Μάτια με μαύρους κύκλους, του Νίκου Κυριακίδη

‘’Η σελήνη ακουμπά το χέρι της στο μέτωπό μου,ανέκφραστη και σιωπηλή σαν νοσοκόμα.’’Sylvia Plath 




Το κοράκι κατέβηκε
Άρχισε να ερωτοτροπεί με το κουφάρι.
Εν τω μεταξύ, εγώ αγάπησα
Την πιο αδύναμη απ’ όλες.
Αυτήν, σαν ατσαλάκωτη εφημερίδα
Αδιάβαστη
Άδικα αγορασμένη.
Τα πιο βαλτωμένα χωράφια,
δεν είναι χωράφια.
Είναι ‘’στίβος μάχης’’ (το θυμάμαι)
Παρκάρουν-κει μέσα-τα οχήματα
Τα μικρά άρματα.
Βαδίζουν-κει μέσα-φαντάροι νυχτιάτικα
Δε κοιμούνται ποτέ, βράδυ.
 Όλα στο ίδιο μέρος
Καμιά μεταφορά
Ως έχουν
Κανείς υπαινιγμός
Ανάμεσα στη δημοσιά και το πίσω νεκροταφείο.
Κατεβαίνεις τη δημοσιά και βρίσκεις την πόλη
-αρκετά μακριά είναι αλήθεια-
Πας στο πίσω μέρος του νεκροταφείου
Στο ξέφωτο
Βλέπεις την πιο σκούρα χήρα.
Κάθεται στο καφενείο με λίγους άλλους κοντά
Πίνει καφέ, χωρίς ν’ ανοίξει εφημερίδα.
Υπομένει να μάχεται, τσαλαβουτώντας
σαν γουρουνάκι που γλύτωσε
Τη χηρεία της.

Σχόλια

Ο χρήστης nikos kyriakides είπε…
Φίλη μου Εύη,
Χαίρομαι τόσο πολύ κυρίως που με διαβάζεις, είναι αληθινή τιμή για μένα.
Σ ευχαριστώ ακόμη, που με βάζεις στον ''πολιτισμό'' σου.
David Bowie - Lady Grinning Soul