video: Bασιλική Μουσταφέρη - Ηχογραφήση που έγινε για το ''Τρίτο Πρόγραμμα'' του Μάνου Χατζιδάκι τo 1980 - '' Αθανασία'' : Μουσική : Μάνος Χατζιδάκις , Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Δευτέρα 15 Ιουλίου 2013
Φλέρυ Νταντωνάκη - Αθανασία
video: Bασιλική Μουσταφέρη - Ηχογραφήση που έγινε για το ''Τρίτο Πρόγραμμα'' του Μάνου Χατζιδάκι τo 1980 - '' Αθανασία'' : Μουσική : Μάνος Χατζιδάκις , Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Κυριακή 14 Ιουλίου 2013
«Δεν φταίει η κρίση, αλλά αυτό που κουβαλάμε μέσα μας»
Ο άνθρωπος που έβαλε την ψυχοθεραπεία στο μέσο ελληνικό σπίτι εξηγεί γιατί είμαστε καταθλιπτικός λαός και γιατί η πολυγαμία είναι φυσική
Ο Ματθαίος Γιωσαφάτ δεν δίνει συχνά συνεντεύξεις. Είναι υπεραπασχολημένος από τότε που έγινε «μισοδιάσημος», όπως λέει αυτοσαρκαστικά. Μετά τη συνέντευξή του στο «Spiegel», δύο κανάλια της γερμανικής τηλεόρασης ζήτησαν να τον επισκεφτούν κι εκείνος αρνήθηκε. «Δεν μπορώ να κάνω αυτή τη δουλειά, ξέρετε. Αφήστε που δεν είμαι και φίλος των Γερμανών λόγω καταγωγής. Οι γονείς μου ήταν Ρωμανιώτες Εβραίοι». Δέχεται να μου μιλήσει επειδή διάβασε ένα μυθιστόρημά μου: η λογοτεχνία είναι η μεγάλη του αγάπη. Έφηβος δημοσίευε ποιήματα σ’ ένα περιοδικό της Κατερίνης. Αργότερα έκανε κριτική κινηματογράφου σε αριστερές εφημερίδες, «όταν δεν προλάβαινε να δει τις ταινίες ο μέγας Φώσκολος».
Μου μιλάει για ένα μυθιστόρημα που γράφει προσπαθώντας να βάλει τάξη σε όσα έζησε από τη δεκαετία του ’40 ως σήμερα: η πρωταρχική σκηνή με τους Γερμανούς να πιάνουν όμηρο τον πατέρα του. Ο τετράχρονος τότε Ματθαίος δαγκώνει τον Γερμανό στρατιώτη. Η κάννη του όπλου στραμμένη κατά πάνω του. Η γιαγιά του εκλιπαρεί τον στρατιώτη. Η κλωτσιά της γερμανικής μπότας τον εκσφενδονίζει απέναντι.
Ο Ματθαίος Γιωσαφάτ δεν δίνει συχνά συνεντεύξεις. Είναι υπεραπασχολημένος από τότε που έγινε «μισοδιάσημος», όπως λέει αυτοσαρκαστικά. Μετά τη συνέντευξή του στο «Spiegel», δύο κανάλια της γερμανικής τηλεόρασης ζήτησαν να τον επισκεφτούν κι εκείνος αρνήθηκε. «Δεν μπορώ να κάνω αυτή τη δουλειά, ξέρετε. Αφήστε που δεν είμαι και φίλος των Γερμανών λόγω καταγωγής. Οι γονείς μου ήταν Ρωμανιώτες Εβραίοι». Δέχεται να μου μιλήσει επειδή διάβασε ένα μυθιστόρημά μου: η λογοτεχνία είναι η μεγάλη του αγάπη. Έφηβος δημοσίευε ποιήματα σ’ ένα περιοδικό της Κατερίνης. Αργότερα έκανε κριτική κινηματογράφου σε αριστερές εφημερίδες, «όταν δεν προλάβαινε να δει τις ταινίες ο μέγας Φώσκολος».
Μου μιλάει για ένα μυθιστόρημα που γράφει προσπαθώντας να βάλει τάξη σε όσα έζησε από τη δεκαετία του ’40 ως σήμερα: η πρωταρχική σκηνή με τους Γερμανούς να πιάνουν όμηρο τον πατέρα του. Ο τετράχρονος τότε Ματθαίος δαγκώνει τον Γερμανό στρατιώτη. Η κάννη του όπλου στραμμένη κατά πάνω του. Η γιαγιά του εκλιπαρεί τον στρατιώτη. Η κλωτσιά της γερμανικής μπότας τον εκσφενδονίζει απέναντι.
Καθόμαστε σε αναπαυτικές πολυθρόνες, ο ένας απέναντι στον άλλον, στην κλασική απόσταση της ψυχοθεραπείας, με τη διαφορά ότι εγώ ρωτώ και εκείνος απαντά. Αν δικαιούμαι να βγάλω ψυχολογικής υφής συμπεράσματα, θα σταθώ στο γεγονός πως είναι πρωτότοκος σε μια μεγάλη οικογένεια, εργασιομανής με την καλή έννοια, λάτρης του ωραίου φύλου. Στη συζήτηση μεταχειρίζεται τα επιχειρήματα της βιολογίας, ως γιατρός που είναι, όχι των κοινωνικών επιστημών.
Του ζητάω να μου περιγράψει τη μέρα του: «Νωρίς το πρωί σπουδάζω τον ελληνικό χαρακτήρα με τις πολιτικές εκπομπές της τηλεόρασης. Μετά δουλεύω, ατομικά και με γκρουπ. Περνάω υπέροχα τις ώρες της δουλειάς. Ενώ βγαίνεις με δυο φίλους γιατρούς και σου λένε φοβερές κοινοτοπίες, τι πλακάκια έβαλαν στην κουζίνα».
Ο Γιωσαφάτ ετοιμάζει ένα νέο βιβλίο με τον σαιξπηρικής απόχρωσης τίτλο «Να παντρευτείς ή να μην παντρευτείς» συσσωματώνοντας τις ομιλίες του στο Ιδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη (που θα συνεχιστούν τον Οκτώβριο). Εκεί υποστηρίζει ότι υπάρχουν 12 είδη έρωτα, απολύτως αντίστοιχα της σχέσης που αναπτύξαμε με τη μητέρα μας στον πρώτο χρόνο της ζωής μας. «Ενας στερημένος άντρας περιμένει να πάρει από τη γυναίκα ό,τι δεν πήρε από τη μητέρα του, άλλος δημιουργεί εξαρτητική σχέση. Επιλέγεις κάποιον για να κυριαρχείς ή να σε κυριαρχούν. Κι αυτό δεν είναι αγάπη, είναι ανάγκη».
Θέλετε να πείτε ότι δεν υπάρχει πραγματική αγάπη;
«Στους ώριμους ανθρώπους υπάρχει. Εχουν δεχτεί τα δικά τους ελαττώματα και του συντρόφου τους, έχουν ζήσει την υπαρξιακή μοναξιά. Τον πρώτο χρόνο της ζωής τους έχουν πάρει αρκετή αγάπη από τη μητέρα τους κι έχουν δεχτεί ότι δεν μπορούν να τα έχουν όλα. Η αγάπη ξεκινάει από την ευγνωμοσύνη».
«Στους ώριμους ανθρώπους υπάρχει. Εχουν δεχτεί τα δικά τους ελαττώματα και του συντρόφου τους, έχουν ζήσει την υπαρξιακή μοναξιά. Τον πρώτο χρόνο της ζωής τους έχουν πάρει αρκετή αγάπη από τη μητέρα τους κι έχουν δεχτεί ότι δεν μπορούν να τα έχουν όλα. Η αγάπη ξεκινάει από την ευγνωμοσύνη».
Δηλαδή;
«Η ευγνωμοσύνη δημιουργεί συνθήκες ενδιαφέροντος για τον άλλον. Ο έρωτας διαρκεί πόσο; Εναν χρόνο; Μετά, ή μεταμορφώνεται σε αγάπη με στοιχεία ευγνωμοσύνης, ή διαλύεται. Οι εξαρτημένοι, οι στερημένοι από μητρική αγάπη ονειρεύονται καρβέλια, μια ιδανική γυναίκα. Ακριβώς όπως τα παιδιά πιστεύουν ότι η μάνα τους είναι όλος ο κόσμος».
«Η ευγνωμοσύνη δημιουργεί συνθήκες ενδιαφέροντος για τον άλλον. Ο έρωτας διαρκεί πόσο; Εναν χρόνο; Μετά, ή μεταμορφώνεται σε αγάπη με στοιχεία ευγνωμοσύνης, ή διαλύεται. Οι εξαρτημένοι, οι στερημένοι από μητρική αγάπη ονειρεύονται καρβέλια, μια ιδανική γυναίκα. Ακριβώς όπως τα παιδιά πιστεύουν ότι η μάνα τους είναι όλος ο κόσμος».
Μιλάτε για το σύνδρομο Παναγίας και πόρνης προφανώς – εξόχως ελληνικό σύνδρομο...
«Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Είχα κάποτε έναν σαραντάρη σε μια ομάδα. Είχε πάει μ’ ένα τσουβάλι γυναίκες και δεν έβρισκε μια να του ταιριάζει. Γιατρέ, μου έλεγε, τι ζητάω; Μια γυναίκα τρυφερή, αλλά όχι αδύναμη. Να μου είναι πιστή, αλλά να είναι ελκυστική, να την κυνηγούν οι άλλοι άντρες. Τι ζητούσε; Την ιδανική μητέρα. Θυμάμαι ένα σονέτο που έγραψα για τη μάνα μου στην εφηβεία, πώς τη σφίγγω στην αγκαλιά μου και μέσα στα μάτια της αναζητώ τη δική μου μορφή. Δεν βλέπετε πώς κοιτάζονται οι έφηβοι στα πάρκα; Σαν να είναι ο ένας η μητέρα του άλλου».
«Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Είχα κάποτε έναν σαραντάρη σε μια ομάδα. Είχε πάει μ’ ένα τσουβάλι γυναίκες και δεν έβρισκε μια να του ταιριάζει. Γιατρέ, μου έλεγε, τι ζητάω; Μια γυναίκα τρυφερή, αλλά όχι αδύναμη. Να μου είναι πιστή, αλλά να είναι ελκυστική, να την κυνηγούν οι άλλοι άντρες. Τι ζητούσε; Την ιδανική μητέρα. Θυμάμαι ένα σονέτο που έγραψα για τη μάνα μου στην εφηβεία, πώς τη σφίγγω στην αγκαλιά μου και μέσα στα μάτια της αναζητώ τη δική μου μορφή. Δεν βλέπετε πώς κοιτάζονται οι έφηβοι στα πάρκα; Σαν να είναι ο ένας η μητέρα του άλλου».
Να σας πω την αλήθεια, δεν βλέπω πια εφήβους να φιλιούνται στα πάρκα...
«Δεν τους βλέπετε, επειδή σήμερα τα παιδιά κλειδώνονται στα δωμάτιά τους και βγάζουν τα μάτια τους. Παλιά εμείς δεν μπορούσαμε να φέρουμε την κοπέλα στο σπίτι, ξημεροβραδιαζόμασταν στα πάρκα. Είχαμε αυνανιστικές φαντασιώσεις με τους σουηδούς πατεράδες που σου άνοιγαν το σπίτι τους. Κλειδωνόσουν με την κόρη τους σ’ ένα δωμάτιο και μετά σου έλεγαν κι ευχαριστώ. Σήμερα τα παιδιά είναι στερημένα, επειδή οι μητέρες τους δουλεύουν και παρατάνε τα μωρά στις Φιλιππινέζες. Το παιδί έχει ανάγκη το χνότο της μάνας του, τη χροιά της φωνής της, ιδίως τον πρώτο χρόνο. Με τη ρουτίνα εμπιστευόμαστε τον κόσμο, υποχωρεί η απειλή του αφανισμού. Η καλή μάνα τραγουδάει συνεχώς το ίδιο τραγούδι. Έχετε παρατηρήσει ότι αν αλλάξεις τα λόγια ενός παραμυθιού, το παιδί σε διορθώνει; Χρειάζεται την ασφάλεια της αρχικής αφήγησης».
«Δεν τους βλέπετε, επειδή σήμερα τα παιδιά κλειδώνονται στα δωμάτιά τους και βγάζουν τα μάτια τους. Παλιά εμείς δεν μπορούσαμε να φέρουμε την κοπέλα στο σπίτι, ξημεροβραδιαζόμασταν στα πάρκα. Είχαμε αυνανιστικές φαντασιώσεις με τους σουηδούς πατεράδες που σου άνοιγαν το σπίτι τους. Κλειδωνόσουν με την κόρη τους σ’ ένα δωμάτιο και μετά σου έλεγαν κι ευχαριστώ. Σήμερα τα παιδιά είναι στερημένα, επειδή οι μητέρες τους δουλεύουν και παρατάνε τα μωρά στις Φιλιππινέζες. Το παιδί έχει ανάγκη το χνότο της μάνας του, τη χροιά της φωνής της, ιδίως τον πρώτο χρόνο. Με τη ρουτίνα εμπιστευόμαστε τον κόσμο, υποχωρεί η απειλή του αφανισμού. Η καλή μάνα τραγουδάει συνεχώς το ίδιο τραγούδι. Έχετε παρατηρήσει ότι αν αλλάξεις τα λόγια ενός παραμυθιού, το παιδί σε διορθώνει; Χρειάζεται την ασφάλεια της αρχικής αφήγησης».
Ενοχοποιείτε την Ελληνίδα μητέρα με αυτό που λέτε...
«Κοιτάξτε, και η γυναίκα μου δούλευε όταν η κόρη μας ήταν μικρή, κι εγώ άλλαζα πάνες. Όμως η Αθήνα κάηκε από τα βαριεστημένα παιδιά των βορείων προαστίων. Μεγάλωσαν με υπαρξιακό κενό και οικιακές βοηθούς. Δεν αγάπησαν, επειδή δεν αγαπήθηκαν. Η επιθετικότητα είτε ενδοστρέφεται με αυτοκτονικές τάσεις είτε καταλήγει σε βία. Οσοι δεν αγαπήθηκαν τον πρώτο χρόνο της ζωής τους προσπαθούν να χάσουν τα όρια, όπως στην αγκαλιά μιας μάνας. Αλλοι το βρίσκουν αυτό στη θρησκευτική μεταρσίωση, άλλοι στα ναρκωτικά, άλλοι λένε “θρησκεία μου είναι ο Ολυμπιακός”».
«Κοιτάξτε, και η γυναίκα μου δούλευε όταν η κόρη μας ήταν μικρή, κι εγώ άλλαζα πάνες. Όμως η Αθήνα κάηκε από τα βαριεστημένα παιδιά των βορείων προαστίων. Μεγάλωσαν με υπαρξιακό κενό και οικιακές βοηθούς. Δεν αγάπησαν, επειδή δεν αγαπήθηκαν. Η επιθετικότητα είτε ενδοστρέφεται με αυτοκτονικές τάσεις είτε καταλήγει σε βία. Οσοι δεν αγαπήθηκαν τον πρώτο χρόνο της ζωής τους προσπαθούν να χάσουν τα όρια, όπως στην αγκαλιά μιας μάνας. Αλλοι το βρίσκουν αυτό στη θρησκευτική μεταρσίωση, άλλοι στα ναρκωτικά, άλλοι λένε “θρησκεία μου είναι ο Ολυμπιακός”».
Και ο πατέρας πού βρίσκεται σε όλη αυτή την ιστορία; Τι κάνει τον πρώτο χρόνο της ζωής του παιδιού του;
«Ο πατέρας στηρίζει τη μάνα. Γίνεται η μητέρα της μητέρας του παιδιού του, παρέχοντας στοργή και τρυφερότητα άνευ όρων. Στην πραγματικότητα, όμως, τι κάνει ο άντρας; Ζηλεύει που η μητέρα αφιερώνεται στο παιδί της και την απατά».
«Ο πατέρας στηρίζει τη μάνα. Γίνεται η μητέρα της μητέρας του παιδιού του, παρέχοντας στοργή και τρυφερότητα άνευ όρων. Στην πραγματικότητα, όμως, τι κάνει ο άντρας; Ζηλεύει που η μητέρα αφιερώνεται στο παιδί της και την απατά».
Απατούν περισσότερο οι άντρες από τις γυναίκες στον γάμο;
«Το 92% των αντρών απατά. Και στις γυναίκες τα ποσοστά έχουν αυξηθεί, μιλάμε σήμερα για 70%. Το αρσενικό ζώο είναι πολυγαμικό, η πολυγαμία είναι μέσα στη φύση του άντρα».
Εδώ θα διαφωνήσουμε.
«Μα δεν το λέω εγώ, η επιστήμη το λέει και η στατιστική. Οταν πούμε ότι οι περισσότερες γυναίκες στην Ελλάδα είναι μελαχρινές αυτό δεν είναι καλό ή κακό, είναι στατιστική. Γιατί είναι πολυγαμικοί οι άντρες; Επειδή η μόνη άμυνα απέναντι στον θάνατο είναι τα γονίδια. Η γυναίκα ξέρει ότι τα γονίδιά της έχουν πάει στο έμβρυο που κυοφορεί. Ο άντρας δεν ξέρει αν είναι δικό του το παιδί. Στον κόσμο των ζώων τα αρσενικά κατασπαράζουν το ένα το άλλο για να κερδίσουν το θηλυκό. Ή πνίγουν το μωρό τους, επειδή έτσι το θηλυκό αποκτά ξανά οίστρο».
«Μα δεν το λέω εγώ, η επιστήμη το λέει και η στατιστική. Οταν πούμε ότι οι περισσότερες γυναίκες στην Ελλάδα είναι μελαχρινές αυτό δεν είναι καλό ή κακό, είναι στατιστική. Γιατί είναι πολυγαμικοί οι άντρες; Επειδή η μόνη άμυνα απέναντι στον θάνατο είναι τα γονίδια. Η γυναίκα ξέρει ότι τα γονίδιά της έχουν πάει στο έμβρυο που κυοφορεί. Ο άντρας δεν ξέρει αν είναι δικό του το παιδί. Στον κόσμο των ζώων τα αρσενικά κατασπαράζουν το ένα το άλλο για να κερδίσουν το θηλυκό. Ή πνίγουν το μωρό τους, επειδή έτσι το θηλυκό αποκτά ξανά οίστρο».
Είναι διαφορετικά τα θέματα που απασχολούν τις γυναίκες και τους άντρες που σας επισκέπτονται;
«Οι άντρες έχουν συνήθως παράπονα από το σεξ, επειδή η γυναίκα χάνει το ερωτικό της ενδιαφέρον. Οι γυναίκες λένε “δεν είναι τρυφερός, δεν μου φέρνει πια λουλούδια”. Γιατί οι άντρες έχουν μυς; Για να υπερασπίζονται τη γυναίκα και το παιδί τους. Παλιά σκότωναν το ελάφι και το έσερναν στη σπηλιά. Σήμερα φέρνουν λεφτά, είναι στη φύση τους να κουβαλάνε».
Εχουν αλλάξει αυτά τα δεδομένα. Επιπλέον χτυπήθηκαν και οι άντρες από την ανεργία.
«Ναι, αλλά αυτά είναι τα κυτταρικά χαρακτηριστικά που κληρονομήσαμε. Πράγματι, έχουν αλλάξει τα δεδομένα. Σήμερα, οκτώ στις δέκα φορές η γυναίκα ζητάει διαζύγιο, επειδή δουλεύει πια και δεν φοβάται. Οι γονείς μου είχαν έξι παιδιά, η μάνα μου ήταν αγράμματη – ακόμη κι αν ήθελε, πώς να ζητούσε διαζύγιο;».
«Ναι, αλλά αυτά είναι τα κυτταρικά χαρακτηριστικά που κληρονομήσαμε. Πράγματι, έχουν αλλάξει τα δεδομένα. Σήμερα, οκτώ στις δέκα φορές η γυναίκα ζητάει διαζύγιο, επειδή δουλεύει πια και δεν φοβάται. Οι γονείς μου είχαν έξι παιδιά, η μάνα μου ήταν αγράμματη – ακόμη κι αν ήθελε, πώς να ζητούσε διαζύγιο;».
Εχει αλλάξει η ερωτική συμπεριφορά των Ελλήνων λόγω της οικονομικής κρίσης; Τι σας λένε τα ζευγάρια που σας επισκέπτονται;
«Η κρίση έχει εντείνει την ανασφάλεια. Οι πιο ανώριμοι προβάλλουν το πρόβλημά τους ο ένας στον άλλον. Αλλά είναι και θέμα ιδιοσυγκρασίας. Εδώ σου λένε πάντα “ο άλλος φταίει”. Στην Αγγλία, που είχα δουλέψει, ο καθένας στο ζευγάρι αναλάμβανε τις ευθύνες του. Μια αμερικανίδα συγγραφέας που είχε εκπονήσει διδακτορική διατριβή για την Ελλάδα μού έλεγε ότι τα ελληνικά σίριαλ είναι γεμάτα επιθετικότητα, διεκδίκηση και πάθη. Το πάθος δείχνει, αντίθετα απ’ ό,τι πιστεύουμε, έλλειψη αισθήματος. Τώρα, βέβαια, θα ήταν πολιτικά ορθό να σας πω ότι η κρίση φταίει για όλα. Η αλήθεια είναι πως όσοι είχαν προβλήματα από πριν θα δουν τώρα μια αύξηση των συμπτωμάτων. Αν είσαι σχετικά υγιής, δεν παθαίνεις κατάθλιψη λόγω της κρίσης».
«Η κρίση έχει εντείνει την ανασφάλεια. Οι πιο ανώριμοι προβάλλουν το πρόβλημά τους ο ένας στον άλλον. Αλλά είναι και θέμα ιδιοσυγκρασίας. Εδώ σου λένε πάντα “ο άλλος φταίει”. Στην Αγγλία, που είχα δουλέψει, ο καθένας στο ζευγάρι αναλάμβανε τις ευθύνες του. Μια αμερικανίδα συγγραφέας που είχε εκπονήσει διδακτορική διατριβή για την Ελλάδα μού έλεγε ότι τα ελληνικά σίριαλ είναι γεμάτα επιθετικότητα, διεκδίκηση και πάθη. Το πάθος δείχνει, αντίθετα απ’ ό,τι πιστεύουμε, έλλειψη αισθήματος. Τώρα, βέβαια, θα ήταν πολιτικά ορθό να σας πω ότι η κρίση φταίει για όλα. Η αλήθεια είναι πως όσοι είχαν προβλήματα από πριν θα δουν τώρα μια αύξηση των συμπτωμάτων. Αν είσαι σχετικά υγιής, δεν παθαίνεις κατάθλιψη λόγω της κρίσης».
Για να το ξεκαθαρίσουμε, επειδή όλοι μεταχειρίζονται αυτόν τον όρο επιπόλαια. Τι είναι κατάθλιψη;
«Η κατάθλιψη μπορεί να είναι οργανική, να προέρχεται δηλαδή από τα γονίδια ή τις ορμόνες. Αλλά μπορεί να προέρχεται από τη στέρηση της μητέρας που σας έλεγα πριν, από ένα βαθύ αίσθημα απώλειας. Καθώς τώρα έχουμε απώλεια της ελπίδας, της χαράς της ζωής και πραγματικές δυσκολίες, αναβιώνουν τα παλιά αισθήματα. Δεν φταίει λοιπόν η κρίση, αλλά αυτό που κουβαλάμε μέσα μας. Στην Κατοχή, που εγώ την έζησα, πέθαιναν τα αδύναμα παιδιά».
Στις νέες γενιές παρατηρείτε διαφορετικές συμπεριφορές;
«Τα αγόρια σήμερα φοβούνται τα κορίτσια. Ενα κορίτσι 12 ή 14 ετών έχει συχνά ελευθεριάζουσα ερωτική συμπεριφορά. Αρκεί να σας πω ότι το 15% των κοριτσιών αρχίζει την ερωτική του ζωή στα 12 και το 20% με 25% στα 14. Τα κορίτσια θέλουν να τους πει το αγόρι “τι ωραία που είσαι” και επειδή δεν το λέει γίνονται προκλητικά για να δημιουργήσουν σχέση. Έρχονται αγόρια 20 ετών που κάνουν έρωτα μια φορά τον μήνα. Μπορεί να φταίει και το Τσερνόμπιλ, οι τροφές που τρώμε, το κλίμα, τι να σας πω; Το σπέρμα των αγοριών, πάντως, έχει μικρότερη κινητικότητα, εξού και οι δυσκολίες σύλληψης».
Και η ψυχοπαθολογία της ελληνικής οικογένειας;
Βλέπουμε παιδιά που δυσκολεύονται να αποκοπούν από τη γονεϊκή οικογένεια και να την αντικαταστήσουν με τη νέα οικογένεια που φτιάχνουν. «Αυτό συνέβαινε παλαιότερα. Τώρα παρατηρούμε παλινδρόμηση σε τέτοιες συμπεριφορές λόγω της κρίσης. Το ελληνικό σπίτι παρείχε ασφάλεια σε δύσκολες στιγμές και οι γονείς χρησιμοποιούσαν τα παιδιά τους. Για να τα προφυλάξουν από τη ζωή τα μεγάλωναν εξαρτητικά και τα έκαναν ανώριμα. Δεν υπήρχε ΙΚΑ – κοινωνικό κράτος για τους γονείς ήταν τα παιδιά. Να φροντίζεις τη μάνα σου, λένε στην Ελλάδα. Βασανίζονται οι νέοι έτσι, επειδή ο δικός τους ρόλος είναι να προσφέρουν στα δικά τους παιδιά. Εγώ κράτησα χρήματα στην άκρη, έχω πει στην κόρη μου να με βάλει σ’ ένα καλό γηροκομείο – και το εννοώ. Δείτε τι γίνεται στη φύση: οι γάτες από δύο μηνών είναι ανεξάρτητες. Αλλά και στο εξωτερικό δεν συμβαίνουν αυτά τα πράγματα. Στην Αγγλία υπάρχουν καταπληκτικά γηροκομεία. Πηγαίνουν οι ηλικιωμένοι θέατρο όλοι μαζί, ερωτεύονται σφόδρα. Οι άνθρωποι που με ερωτεύτηκαν με το περισσότερο πάθος στη ζωή μου είναι η κόρη μου όταν ήταν τριών ετών και κάτι γριές στο γηροκομείο...».
Βλέπουμε παιδιά που δυσκολεύονται να αποκοπούν από τη γονεϊκή οικογένεια και να την αντικαταστήσουν με τη νέα οικογένεια που φτιάχνουν. «Αυτό συνέβαινε παλαιότερα. Τώρα παρατηρούμε παλινδρόμηση σε τέτοιες συμπεριφορές λόγω της κρίσης. Το ελληνικό σπίτι παρείχε ασφάλεια σε δύσκολες στιγμές και οι γονείς χρησιμοποιούσαν τα παιδιά τους. Για να τα προφυλάξουν από τη ζωή τα μεγάλωναν εξαρτητικά και τα έκαναν ανώριμα. Δεν υπήρχε ΙΚΑ – κοινωνικό κράτος για τους γονείς ήταν τα παιδιά. Να φροντίζεις τη μάνα σου, λένε στην Ελλάδα. Βασανίζονται οι νέοι έτσι, επειδή ο δικός τους ρόλος είναι να προσφέρουν στα δικά τους παιδιά. Εγώ κράτησα χρήματα στην άκρη, έχω πει στην κόρη μου να με βάλει σ’ ένα καλό γηροκομείο – και το εννοώ. Δείτε τι γίνεται στη φύση: οι γάτες από δύο μηνών είναι ανεξάρτητες. Αλλά και στο εξωτερικό δεν συμβαίνουν αυτά τα πράγματα. Στην Αγγλία υπάρχουν καταπληκτικά γηροκομεία. Πηγαίνουν οι ηλικιωμένοι θέατρο όλοι μαζί, ερωτεύονται σφόδρα. Οι άνθρωποι που με ερωτεύτηκαν με το περισσότερο πάθος στη ζωή μου είναι η κόρη μου όταν ήταν τριών ετών και κάτι γριές στο γηροκομείο...».
Επειδή γνωρίζετε τους Γερμανούς εξίσου καλά με τους Ελληνες, θα μπορούσατε να ερμηνεύσετε την ελληνογερμανική κρίση με ψυχολογικούς όρους;
«Οι Γερμανοί είναι πρωκτικός λαός κι αυτό σημαίνει ανάγκη για εξουσία. Αντλούν μια καθαρά προτεσταντική ικανοποίηση δουλεύοντας, ενώ εμείς ζώντας. Σήμερα κυριαρχούν οικονομικά, αλλά αν το δούμε αντικειμενικά κάθε χώρα κοιτάζει το συμφέρον της, επεκτείνεται. Οι ισχυρές χώρες υποτάσσουν τις αδύναμες. Η Ελλάδα, από την άλλη μεριά, δεν αντιμετώπισε ποτέ τον εαυτό της. Τι κάναμε ως χώρα; Γιατί ανεχθήκαμε τόσο κλέψιμο; Έχουμε πολύ επιθετική κουλτούρα. Στην κοινωνική μας ζωή είμαστε ατομικιστές και αγενέστατοι. Δείτε πώς οδηγούμε, πώς εξυπηρετούμε τους ανθρώπους στα νοσοκομεία. Είμαστε και καταθλιπτικός λαός. Απλώς καταπιέζουμε την κατάθλιψή μας και την εκφράζουμε υπομανιακά, ως άμυνα, με κέφι, χορό και φωνές. Αλλά εμένα μ’ αρέσει η Ελλάδα, το κλίμα, το φως. Το καθαρό περίγραμμα των πραγμάτων. Η ελληνική γλώσσα».
Σε αυτή την ατμόσφαιρα που περιγράφετε πώς θα μπορούσαμε να ξαναβρούμε το νόημα και τη χαρά της ζωής;
«Αν ξέραμε το νόημα της ζωής, δεν θα χρειαζόμασταν τη λογοτεχνία και την τέχνη. Οταν ρώτησαν τον Φρόιντ για το νόημα της ζωής, εκείνος απάντησε: “Lieben und arbeiten”. Δηλαδή να αγαπάς και να εργάζεσαι. Δεν υπάρχει ευτυχία, μόνο στιγμές ευτυχίας. Διαβάζεις ένα ωραίο μυθιστόρημα και ξανανιώθεις σαν να βρίσκεσαι στην αγκαλιά της μάνας σου. Αυτό κάνει η τέχνη. Οταν ήμουν 22 ετών, θυμάμαι, γύριζα με οτοστόπ την Ιταλία. Στο Ουφίτσι στάθηκα μπροστά στην Αφροδίτη του Μποτιτσέλι. Δίπλα μου στάθηκαν δύο Αμερικανίδες με σορτς, πανέμορφες. Βρε ηλίθιε, λέω στον εαυτό μου, ολόκληρος Μποτιτσέλι κι εσύ κοιτάς τις κοπέλες; Ομως το μάτι μου εκεί. Βλέπετε, ενώ βρίσκουμε καταφύγιο στην καλή ζωγραφική, στη λογοτεχνία, κατά βάθος όλοι έχουμε ανάγκη από μια αγκαλιά».
Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Το αμπέλι και το κρασί στις παραδοσιακές κοινωνίες - ΜΕΡΟΣ 1ο
Η αμπελοκαλλιέργεια και η οινοποιία στην Ελλάδα είναι παραγωγή με παράδοση και ρίζες βαθιές. Επιβίωσε παρά τις δυσχέρειες ανά τους αιώνες, κτήμα των Ελλήνων αγροτών που φρόντιζαν να διατηρούν ένα αμπελάκι για την οικογένεια ακόμα και όταν οι συνθήκες δεν ευνοούσαν την εκτεταμένη καλλιέργεια και το εμπόριο.
Τα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας και τις πρώτες δεκαετίες μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους, οι πολιτικές και οικονομικές συνθήκες ήταν ιδιαίτερα δύσκολες για όλες τις παραγωγές και ακόμα περισσότερο για το ευαίσθητο αμπέλι. Η παραγωγή περιορίζονταν στην κάλυψη των εγχώριων αναγκών. Στα μέσα του 19ου αιώνα οι επιδημίες που έπληξαν τα ευρωπαϊκά αμπέλια, έδωσαν μια νέα πνοή στην ελληνική αμπελοκαλλιέργεια. Μεγάλες ποσότητες κρασιών άρχισαν να εξάγονται με σκοπό τη μίξη τους με ευρωπαϊκά κρασιά. Τελικά η φυλλοξήρα έπληξε και την Ελλάδα, ευτυχώς με βραδύτερους ρυθμούς λόγω των γεωγραφικών φραγμών και της ερήμωσης της υπαίθρου.
Η αμπελοκαλλιέργεια στα στενά γεωγραφικά όρια της σημερινής ελληνικής Θράκης υπήρξε μάλλον περιορισμένη σε σχέση με άλλες περιοχές της χώρας και χωρίς αυτό να οφείλεται στο κλίμα ή το έδαφος. Αντίθετα κάποιες περιοχές παρουσιάζουν τις ευνοϊκότερες συνθήκες για την ανάπτυξη της αμπέλου. Ο λόγος φαίνεται να είναι η εκτεταμένη καλλιέργεια, σχεδόν μονοκαλλιέργεια καπνού. Το αμπέλι περιορίστηκε σε μικρή, οικογενειακής φύσεως παραγωγή που κάλυπτε τοπικές ανάγκες. Κρασιά καλύτερης ποιότητας παράγονταν στα νησιά του Βορείου Αιγαίου και σε αμπελοοινικές περιοχές της γειτονικής Βουλγαρίας και Τουρκίας. Εκεί πρέπει να αναζητήσουμε και τη συνέχεια της μεγάλης θρακικής παράδοσης στην καλλιέργεια του αμπελιού και την παραγωγή κρασιού. Στις αλησμόνητες πατρίδες των Θρακιωτών της Ανατολικής Θράκης και της Ανατολικής Ρωμυλίας αμπέλια καλλιεργούνταν σε εκτεταμένες εκτάσεις με πολλές παραδοσιακές ποικιλίες επιτραπέζιες και για κρασί. Οι πρόσφυγες από αυτές τις περιοχές, έφεραν στην Ελλάδα και μεταφύτευσαν εκατομμύρια κλήματα αλλά και τις παραδόσεις αιώνων από τις πατρογονικές τους εστίες. Στα χωριά της Μακεδονίας και της Θράκης όπου μετεγκαταστάθηκαν μετά τα θλιβερά γεγονότα του πολέμου, αναζήτησαν οι λαογράφοι των αρχών του αιώνα τους κατοίκους αυτών των περιοχών και κατέγραψαν σημαντικά στοιχεία για τη ζωή και την οικονομία στις περιοχές τους που σε ένα μεγάλο ποσοστό φαίνεται ότι εξαρτιόταν από το αμπέλι και το κρασί .
Διάσημες για την παραγωγή τους οι Σαράντα Εκκλησιές που περιβάλλονταν από πεδινές εκτάσεις και χώματα κατάλληλα για την καλλιέργεια αμπελιού που αποδίδει και προοδεύει παράλληλα. Γύρω από την πόλη σε ακτίνα μιάμιση ώρας με τα μέσα της εποχής είχε μόνο αμπέλια. Ο μέσος όρος ετήσιας παραγωγής ήταν 7.800.000 οκάδες ενώ μια καλή σοδειά μπορούσε να φτάσει 12.000.000 οκάδες. Σημαντικές ποσότητες εξάγονταν στην Βουλγαρία αλλά το μεγαλύτερο ποσοστό εξάγονταν στη Γαλλία,. Έφτιαχναν κυρίως τρία είδη κρασιού, λευκό, μαύρο και πηλίνο. Το τελευταίο παρασκευάζονταν από λευκό με προσθήκη αψινθίου, είχε γεύση υπόπικρη και το έπιναν κυρίως για δυναμωτικό και ορεκτικό. Σταφύλι που ευδοκιμούσε και απέδιδε ήταν το παπάς καρασή, μαύρο με πολλή τανίνη, για αυτό τα κρασιά ονομάζονταν μπογιαμάδες και στυφά. Είχαν κατά μέσο όρο 11-12 βαθμούς οινοπνεύματος γεγονός που οδήγησε στην ανάπτυξη της κονιακοποιΐας. Παρήγαγαν περίπου 18.000.000 οκάδες σταφύλια, από τα οποία παράγονταν 9.000.000 οκάδες λευκό κρασί, 4.000.000 οκάδες μαύρο και 5.000.000 τσίπουρα για απόσταξη. Τα λεγόμενα άσπρα κρασιά στην πραγματικότητα είχαν το χρώμα του κονιάκ γιατί τα σταφύλια όπως είπαμε ήταν μαύρα. Η φυλλοξήρα έπληξε την περιοχή γύρω στα 1910. Έγινε μια προσπάθεια ανάκαμψης με τη μεταφύτευση αμερικάνικων κλημάτων αλλά ήρθαν τελικά οι καταστροφικοί πόλεμοι και έδωσαν την χαριστική βολή στα αμπέλια που μετατράπηκαν σε χωράφια.
Από τις πιο γνωστές περιοχές για την ποσότητα και την ποιότητα της παραγωγής ήταν και η Στενήμαχος (σήμερα στη Βουλγαρία). Καλλιεργούσαν μεγάλες εκτάσεις με τα καλύτερα αμπέλια και έφτιαχναν εξαιρετικά κρασιά όπως τον πηλίνο, το μαύρο, τον καρτσιάγκο, το τσιμπητό κ.α. Παρήγαγαν και ένα κρασί για τους Εβραίους, με μούστο ντόπιο αλλά συνταγή εβραίικη.
Πολλοί αμπελώνες υπήρχαν και στη Συλήμβρια (Επιβάτες, Δελλιώνας, Εξάστερον, Γιαλούς, Οικονοεμείον, Δημοκράτειαν, Καλλικράτειαν) όπου καλλιεργούνταν τα λεγόμενα περατεινά ή γιαπουντζάκια. Σταφύλια εξήγαγαν στην Πόλη6 σε ποσότητα που έφτανε τις 150-200.000 οκάδες ημερησίως και κρασιά στη Γαλλία7 μετά την προσβολή των αμπελιών της από την φυλλοξήρα.
Στην Αγχίαλο της Αν. Ρωμυλίας με την αμπελουργία ασχολούνταν το 80% του πληθυσμού. Έκαναν πολλά και καλά κρασιά, ρακί και ξύδι. Ειδικεύονταν στον πηλίνο και τους μουσελέδες, εξαιρετικά γλυκά κρασιά.
Κρασιά έπιναν όλοι οι Θράκες στο τραπέζι τους. Το λαϊκότερο κρασί ήταν ο μπογιαμάς. Γινότανε από μαύρο σταφύλι, είχε βαθύ κόκκινο χρώμα και δυνατή γεύση ενώ θεωρούνταν και απαραίτητο θερμαντικό. Για ορεκτικά είχαν πολλά είδη ρακιών. Στο πολύ κρύο έπιναν πριν φύγουν για τη δουλειά ένα μάρετς δηλαδή κρασί βρασμένο με πιπέρι μαύρο, τόσο καυτερό που άναβε το στόμα και το στομάχι. Εκλεχτά κρασιά τα παλαίωναν και τα θεωρούσαν τόσο δυναμωτικά που οι γιατροί τα σύνεστηναν ως φάρμακο. Σε όλη τη χώρα, το κρασί είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής δίαιτας των ανθρώπων όλων των κοινωνικών τάξεων και ομάδων, σχεδόν ίσης σημασία με τα σιτηρά και το λάδι.
Από τα νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου, η Σάμος κατείχε μάλλον την πρώτη θέση στη παραγωγή κρασιού. Οι ορεινές περιοχές της υπήρξαν ιδιαίτερα ευνοϊκές για την παραγωγή καλής ποιότητας λευκών μοσχάτων κρασιών, γλυκών, ημίγλυκων και ρετσινάτων. Κατά την αρχαιότητα δεν συμπεριλαμβάνονταν στη λίστα των περιοχών με κρασιά άριστης ποιότητας. Τα πράγματα άλλαξαν στους μεσαιωνικούς χρόνους όταν το νησί ερήμωσε από το φόβο των πειρατών και επανακατοικήθηκε στα τέλη του 16ου αιώνα. Τότε ανανεώθηκαν και οι αμπελώνες της, με το άσπρο μοσχάτο σταφύλι να κυριαρχεί σχεδόν κατά αποκλειστικότητα. Αντίθετα ονομαστά από την αρχαιότητα ήταν τα κρασιά της Λήμνου και τα αμπέλια της μεταφυτεύτηκαν σε πολλά μέρη της χώρας και κυρίως στη Χαλκιδική. Μετά την επέλαση της φυλλοξήρας, φυτεύτηκε το γνωστό μοσχάτο Αλεξανδρείας που ήταν επικερδές οικονομικά και εκτοπίστηκε η παραδοσιακή κόκκινη ποικιλία καλάμπακι που από κάποιους ταυτίζεται με την αρχαία λημνία άμπελο. Η παραδοσιακή αυτή ποικιλία ίσως επιβίωσε στη Λέσβο όπου παράγονταν κόκκινο κρασί με ασυνήθιστα καλές κριτικές από ευρωπαίους γνώστες.
Στη Χίο, μια μεγάλη παράδοση ξεριζώθηκε βίαια όταν κατά την επανάσταση του 1821 οι Τούρκοι κατέστρεψαν ολοκληρωτικά το νησί. Οι αμπελώνες του δεν αποκαταστάθηκαν ποτέ, οι οικονομικές συνθήκες άλλωστε έστρεψαν το ενδιαφέρον των κατοίκων του σε πιο επικερδείς παραγωγές και στην ναυσιπλοΐα. Τα κρασιά της τελευταίοι γεύτηκαν και κατέγραψαν οι δυτικοί επισκέπτες του 19ου αιώνα. Η ποικιλία που κυριαρχούσε ήταν ένα μαύρο γλυκό κρασοστάφυλο, ίίσως παρακλάδι της αιγαιοπελαγίτικης μανδηλαριάς που καλλιεργείται σε περιορισμένες εκτάσεις ακόμη και σήμερα. Λαμπρή η παράδοση αλλά φτωχή η συνέχεια και για την Ικαρία. Οι δύσκολες συνθήκες κράτησαν τους Ικαριώτες, ναυτικούς ή μετανάστες μακριά από το νησί τους. Παρόλα αυτά αμπέλια καλλιεργούνταν και στήριζαν την οικονομία του νησιού, κυρίως όμως για την παραγωγή μαύρης σταφίδας.
Ευνοϊκότερα εξελιχθήκαν τα πράγματα για την αμπελουργία στα Δωδεκάνησα και ιδιαίτερα στη Ρόδο. Το νησί από την πολύ πρώιμη αρχαιότητα ως την τουρκοκρατία διατήρησε την παράδοσή, του παρά τις δυσκολίες κατά την τελευταία αυτή περίοδο. Είχε μάλιστα την ευλογία να μην πληγεί ποτέ από την φυλλοξήρα. Το κλίμα ήταν ιδανικό για ποιοτική και ποσοτική παραγωγή, με αρκετές βροχοπτώσεις, τις περισσότερες μέρες ηλιοφάνειας και την θερμοκρασία του εδάφους να μετριάζεται χάρη στις θαλάσσιες αύρες που το δροσίζουν δύο φορές τη μέρα κατά τους μήνες της ωρίμανσης των σταφυλιών. Οι ποικιλίες που στιγμάτισαν τα ροδίτικα κρασιά είναι το λευκό αθήρι και η κόκκινη μανδηλαριά. Είναι πιθανό και τα δύο να ήρθαν στο νησί από τις Κυκλάδες, αφού η μανδηλαριά ονομάζεται από τους ντόπιους αμοργιανό, ενώ το αθήρι ίσως σχετίζεται με την αρχαία θηριακή άμπελο. Στα υπόλοιπα Δωδεκάνησα η ερήμωση και τα απαξιωτικά μέτρα των Οθωμανών έφεραν σταδιακά τον μαρασμό. Στην Κω παράγονταν σε μικρές ποσότητες μανδηλαριά ή αμουργιανό και αθήρι. Στη Σύμη και στη Νίσυρο επίσης μικρή παραγωγή, κυρίως από μανδηλαριά και φωκιανό. Καλύτερη τύχη είχε η Κάρπαθος που δεν πλήγηκε από την φυλλοξήρα. Οι ποικιλίες της όπως και η γεωγραφική της θέση είναι κάτι ανάμεσα σε Ρόδο και Κρήτη, με άσπρα σταφύλια, το αθήρι, τη θράψα, το ροζακί και το μοσχάτο και κόκκινα, τη μανδηλαριά και το φωκιανό.
συνεχίζεται....
Σάββατο 13 Ιουλίου 2013
Secret Gig - Διαγωνισμός εφηβικών μουσικών σχημάτων
Αποστολή δηλώσεων συμμετοχής έως τις 2 Σεπτεμβρίου.Μικρή Σκηνή 
Το 2013-2014 η Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών θα διοργανώσει τρεις συναυλίες με μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα σχήματα της εναλλακτικής ελληνικής σκηνής:
• Baby Guru
• Illegal Operation
• Gravitysays_i
• Tango With Lions
• Αντώνης Λιβιεράτος και Κεφάλαιο 24
• Και ένα ακόμη συγκρότημα που θα ανακοινωθεί σύντομα
Με την ευκαιρία αυτή, η Στέγη θα δώσει την ευκαιρία σε τρία εφηβικά συγκροτήματα να μαθητεύσουν δίπλα σε μέλη από τα σχήματα αυτά. Μουσικοί από τα συγκροτήματα θα παρακολουθήσουν τέσσερις πρόβες του μαθητικού σχήματος και θα ακολουθήσει μία ημέρα σε στούντιο. Τέλος, το κάθε μαθητικό σχήμα θα παίξει ως support σε μία από τις τρεις βραδιές των Secret Gigs στη Στέγη!
Οι όροι συμμετοχής είναι απλοί: Το συγκρότημα να έχει ήδη ένα διάστημα δραστηριότητας, και τα μέλη του να μην υπερβαίνουν την ηλικία των 17 ετών. Δεν υπάρχει περιορισμός στο μουσικό ιδίωμα.
Για να συμμετάσχετε στη διαδικασία επιλογής, παρακαλούμε να στείλετε ένα σύντομο βιογραφικό του σχήματος, καθώς και 2 κομμάτια ως demo σε cd ή mp3, είτε ηλεκτρονικά στη διεύθυνση education@sgt.gr αναφέροντας secret gig στο θέμα/τίτλο του email, είτε ταχυδρομικά στη διεύθυνση:
Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών (ΑΡΙΟΝΑ Α.Ε.)
Γαλαξία 2 & Ευρυδάμαντος
117 45 Αθήνα
Τηλ: 213 017 8000
Υπόψη Μυρτώς Λάβδα
Καλή τύχη!
• Baby Guru
• Illegal Operation
• Gravitysays_i
• Tango With Lions
• Αντώνης Λιβιεράτος και Κεφάλαιο 24
• Και ένα ακόμη συγκρότημα που θα ανακοινωθεί σύντομα
Με την ευκαιρία αυτή, η Στέγη θα δώσει την ευκαιρία σε τρία εφηβικά συγκροτήματα να μαθητεύσουν δίπλα σε μέλη από τα σχήματα αυτά. Μουσικοί από τα συγκροτήματα θα παρακολουθήσουν τέσσερις πρόβες του μαθητικού σχήματος και θα ακολουθήσει μία ημέρα σε στούντιο. Τέλος, το κάθε μαθητικό σχήμα θα παίξει ως support σε μία από τις τρεις βραδιές των Secret Gigs στη Στέγη!
Οι όροι συμμετοχής είναι απλοί: Το συγκρότημα να έχει ήδη ένα διάστημα δραστηριότητας, και τα μέλη του να μην υπερβαίνουν την ηλικία των 17 ετών. Δεν υπάρχει περιορισμός στο μουσικό ιδίωμα.
Για να συμμετάσχετε στη διαδικασία επιλογής, παρακαλούμε να στείλετε ένα σύντομο βιογραφικό του σχήματος, καθώς και 2 κομμάτια ως demo σε cd ή mp3, είτε ηλεκτρονικά στη διεύθυνση education@sgt.gr αναφέροντας secret gig στο θέμα/τίτλο του email, είτε ταχυδρομικά στη διεύθυνση:
Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών (ΑΡΙΟΝΑ Α.Ε.)
Γαλαξία 2 & Ευρυδάμαντος
117 45 Αθήνα
Τηλ: 213 017 8000
Υπόψη Μυρτώς Λάβδα
Μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή το αργότερο μέχρι τη Δευτέρα 2 Σεπτεμβρίου 2013. Απαντήσεις θα δοθούν μέχρι τη Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου 2013.
Καλή τύχη!
ΟΙΝΟΣ- Γιατί τσουγκρίζουμε τα ποτήρια;
Το ήξερες πως το εθιμικό του τσουγκρίσματος καθιερώθηκε
την περίοδο του Μεσαίωνα;
.
Τότε, δεν τσούγκριζαν τα ποτήρια απλά για να ακουστεί ο ήχος του γυαλιού, αλλά για να αποφύγουν μια ενδεχόμενη απόπειρα δολοφονίας εναντίον τους. Την περίοδο του Μεσαίωνα, καθιερώθηκαν πολλές σημερινές συνήθειες: Ο στρατιωτικός χαιρετισμός, η οδήγηση από την αριστερή πλευρά του δρόμου (Αγγλία, Κύπρος κτλ.) και μεταξύ πολλών άλλων και το τσούγκρισμα των ποτηριών.
.
Τότε, δεν τσούγκριζαν τα ποτήρια απλά για να ακουστεί ο ήχος του γυαλιού, αλλά για να αποφύγουν μια ενδεχόμενη απόπειρα δολοφονίας εναντίον τους. Την περίοδο του Μεσαίωνα, καθιερώθηκαν πολλές σημερινές συνήθειες: Ο στρατιωτικός χαιρετισμός, η οδήγηση από την αριστερή πλευρά του δρόμου (Αγγλία, Κύπρος κτλ.) και μεταξύ πολλών άλλων και το τσούγκρισμα των ποτηριών.
Εκείνη την εποχή, λόγω των
συχνών πολεμικών συγκρούσεων οι δολοφονίες VIP προσώπων της εποχής (βασιλιάδων, αυλικών,
αξιωματικών κτλ.) αποτελούσε στρατηγική κίνηση. Στρατηγική κίνηση, όχι μόνο από
την μεριά των αντιπάλων τους, αλλά και από τους υποτιθέμενους φίλους τους.
Ένας ασφαλής
τρόπος χωρίς να γίνουν αντιληπτοί ήταν να δηλητηριάσουν το κρασί
τους.
.
Από την άλλη
μεριά, για να αποφύγουν οι ''υποψήφιοι'' τις δολοφονικές απόπειρες
εναντίον τους, σκέφτηκαν μεταξύ των άλλων και το εξής: Να τσουγκρίζουν τα
ποτήρια τους με δύναμη, έτσι ώστε με το τσούγκρισμα να πέσει λίγο ποτό από το ένα
ποτήρι στο άλλο. Πρόκειται στην ουσία για μια ανταλλαγή οίνου. Με αυτόν τον τρόπο και
οι δύο συν-πότες έπιναν και μία μικρή ποσότητα από το κρασί του ''φίλου'' τους.
Έτσι, ο επίδοξος δολοφόνος δεν θα μπορούσε να τους δηλητηριάσει με αυτόν τον
τρόπο, γιατί θα δηλητηριαζόταν και αυτός.
.
.
Συντάκτης: Ευάγγελος
Χόβολος
http://www.matheallios.gr/2011/10/blog-post_6756.htmlΑλτρουισμός ή Άλλη Μια Ανοησία για Εκμετάλλευση;
«Αν πείτε σε μια όμορφη γυναίκα ότι είναι όμορφη, τι της έχετε προσφέρει; Δεν
κάνετε τίποτα περισσότερο από το να αναγνωρίζετε ένα γεγονός και δεν σας
κοστίζει και τίποτα. Αλλά αν πείτε σε μία άσχημη γυναίκα ότι είναι όμορφη, τότε
της κάνετε σε μεγάλο βαθμό την τιμή να να διαφθείρει την έννοια της
ομορφιάς.
Να αγαπάς μία γυναίκα για τις αρετές της δεν έχει
νόημα. Το έχει κερδίσει, είναι η ανταμοιβή της, δεν είναι δώρο. Αλλά να την
αγαπάς για τα πάθη της είναι σαν να ατιμώνεις όλες τις αρετές για χάρη της–και
αυτό είναι ο πραγματικός φόρος τιμής της αγάπης, γιατί θυσιάζεις τη συνείδησή
σου, το λόγο σου, την ακεραιότητά σου και την ανεκτίμητη αυτοπεποίθησή σου.
To κείμενο αυτό θίγει–στο μέτρο του δυνατού–τη
λάθος λειτουργία που έχει σήμερα η ηθική του αλτρουϊσμού, δηλαδή την ηθική που
υπαγορεύει κάποιος να θέτει τον εαυτό του στην υπηρεσία των άλλων. Ακούγεται
απλό αλλά δεν είναι καθόλου….η Rand απορρίπτει αυτή τη θέση θεωρώντας ότι
τέτοιες συμπεριφορές οδηγούν κάποιον σε ακραίες
καταστάσεις.
Ο οποιοσδήποτε υιοθετεί αυτή τη στάση δεν έχει αυτοεκτίμηση και βλέπει την ανθρωπότητα σαν ένα μάτσο καταδικασμένους ρακένδυτους, θεωρεί την ίδια την ύπαρξη στην ουσία της ότι βρίσκεται σε απόγνωση και θα έχει εμμονές σε ανάλογες υπερβολικές καταστάσεις, παρά σε αυτό που είναι «πραγματική ζωή.»
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΤΟ http://antikleidi.com/2013/07/12/altruismos/#more-56697
ΟΜΑΔΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ: ΤΡΟΠΙΚΗ ΓΗ"
11 Ιουλίου 2013 ... 10 Αυγούστου 2013 | Art Zone 42 > Κέντρο Αθήνας
Με αφορμή το καλοκαίρι και το ζεστό, υγρό κλίμα που ήδη περιβάλλει την πόλη, η φαντασία ξεφεύγει και επιθυμεί να καλπάσει προς κάθε είδους αποδράσεις, οδηγώντας το νου σε μέρη θαλάσσια, δροσερά και εξωτικά. Καλοκαίρι σημαίνει πολύ χρώμα, ζωντάνια, πάθος και εξωτερίκευση συναισθημάτων.
Έτσι από την Πέμπτη 11 Ιουλίου στην Art Zone 42 Gallery, λαμβάνει μέρος η ομαδική έκθεση ζωγραφικής με τίτλο "Τροπική Γη".
Τέσσερις καλλιτέχνες, η Μιλένα Δημητροκάλλη, η Πένη Μαναβή, η Ελένη Μαραγκουδάκη και ο Klaus Wegmann, παρουσιάζουν έργα τους με σκοπό να παρασύρουν το θεατή σε μια εκρηκτική και ευδιάθετη ατμόσφαιρα, όπως ακριβώς αρμόζει στους καλοκαιρινούς μήνες. Με βάση πάντα τις έντονες χρωματικές αντιθέσεις, εικόνες κυρίως αφηρημένες διεγείρουν τις αισθήσεις, δίνοντας την αίσθηση ενός χώρου που διαρκώς μεταβάλλεται, ξυπνώντας εφήμερες βιωματικές καταστάσεις.
Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Πέμπτη 11 Ιουλίου στις 20:00.
Η έκθεση διαρκεί έως και το Σάββατο 10 Αυγούστου.
http://www.artandlife.gr/Athina-omadiki_ekthesi_tropiki_gi
Πέμπτη 11 Ιουλίου 2013
<<...ΚΑΙ Σ'ΑΓΑΠΩ ΠΑΡΑΦΟΡΑ...>>, ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΗ ΛΕΝΑ
ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ, 160 σελίδες
ISBN 978-960-7233-57-8
Α' Έκδοση: 1993
Σχέδια: Με 15 έγχρωμους πίνακες του ποιητή
Επιμέλεια: Δημήτρης Δασκαλόπουλος
Διαστάσεις: 24.5 x 17.5
Τιμή καταλόγου: 25,24 ευρώ
Τιμή Internet: 22,72 ευρώ
Γράμματα στην γυναίκα του, Λένα Εγγονοπούλου
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΚΑΡΟΣ
Λενούλα μου, λατρεία μου,
Τι ευτυχία να βρίσκομαι κοντά σου. Γιατί σ' αγαπώ τόσο, μα τόσο πολύ, αγάπη μου. Μακρινή, φευγαλέα μου αγάπη! ... Τώρα, τώρα ακριβώς, κλείνω τα μάτια και βλέπω το φως που εκπέμπεις, τα ωραία φωτεινά σου μάτια, τα χρυσά σου μαλλάκια πάνω στο σοφό μέτωπο, τα χεράκια σου, τα πόδια σου, όλη την τόσο κομψή, την τόσο κοριτσίστικη σιλουέττα σου. Είσαι η Ζωή, κι η αγάπη είναι τόσο βαρειά, Λένα, Λένα μου, λατρευτή μου Λένα. Συ που ξέρεις και μεταδίδεις αυτή την κοριτσίστικη χάρη και κομψότητα και στα λατρευτά σου γράμματα με τις μεγάλες μπλε κόλλες και την ελεύθερη, χαριτωμένη γραφή. Με κάνουν τόσο ευτυχισμένο, και μου θυμίζουν πόσο τιποτένιος είμαι κοντά σου. Τόσο ευτυχισμένος όμως. Στο ξαναλέω, όλη μου η ζωή, κι ό,τι έκαμα στην περιοχή της τέχνης, έδειχνα την πορεία μου προς ΕΣΕΝΑ, τον πόθο μου, την ανυπομονησία μου, τις ελπίδες, τις απελπισίες μου, τη λύσσα μου. Κάθε ποίημα, ό,τι ζωγράφισα, είτανε για σένα. Γι' αυτά και μόνο άξιζε η ζωή μου. Και τώρα, τι ευτυχία, ζω και θα ζήσω μόνο για σένα, κοντά στο φως σου, στη χάρη σου, στην ομορφιά και στη δικαιοσύνη σου. Και να μην έχεις τον παραμικρό φόβο πως θα σ'ενοχλήσω: το ξέρεις πως είμουνα και θα είμαι ευτυχής και με τα μόνα ίχνη των βημάτων σου. Σε λατρεύω τόσο, λατρεία μου, αγνό, φωτεινό μου κορίτσι.
Νίκος
Υ.Γ. Μην τραβιέσαι, φιλώ τα χείλια σου τα γλυκά.
Τι ευτυχία να βρίσκομαι κοντά σου. Γιατί σ' αγαπώ τόσο, μα τόσο πολύ, αγάπη μου. Μακρινή, φευγαλέα μου αγάπη! ... Τώρα, τώρα ακριβώς, κλείνω τα μάτια και βλέπω το φως που εκπέμπεις, τα ωραία φωτεινά σου μάτια, τα χρυσά σου μαλλάκια πάνω στο σοφό μέτωπο, τα χεράκια σου, τα πόδια σου, όλη την τόσο κομψή, την τόσο κοριτσίστικη σιλουέττα σου. Είσαι η Ζωή, κι η αγάπη είναι τόσο βαρειά, Λένα, Λένα μου, λατρευτή μου Λένα. Συ που ξέρεις και μεταδίδεις αυτή την κοριτσίστικη χάρη και κομψότητα και στα λατρευτά σου γράμματα με τις μεγάλες μπλε κόλλες και την ελεύθερη, χαριτωμένη γραφή. Με κάνουν τόσο ευτυχισμένο, και μου θυμίζουν πόσο τιποτένιος είμαι κοντά σου. Τόσο ευτυχισμένος όμως. Στο ξαναλέω, όλη μου η ζωή, κι ό,τι έκαμα στην περιοχή της τέχνης, έδειχνα την πορεία μου προς ΕΣΕΝΑ, τον πόθο μου, την ανυπομονησία μου, τις ελπίδες, τις απελπισίες μου, τη λύσσα μου. Κάθε ποίημα, ό,τι ζωγράφισα, είτανε για σένα. Γι' αυτά και μόνο άξιζε η ζωή μου. Και τώρα, τι ευτυχία, ζω και θα ζήσω μόνο για σένα, κοντά στο φως σου, στη χάρη σου, στην ομορφιά και στη δικαιοσύνη σου. Και να μην έχεις τον παραμικρό φόβο πως θα σ'ενοχλήσω: το ξέρεις πως είμουνα και θα είμαι ευτυχής και με τα μόνα ίχνη των βημάτων σου. Σε λατρεύω τόσο, λατρεία μου, αγνό, φωτεινό μου κορίτσι.
Νίκος
Υ.Γ. Μην τραβιέσαι, φιλώ τα χείλια σου τα γλυκά.
Τετάρτη 10 Ιουλίου 2013
Αλέξιος Παπαζαχαρίας: Ο Πολιτισμός μέσα από τα λόγια του
«Ο Πολιτισμός γεννήθηκε πριν από αρκετά χρόνια, αρκετά ώστε
κανείς να μη ξέρει πότε ακριβώς. Πρωτότοκος γιος, γεννήθηκε από τον
έρωτα δυο γυναικών: της Ζωής και της Σκέψης. Παιδί ατίθασο και
κυκλοθυμικό, ωστόσο χαϊδεμένο ως το πρώτο αρσενικό της οικογένειας. Ήταν
πάντοτε ιδιαιτέρως κοινωνικός και από πολύ μικρή ηλικία γνωρίστηκε με
όλους παντού. Μεγάλωσε μαζί με την Τέχνη, κόρη της Δημιουργίας και της
Έμπνευσης, σχεδόν συνομήλική του. Η Τέχνη ακόμα και σήμερα αποτελεί τον
μεγάλο έρωτα της ζωής του, συνοδοιπόρο και παντοτινό σύντροφο. Παιδιά
και τα δύο χωρίς πατέρα. Συχνά ξεχνάμε την πραγματική τους καταγωγή.
Τότε διάφοροι τυχοδιώκτες διεκδικούν, ευτυχώς ανεπιτυχώς στο τέλος, την
πατρότητα και των δύο, μετατρέποντας τον αιώνιο γάμο σε μια φριχτή
αιμομιξία και τα άπειρα παιδιά τους στα φριχτότερα τέρατα. Ο Πολιτισμός
και η Τέχνη προστατεύουν και διεκδικούν την ταυτότητα και την
ακεραιότητά τους κάθε φορά που αυτές απειλούνται μέσα από διαδικασίες
απομυθοποιήσεων που στόχο έχουν να θρυμματίσουν τις ανέπνευστες
ρητορικές των επίδοξων πατεράδων».
Δεν θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερη εισαγωγή από αυτήν για την έκθεση «Πολιτισμός», την οποία θα φιλοξενήσει αυτό το καλοκαίρι το metamatic:taf. Ο Αλέξιος Παπαζαχαρίας, των Bijoux de Kant, δίνει τη δική του ερμηνεία στην έννοια του πολιτισμού, αναζητώντας τα «γένη και τις πτώσεις» του, μέσα από έργα ζωγραφικής, γλυπτικής, βίντεο και φωτογραφίας.
Γιατί ονόμασες την έκθεση «γένη και πτώσεις»;
Μου αρέσουν πολύ οι λέξεις που έχουν περισσότερες από μία σημασίες, επειδή οι έννοιες από συγκεκριμένες γίνονται αφηρημένες. Στην προκειμένη περίπτωση, η πτώση δεν έχει αρνητική σημασία, αλλά αφορά σε μία μετατόπιση, σε μία αλλαγή. Εδώ αναφέρομαι στα γένη και τις πτώσεις της γραμματικής. Με ενδιαφέρει πολύ αυτή η προσέγγιση. Είναι σαν να προσωποποιείς πράγματα, τα οποία στην πραγματικότητα δεν μπορείς να τα φωνάξεις, να τα καλέσεις με το όνομά τους.
Ποιο είναι το concept της έκθεσης; Τι επιθυμείς να μεταδώσεις στον θεατή;
Η έκθεση αυτή είναι ουσιαστικά μία αισθητική εμπειρία. Σαν να κλίνεις κάποια χαρακτηριστικά που έχουν ταυτιστεί με την έννοια «πολιτισμός». Εγώ τα διαχειρίζομαι σαν ένα οικογενειακό άλμπουμ του πολιτισμού. Η έκθεση κινείται σε πολλά επίπεδα και κάθε έργο έχει τη δική του θεματική. Ωστόσο, υπάρχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά, όπως είναι για παράδειγμα το χιούμορ. Όλα τα έργα έχουν χιούμορ. Θα έλεγα μάλλον ότι διατηρείται μία ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και την ειρωνεία. Επίσης σε όλα τα έργα υπάρχει μία ασάφεια, καθώς δεν μου αρέσει καθόλου η περιγραφικότητα. Κάθε ένα από τα έργα επιδέχεται δεύτερης ή και τρίτης ανάγνωσης.
Ιδιαίτερο ρόλο στην έκθεση παίζει και η σεξουαλικότητα...
Φυσικά! Για να υπάρχει πολιτισμός, είναι απαραίτητη η σεξουαλικότητα. Πολιτισμό έχουμε από τότε που αρχίσαμε να έχουμε τέχνη και η τέχνη προέκυψε από έναν πόθο, από μία δυνατή επιθυμία. Για παράδειγμα, οι πρώτοι άνθρωποι ζωγράφιζαν βουβάλια μέσα στα σπήλαια, για να εκφράσουν την επιθυμία τους να βρουν βουβάλια για να τραφούν. Ήταν ένας πόθος. Και ο πιο δυνατός και χαρακτηριστικός πόθος είναι ο σεξουαλικός. Πάντως, θα πρέπει να τονίσω ότι στην έκθεση, το σεξ δεν είναι ο πρωταγωνιστής. Για να το πω πιο απλά, το σεξ είναι η φόρμα και όχι το κέικ. Το σεξ είναι ένας οδηγός που χρησιμοποίησα για να «χτίσω» την έκθεση.
Το θέμα της έκθεσης συνδέεται και με την κοινωνική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα;
Ναι, είναι μία έκθεση αρκετά δηκτική. Υπάρχει το σχόλιο, αλλά σε πιο ήπια μορφή σε σχέση με τη συμμετοχή μου στην προηγούμενη re-map για παράδειγμα, όπου είχα αναρτήσει μία ελληνική σημαία, όπου το μπλε χρώμα είχε αντικατασταθεί με μαύρο και το λευκό με ασημί. Ξέρεις, θα ήθελα να πω ένα πράγμα: Δεν αντέχω πια σε αυτή τη χώρα με όλα αυτά τα φασιστόμουτρα...
Πιστεύεις ότι η κρίση ευθύνεται γι’ αυτή τη νοοτροπία;
Πιστεύω ότι αυτή η νοοτροπία δεν είχε αποβληθεί ποτέ και απλώς επανήλθε στην επιφάνεια. Στα ζόρια ρίχνεις το φταίξιμο σε ό,τι δεν μπορείς να καταλάβεις. Οι άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι, η παιδεία είναι ανύπαρκτη και όλα αυτά οδηγούν σε αυτούς τους τρόπους σκέψης. Διαπιστώνω ότι οι άνθρωποι στην Ελλάδα δεν μπορούν να συνεργαστούν και δεν είναι σε θέση να καταλάβουν τον διπλανό τους.
Παρά την κατάσταση που περιγράφεις, υπάρχει κάτι που να σε κάνει να αισθάνεσαι αισιόδοξος;
Ναι, αυτό που μου δίνει αισιοδοξία – και είναι μάλλον το μόνο αισιόδοξο στοιχείο που βλέπω γύρω μου – είναι ότι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι δημιουργούν κοινότητες. Καλλιτεχνικές κολλεκτίβες και άλλες... Υπάρχει μία νέα γενιά ανθρώπων που έχει αρχίσει να λειτουργεί όπως μία παλαιότερη γενιά: δίνει λιγότερη σημασία στην κατανάλωση και τις υλικές αξίες. Πιστεύω λοιπόν ότι σιγά-σιγά θα επιστρέψουμε σε ένα μοντέλο πιο συγκρατημένο. Τα τελευταία χρόνια είχαμε υπερεκτιμήσει την έννοια της ιδιοκτησίας. Έπρεπε όλοι να έχουμε το δικό μας σπίτι, το δικό μας αυτοκίνητο, να μην μοιραζόμαστε τίποτα. Οπωσδήποτε υπάρχει ανάγκη για ιδιοκτησία, αλλά νομίζω ότι πρέπει να πατήσουμε λίγο φρένο.
Ο Αλέξιος Παπαζαχαρίας της ομάδας bijoux de Kant έχει την επιμέλεια της έκθεσης «Πολιτισμός (γένη και πτώσεις)» που φιλοξενείται στο metamatic:taf μέχρι τις 2 Σεπτεμβρίου.
http://theartfoundation.metamatic.gr/GR/BLOG_/texnes-politismos/1416/aleksios_papazaxarias:_o_politismos_mesa_apo_ta_logia_tou_/
Δεν θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερη εισαγωγή από αυτήν για την έκθεση «Πολιτισμός», την οποία θα φιλοξενήσει αυτό το καλοκαίρι το metamatic:taf. Ο Αλέξιος Παπαζαχαρίας, των Bijoux de Kant, δίνει τη δική του ερμηνεία στην έννοια του πολιτισμού, αναζητώντας τα «γένη και τις πτώσεις» του, μέσα από έργα ζωγραφικής, γλυπτικής, βίντεο και φωτογραφίας.
Γιατί ονόμασες την έκθεση «γένη και πτώσεις»;
Μου αρέσουν πολύ οι λέξεις που έχουν περισσότερες από μία σημασίες, επειδή οι έννοιες από συγκεκριμένες γίνονται αφηρημένες. Στην προκειμένη περίπτωση, η πτώση δεν έχει αρνητική σημασία, αλλά αφορά σε μία μετατόπιση, σε μία αλλαγή. Εδώ αναφέρομαι στα γένη και τις πτώσεις της γραμματικής. Με ενδιαφέρει πολύ αυτή η προσέγγιση. Είναι σαν να προσωποποιείς πράγματα, τα οποία στην πραγματικότητα δεν μπορείς να τα φωνάξεις, να τα καλέσεις με το όνομά τους.
Ποιο είναι το concept της έκθεσης; Τι επιθυμείς να μεταδώσεις στον θεατή;
Η έκθεση αυτή είναι ουσιαστικά μία αισθητική εμπειρία. Σαν να κλίνεις κάποια χαρακτηριστικά που έχουν ταυτιστεί με την έννοια «πολιτισμός». Εγώ τα διαχειρίζομαι σαν ένα οικογενειακό άλμπουμ του πολιτισμού. Η έκθεση κινείται σε πολλά επίπεδα και κάθε έργο έχει τη δική του θεματική. Ωστόσο, υπάρχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά, όπως είναι για παράδειγμα το χιούμορ. Όλα τα έργα έχουν χιούμορ. Θα έλεγα μάλλον ότι διατηρείται μία ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και την ειρωνεία. Επίσης σε όλα τα έργα υπάρχει μία ασάφεια, καθώς δεν μου αρέσει καθόλου η περιγραφικότητα. Κάθε ένα από τα έργα επιδέχεται δεύτερης ή και τρίτης ανάγνωσης.
Ιδιαίτερο ρόλο στην έκθεση παίζει και η σεξουαλικότητα...
Φυσικά! Για να υπάρχει πολιτισμός, είναι απαραίτητη η σεξουαλικότητα. Πολιτισμό έχουμε από τότε που αρχίσαμε να έχουμε τέχνη και η τέχνη προέκυψε από έναν πόθο, από μία δυνατή επιθυμία. Για παράδειγμα, οι πρώτοι άνθρωποι ζωγράφιζαν βουβάλια μέσα στα σπήλαια, για να εκφράσουν την επιθυμία τους να βρουν βουβάλια για να τραφούν. Ήταν ένας πόθος. Και ο πιο δυνατός και χαρακτηριστικός πόθος είναι ο σεξουαλικός. Πάντως, θα πρέπει να τονίσω ότι στην έκθεση, το σεξ δεν είναι ο πρωταγωνιστής. Για να το πω πιο απλά, το σεξ είναι η φόρμα και όχι το κέικ. Το σεξ είναι ένας οδηγός που χρησιμοποίησα για να «χτίσω» την έκθεση.
Το θέμα της έκθεσης συνδέεται και με την κοινωνική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα;
Ναι, είναι μία έκθεση αρκετά δηκτική. Υπάρχει το σχόλιο, αλλά σε πιο ήπια μορφή σε σχέση με τη συμμετοχή μου στην προηγούμενη re-map για παράδειγμα, όπου είχα αναρτήσει μία ελληνική σημαία, όπου το μπλε χρώμα είχε αντικατασταθεί με μαύρο και το λευκό με ασημί. Ξέρεις, θα ήθελα να πω ένα πράγμα: Δεν αντέχω πια σε αυτή τη χώρα με όλα αυτά τα φασιστόμουτρα...
Πιστεύεις ότι η κρίση ευθύνεται γι’ αυτή τη νοοτροπία;
Πιστεύω ότι αυτή η νοοτροπία δεν είχε αποβληθεί ποτέ και απλώς επανήλθε στην επιφάνεια. Στα ζόρια ρίχνεις το φταίξιμο σε ό,τι δεν μπορείς να καταλάβεις. Οι άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι, η παιδεία είναι ανύπαρκτη και όλα αυτά οδηγούν σε αυτούς τους τρόπους σκέψης. Διαπιστώνω ότι οι άνθρωποι στην Ελλάδα δεν μπορούν να συνεργαστούν και δεν είναι σε θέση να καταλάβουν τον διπλανό τους.
Παρά την κατάσταση που περιγράφεις, υπάρχει κάτι που να σε κάνει να αισθάνεσαι αισιόδοξος;
Ναι, αυτό που μου δίνει αισιοδοξία – και είναι μάλλον το μόνο αισιόδοξο στοιχείο που βλέπω γύρω μου – είναι ότι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι δημιουργούν κοινότητες. Καλλιτεχνικές κολλεκτίβες και άλλες... Υπάρχει μία νέα γενιά ανθρώπων που έχει αρχίσει να λειτουργεί όπως μία παλαιότερη γενιά: δίνει λιγότερη σημασία στην κατανάλωση και τις υλικές αξίες. Πιστεύω λοιπόν ότι σιγά-σιγά θα επιστρέψουμε σε ένα μοντέλο πιο συγκρατημένο. Τα τελευταία χρόνια είχαμε υπερεκτιμήσει την έννοια της ιδιοκτησίας. Έπρεπε όλοι να έχουμε το δικό μας σπίτι, το δικό μας αυτοκίνητο, να μην μοιραζόμαστε τίποτα. Οπωσδήποτε υπάρχει ανάγκη για ιδιοκτησία, αλλά νομίζω ότι πρέπει να πατήσουμε λίγο φρένο.
Ο Αλέξιος Παπαζαχαρίας της ομάδας bijoux de Kant έχει την επιμέλεια της έκθεσης «Πολιτισμός (γένη και πτώσεις)» που φιλοξενείται στο metamatic:taf μέχρι τις 2 Σεπτεμβρίου.
http://theartfoundation.metamatic.gr/GR/BLOG_/texnes-politismos/1416/aleksios_papazaxarias:_o_politismos_mesa_apo_ta_logia_tou_/
Μενέλαος Λουντέμης - Ερωτικό Κάλεσμα
Ποίηση: Μενέλαος Λουντέμης
Μουσική: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας
Άλλες ερμηνείες: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
Ερωτικό κάλεσμα
Έλα κοντά μου δεν είμαι η φωτιά
τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια
τις πνίγουν οι νεροποντές
τις κυνηγούν οι βοριάδες
Δεν είμαι δεν είμαι η φωτιά
Έλα κοντά μου δεν είμαι ο άνεμος
τους άνεμους τους κόβουν τα βουνά
τους βουβαίνουν τα λιοπύρια
τους σαρώνουν οι κατακλυσμοί
Δεν είμαι δεν είμαι ο άνεμος
Εγώ δεν είμαι παρά ένας στρατολάτης
ένας αποσταμένος κατακτητής
που ακούμπησε στη ρίζα μιας ελιάς
ν΄ακούσει το τραγούδι των γρύλων
κι αν θέλεις έλα να τ' ακούσουμε μαζί
Τρίτη 9 Ιουλίου 2013
Χορογραφώντας συρμάτινες φιγούρες ξωτικών
Ενώ κάποιοι, κάπου, λυμαίνονται την ανακύκλωση και πλουτίζουν από
σκουπίδια τα οποία δηλώνουν ως ανακυκλωμένα υλικά, κάποιοι άλλοι, κάπου
αλλού, δημιουργούν μοναδικές χορευτικές φιγούρες από ανακυκλωμένα
σύρματα.
Ο λόγος για το διεπιστημονικό Γάλλο καλλιτέχνη Cedric Verdure ο
οποίος συμμετείχε το Δεκέμβριο του 2012 στη Nuit Blanche στο Παρίσι, με
την μαγευτική εγκατάσταση Les Gardiens du Tresor, ένα έργο που
συγκροτείται από γλυπτά φτιαγμένα από ανακυκλωμένο σύρμα, τα οποία
φώτισε εσωτερικά με πολύχρωμα φώτα με τη βοήθεια του Timothy Toury.
Ο Vendure δουλεύοντας αυτό το λεπτοκαμωμένο αλλά δύσκαμπτο υλικό δημιούργησε μια στρατιά από ανθρώπινες φιγούρες και ζώα, την οποία τοποθέτησε έξω από το Credit Municipal de Paris εν είδει ‘στρατού’ έτοιμου να υπερασπιστεί τους θησαυρούς του χώρου. Ένας στρατός από ξωτικά που χορεύουν και που οι επισκέπτες κλήθηκαν να περπατήσουν αναμέσα τους παίρνοντας κάτι από τη μαγεία και τη δύναμη που προσέφερε η μοναδική ατμόσφαιρα της εγκατάστασης.
Ο Cedric Verdure γεννημένος στο Χερβούργο το 1978, ζει και εργάζεται στη Νάντη από το 2006, και δηλώνει με πάθος πως μέσω της γλυπτικής μπορεί να εκφράσει τη θέση που κατέχει η έννοια του χώρου μέσα μας αλλά και γύρω μας. Με τις δημιουργίες του θέλει να ξυπνά τις αισθήσεις μας δημιουργώντας μας μια διάθεση να ονειρευτούμε και νομίζω πως με το έργο του Les Gardiens du Tresor τον στόχο του τον πετυχαίνει και με το παραπάνω. Και όλα αυτά αξιοποιώντας ανακυκλώσιμα υλικά.
http://theartfoundation.metamatic.gr/GR/BLOG_/texnes-politismos/1405/xorografontas_surmatines_figoures_ksotikon/
Ο Vendure δουλεύοντας αυτό το λεπτοκαμωμένο αλλά δύσκαμπτο υλικό δημιούργησε μια στρατιά από ανθρώπινες φιγούρες και ζώα, την οποία τοποθέτησε έξω από το Credit Municipal de Paris εν είδει ‘στρατού’ έτοιμου να υπερασπιστεί τους θησαυρούς του χώρου. Ένας στρατός από ξωτικά που χορεύουν και που οι επισκέπτες κλήθηκαν να περπατήσουν αναμέσα τους παίρνοντας κάτι από τη μαγεία και τη δύναμη που προσέφερε η μοναδική ατμόσφαιρα της εγκατάστασης.
Ο Cedric Verdure γεννημένος στο Χερβούργο το 1978, ζει και εργάζεται στη Νάντη από το 2006, και δηλώνει με πάθος πως μέσω της γλυπτικής μπορεί να εκφράσει τη θέση που κατέχει η έννοια του χώρου μέσα μας αλλά και γύρω μας. Με τις δημιουργίες του θέλει να ξυπνά τις αισθήσεις μας δημιουργώντας μας μια διάθεση να ονειρευτούμε και νομίζω πως με το έργο του Les Gardiens du Tresor τον στόχο του τον πετυχαίνει και με το παραπάνω. Και όλα αυτά αξιοποιώντας ανακυκλώσιμα υλικά.
http://theartfoundation.metamatic.gr/GR/BLOG_/texnes-politismos/1405/xorografontas_surmatines_figoures_ksotikon/
Δευτέρα 8 Ιουλίου 2013
Κρασί | Σομελιέ: Ποιος είναι και τι κάνει ο... σεφ της κάβας
Κρασί | Σομελιέ: Ποιος είναι και τι κάνει ο... σεφ της κάβας
του Θ. Λέλεκα
πηγή: http://www.in2life.gr/delight/wine/articles/285556/article.aspx?singlepage=1#.UdqxFP06nMl.blogger
πηγή: http://www.in2life.gr/delight/wine/articles/285556/article.aspx?singlepage=1#.UdqxFP06nMl.blogger
του Θόδωρου Λέλεκα
Διαβάστε περισσότερα στο: http://www.in2life.gr/delight/wine/articles/285556/article.aspx?singlepage=1#.UdpatrGB-nM.facebook
Πηγή: www.in2life.gr
Διαβάστε περισσότερα στο: http://www.in2life.gr/delight/wine/articles/285556/article.aspx?singlepage=1#.UdpatrGB-nM.facebook
Πηγή: www.in2life.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)