Φερνάντο Πεσσόα

Άγαλμα του Φερνάντο Πεσσόα στην Λισαβόνα.

Ο Φερνάντο Πεσσόα (Fernando António Nogueira de Seabra Pessoa) ήταν Πορτογάλος ποιητής και συγγραφέας. Γεννήθηκε στη Λισαβώνα.

 Με τον ίδιο τρόπο που πλένουμε το κορμί μας, θα έπρεπε να πλένουμε και το πεπρωμένο μας, να αλλάζουμε ζωή, όπως αλλάζουμε ρούχα – όχι για λόγους επιβίωσης, όπως κάνουμε όταν τρώμε ή κοιμόμαστε, μα με εκείνο το σεβασμό που έχουμε σαν τρίτοι απέναντι στον εαυτό μας.
 

 Η λαμπρότητα ενός ωραίου ηλιοβασιλέματος, με καταθλίβει μ' όλη του την ομορφιά. Μπροστά σ' ένα τέτοιο θέαμα πάντα λέω : πόσο ευχαριστημένος πρέπει να νιώθει ένας ευτιχισμένος άνθρωπος αντικρίζοντας αυτόν τον ήλιο

 Ζωή είναι να είσαι άλλος.

'Πλήξη είναι, να σε βαραίνει η ανία του κόσμου, η στεναχώρια του να ζεις, η κούραση του να έχεις ζήσει. Η πλήξη είναι, στην ουσία, η σαρκική συνείδηση της εκτεταμένης κενότητας των πραγμάτων. Αυτός όμως που βρίσκεται στο έλεος της πλήξης είναι καταδικασμένος σ ένα κελί δίχως όρια'

—Φ. Πεσσόα

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ-FADO

Φάντο, που στα πορτογαλικά σημαίνει μοίρα ή πεπρωμένο, ονομάζεται ένα είδος μουσικής που εντοπίζεται τη δεκαετία του 1820 στην Πορτογαλία, σίγουρα όμως είχε παλαιότερες ρίζες. Η μουσική είναι μελαγχολική, το ίδιοι κι οι στίχοι, που συχνά μιλάνε για τη θάλασσα ή για τη ζωή των φτωχών. Η μουσική έχει σχέση με την πορτογαλική λέξη saudade, μια από τις δυσκολότερες λέξεις προς μετάφραση: είναι ένα είδος προσμονής, αλλά κι ένα μείγμα νοσταλγίας, λύπης, πόνου, ευτυχίας και αγάπης. Κάποιοι λάτρεις της μουσικής φάντο ισχυρίζονται ότι οι ρίζες της είναι ένα μείγμα της μουσικής των σκλάβων της Αφρικής με την παραδοσιακή μουσική των Πορτογάλων ναυτών και αραβικές επιρροές.

 

The bitch and her absences,

Έκθεση ζωγραφικής - γλυπτικής - κατασκευών The Duet: Κλειώ Βαττή - Εύη Καραϊωσηφόγλου

Διάρκεια έκθεσης: έως Κυριακή 06 Φεβρουαρίου 2011 Είσοδος ελεύθερη Ώρες γκαλερί, καθημερινά 18.00 έως 22.00

Η Κλειώ ζωγραφίζει την Εύη που παρατηρεί και κατασκευάζε ι με περισσή ειρωνία τον μικρόκοσμο της στάσιμης καθημερινότητας, της ανίας και του δημοσιουπαλληλισμού. Στα γλυπτά της Εύης τα αντικείμενα μινιμαλίζονται. Στα πορτραίτα της Κλειώς το πρόσωπο γίνεται μούτα ενοχλημένη από το έντομο της επίγνωσης. Ολο το σύστημα αλληλοτροφοδοτείται. http://www.aggelonvima.gr/aggelonvima-eikastika3.html

Στίχοι: Άκος Δασκαλόπουλος
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Πρώτη εκτέλεση: Μάνος Λοΐζος

Κι αν τα μάτια σου δεν κλαίνε
έχουν τρόπο και μου λένε
για τον πόνο που πονούν.
Μ' ένα βλέμμα λυπημένο
πρωινό συννεφιασμένο
για την άνοιξη ρωτούν.

Με κοιτάζουν μου μιλούν και απορούν
αχ τα μάτια σου,
για τον έρωτα που χάσαμε ρωτούν
αχ τα μάτια σου.

Μάτια παραπονεμένα
μάτια που 'σαστε για μένα
θάλασσες υπομονής,
με κλωστούλες μεταξένιες
πλέκω τις κρυφές σας έννοιες
σε τραγούδι της ζωής.

nonlinear computational design strategies - Από Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 2011 έως Δευτέρα 31 Ιανουαρίου 2011

Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 31 Ιανουαρίου 2011, και παρουσιάζει επιλεγμένα έργα απο τα εργαστήρια αρχιτεκτονικής σύνθεσης apomechanes 2009 και 2010. Το apomechanes είναι ένα διεθνές εντατικό εργαστήριο αρχιτεκτονικής σύνθεσης μέσω υπολογιστή, που πραγματοποιείται κάθε καλοκαίρι στην Αθήνα. Το εργαστήριο είναι αφιερωμένο στην προώθηση τεχνικών και εννοιών των αλγοριθμικών διεργασιών, ως μέσο για το σχεδιασμό και την κατασκευή.

Ο αλγοριθμικός σχεδιασμός ορίζει διαδικασίες που επιτρέπουν τη γενετική ανάπτυξη πολύπλοκων δομών και μορφών, με τη χρήση απλών συντακτικών κανόνων. Το apomechanes επιθυμεί να ορίσει τη δική του ταυτότητα στις μεθοδολογίες σχεδιασμού με υπολογιστή και να υπογραμμίσει τα μορφογενετικά ποιοτικά χαρακτηριστικά της αλγοριθμικής λογικής. Μη-γραμμικές, αυτο-οργανωμένες και αναδυτικές συμπεριφορές διεισδύουν στον πυρήνα της διαδικασίας αρχιτεκτονικού σχεδιασμού, θέτοντας στο επίκεντρο την ενυπάρχουσα δυναμική της χρήσης υπολογιστή να παράξει χώρο.



Ο κατάλογος της έκθεσης* κυκλοφορεί και παρουσιάζει τα έργα που σχεδιάστηκαν και κατασκευάστηκαν κατα τη διάρκεια των εργαστηρίων apomechanes 2009 & 2010, εμπλουτισμένα και υποστηριζόμενα απο έργα και θεωρητικά άρθρα των Karl Chu, Carla Leitao, Kokkugia και Ahylo, τα οποία διερευνούν τον υπολογιστικό σχεδιασμό και τα πεδία εφαρμογής του.



*κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις asprimera, ISBN 978-960-99484-2-5



Οι Διοργανωτές

Η Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία ahylo lab δημιουργήθηκε με σκοπό την προώθηση της σύγχρονης αρχιτεκτονικής, του design και των εικαστικών τεχνών, την υποστήριξη της ελληνικής ιδιαιτερότητας στο διεθνή αρχιτεκτονικό διάλογο και την αναζήτηση της θέσης του συγχρονου σχεδιασμου απέναντι στους προβληματισμούς και τα ζητούμενα της εποχής μας. Προς την κατεύθυνση αυτή διοργανώνει εκθέσεις, επιμορφωτικά σεμινάρια, workshops, διαλέξεις, εκδόσεις και γενικότερα επιστημονικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις με έντονο πειραματικό χαρακτήρα, επιθυμώντας να καταθέσει με την συμβολή της ένα ποιοτικό σχόλιο για τον πολιτισμό και τις τέχνες.



Οι διδάσκοντες στο apomechanes παραδίδουν σεμινάρια και εργαστήρια αντίστοιχου περιεχομένου τα τελευταία χρόνια σε διάφορα ιδρύματα παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένων των πανεπιστημίων Columbia της Νέας Υόρκης, Architectural Association, Pratt Institute, SCI-Arc, UPenn, USC, UCLA, RMIT και Michigan.
http://www.mcf.gr/

SHE..

She
May be the face I can't forget
The trace of pleasure or regret
May be my treasure or the price I have to pay
She
May be the song that summer sings
May be the chill that autumn brings
May be a hundred different things
Within the measure of a day

She
May be the beauty or the beast
May be the famine or the feast
May turn each day into a heaven or a hell
She may be the mirror of my dreams
The smile reflected in a stream
She may not be what she may seem
Inside her shell

She
Who always seems so happy in a crowd
Whose eyes can be so private and so proud
No one's allowed to see them when they cry
She
May be the love that cannot hope to last
May come to me from shadows of the past
That I'll remember till the day I die

She
May be the reason I survive
The why and wherefore I'm alive
The one I'll care for through the rough in ready years
Me
I'll take her laughter and her tears
And make them all my souvenirs
For where she goes I've got to be
The meaning of my life is

She
She, oh she

Ολλανδία

Οι Κάτω Χώρες (Ολλανδικά: Nederland) ή Ολλανδία είναι το ευρωπαϊκό μέρος του Βασιλείου των Κάτω Χωρών (Ολλανδικά: Koninkrijk der Nederlanden), και είναι Κοινοβουλευτική Δημοκρατία με συνταγματικό μονάρχη. Στο βασίλειο ανήκουν και η Αρούμπα, το Κουρασάο και ο Άγιος Μαρτίνος (πρώην μέρη των Ολλανδικών Αντίλλων). Λέγεται συχνότερα Ολλανδία, αν και αυτό το όνομα αναφέρεται συγκεκριμένα σε δύο μόνο από τις δώδεκα επαρχίες της, τη Βόρεια Ολλανδία (Ολλανδικά: Noord Holland) και τη Νότια Ολλανδία (Ολλανδικά: Zuid Holland). Η χώρα βρίσκεται στην βορειοδυτική Ευρώπη και περιβάλλεται από τη Βόρεια Θάλασσα, το Βέλγιο και την Γερμανία. Περίπου το 1/4 της χώρας βρίσκεται κάτω από την στάθμη της θάλασσας. Έτσι, 3.000 χιλιόμετρα φραγμάτων προστατεύουν τη χώρα.

  ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Λογοτεχνία
Καλές Τέχνες
Μνημεία-Αξιοθέατα
Το πνεύμα της ανεκτικότητας στη διαφορετικότητα εθνική, γλωσσική, θρησκευτική και γενικότερα πνευματική που η Ολλανδία κατέκτησε ήδη από το 15ο - 16ο αιώνα, αλλά και η σύγχρονη αρωγή του δημόσιου ή ιδιωτικού τομέα στην ανάπτυξη του εκπαιδευτικού και μορφωτικού επιπέδου του λαού, συντέλεσε σε μέγιστο βαθμό στην κατάληψη από τη χώρα αυτή μιας πολύ σημαντικής θέσης, σ` ότι αφορά την παραγωγή ιδεών και τις τέχνες, τόσο στην Ευρώπη όσο και παγκόσμια. Ιδιαίτερα στον τομέα των ιδεών πρέπει να αναφερθεί ότι η Ολλανδία είναι η πατρίδα του μεγάλου ανθρωπιστή Έρασμου (1466-1546), ενός από τους μεγαλύτερους μελετητές της αρχαίας ελληνικής γραμματείας και συγχρόνως ενός από τους πρώτους που μετέφεραν τη φλόγα της κλασικής παιδείας στις "πέραν των Άλπεων" χώρες, γεγονός με τεράστια σημασία για την πνευματική συγκρότησή τους και τη μελλοντική ιστορία τους.
Σε ό,τι αφορά τις λαϊκές παραδόσεις και το λαϊκό πολιτισμό οι εθνολόγοι διαπιστώνουν ακόμη και σήμερα σημάδια, κυρίως στην αρχιτεκτονική των αγροτικών κατοικιών, που μπορούν με κάποια βεβαιότητα να αποδοθούν στα τρία διαφορετικά γερμανικά φύλα των οποίων η εγκατάσταση στις περιοχές αυτές, κατά την εποχή των μεγάλων μεταναστεύσεων, σήμανε και τη σταδιακή συγκρότηση του ολλανδικού έθνους. Το πέρασμα των αιώνων και η επίδραση δύο κυρίως παραγόντων, του χριστιανισμού και του θεσμού της βασιλείας, συντέλεσαν στην εξαφάνιση πολλών λαϊκών εθίμων ειδωλολατρικής προέλευσης, στη μεταβολή άλλων και φυσικά στη γέννηση νέων που ως ένα βαθμό διατηρούνται μέχρι σήμερα. Έτσι τα αγροτικά έθιμα, οι δοξασίες και οι γιορτές που σχετίζονται με τη σπορά, τη συγκομιδή και γενικότερα με την κοινή, για όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς, αντίληψη του χρόνου ως ενός κυκλικού επαναλαμβανόμενου σχήματος μεταξύ θανάτου και αναγέννησης, περιβλήθηκαν με χριστιανικά νοήματα και συνδέθηκαν με αγίους, όπως ο άγιος Νικόλαος, η μέρα του οποίου γιορτάζεται με ξεχωριστό τρόπο κάθε χρόνο. Ξεχωριστή είναι και η ατμόσφαιρα των μεγάλων πανηγυριών και γιορτών που διοργανώνονται στην ύπαιθρο και περιλαμβάνουν ακόμη και παράξενα αγωνίσματα που σχετίζονται με τις ιδιαίτερες ασχολίες και την παραγωγή συγκεκριμένων προϊόντων, όπως το κουβάλημα του τυριού στην πόλη Άλκμααρ κ.ά. Συνδεμένη με αυτά τα έθιμα είναι και η τόσο γνωστή παραδοσιακή φορεσιά με τα ξυλοτσόκαρα και τα δαντελένια καλύμματα του κεφαλιού, η οποία δημιούργησε τη στερεότυπη εικόνα της Ολλανδής αγρότισσας σ` όλο τον κόσμο.
Λογοτεχνία

Τα πρωιμότερα μνημεία της ολλανδικής λογοτεχνίας αποτελούν τα έργα του Χένρικ φαν Βέλντεκε, ενός Φλαμανδού που έζησε το β΄ μισό του 12ου αι. Η απουσία παλαιότερων λογοτεχνικών έργων σε ολλανδική γλώσσα οφείλεται στην κυριαρχία της λατινικής τόσο στους αυλικούς όσο και στους εκκλησιαστικούς κύκλους. Ο φαν Βέλντεκε έγραψε έναν έμμετρο βίο του αγίου Σερβάτιου και ένα αυλικό επικό μυθιστόρημα, την "Αινειάδα", στο οποίο είναι φανερές οι επιρροές από την αντίστοιχη γαλλική αυλική λογοτεχνία. Οι πρώτες όμως σημαντικές εξελίξεις σημειώθηκαν το 13ο αι. με το έργο της μοναχής Χάντεβις και την ανώνυμη εποποιία "Ράινχαρτ η αλεπού", ενός από τα τελειότερα δείγματα αυτού του λογοτεχνικού είδους με μια ανίερη περιγραφή της κοινωνίας, γραμμένου όμως με ευφυΐα και γοητεία, από μια καθαρά αντιαριστοκρατική σκοπιά. Σ` αυτά τα έργα εμφανίζονται τα τρία κύρια ρεύματα της μεσαιωνικής ολλανδικής ποίησης, το αυλικό, το θρησκευτικό και το αστικό, τα οποία σημάδεψαν και τη μεταγενέστερη εξέλιξη της λογοτεχνίας στη χώρα, ώστε ακόμη και σήμερα η ποίηση να τείνει άλλοτε προς τον ακραία αστικό πραγματισμό και άλλοτε προς έναν ατομικιστικό αισθητισμό ή ακόμη και την εξέγερση. Τα ρεύματα που περιγράφτηκαν παραπάνω εμφανίζονται και στο έργο του Γιάκομπ φαν Μέρλαντ (π. 1235-π.1288), ο οποίος αποκαλείται συχνά "πατέρας της ολλανδικής ποίησης". Το έργο του κινείται μεταξύ του παραδοσιακού αυλικού μυθιστορήματος και της αστικής απαίτησης για διαφωτισμό και διδαχή του λαού.
Μετά το 14ο αι., περίοδο σχετικά μικρής ποιητικής δραστηριότητας στις Κάτω Χώρες, μια νέα περίοδος εγκαινιάστηκε, η οποία οδήγησε στα επιτεύγματα του 16ου και 17ου αι., κυρίως κάτω από την επιρροή της ιταλικής αναγέννησης. Ο 17ος αι. ιδίως θεωρείται η σημαντικότερη περίοδος της ολλανδικής λογοτεχνίας και χαρακτηρίστηκε από την άνθηση των δραματικών και ποιητικών έργων. Σπουδαίοι εκπρόσωποι αυτής της περιόδου είναι: ο Πίτερ Κορνέλιζοον Χόοφτ (1581-1647), ο θεμελιωτής του ποιητικού δράματος στην Ολλανδία, ο Γιοστ φαν ντεν Βόντελ (1587-1679), ο μεγαλύτερος από τους Ολλανδούς ποιητές και μαζί ο μεγαλύτερος δραματικός συγγραφέας, καθώς το έργο του "Εωσφόρος" (1654) θεωρείται το αριστούργημα της εθνικής θεατρικής λογοτεχνίας, ο Γκέρμπραντ Άντριανζοον Μπρέντερο (1585-1618), και οι τρεις από το Άμστερνταμ, και οι Γιάκομπ Κατς (1577-1660), Κονσταντίν Χόιχενς (1596-1687), από τη Χάγη. Ο τελευταίος μεγάλος ποιητής του "Χρυσού Αιώνα" των ολλανδικών γραμμάτων ήταν ο Γιαν Λούικεν. Πέρα από τη λογοτεχνία σημαντικοί στοχαστές αυτής της περιόδου ήταν επίσης ο λόγιος και πολιτικός Χούγκο Γκρότιους (1583-1645) και ο μεγάλος ηθικός και πολιτικός φιλόσοφος Βαρούχ Σπινόζα (1632-1677).
Από το τέλος του 17ου αι. και μέχρι τα 1880 ο σημαντικότερος ποιητής που έκανε την εμφάνισή του και άφησε πίσω του έργο με επιρροή ήταν ο Βίλεμ Μπίλντερντιικ (1756-1831). Η παραγωγή του περιλαμβάνει δράματα, διδακτικά έργα, μακρά αφηγηματικά ποιήματα και μια σειρά από μπαλάντες που μιμούνται αγγλικά και σκοτικά πρότυπα.

Γιοχάνες Μορέιλσε

 marie madeleine repentante

democrito

O Γιοχάνες Μορέιλσε (ολλ. Johan Moreelse, επίσης γνωστός και ως Johannes Pauwelsz), (Ουτρέχτη, περ. 1602 - 1634) ήταν ένας Ολλανδός ζωγράφος, ακόλουθος της καλλιτεχνικής νοοτροπίας του Καραβάτζιο.
Ήταν γιος και μαθητής του ζωγράφου πορτρέτων Πάουλους Μορέιλσε. Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του. Έμαθε την τέχνη του στην Ουτρέχτη και αργότερα στη Ρώμη, όπου το 1627 έλαβε τον τίτλο του ιππότη στο παπικό ιπποτικό τάγμα του Αγίου Πέτρου. Από το 1627 έως το 1634 συνέχισε το έργο του στην Ουτρέχτη. Πέθανε όταν μια επιδημία πανώλης έπληξε την πόλη.

Heraclitus

Ρέμπραντ: O ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής

 O Pέμπραντ Xάρμενσζον φον Pέιν, όπως είναι ολόκληρο το όνομά του, ακολούθησε το προηγούμενο με τους ζωγράφους της Aναγέννησης. Περιέκοψε το μακρύ και δυσπρόφερτο ονομά του και αναδείχτηκε με το βαπτιστικό ο πιο διάσημος ζωγράφος στον «Xρυσό Aιώνα» της ολανδικής τέχνης. H καλλιτεχνική παρουσία και δραστηριότητα του Pέμπραντ (1606 - '69) συμπίπτει χρονικά με την οικονομική και κοινωνική άνοδο της αστικής τάξης στην Oλλανδία. Kαθώς οι αστοί αποκτούν κύρος, η τέχνη παύει να είναι αποκλειστικό προνόμιο της αριστοκρατίας. Στους αυλικούς αξιωματούχους, τους εκκλησιαστικούς παράγοντες και τους ευγενείς μπαίνουν πλέον ως παραγγελιοδότες και μέλη της πλούσιας αστικής κοινωνίας. Παρουσιάζεται έτσι αύξηση στη ζήτηση έργων τέχνης. «Tο μάθημα ανατομίας του καθηγητή Tουλπ», για παράδειγμα, η πιο σημαντική παραγγελία (1632) της πρώτης περιόδου του Pέμπραντ στο Aμστερνταμ και ένα από τα πιο διάσημα έργα του, αναφέρεται ως ανάθεση από μέλη της συντεχνίας των χειρουργών.

50 Χρόνια. Μαζί στην Τέχνη. Πέπη Σβορώνου - Δημοσθένης Κοκκινίδης Μια μικρή αναδρομή

 Ένα ζευγάρι καλλιτεχνών και η πορεία του στη ζωγραφική και το design.
Κοινή αναδρομική παρουσίαση των έργων δύο ζωγράφων με διαφορετικές κατευθύνσεις και καλλιτεχνικές ιδιοσυγκρασίες που υπήρξαν σύντροφοι στη ζωή και την τέχνη για πενήντα χρόνια. Οι επισκέπτες θα έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν παράλληλα την εξέλιξη της ζωγραφικής τους ανιχνεύοντας συγκλίσεις και αποκλίσεις στον διάλογο που αναπτύχθηκε στη διάρκεια μιας ολόκληρης κοινής ζωής.
Σημείο συνάντησής τους υπήρξε ταυτόχρονα η εντελώς πρωτότυπη ―όχι μόνο για την Ελλάδα― εφαρμογή της ζωγραφικής στο ύφασμα που οδήγησε στη δημιουργία των «Pepi’s hand-painted dresses». Επιλογή αυτών των ζωγραφιστών φορεμάτων που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στην Ευρώπη και τις Η.Π.Α. από το 1961 έως το 1979 θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά στην έκθεση πλαισιωμένη από τα έργα ζωγραφικής των δύο καλλιτεχνών.

Επιμέλεια έκθεσης: Ελένη Αθανασίου

http://www.benaki.gr/index.asp?lang=gr&id=202010001&sid=958

Στους μεταγενέστερους - Μπ. ΜΠΡΕΧΤ

DIVANI CARAVEL HOTEL PRESENTS «JAZZ NIGHTS IN THE HEART OF THE CITY» THURSDAYS AT “BROWN’S CIGAR LOUNGE”

Αφήνεις πίσω σου τη βoή της πόλης, το άγχος, και ψάχνεις μια φιλόξενη καναπέ να βυθιστείς.  Χαμηλός φωτισμός, αναπαυτικοί δερμάτινοι καναπέδες και ένα special malt, ένα cognac ή απλά το αγαπημένο σου cocktail… Επιτέλους!

Ένα πιάνο. Ένα σαξόφωνο.  Ή μήπως είναι φωνή;

Μετά την επιτυχημένη πορεία συνεχίζουμε από την Πέμπτη 13 Ιανουαρίου και κάθε Πέμπτη στις 20:30 στο Brown’s Cigar Lounge του ξενοδοχείου Divani Caravel. Σας προσκαλούμε να χαλαρώσετε στο τέλος της ημέρας και να αφεθείτε στη γοητεία που γεννάει ο διάλογος δύο κορυφαίων ερμηνευτών της jazz σε πλήρη αρμονία, της Eva Kesselring (φωνή) και του Sami Amiri (πιάνο) σε μια μοναδική μουσική διαδρομή από Great Jazz Standards μέχρι Blues, Chanson και Bossa Nova, που θα θυμάστε μέχρι την… επόμενη Πέμπτη!

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

www.myspace.com/intouchwithevakesselring

www.myspace.com/samiamiris

ΜΑΡΑΜΠΟΥ- ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ- 11 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1910

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εζήσαμε μαζί
πως είμαι κακοτράχαλο τομάρι διεστραμμένο,
πως τις γυναίκες μ' ένα τρόπον ύπουλο μισώ
κι ότι μ' αυτές να κοιμηθώ ποτέ μου δεν πηγαίνω.

Ακόμα, λένε πως τραβώ χασίσι και κοκό,
πως κάποιο πάθος με κρατεί φριχτό και σιχαμένο,
κι ολόκληρο έχω το κορμί με ζωγραφιές αισχρές,
σιχαμερά παράξενες, βαθιά στιγματισμένο.

Ακόμα, λένε πράματα φριχτά πάρα πολύ,
που είν' όμως ψέματα χοντρά και κατασκευασμένα,
κι αυτό που εστοίχισε σε με πληγές θανατερές
κανείς δεν το 'μαθε, γιατί δεν το 'πα σε κανένα.

Μ' απόψε, τώρα που έπεσεν η τροπική βραδιά,
και φεύγουν προς τα δυτικά των Μαραμπού τα σμήνη,
κάτι με σπρώχνει επίμονα να γράψω στο χαρτί,
εκείνο, που παντοτινή κρυφή πληγή μου εγίνη.

Ήμουνα τότε δόκιμος σ' ένα λαμπρό ποστάλ
και ταξιδεύαμε Αίγυπτο γραμμή Νότιο Γαλλία.
Τότε τη γνώρισα - σαν άνθος έμοιαζε αλπικό -
και μια στενή μας έδεσεν αδελφική φιλία.

Αριστοκρατική, λεπτή και μελαγχολική,
κόρη ενός πλούσιου Αιγύπτιου όπου 'χε αυτοκτονήσει,
ταξίδευε τη λύπη της σε χώρες μακρινές,
μήπως εκεί γινότανε να τηνε λησμονήσει.

Πάντα σχεδόν της Μπασκιρτσέφ κρατούσε το Ζουρνάλ,
και την Αγία της Άβιλας παράφορα αγαπούσε,
συχνά στίχους απάγγελνε θλιμμένους γαλλικούς,
κι ώρες πολλές προς τη γαλάζιαν έκταση εκοιτούσε.

Κι εγώ, που μόνον εταιρών εγνώριζα κορμιά,
κι είχα μιαν άβουλη ψυχή δαρμένη απ' τα πελάη,
μπροστά της εξανάβρισκα την παιδική χαρά
και, σαν προφήτη, εκστατικός την άκουα να μιλάει.

Ένα μικρό της πέρασα σταυρό απ' το λαιμό
κι εκείνη ένα μου χάρισε μεγάλο πορτοφόλι
κι ήμουν ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος της γης,
όταν εφθάσαμε σ' αυτήν που θα 'φευγε, την πόλη.

Την εσκεφτόμουνα πολλές φορές στα φορτηγά,
ως ένα παραστάτη μου κι άγγελο φύλακά μου,
και μια φωτογραφία της στην πλώρη ήταν για με
όαση, που ένας συναντά μες στην καρδιά της Άμμου.

Νομίζω πως θε να 'πρεπε να σταματήσω εδώ.
Τρέμει το χέρι μου, ο θερμός αέρας με φλογίζει.
Κάτι άνθη εξαίσια του ποταμού βρωμούν,
κι ένα βλακώδες Μαραμπού παράμερα γρυλίζει.

Θα προχωρήσω!...ΜΙα βραδιά σε πόρτο ξενικό
είχα μεθύσει τρομερά με ουίσκυ, τζιν και μπύρα,
και κατά τα μεσάνυχτα, τρικλίζοντας βαριά,
το δρόμο προς τα βρωμερά, χαμένα σπίτια επήρα.

Αισχρές γυναίκες τράβαγαν εκεί τους ναυτικούς,
κάποια μ' άρπαξ' απότομα, γελώντας, το καπέλο
(παλιά συνήθεια γαλλική του δρόμου των πορνών)
κι εγώ την ακολούθησα σχεδόν χωρίς να θέλω.

Μια κάμαρα στενή, μικρή, σαν όλες βρωμερή,
οι ασβέστες απ' τους τοίχους της επέφτανε κομμάτια,
κι αυτή ράκος ανθρώπινο που εμίλαγε βραχνά,
με σκοτεινά, παράξενα, δαιμονισμένα μάτια.

Της είπα κι έσβησε το φως. Επέσαμε μαζί.
Τα δάχτυλά μου καθρά μέτρααν τα κόκαλά της.
Βρωμούσε αψέντι. Εξύπνησα, ως λένε οι ποιητές,
"μόλις εσκόρπιζεν η αυγή τα ροδοπέταλά της".

Όταν την είδα και στο φως τ' αχνό το πρωινό,
μου φάνηκε λυπητερή, μα κολασμένη τόσο,
που μ' ένα δέος αλλόκοτο, σα να 'χα φοβηθεί,
το πορτοφόλι μου έβγαλα γοργά να την πληρώσω.

Δώδεκα φράγκα γαλλικά...Μα έβγαλε μια φωνή,
κι είδα μια εμένα να κοιτά με μάτι αγριεμένο,
και μια το πορτοφόλι μου...Μ' απόμεινα κι εγώ
ένα σταυρόν απάνω της σαν είδα κρεμασμένο.

Ξεχνώντας το καπέλο μου βγήκα σαν τον τρελό,
σαν τον τρελό που αδιάκοπα τρικλίζει και χαζεύει,
φέρνοντας μέσα στο αίμα μου μια αρρώστια τρομερή,
που ακόμα βασανιστικά το σώμα μου παιδεύει.

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εκάμαμε μαζί
πως χρόνια τώρα με γυναίκα εγώ δεν έχω πέσει,
πως είμαι παλιοτόμαρο και πως τραβάω κοκό.

Μ' αν ήξεραν οι δύστυχοι, θα μ' είχαν συγχωρέσει...

Το χέρι τρέμει...Ο πυρετός...Ξεχάστηκα πολύ,
ασάλευτο ένα Μαραμπού στην όχθη να κοιτάζω.
Κι έτσι καθώς επίμονα κι εκείνο με κοιτά,
νομίζω πως στη μοναξιά και στη βλακεία του μοιάζω…