ΠΑΡΕΑ



του Νίκου Κυριακίδη




...ένα ρολόγι τοίχου
πιο ευαίσθητο κι από σκυλί.
Ένας μόνος πιτσιρίκος
Βουτηγμένος στ΄απογευματινά δωμάτια
Η συντροφιά της Λίζας.
Που δεν θυμάται λεπτομέρειες
Τουλάχιστον ο τοίχος δεν έχει υγρασία
Κι΄ο μικρός βαριέται τις βιασύνες.
Τις νύχτες η Λίζα
-χωρίς την παρέα της-
βγαίνει
εντοπίζει
σχεδιάζει
κάνει
Τους άγιους φόνους της.
Την περιμένουν όμως…
Το ένα με δυό χαρμόσυνους χτύπους
Ο άλλος μ΄ένα χαμογελάκι.

Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Σ ευχαριστώ πολύ...
Αυτό το ποίημα-αδημοσίευτο ως σήμερα- επέτρεψέ μου, να στο αφιερώσω αγαπητή μου φίλη Εύη
Νίκος