΗΣ

Δύο εντυπωσιακά δείγματα αρχαίας μουσικής

 


Tο παλαιότερο πλήρες μουσικό κομμάτι που σώζεται από την αρχαία Ελλάδα
Ο Σείκιλος έγραψε το τραγούδι του μετά το 200 π.Χ. σε επιτύμβια κυλινδρική στήλη που έχει ύψος 40 εκατοστά και περιέχει στην κοινή ελληνική της ελληνιστικής εποχής ένα επίγραμμα δώδεκα λέξεων και ένα μέλος (τραγούδι) δεκαεφτά λέξεων μαζί με τη μουσική του. Στην κορυφή της στήλης, το επίγραμμα αναφέρει τον άνθρωπο που το έγραψε, καθώς και το σκοπό για τον οποίο το έγραψε:
ΕΙΚΩΝ Η ΛΙΘΟΣ ΕΙΜΙ. ΤΙΘΗΣΙ ΜΕ ΣΕΙΚΙΛΟΣ ΕΝΘΑ ΜΝΗΜΗΣ ΑΘΑΝΑΤΟΥ ΣΗΜΑ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΝ (Εγώ η πέτρα είμαι μια εικόνα. Με έβαλε εδώ ο Σείκιλος ως διαχρονικό σήμα αθάνατης μνήμης).
Στη μέση υπάρχουν οι στίχοι του τραγουδιού μαζί με τα σύμβολα της μελωδίας, η οποία είναι του λεγόμενου φρυγικού τύπου:
ΟΣΟΝ ΖΗΣ ΦΑΙΝΟΥ,
ΜΗΔΕΝ ΟΛΩΣ ΣΥ ΛΥΠΟΥ.
ΠΡΟΣ ΟΛΙΓΟΝ ΕΣΤΙ ΤΟ ΖΗΝ,
ΤΟ ΤΕΛΟΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΑΙΤΕΙ
Μετάφραση
Όσο ζεις λάμψε,
καθόλου μη λυπάσαι.
Για λίγο διαρκεί η ζωή,
ο χρόνος καθορίζει το τέλος.
Στο κάτω μέρος της στήλης αναγράφεται η αφιέρωση ΣΕΙΚΙΛΟΣ ΕΥΤΕΡΠΗΙ (Ο Σείκιλος στην Ευτέρπη), αλλά δεν γίνεται κατανοητό εάν πρόκειται για τη σύζυγο, την ερωμένη, τη φίλη, την αδελφή ή την κόρη του, ή και απλώς την Μούσα της μουσικής. Το μήνυμα αυτό αντιστοιχεί στο επικούρειο απόφθεγμα «όσο ζούμε πρέπει να χαιρόμαστε όπως οι θεοί» γιατί ο θάνατος είναι το τέλος και δεν υπάρχει συνέχεια. Εμφανώς επικούρεια είναι όλα τα αναφερόμενα συστατικά του μέλους: η ηδονή της ζωής, η αταραξία, καθώς και το τελικό όριο της ζωής, ο θάνατος.
Η επιτύμβια στήλη ανακαλύφθηκε το 1883 στην τουρκική πόλη Αϊδίνιο, όπως είναι το σύγχρονο όνομα των αρχαίων Τραλλέων. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής καταστροφής του 1922 η στήλη χάθηκε και πολλά χρόνια αργότερα ξαναβρέθηκε σε έναν κήπο τουρκικού σπιτιού. Η ιδιοκτήτρια του σπιτιού είχε κόψει τη βάση της στήλης για να την χρησιμοποιήσει ως βάζο για λουλούδια. Σήμερα φυλάσσεται στο Εθνικό Μουσείο της Δανίας στην Κοπεγχάγη. Πιστά αντίγραφά του υπάρχουν σε διάφορα μουσεία.




 http://www.youtube.com/watch?v=DBhB9gRnIHE





Eκτέλεση της αρχαιότερης σωζόμενης μελωδίας στον κόσμο, η οποία προέρχεται από τους Χουρρίτες (λαός της Μέσης Ανατολής των οποίων το κράτος βρισκόταν στην ζεύξη της σημερινής Τουρκίας, Συρίας και Ιράκ) και χρονολογείται γύρω στο 1400 π.Χ.: 

Παίζεται με λύρα Kinnor, την οποία χρησιμοποιούσαν και οι αρχαίοι Εβραίοι. Κάπως έτσι πρέπει να ακουγόταν η μουσική που έπαιζε ο Βασιλιάς Δαβίδ (οι Ψαλμοί).  




http://www.dimokratianews.gr/

Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου 2014

Διάβαση








Φώτα καίνε
Η μάνα μου έβαλε ένα λαμπάκι νυκτός, μου είπε
Οι παλιές μου αγάπες ιδρώνουν απ΄το φως
Ολόκληρο κοπάδι αμνών, τυφλώνεται
Και μείναμε εμείς, οι λίγοι τυχεροί.
Χωρίς φως


TOY NIKOY ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ

Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2014

Η Ιατρική των Ελλήνων: Αυθεντική διαχρονική επιστήμη

«Αν δεν υπάρχει υγεία, όλα τα υπόλοιπα αγαθά σε τίποτα δεν ωφελούν» Ιπποκράτης.
 
 
 
Αυτό ήταν το «μότο» των αρχαίων Ελλήνων γι αυτό και έδιναν βαρύνουσα σημασία στην υγεία αλλά και στον καλύτερο δυνατό τρόπο θεραπείας σε περίπτωση ασθενείας.
Οι Έλληνες γιατροί έχουν μείνει στην ιστορία χάριν της ακεραιότητας, του καινοτομικού χαρακτήρα του έργου τους και του σεβασμού τους προς τον άνθρωπο.
Εκμεταλλεύονταν αυτά που  η φύση  προσέφερε και έτσι θεράπευαν ανιδιοτελώς πάσης φύσης ασθένεια. Παραπλήσια σε αυτό το είδος επιστήμης είναι η σύγχρονη μέθοδος της ομοιοπαθητικής , της οποίας το όνομα απαντά για πρώτη φορά στον Ιπποκράτη, και η οποία εντοπίζει και καταπολεμά με φυσικό τρόπο την ρίζα της εκάστοτε ασθένειας, φέροντας τα συμπτώματά της σε έξαρση, προκειμένου να εξαλειφθούν τελείως. Το αντίθετό της είναι η αλλοπαθητική ιατρική, η κυριαρχούσα, δηλαδή, μέθοδος των ημερών, η οποία πολλάκις περιορίζεται στην καταπολέμηση των συμπτωμάτων και όχι της αιτίας.
Ήδη από την πανάρχαια εποχή του Ερμή του Τρισμέγιστου η ιατρική επιστήμη βρισκόταν σε ένα διόλου ευκαταφρόνητο επίπεδο, καθώς και ο ίδιος ασχολήθηκε, μεταξύ των άλλων, και με τον εν λόγω κλάδο, αντλώντας υλικά από την φύση και μετατρέποντάς τα σε φάρμακα.

Οι διανοητικά ισχυροί άνθρωποι...

Οι διανοητικά ισχυροί άνθρωποι…:

 

 

1. Δεν χάνουν χρόνο με το να λυπούνται τον εαυτό τους για αυτά που τους συνέβησαν, για το «πώς ήρθαν τα πράγματα», ή για το πώς τους συμπεριφέρθηκαν άλλοι. Αντίθετα
, αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους και του ρόλου τους στη ζωή και αντιλαμβάνονται ότι η ζωή δεν είναι πάντοτε δίκαιη.

2. Δεν γίνονται υποχείρια άλλων.
Δεν επιτρέπουν σε άλλους να πάρουν τον έλεγχο από τα χέρια τους και δεν επιτρέπουν σε κάποιον άλλο να έχει εξουσία επάνω τους. Δε θα έλεγαν για παράδειγμα την εξής φράση: «Το αφεντικό μου με κάνει να νιώθω άσχημα», κι αυτό γιατί καταλαβαίνουν ότι οι ίδιοι ελέγχουν τα συναισθήματά τους και τον τρόπο που αντιδρούν στις καταστάσεις.

3. Δεν προσπαθούν να αποφύγουν μια αλλαγή.
Αντίθετα, καλωσορίζουν κάθε θετική αλλαγή και είναι πρόθυμοι και ευέλικτοι. Καταλαβαίνουν ότι η αλλαγή είναι αναπόφευκτη και πιστεύουν στις ικανότητές τους να προσαρμόζονται στις καταστάσεις.

4. Δε σπαταλούν ενέργεια σε πράγματα που δε μπορούν να ελέγξουν.
Για παράδειγμα δε θα ακούσετε κάποιον «διανοητικά ισχυρό» να παραπονιέται για μια βαλίτσα που χάθηκε στο αεροδρόμιο ή για την κίνηση στους δρόμους. Αντίθετα, επικεντρώνονται σε αυτά που μπορούν να ελέγξουν στη ζωή τους. Αναγνωρίζουν ότι μερικές φορές το μόνο πράγμα που μπορούν να ελέγξουν είναι η συμπεριφορά και η στάση τους.

5. Δεν προσπαθούν να ευχαριστήσουν τους πάντες
. Αναγνωρίζουν ότι δεν χρειάζεται να ευχαριστούν τους πάντες όλη την ώρα. Δεν φοβούνται να πουν όχι ή να εκφράσουν τη γνώμη τους όταν χρειάζεται. Προσπαθούν να είναι ευγενικοί και δίκαιοι, όμως δεν ασχολούνται με κάποιον ο οποίος ενοχλείται επειδή απλά δεν… «έγινε το δικό του».

6. Δε φοβούνται το ρίσκο.
Δεν παίρνουν απερίσκεπτες ή ανόητες αποφάσεις, αλλά δε φοβούνται να πάρουν ρίσκο όταν έχουν υπολογίσει όλους τους πιθανούς κινδύνους. Ζυγίζουν τις καταστάσεις προτού πάρουν μια μεγάλη απόφαση και είναι πλήρως ενημερωμένοι για την πιθανότητα… «αναποδογυρίσματος».

7. Δε δίνουν δεκάρα για το παρελθόν.
Δεν χάνουν χρόνο με το να σκέφτονται ή ευχόμενοι για το πώς θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά τα πράγματα. Αναγνωρίζουν το παρελθόν και προσπαθούν να μάθουν από τις εμπειρίες τους. Ζουν για το παρόν και σχεδιάζουν το μέλλον.

8. Δεν επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη ξανά και ξανά.
Αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεων και των συμπεριφορών τους και μαθαίνουν από τα λάθη τους. Δεν τα επαναλαμβάνουν ξανά και ξανά, αλλά προχωρούν μπροστά και φροντίζουν να λαμβάνουν πιο σωστές αποφάσεις στο μέλλον.

9. Δεν υποβαθμίζουν την επιτυχία των άλλων.
Αναγνωρίζουν και χαίρονται με την επιτυχία των τρίτων. Δε ζηλεύουν ή νιώθουν εξαπατημένοι, όταν κάποιος άλλος τους ξεπερνά. Αντίθετα, αναγνωρίζουν ότι η επιτυχία είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς και είναι πρόθυμοι να δουλέψουν σκληρά για να απολαύσουν και το δικό τους μερίδιο σε αυτήν.

10. Δεν τα παρατάνε μετά από μια αποτυχία
. Δε βλέπουν την αποτυχία ως ένα λόγο για να τα παρατήσουν. Αντίθετα, τη βλέπουν ως μια ευκαιρία για να ωριμάσουν και να βελτιωθούν. Είναι πρόθυμοι να συνεχίσουν να προσπαθούν μέχρι να το καταφέρουν.

11. Δε φοβούνται τις στιγμές που είναι μόνοι.
Μπορούν να αντέξουν να είναι μόνοι και δε φοβούνται τον «ήχο» της ησυχίας. Δε φοβούνται να μείνουν μόνοι με τις σκέψεις τους και χρησιμοποιούν το χρόνο αυτό για να γίνουν ακόμη πιο παραγωγικοί. Απολαμβάνουν την παρέα του… εαυτού τους και δεν εξαρτώνται από άλλους για συντροφιά και διασκέδαση όλη την ώρα, αλλά τους αρέσει και όταν είναι μόνοι τους.

12. Δε νιώθουν ότι ο κόσμος τους χρωστά κάτι.
Δεν αισθάνονται ότι δικαιούνται πράγματα στη ζωή «έτσι απλά». Αναζητούν τις ευκαιρίες που υπάρχουν, βασιζόμενοι στα χαρίσματα και τις ικανότητές τους.

13. Δεν περιμένουν άμεσα αποτελέσματα.
Αφιερώνουν όσο χρόνο χρειάζεται και αναγνωρίζουν ότι η πραγματική αλλαγή χρειάζεται χρόνο για να… πετύχει
Μ.ΔΑΝΕΖΗΣ

(Μάνος Δανέζης, επίκουρος καθηγητής αστροφυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών)

Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2014

Το σύμπαν όλο βρίσκεται μες σ’ ένα ποτήρι κρασί

 170 Richard Feynman - The Universe Is In A Glass Of Wine




Ένας ποιητής είπε κάποτε: «Το σύμπαν όλο βρίσκεται μες σ’ ένα ποτήρι κρασί». Και ίσως ποτέ να μη μας είναι σαφές τι εννοούσε ακριβώς μ’ αυτή του την κουβέντα, γιατί, ως γνωστόν, οι ποιητές δε γράφουν για να τους καταλάβουμε εμείς.
Είναι όμως αλήθεια πως αν κοιτάξουμε ένα ποτήρι κρασί από πολύ κοντά θα δούμε όλο το σύμπαν μέσα. Θα δούμε μέσα φαινόμενα της φυσικής: Το υγρό που στροβιλίζεται και εξατμίζεται ανάλογα με τον αέρα και τη ζέστη, την αντανάκλαση στο γυαλί.
Και, φυσικά, τα άτομα που, ναι μεν δε βλέπουμε, μα υπάρχουν στη φαντασία μας μέσα. Το γυαλί είναι η απόσταξη της πέτρας και κρύβει στη σύνθεσή του το μυστικό της ηλικίας του σύμπαντος και της εξέλιξης των άστρων.
Ποια αλλόκοτη παράταξη στοιχείων χημικών, βρίσκει κανείς στο κρασί; Και πώς βρεθήκανε κει; Θα βρει κανείς τα ένζυμα, τα προϊόντα και υπόπροϊόντα. Μες στο κρασί θα βρεις εξάλλου και μια τρανή γενίκευση: Πως όλη η ζωή είναι κι αυτή μια ζύμωση.
Δεν μπορείς όμως τη χημεία του κρασιού ν’ ανακαλύψεις χωρίς να αρρωστήσεις — όπως συνέβη στον Παστέρ. Και πόσο ζωντανό αυτό το κόκκινο που αποτυπώνεται στο συνειδητό εκείνου που το βλέπει; Ακόμα κι αν το μικρό μας μυαλό, επειδή το βολεύει, χωρίζει αυτό το ποτήρι κρασί, αυτό το σύμπαν, σε μέρη —φυσική, βιολογία, γεωλογία, αστρονομία, ψυχολογία, και τα λοιπά— εσείς να θυμόσαστε: Η φύση αυτό δεν το ξέρει!
Γι΄αυτό εμείς ας το ενώσουμε ξανά, κι ας μη ξεχνάμε ποιος είναι τελικά ο προορισμός του. Μια τελευταία απόλαυση: Ας το πιούμε κι ας συναντήσουμε τη λήθη!








και μια πολύ ωραία γραφική απεικόνιση:



Feynman-s-universe-full
A poet once said, “The whole universe is in a glass of wine.” We will probably never know in what sense he said that, for poets do not write to be understood. But it is true that if we look in glass of wine closely enough we see the entire universe. There are the things of physics: the twisting liquid which evaporates depending on the wind and weather, the reflections in the glass, and our imagination adds the atoms. The glass is a distillation of the earth’s rocks, and in its composition we see the secrets of the universe’s age, and the evolution of the stars. What strange array of chemicals are in the wine? How did they come to be? There are the ferments, the enzymes, the substrates, and the products. There in wine is found the great generalization: all life is fermentation. Nobody can discover the chemistry of wine without discovering the cause of much disease. How vivid is the claret, pressing its existence into the consciousness that watches it! If our small minds, for some convenience, divide this glass of wine, this universe, into parts — physics, biology, geology, astronomy, psychology, and so on — remember that nature does not know it! So let us put it all back together, not forgetting ultimately what it is for. Let us give one more final pleasure: drink it and forget it all!
  Πηγές: http://dimartblog.com/ , brainpickings , http://physiart.blogspot.gr/
Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Δευτέρα, 17 Φεβρουαρίου 2014

Στον απόηχο του … ξενόφερτου Αγίου Βαλεντίνου


ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΛΥΤΡΩΣΗ




Το «μόνο» που έχει απομείνει στα χρόνια της Κρίσης…



                                Υπογράφει ο Γιώργος Καραχάλιος
                                                Δημοσιογράφος – Φιλόλογος



… Πόσο μικραίνουν όλα κάτω από σένα, όταν ανεβαίνεις!..
… Δεν διακρίνεις ποιά πρόσωπα και πράγματα !..
… Ό,τι βρίσκεται χαμηλότερα από σένα φαίνεται μικρό, ασήμαντο, απρόσωπο: ένα από τα εκατομμύρια εκείνα όντα, που κινούνται πάντα με τον ίδιο πάντα ρυθμό, μέσα στο ίδιο πλαίσιο, χωρίς καμιά προσπάθεια να σπάσουν το κλοιό, χωρίς καμιά ανησυχία…
Τις ανησυχίες τους τις έπνιξαν, γιατί τις φοβούνται !
Οι ανησυχίες οδηγούν μοιραία στην αναζήτηση. Κι η αναζήτηση στη γνώση. Κι εκείνη σ’ ανεβάζει ψηλά. Σου δείχνει πολλά. Μα, όχι όλα. Ποτέ όλα.
Και, ως εκ τούτου, διερωτάται ο καθένας: «Γιατί να βασανίζεται κανείς ρωτώντας πάντοτε, αφού τόσες ερωτήσεις μένουν αναπάντητες και μας γεμίζουν αγωνία; Μήπως θα μπορούσε κάποιος να μας βεβαιώσει πως σπάζοντας τον κλοιό κι’ ανεβαίνοντας, θα βρεθούμε κοντά στη … ΛΥΤΡΩΣΗ;
Η Λύτρωση βρίσκεται πάντα στο τέρμα. Η ίδια φέρνει το τέλος μαζί της.
Αλλά, στη ζωή μας δεν υπάρχει τέλος!..
Γιατί, λοιπόν να τα αναζητούμε άδικα; Δεν είναι ματαιοπονία;
Όλα εκείνα τα όντα – τα μικρά και απρόσωπα – καταφεύγουν συνήθως σ’ αυτές τις σκέψεις σχετικά με την ψυχική και πνευματική άνοδο του ανθρώπου… Κάθε φορά που η ανθρώπινη φύση διψά για μάθηση!
Όσο όμως… η ψυχή γνωρίζει νέους κόσμους, πιο μεγάλους, τόσο κι’ εκείνη μεγαλώνει και πλαταίνει για ν’ αγκαλιάσει τα πάντα!
Έτσι, αγκαλιάζει και κλείνει βαθειά μέσα της κάθε τι, που βρίσκεται χαμηλά, γιατί το έζησε και δέθηκε… μαζί του. Κλείνει μέσα της η ψυχή το Αύριο, με όλο το μυστήριο του, γιατί για τούτο διψά!






Και τούτα όλα δένονται γερά μαζί της. Γίνονται δικό της κομμάτι.
Τα δένει μαζί της ένας πανίσχυρος δεσμός: η Αγάπη!..
Μια Αγάπη, αληθινή κι απέραντη, που συντίθεται από τη γλυκιά νοσταλγία του Χθες, από τη λαχτάρα του Τώρα κι’ από τον έρωτα του Αύριο!..
…Έτσι, παλεύοντας πάντα, φθάσαμε στο σημείο που μας περιμένει η… Λύτρωση.
Την βρήκαμε εκεί που τελειώνει το πεδίο δράσης της φθοράς. Ανέπαφη απ’ αυτή. Άφθαρτη. Άυλη. Δεν έχουμε αγωνιστεί αρκετά. Όσο, φυσικά, θα έπρεπε. Δεν αγαπήσαμε αρκετά. Δεν τα είδαμε όλαΠοτέ όλα!
Η Λύτρωση όμως μας… «υποδεικνύει»
·        Πως αγωνιστήκαμε αρκετά, για να δικαιώσουμε τη φύση μας!
·        Πως αγαπήσαμε αρκετά, για να καταξιώσουμε τον αγώνα μας!


Κι’ έτσι, λ υ τ ρ ω θ ή κ α μ ε    α γ α π ώ ν τ α ς!..

Κυριακή, 16 Φεβρουαρίου 2014

ΟΙΝΟΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Ο Οινοχόος ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣ μιλά στο glyfada-free.press

Ο Γιάννης Χρυσός είναι οινοχόος, μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Οινοχόων, με πολλά χρόνια στον χώρο της εστίασης. Αντιπρόσωπος εταιρείας κρασιών, συνεργάζεται τώρα με το Vein, το νέο wine bar της Δέσποινας Χαραλάμπους στη Γλυφάδα.







Tον Γιάννη Χρυσό τον θυμόμαστε σ’ ένα από τα κλασσικά παραθαλάσσια εστιατόρια της Γλυφάδας, να δίνει, ως οινοχόος, άλλο πνεύμα  στα θαλασσινά πιάτα και τα ψαρικά, με τις εξαιρετικές προτάσεις του για το κρασί που θα τα συνοδεύσει. Τον συναντήσαμε ξανά στο Vein και μας ξενάγησε στον μαγικό κόσμο του οίνου.


- Τί κάνει ένας οινοχόος;
- Ένας οινοχόος είναι ειδικός στο να δώσει προτάσεις για το τί κρασί θα πιούμε μ’ ένα φαγητό, για τα χαρακτηριστικά τουκρασιού -και όχι μόνο. Γενικά, θα πρέπει να είναι η χαρά της ζωής. Θα πρέπει να μπορεί να προτείνει ποιό πούρο θα καπνίσουμε, τί σκληρό ποτό θα πιούμε μετά το φαγητό μας, να έχει άποψη για τον επιδόρπιο οίνο, για ένα αφρώδες, ακόμα και για τον καφέ και το τσάι. Επίσης, θα πρέπει να έχει μια πλήρη αντίληψη του χώρου όπου κινείται και της πόλης όπου εργάζεται. Να ξέρει λεπτομέρειες για την πόλη του, για να δώσει πληροφορίες στον πελάτη του.  Ένας Γάλλος σομελιέ, για παράδειγμα, θα πρέπει να ξέρει ποιές ώρες είναι ανοιχτός ο πύργος του  Άιφελ. Εγώ σαν Γλυφαδιώτης ας πούμε, θα πρέπει να μπορώ να δώσω πληροφορίες πού είναι η παραλία, το δημαρχείο, τί ώρα λειτουργούν τα καταστήματα…
- Για τις ημέρες αυτές, την Τσικνοπέμπτη και τις Απόκριες, που ο κόσμος τρώει πολύ κρέας -και ειδικά στα κάρβουνα- τί κρασί προτείνετε;
- Προτείνω κόκκινα κρασιά, κυρίως από την ποικιλία Syrah, που τα χαρακτηριστικά της είναι μπαχάρια και ώριμα φρούτα, και Cabernet επίσης, αλλά μη ξεχνάμε ότι τα βαρελάτα Αγιωργίτικα είναι επίσης κατάλληλα.
- Το κόκκινο κρασί το πίνουμε σε θερμοκρασίας περιβάλλοντος;
- Ναί. Λέμε σε “θερμοκρασία δωματίου”. Υπολογίστε ότι αυτό βγήκε τον προηγούμενο αιώνα στην Γαλλία, που στα δωμάτια η θερμοκρασία ήταν περίπου 16 βαθμούς Κελσίου.
- Ποιάς προέλευσης είναι τα καλύτερα κόκκινα;
- Ελλάδα! Αλλά επειδή η γευστική παλέτα του καθενός είναι διαφορετική, δεν μπορούμε να μιλήσουμε γι’ αυτό…
- Για την τυροφάγο που καταναλώνουμε γαλακτοκομικά, τί προτείνετε;
- Ελαφριά λευκά κρασιά σαν το Μοσχοφίλερο και το Βιδιανό Κρήτης θα ήταν εξαιρετική επιλογή.
Ο οινοτουρισμός είναι ένα ανερχόμενο κομμάτι στη χώρα μας

- Τέλος, πείτε μας πού στοχεύετε με τη νέα σας συνεργασία;
- Στόχος μας να ξαναβάλουμε στις συνήθειες των Ελλήνων το κρασί που είναι απόλυτα συνδεδεμένο με τη μυθολογία, την ιστορία, την εκκλησία και την παράδοση μας. Ο Έλληνας έπινε πάντα κρασί. Στη χαρά του, στην λύπη του, στο Κυριακάτικο τραπέζι. Αυτό γίνεται πάλι μέρος της ζωής μας. Γι’ αυτό φτιάξαμε έναν πολύ ζεστό χώρο για να κάνουμε καινούριους οινόφιλους. Το κρασί είναι το ποτό που θέλει καλή παρέα. Θέλουμε να το πιούμε μ’ έναν καλό φίλο γιατί, όπως λέμε εμείς οι οινοχόοι, τα καλά κρασιά δεν τα πίνουμε ποτέ μόνοι μας.  Αν δεν μοιραστείς με τον φίλο σου, δεν είναι καλό κρασί. 
Η Ελλάδα αυτή την στιγμή είναι μια χώρα που κάθε μέρα κερδίζει κι ένα κομμάτι στον παγκόσμιο χάρτη του οίνου. Έχουμε πολύ καλά κρασιά και στο μέλλον θα έχουμε και καλύτερα. Ο οινοτουρισμός είναι ένα ανερχόμενο κομμάτι στη χώρα μας. Συνεχώς γίνονται καινούρια οινοποιεία που θα είναι προσβάσιμα στο κοινό. Ο καθένας θα μπορεί να μάθει τί είναι σταφύλι, τί αμπέλι και ποιός είναι ο κόπος για να φτιαχτεί ένα πολύ καλό κρασί. Το Vein  θα έχει τέτοια κρασιά, που φτιάχτηκαν με κόπο, με αγάπη, με μεράκι. Είναι στημένο με μεράκι από τέτοιους μικρούς παραγωγούς, αλλά κι από μεγάλους, γιατί οι μεγάλοι έχουν την εμπειρία και μας δείχνουν τον τρόπο να προχωρήσουμε…
ΠΗΓΉ: http://www.glyfada-freepress.gr/vein


Print Friendly and PDF