ΑΝΝΑ ΚΑΡΕΝΙΝΑ

Η ερωτική τραγωδία του Τολστόι 

Με το εκπληκτικό Μπαλέτο Μπορίς Άϊφμαν

της Αγίας Πετρούπολης

υπό τους ήχους του Πιοτρ Ιλιτς Τσαϊκόφσκι

 

                                                  17, 18, 19 & 20 Φεβρουαρίου, 20.00μ.μ.

                                                                   Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη

Με την ηρωίδα του Τολστόι, την Άννα Καρένινα, έρχεται στην Αθήνα ο Μπόρις Άϊφμαν με την ομάδα του, δυο ακριβώς χρόνια μετά την πρώτη του συνάντηση με το κοινό του Μεγάρου Μουσικής, το οποίο αποθέωσε, τον Φεβρουάριο του 2009, την Κόκκινη Ζιζέλ του αιρετικού αυτού Ρώσου χορογράφου.

Το πιο συμβολικό ερωτικό τρίγωνο της παγκόσμιας λογοτεχνίας, η  Άννα Καρένινα, ο άνδρας της Αλεξέι Αλεξάντροβιτς Καρένιν και ο εραστής της, Αλεξέι Κιρίλοβιτς Βρόνσκι, με την έντονη και παθιασμένη μουσική του Τσαϊκόφσκι  και την γεμάτη φαντασμαγορία και θεατρικότητα χορογραφία του Άϊφμαν, ταξιδεύει τους θεατές στη δίνη μιας σφοδρής και οδυνηρής τραγωδίας. Tην ηρωίδα θα ενσαρκώσουν εναλλάξ,  οι χορεύτριες Nina Zmievets και Anastasia Sitnikova. Ο Oleg Gabyshev και ο Sergey Volobuev θα ερμηνεύσουν τον Βρόνσκι, ενώ  Καρένιν θα είναι ο Oleg Markov και ο Dmitry Fisher.

 

Ρόζα Λούξεμπουργκ

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ (δεξιά) με την Κλάρα Τσέτκιν στα 1910

Το κεντρικό χαρακηριστικό της σκέψης της ήταν η Διαλεκτική του Αυθορμητισμού και της Οργάνωσης, στην οποία ο αυθορμητισμός μπορεί να θεωρηθεί συγγενής μιας θεμελιώδους (ή ακόμα αναρχικής) προσέγγισης, και η οργάνωση μια πιο γραφεικοκρατικής ή κομματο-θεσμικής προσσέγισης στην πάλη των τάξεων. Σύμφωνα με τη Διαλεκτική, ο αυθορμητισμός και η οργάνωση δεν είναι δύο ξεχωριστά ή διασπάσιμα πράγματα, αλλά μάλλον διαφορετικές στιγμές της ίδιας διαδικασίας, έτσι ώστε το ένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο. Αυτές οι θεωρητικές σκέψεις προέρχονται από την στοιχειώδη και αυθόρμητη ταξική πάλη. Και μέσα από αυτές τις επιγνώσεις η ταξική πάλη αναπτύσσεται σε ένα υψηλότερο επίπεδο.




"Οι εργαζόμενες τάξεις σε κάθε χώρα μαθαίνουν να παλεύουν κατά τη διάρκεια των πάλεών τους.... Η σοσιαλιστική δημοκρατία ... είναι μόνο ο προωθημένος φύλακας του προλεταριάτου, ένα μικρό κομμάτι των συνολικών εργατικών μαζών· αίμα από το αίμα τους, και σάρκα από τη σάρκα τους. Η σοσιαλδημοκρατία αναζητά και βρίσκει τρόπους, και ειδικά σλόγκαν, της πάλης των εργατών μόνο στην πορεία της ανάπτυξης αυτής της μάχης, και κερδίζει κατευθύνσεις για την πορεία προς τα μπρος μόνο μέσω αυτής της πάλης." (Σε μια Επαναστατική Ώρα: Μετά τι; , Συλλογικά Έργα 1.2)

Στον αυθορμητισμό πάντα μεσολαβεί η οργάνωση, όπως και στην οργάνωση πρέπει να μεσολαβεί ο αυθορμητισμός. Τίποτα δεν θα ήταν πιο λανθασμένο από το να κατηγορήσουμε την Ρόζα Λούξεμπουργκ για την υποστήριξε μιας ιδέας αφηρημένου «αυθορμητισμού».

Οι τελευταίες γνωστές λέξεις της Ρόζας Λούξεμπουργκ, γραμμένες το απόγευμα της δολοφονίας της, ήταν για την πίστη της στις μάζες, και στο αναπόφευκτο της επανάστασης:




«Η ηγεσία απέτυχε. Ακόμα κι έτσι, η ηγεσία πρέπει να ξαναδημιουργηθεί από τις μάζες και μέσα από τις μάζες. Οι μάζες είναι το αποφασιστικό στοιχείο, είναι ο βράχος πάνω στον οποίο θα κτιστεί η τελική νίκη της επανάστασης. Οι μάζες ήταν στα ύψη() ανέπτυξαν την “ήττα” αυτή σε μία από τις ιστορικές ήττες που είναι η τιμή και η δύναμη του διεθνούς σοσιαλισμού. Και γι’αυτό η μελλοντική νίκη θα ανθίσει από αυτή την “ήττα”

Σαίρεν Κίρκεγκωρ - Søren Aabye Kierkegaard

Ο Κίρκεγκωρ φοίτησε στο Σχολείο της Πολιτικής Αρετής (Østre Borgerdyd Gymnasium), αριστεύοντας στα Λατινικά και την Ιστορία. Το 1830, σε ηλικία 17 ετών, προχώρησε στις σπουδές θεολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης αλλά, ενώ βρισκόταν εκεί, στράφηκε περισσότερο προς τη φιλοσοφία και τη λογοτεχνία. Στο πανεπιστήμιο ο Κίρκεγκωρ έκανε τη διατριβή του με θέμα «Η ιδέα της ειρωνείας με συνεχείς αναφορές στον Σωκράτη»^[9]. Αποφοίτησε στις 20 Οκτωβρίου 1841 με τον τίτλο του Magister Artium, που αντιστοιχεί στο σημερινό Διδακτορικό. Με την οικογενειακή κληρονομιά του, ο Κίρκεγκωρ είχε τη δυνατότητα να χρηματοδοτήσει την εκπαίδευσή του, τη διαβίωσή του και διάφορες εκδόσεις των πρώτων έργων του.

Ο Κίρκεγκωρ τόνισε   τη σημασία της προσωπικότητας του ατόμου και τη σχέση που έχει η προσωπικότητα του ατόμου με τον κόσμο καθώς στηρίζεται στην αντανάκλαση του ίδιου του εαυτού της και στην ενδοσκόπηση. Στο έργο του Ολοκλήρωση ενός Μη Επιστημονικού Υστερογράφου στα Φιλοσοφικά Ψιχία υποστηρίζει ότι «η υποκειμενικότητα είναι μια αλήθεια» και ότι «η αλήθεια είναι υποκειμενική». Αυτή η άποψη αφορά τη διάκριση μεταξύ τού τι είναι αντικειμενικά αληθές—για παράδειγμα, το ότι ένα άντρας ονόματι Ιησούς από την Ναζαρέτ έζησε και πέθανε στον σταυρό—και της υποκειμενικής σχέσης του ατόμου (όπως, για παράδειγμα, αδιαφορία ή αφοσίωση) με αυτή την αλήθεια. Άτομα που με οποιοδήποτε τρόπο πιστεύουν τα ίδια πράγματα μπορεί να σχετίζονται με αυτά τα πιστεύω με αρκετά διαφορετικό τρόπο. Δύο άτομα μπορεί να πιστεύουν αμφότερα ότι πολλοί γύρω τους είναι φτωχοί και χρειάζονται βοήθεια αλλά η επίγνωση αυτού του γεγονότος μπορεί να οδηγήσει μόνο τον ένα να πάρει την απόφαση να βοηθήσει ενεργά τους φτωχούς.

Εντούτοις, ο Κίρκεγκωρ κατά κύριο λόγο εξετάζει την υποκειμενικότητα σε σχέση με τα θρησκευτικά ζητήματα. Όπως ήδη σημειώθηκε, υποστηρίζει ότι η αμφιβολία αποτελεί στοιχείο της πίστης και ότι είναι αδύνατο να αποκτηθεί οποιαδήποτε αντικειμενική βεβαιότητα σχετικά με τις θρησκευτικές διδασκαλίες, όπως είναι η ύπαρξη του Θεού και η ζωή του Ιησού Χριστού. Το μέγιστο στο οποίο θα μπορούσε κανείς να αποβλέπει θα ήταν το συμπέρασμα ότι είναι πιθανό οι χριστιανικές διδασκαλίες να είναι αληθείς, αλλά αν ένα άτομο θα πίστευε αυτές τις διδασκαλίες μέχρι του σημείου που φαίνεται πιθανό ότι είναι αληθείς τότε αυτό το άτομο δεν θα ήταν καθόλου γνήσια θρησκευόμενο. Η πίστη συνίσταται στην υποκειμενική σχέση της απόλυτης αφοσίωσης με αυτές τις διδασκαλίες^.

Αποφθέγματα από το έργο του Νίτσε - Μέρος 2ο

Χαμενος ηχος-Μανωλης Μητσιας

Στίχοι: Κώστας Κινδύνης
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Πάριος


Μην επιμένεις άλλο πια Μαρία
εκείνη την παλιά φωτογραφία
απ' όνειρα παλιά ν' αδειάσει ο τοίχος
είναι παλιός, είναι χαμένος ήχος.

Και θέλει νιάτα και καρδιά η ελευθερία
μην επιμένεις άλλο πια Μαρία
μην επιμένεις άλλο πια, άλλο πια, άλλο πια,Μαρία.

Μας βασανίζει του καιρού μας η ανία
κλείσαν τα σύνορα του κόσμου μας Μαρία,
και τα συνθήματα γινήκαν μόνο λέξεις
εδώ που φτάσαμε δεν έχεις να διαλέξεις.

Είμαστ' απ' έξω απ' αυτήν την ιστορία
μη με πικραίνεις άλλο πια Μαρία,
μη με πικραίνεις άλλο πια, άλλο πια, άλλο πια,Μαρία.

Μην επιμένεις άλλο πια Μαρία
να με θυμάσαι στον ΕΛΑΣ επιλοχία
τα χρόνια δεν τα παίρνεις πίσω
ήρθ' ο καιρός, ήρθ' ο καιρός πια να τη σκίσω.

Εκείνη την παλιά φωτογραφία
μη με πικραίνεις άλλο πια Μαρία,
μη με πικραίνεις άλλο πια, άλλο πια, άλλο πια,Μαρία.

Καρλ Χάινριχ Μαρξ (Karl Heinrich Marx) "Οι φιλόσοφοι απλά ερμήνευσαν τον κόσμο, με διάφορους τρόπους˙ το ζήτημα όμως είναι να τον αλλάξουμε."

Τα κείμενα του Μαρξ δεν μπορούν να αναχθούν σε κάποια φιλοσοφία, πολύ λιγότερο σε ένα φιλοσοφικό σύστημα. Το όλο έργο του είναι μια ριζική κριτική της φιλοσοφίας, ειδικά του εγελιανού συστήματος και των φιλοσοφιών των αριστερών και δεξιών Μεταεγελιανών. Δεν ήταν όμως μια απλή άρνηση των φιλοσοφιών αυτών. Ενώ με τον Χέγκελ η πραγματικότητα γινόταν φιλοσοφία, ο Μάρξ διακήρυξε ότι η φιλοσοφία πρέπει να γίνει πραγματικότητα. Δεν μπορεί πια κανείς να είναι ικανοποιημένος με την ερμηνεία του κόσμου, πρέπει να ενδιαφέρεται για την αλλαγή του, που σημαίνει αλλαγή και του ίδιου του κόσμου και της συνείδησης του ανθρώπου γι' αυτόν. αυτό με τη σειρά του απαιτεί κριτική της εμπειρίας μαζί με μια κριτική των ιδεών.

Για τον Μαρξ κάθε γνώση είναι άμεσα συνυφασμένη με κριτική των ιδεών. Δεν ήταν εμπειριστής. Το έργο του βρίθει από έννοιες(ιδιοποίηση, αλλοτρίωση, δημιουργική εργασία κ.α.) κληρονομημένες από παλαιότερους φιλοσόφους και οικονομολόγους. Αυτό που χαρακτηρίζει τη σκέψη του Μαρξ είναι το ότι αντί να διατυπώνει αφηρημένες προτάσεις για ένα σύνολο προβλημάτων, όπως είναι ο άνθρωπος, η γνώση κτλ., εξετάζει το καθένα στη δυναμική σχέση του με τα άλλα και, κυρίως, προσπαθεί να το συσχετίσει με τις ιστορικές, πολιτικές και οικονομικές πραγματικότητες.

Ελλαδογραφία - Μ.Θεοδωράκης -- Ν.Γκάτσου - Μ.Χατζηδάκι

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη εκτέλεση: Μίκης Θεοδωράκης

Τω καιρώ εκείνο ο ακμαιότερος κλάδος της πελασγικής δρυός
εκάλυπτε τρεις οικισμούς πέριξ του μυστηριώδους Βράχου της Ακροπόλεως.
Αλλά μετά τα δραματικά γεγονότα της Μεσοποταμίας, τα οποία οδήγησαν
εις την έξωσιν των πρωτοπλάστων εκ της κοιλάδος του Τίγρεως και
προεκάλεσαν σύγχυσιν εις τας φρένας των ανθρώπων, οι οικισμοί
των Αθηνών ήρχισαν να πληθύνονται παραλόγως.
Αποτέλεσμα υπήρξεν η αλματώδης επέκτασις της πόλεως και η δημιουργία
του λεγομένου άστεως, το οποίο κατά τους αρχαιοπλήκτους ιστορικούς
εμεγαλούργησε και περιεβλήθη την αίγλην της αιωνιότητος.

Επίσκοποι και προεστοί
κατακτητές και στρατηλάτες
επαναστάτες και αστοί
της ιστορίας οι πελάτες.

Αλλά οι αρχαίοι Θεοί, εν τη μερίμνη των δια τα υπόλοιπα πελασγικά
φύλα, απεφάσισαν την βαθμιαία κατάρρευσιν των Αθηνών ως ηγέτιδος
πόλεως και την απαλλαγήν του Ελληνισμού, ως εθνικού πλέον συνόλου,
εκ των κινδύνων του συγκεντρωτισμού. Κατά τους επόμενους μακρούς αιώνας
κατεβλήθησαν αρκεταί προσπάθειαι δια την αναβίωσιν του παλαιού άστεως,
αλλ' αύται απέβησαν άκαρποι. Ευτυχώς δε, διότι κατά την νεωτέραν και σκληροτέραν δοκιμασίαν
του γένους, η εκ νέου κυριαρχία των Αθηνών θα απεδυνάμωνε τας
κορυφάς και τας πεδιάδας της πελασγικής γης,
αι οποίαι διεμόρφωσαν την οριστικήν φυσιογνωμίαν της φυλής και κατηύγασαν
δι' ανεσπέρου φωτός τους ομιχλώδεις ορίζοντας της
περιδεούς ανθρωπότητος.

Στο Σούλι και στην Αλαμάνα
κάναμε φως τη συμφορά
θα μας θυμούνται τάχα μάνα
καμμιά φορά;

Ματαία ελπίς. Ουδείς τους ενεθυμήθη ως ζώσας αιωνιότητας,
ουδείς τους κατενόησεν εις τας πραγματικάς των διαστάσεις. Και αι
Αθήναι, καταστάσαι πρωτεύουσα νεοπαγούς κράτους, ήρχισαν να
προετοιμάζονται δια την εκ νέου απορρόφησιν της ικμάδος του έθνους.
Αλλά η προγονική κληρονομία δεν είχεν εξ ολοκλήρου σπαταληθή και
οι μεταγενέστεροι αδελφοί του μικρού Χορμόπουλου, εκ των Ηπειρωτικών
ορέων και εξ όλων των στενωπών της αθανάτου πατρίδος, διέπλευσαν την
Αχερουσίαν της μοίρας των με την γαλήνην του μαρτυρίου και της θυσίας.
Και τα βαρβαρικά έθνη ηπόρησαν και κατ' ιδίαν εκάγχασαν- ακριβώς όπως
αι Αθήναι.

Χτυπάτε της οργής προφήτες
καμπάνα στην Καισιαριανή
νά 'ρθουν απόψε οι Διστομίτες
νά 'ρθουν κι οι Καλαβρυτινοί
με σπαραγμό κι απελπισία
για τη χαμένη τους θυσία.

Άραγε είναι αληθές ότι η θυσία των απέβη επί ματαίω;
Ουδείς δύναται να αποφανθή μετά βεβαιότητος και ουδείς δύναται να
προεξοφλήση το μέλλον διότι η ιστορία των ανθρώπων είμαι μία
συνεχής παλινδρόμησις. Αλλά με την διαρκώς ογκούμενην υπερτροφίαν της
Αττικής αι προοπτικαί διαγράφονται σκοτειναί. Οι αρχαίοι Θεοί δεν
υπάρχουν πλέον δια να δώσουν την λύσιν, και ούτω, θάττον η βράδιον,
αι Αθήναι θα συγκεντρώσουν εις τους κόλπους των και θα εξαφανίσουν δια
παντός την Ελληνικήν αρετήν, ως ο Κρόνος εις το απώτατον παρελθόν
κατέτρωγε τα ίδια αυτού τέκνα ή ως ο Ήλιος εις το απώτατον μέλλον θα
συγκεντρώσει εις τας αγκάλας του τους πλανήτας του
και θα καταβροχθίσει αυτούς!
Γένοιτο! και εις τους αιώνας των αιώνων αμήν.

Πότε θ' ανθίσουνε τούτοι οι τόποι;
Πότε θα 'ρθούνε κανούργιοι ανθρώποι
να συνοδεύσουνε την βλακεία
στην τελευταία της κατοικία;

Ο Νίτσε για τον ευρωπαϊκό ανθελληνισμό.

Μια Νεκρολογία που δημοσιεύτηκε στους Times του Λονδίνου - Ενδιαφέρουσα και δυστυχώς μάλλον αληθινή.

Σήμερα πενθούμε το θάνατο μιας αγαπημένης παλιάς φίλης, της Κοινής Λογικής, η οποία μας συντρόφευε για πολλά χρόνια. Κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα την ηλικία της αφού το μητρώο γέννησής της έχει χαθεί εδώ και πολύ καιρό σε γραφειοκρατικές διατυπώσεις. Θα τη θυμόμαστε ως κάποια που μας δίδαξε πολύτιμα μαθήματα όπως αυτά:

-Έχε την κοινή λογική να προστατεύεσαι,

-Γιατί το πρωινό πουλί πιάνει το σκουλήκι,

-Η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη και

-Ίσως ήταν δικό μου το φταίξιμο.

Η Κοινή Λογική έζησε σύμφωνα με απλές, συνετές οικονομικές πολιτικές (μη ξοδεύετε περισσότερα απ’ αυτά που κερδίζετε) και αξιόπιστες στρατηγικές (υπεύθυνοι είναι οι ενήλικες κι όχι τα παιδιά).

Η υγεία της άρχισε να επιδεινώνεται ραγδαία όταν τέθηκαν σε ισχύ καλοπροαίρετοι αλλά αυταρχικοί κανονισμοί. Αναφορές για ένα 6χρονο αγόρι που κατηγορήθηκε για σεξουαλική παρενόχληση επειδή φίλησε μια συμμαθήτριά του, για εφήβους που αποβλήθηκαν από το σχολείο επειδή χρησιμοποίησαν στοματικό διάλυμα μετά το γεύμα και για έναν δάσκαλο που απολύθηκε επειδή επέπληξε έναν απείθαρχο μαθητή, απλώς επιδείνωσαν την κατάστασή της.

Η Κοινή Λογική έχασε έδαφος όταν γονείς επιτέθηκαν σε δασκάλους επειδή έκαναν τη δουλειά που οι ίδιοι δεν είχαν καταφέρει να κάνουν αναφορικά με την πειθάρχηση των ανυπάκουων παιδιών τους.

Η υγεία της επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο όταν τα σχολεία υποχρεώθηκαν να παίρνουν τη γονική συναίνεση για να βάλουν αντηλιακό ή να δώσουν μια ασπιρίνη σ’ ένα μαθητή αλλά δεν μπορούσαν να ενημερώσουν τους γονείς όταν μια μαθήτρια έμενε έγκυος και ήθελε να κάνει έκτρωση.

Η Κοινή Λογική έχασε τη θέληση για ζωή όταν οι εκκλησίες έγιναν επιχειρήσεις και οι εγκληματίες τύγχαναν καλύτερης μεταχείρισης από τα θύματά τους.

Η Κοινή Λογική δεν κατάφερε να ξεπεράσει το γεγονός ότι, όχι μόνο δεν μπορούσες να υπερασπιστείς τον εαυτό σου από ένα διαρρήκτη μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, αλλά ο διαρρήκτης μπορούσε και να σε μηνύσει για βιαιοπραγία.

Η Κοινή Λογική παραιτήθηκε τελικά από κάθε θέληση για ζωή όταν μια γυναίκα που τάχα δεν κατάλαβε ότι ένα αχνιστό φλιτζάνι καφέ ήταν ζεστό, έχυσε λίγο στην ποδιά της κι ανταμείφθηκε άμεσα μ’ έναν τεράστιο διακανονισμό.

Πριν από το θάνατο της Κοινής Λογικής είχε προηγηθεί ο θάνατος των γονιών της, της Αλήθειας και της Εμπιστοσύνης, της συζύγου Σύνεσης και των παιδιών της Ευθύνης και Λογικής.

Έχουν επιζήσει τα 4 ετεροθαλή αδέλφια της:

Ξέρω τα Δικαιώματά μου

Το Θέλω τώρα

Κάποιος άλλος φταίει

Είμαι θύμα

Στην κηδεία της δεν παρευρέθησαν πολλοί καθώς ελάχιστοι συνειδητοποίησαν ότι απεβίωσε. Αν τη θυμάστε ακόμα, προωθήστε το. Αν όχι, συνταχθείτε με την πλειοψηφία και μην κάνετε τίποτα.

 http://loriborgman.blogspot.com/2005/07/death-of-common-sense.html

Σημείωση Ζαν Κοέν: τα πρώτα σημάδια της αρρώστιας ήταν το σύμπτωμα "πολιτικά ορθό". 
http://www.cohen.gr/newsite/index.php?option=com_content&view=article&id=1435:-times-&catid=36:social-political&Itemid=61

 Ο Νίτσε υπήρξε δριμύτατος επικριτής των κατεστημένων σκέψεων και τάξεων, ιδιαίτερα του Χριστιανισμού. Πληθώρα συγγραμμάτων του γράφτηκαν με οξύ και επιθετικό ύφος, χρησιμοποιώντας ευρέως αφορισμούς. Το φιλοσοφικό του έργο εκτιμήθηκε ιδιαίτερα κατά το πρώτο μισό του 20ου αιώνα, περίοδο κατά την οποία εδραιώθηκε η θέση του και αναγνωρίστηκε ως ένας από τους μείζονες φιλοσόφους.

Το νιτσεϊκό έργο ήταν μια κραυγή μέσα στη βαθιά νύχτα των ανθρώπων. Ο ίδιος παρατηρούσε πως για να σε ακούσει κάποιος πρέπει να του σπάσεις τα αυτιά. Γι αυτό άλλωστε και πολλές φορές βρίσκουμε στα έργα του έκδηλη την περιφρόνηση για πρόσωπα και πράγματα. Δεν ήταν κακία ή μικρότητα, αλλά μια φωνή που ήθελε σφοδρά να ακουστεί στα αυτιά και τις συνειδήσεις όλων.

Όταν πέθανε στα 1900 όμως, μόνος και τρελός, είχε την πεποίθηση ότι δεν πρόφτασε να ολοκληρώσει το φιλοσοφικό του έργο. Αυτά που είπε στους ανθρώπους, τα παρομοίαζε με πρωτόγνωρα λόγια του ανέμου, με πρωτόγνωρα και γνήσια τραγούδια κάποιου βραχνού χωριάτη. Ήταν ριζωμένη βαθιά στη συνείδηση του η αδυναμία κατανόησης των «ασμάτων» του από τους άλλους: "Αυτά που θα ακούσετε, θα είναι τουλάχιστον καινούργια. Κι αν δεν το καταλαβαίνετε, αν δεν καταλαβαίνετε τον τραγουδιστή, τόσο το χειρότερο! Μη δεν είναι αυτός ο κλήρος του; Μη δεν είναι αυτό που ονομάσανε 'Κατάρα του Τροβαδούρου';"

Δεν πρόφτασε να χτίσει εκείνη τη γέφυρα που πάντα επιθυμούσε, από τον άνθρωπο στον Υπεράνθρωπο. Οι προσδοκίες του όμως από το ανθρώπινο είδος δε σταμάτησαν ποτέ να είναι μεγάλες. Όταν ρωτήθηκε για το τι είναι αυτό που αγαπάει στους άλλους, απάντησε: «Τις ελπίδες μου».

Εκπαιδευτικά προγράμματα για ενήλικες Στη Στέγη Γραμμάρων και Τεχνών του ιδρύματος Ωνάση

Χορός και Δραματουργία
Παρασκευή 11, Σάββατο 12, Κυριακή 13 Φεβρουαρίου 2011
11:00-16:00 (διάλειμμα 13:00-14:00), Αίθουσα χορού (4ος όροφος)
Με αφορμή την παράσταση "Eyes in the Colors of the Rain" των RootlessRoot στη Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών, η δραματουργός της ομάδας Hildegard De Vuyst παραδίδει ένα τριήμερο εργαστήριο. Η Hildegard De Vuyst είναι γνωστή δραματουργός της φλαμανδικής σκηνής και έχει συνεργαστεί με τον Alain Platel και τα μπαλέτα C De La B, την ομάδα Peeping Tom, κ.α.
 «Τι βλέπετε;» Πόσο πιο απλή από αυτήν μπορεί να είναι μια ερώτηση; Κι όμως, είναι τόσο δύσκολο να απαντηθεί.
Ας το διατυπώσουμε ως εξής: ακόμα κι αν δεν υπάρχει δραματουργός, υπάρχει δραματουργία, και είναι καλύτερο να συνειδητοποιούμε την ύπαρξή της. Το εργαστήριο προσφέρει εξαντλητικό στοχασμό πάνω στην πρακτική του στησίματος μιας χορευτικής παράστασης και τη δημιουργία μιας προσωπικής πορείας του καλλιτέχνη.
Το τριήμερο εργαστήριο Χορού και Δραματουργίας είναι ανοιχτό για χορογράφους και τους χορευτές τους (solo, duo, trio), αν επιθυμούν να συμμετάσχουν ως ομάδα, ή για χορογράφους και/ή χορευτές που επιθυμούν να συμμετάσχουν ανεξάρτητα και θα ενταχθούν σε ομάδες που θα δημιουργηθούν κατά τη διάρκεια του εργαστηρίου. Στo εργαστήριο μπορούν να συμμετάσχουν επίσης μελλοντικοί δραματουργοί.
Το εργαστήριο θα διεξαχθεί στα αγγλικά: Απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή είναι η βασική γνώση της αγγλικής γλώσσας.

«Σκηνές από την Καθημερινή Ζωή στην Αρχαιότητα» Παρουσίαση της μόνιμης έκθεσης του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης στο Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών (17/01/2011 – 30/04/2011)

Το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης όλο το χρόνο στο αεροδρόμιο

Το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης και ο Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών είναι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσουν τη συνεργασία τους κατά την οποία σε ειδικό εκθεσιακό χώρο του αεροδρομίου θα παρουσιάζονται ανά περιόδους αποσπάσματα από μεγάλες περιοδικές εκθέσεις ή από τις μόνιμες συλλογές του Μουσείου.

Η πρώτη παρουσίαση αφορά στη μόνιμη έκθεση του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης με τίτλο «Σκηνές από την Καθημερινή Ζωή στην Αρχαιότητα», η οποία θα διαρκέσει από τις 17 Ιανουαρίου έως τις 30 Απριλίου 2011. Η έκθεση προσκαλεί τον επισκέπτη σ’ ένα συνοπτικό ταξίδι στο χώρο και το χρόνο. Ξεκινώντας από τον κόσμο των θεών, των ηρώων και του Έρωτα, ο θεατής συνεχίζει την περιήγησή του στον κόσμο των ανθρώπων και παρακολουθεί τις δραστηριότητες των γυναικών στον ιδιωτικό χώρο, και των ανδρών στον ιδιωτικό και τον δημόσιο χώρο, τη θρησκευτική και την επέκεινα ζωή, στο βασίλειο του Κάτω κόσμου. Η έκθεση είναι χωρισμένη σε εννέα θεματικές ενότητες: Θεοί και Ήρωες, Με τα φτερά του Έρωτα, Καλλωπισμός και Γάμος, Γυναικείες δραστηριότητες, Αθλητισμός, Συμπόσιο, Στην Αθηναϊκή Αγορά, Πόλεμος, Φροντίζοντας τους Νεκρούς. 

Η παρουσίαση της έκθεσης «Σκηνές από την Καθημερινή Ζωή στην Αρχαιότητα» θα πραγματοποιηθεί στο επίπεδο αφίξεων του αεροδρομίου (είσοδος 1). Ο χώρος είναι προσβάσιμος για όλους τους επιβάτες και επισκέπτες του αεροδρομίου και παραμένει ανοικτός καθημερινά και καθόλη τη διάρκεια του 24ώρου.

Στη συνέχεια, στο πλαίσιο αυτής της συνεργασίας, θα παρουσιαστούν αποσπάσματα από την έκθεση σύγχρονης τέχνης «The Last Grand Tour» του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης ενώ ο κύκλος κλείνει με σκηνές από την αρχαιολογική έκθεση «Άγονη Γραμμή», που διοργανώνει το Μουσείο σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού.

Επιμέλεια έκθεσης: Καθηγητής Νικόλαος Χρ. Σταμπολίδης

     Διευθυντής Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης

     Γιώργος Τασούλας

     Επιμελητής Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης

Up Where We Belong - Joe Cocker and Jennifer Warnes

Who knows what tomorrow brings
In a world where few hearts survive
All I know is the way I feel
When its real I leep it alive
The road is long there are mountains in the way

Love lift us up where we belong
Where the eagles fly on a mountan high
Love lift us up where we belong
Far from the world below
Where the clear winds blow

Some hang on to usued to be
Live there life looking behind
All we have is here and now
All our lives out there to find
The road is long and there are mountains in my way
But we climb the stairs everyday

Chorus

Time goes by no time to cry
Just you and I alone