Αντοχές...της Αδριανής Παπαδριανού

Σκονισμένοι δρόμοι κι ένας ήλιος κατακίτρινος είχε σκουριάσει κάθε σκέψη , ένα αίσθημα εγκατάλειψης τρεμόπαιζε μέσα σου ........Προχώρησες κάτω από τις σκιερές στοές που άφηναν ανάμεσα τους οι πορτοκαλιές , γύρω σου μυρωδιές και θυμήθηκες , τότε , που κάθε μέρα ήταν καθαρή.......οι σκιές του φόβου και της μοναξιάς χάθηκαν στους καταπράσινους ορίζοντες . Οι άνθρωποι με ψυχή δεν είμαστε ευάλωτοι ...στις σκοτεινές νύχτες ο ουρανός είναι πάντα σπαρμένος με χιλιάδες αστέρια που λαμπυρίζουν... αρκεί να τα βλέπουμε.....Να παραμείνουμε ζωντανοί ....οι πληγές κάποια μέρα θα επουλωθούν και θα είναι παρελθόν .....Την ζωή μας δεν την παίζουμε στα ζάρια .......Τα βήματα μας , οι αντοχές μας......καθορίζουν τελικά το ανάστημα μας.....

ΛΟΓΙΚΗ....της Αδριανής Παπαδριανού...

Ποιος είπε ότι η λογική έχει πάντα νόημα;;; ψηλαφώντας την ομίχλη της δεν ξεγελάς τον καθρέφτη , φορώντας τα γυαλιά σου στα μονοπάτια της σκέψης......Πασχίζεις να σαγηνεύσεις την αλήθεια ;; πόσο αθώα είναι η αλήθεια;;; Το μόνο βέβαιο είναι ότι εμείς είμαστε αθώοι και ανυποψίαστοι μέσα στην άγνοια μας......γι αυτό μη εξηγείς με την λογική......δεν εξηγούνται όλα μόνο με την λογική , όταν σου λείπουν τα δεδομένα.....ακολούθησε την διαίσθηση σου......και βγάλε επιτέλους τα μαύρα σου γυαλιά........τα φοράς από άμυνα , γιατί απλά δεν θέλεις να δεις .....σου διέφυγε ότι το φως και η αλήθεια λυτρώνουν......

Συναίσθημα....της Αδριανής Παπαδριανού

Υπερβολικά γρήγορα έφυγε το χθες, θα ρθει το αύριο , αλλά σήμερα , σκοτώνει ο εθισμός σε επιβλαβείς επιρροές από ψυχές στερημένες ......Να μη ξεχάσουμε ότι το συναίσθημα είναι ανθρώπινη ανάγκη .Αναζητάμε όλοι μας την τρυφερότητα στην επικοινωνία μεταξύ μας . Η ποιότητα της ζωής καθορίζεται από πόσο συναίσθημα και τρυφερότητα κρύβει η καρδιά μας......και οι δήθεν δυνατοί που το θεωρουν αδυναμία ....απλά την ερημιά της ψυχής τους συμπληρώνει ο φόβος μη γίνουν ευάλωτοι....και χάνουν τα χρώματα....τα χρώματα που οι ευάλωτοι έχουν στην ζωή τους......δυνατοί είναι όσοι έχουν ζήσει το γκρι , το μαύρο ...αλλα ελπίζουν κι αναζητούν το κίτρινο του ήλιου ,το γαλάζιο της θάλασσας ,το κόκκινο της ζέστης ανθρώπινης αγκαλιας.....δυνατοί είναι οι ευάλωτοι που δεν δειλιάζουν να λυγίσουν....ξέρουν, μετά από κάθε δυσκολία , να σηκώνονται όρθιοι.....

Πρόσεχε...της Αδριανής Παπαδριανού

Δεν είναι οι λύκοι της στέπας , αυτοί ουρλιάζουν , μπορείς να προφυλαχθείς , αυτούς μη τους φοβάσαι....Οι μορφές μέσα από τις καλαμιές , οι υπεράνω υποψίας , που μας έχουν όλους κυκλώσει κι εσύ προχωράς χωρίς ομπρέλα κάτω από τον ήλιο και τη βροχή.... ..Γιατί εσύ , βλέπεις , κοιτάς την αλήθεια κατάματα και δεν φοβάσαι το φως ...κι εκεί είναι το λάθος σου ..Οσοι σέρνονται στο ημίφως , έχουν ρωγμές στη σκέψη και κυρίως στην ψυχή τους ....όπως σέρνονται στην ασημαντότητα τους , δεν κάνουν θόρυβο .......Γι αυτό πρόσεχε που πατάς....προσπέρασε τους ...μη λερωθείς...με τα δείγματα από υπόλοιπα ανθρώπου ...μη ασχολείσαι....το είδος τους εκφυλίζει την έννοια και την ουσία του ανθρωπίνου όντος.....μη φοβάσαι.....η ασημαντότητα τους καταλήγει στην ανυπαρξία τους...το φως όλα τα καθαρίζει και τα αποκαλύπτει....... 

Είμαστε στο κενό...

 Κι είμαστε στο κενό , η λογική χάθηκε , οι αυταπάτες μας βυθίστηκαν  στην καταχνιά . Σε αυτόν τον επιφανειακό κόσμο , σε αυτή την μαζική κουλτούρα του *φαίνεσθαι* πρέπει να βγούμε από τις χίμαιρες .Δεν μπορεις να φυλακίσεις τις σκέψεις , κι όμως εμείς φυλακίσαμε τη σκέψη στην λογική . Και πιστέψαμε ότι ενηλικιωθήκαμε ...κι ότι τα ξέρουμε όλα η τουλάχιστον μπορούμε να τα καταλάβουμε . 

Ξεχάσαμε και θαψαμε βαθιά το παιδί μέσα μας , που το συναίσθημα του δεν κάνει ποτέ λάθος .Το παιδί που υπάρχει μέσα μας τρέχει ακόμη σε ανοιχτούς ορίζοντες , θωπεύει με τα δάχτυλα του τους λυγμούς της καρδιάς μας , μας θυμίζει τότε που, με ορθάνοιχτα μάτια , ξέραμε τι να πιστέψουμε με την άδολη καρδιά μας . Να ξαναβρούμε την ξεχασμένη παιδικότητά μας. Ωριμάσαμε από την λογική ,ας κοιτάξουμε γύρω μας με τα μάτια του παιδιού, που υπάρχει μέσα μας , με το συναίσθημά του...... του παιδιού που είμαστε κάποτε όλοι εμείς .Τότε θα καταλάβουμε ότι η καρδιά δεν κάνει ποτέ λάθος .Μια ζεστή καρδιά πληγώνεται , αλλά ποτέ δεν πληγώνει ...και κυρίως έχει κατανόηση κι ελπίδα..... 

της Αδριανής Παπαδριανού

Οι μαργαρίτες...

Κι είναι λίγο πριν το ξημέρωμα που οι μαργαρίτες νυσταγμένα περιμένουν απάντηση. Καθως οι σκιές χορεύουν γύρω τους , το φως που αχνοχαραζει τις μικραίνει . Οι μαργαρίτες τίναξαν τις δροσοσταλιδες από πάνω τους νοιώθοντας να χουν ανάστημα μεσ ΄την απλή ομορφιά τους. 

Πόσο μικροί κι ασήμαντοι είναι οι δήθεν μεγάλοι γύρω μας μουρμούρισαν.....οι σκιές τους δεν αντέχουν στο φως της αλήθειας............. 

της Αδριανής Παπαδριανού