.«Στο σπίτι μιλάμε τη δικιά μας γλώσσα, τα πομάκικα»

 

Ενα αγόρι και ένα κορίτσι από τα Πομακοχώρια μιλούν για τη ζωή τους στην απομονωμένη κοινωνία τους και κάνουν όνειρα για το μέλλον











Εχουν περάσει 30 χρόνια. Νεαρός δημοσιογράφος προσπαθούσα να ξεχωρίσω τους «καλούς» από τους «κακούς». Θυμάμαι τους στρατιώτες στα φυλάκια και τους άλλους με τα πολιτικά να με ρωτάνε για τον σκοπό της επίσκεψης. Επρεπε να έχεις άδεια για να μπεις στα χωριά. Αδεια από την Αστυνομική Διεύθυνση Ξάνθης! Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τα Πομακοχώρια φόβιζαν τόσο το κράτος των Αθηνών. Είχαν μπερδέψει τους κινδύνους. Μουσουλμάνοι που μιλούν «άγνωστη σλαβική διάλεκτο». Και «Τούρκοι» και «Βούλγαροι» μαζί. Ο,τι χειρότερο δηλαδή. Στους φόβους του Εμφυλίου προστέθηκαν τα κόμπλεξ των χουντικών και η περιοχή παρέμεινε επιτηρούμενη ζώνη. Η Μεταπολίτευση δεν τα άλλαξε τα πράγματα. Ούτε η αλλαγή του Παπανδρέου. Επρεπε να φτάσουμε στο 1996 για να ξηλωθεί και η τελευταία μπάρα και να σταματήσει η ντροπή. Σήμερα έχει μείνει μόνο η ξεθωριασμένη ταμπέλα. Τα φυλάκια έχουν γίνει στάσεις λεωφορείων.






Για τέσσερις ημέρες γυρνάω από χωριό σε χωριό. Σμίνθη, Μύκη, Γλαύκη, Κύκνος, Ωραίον, Σιρόκο, Εχίνος, Τέμενος, Σάτρες, Θέρμες, Μέδουσα, Κοττάνη, Κένταυρος. Θα δείτε την ομορφιά τους, αύριο, στους «Πρωταγωνιστές» στο Mega. Οι κάτοικοι δεν μου χαμογελούν. Δεν έχουν συνηθίσει να βλέπουν ξένους στα χωριά τους. Ή μάλλον συνήθως οι ξένοι που τους επισκέπτονται είναι πραγματικά ξένοι. Κρατικοί υπάλληλοι δηλαδή που υπερασπίζονται κρατικές υποθέσεις. Ελληνες, Τούρκοι, Βούλγαροι, Αμερικανοί κατά καιρούς, που έχουν βάλει στο μικροσκόπιο τη μειονότητα και προσπαθούν να βγάλουν συμπεράσματα. Στα καφενεία που είναι ταυτόχρονα και μπακάλικα είναι όλοι τους ευγενικοί. Το ίδιο και στα τζαμιά και στα παζάρια. «Μπορεί να μη γελάμε, αλλά έχουμε στο αίμα μας και εμείς την ελληνική φιλοξενία», θα μου πει ο ξυλουργός στην είσοδο του Κενταύρου.


Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο στο http://www.tanea.gr/news/greece/article/5002764/sto-spiti-milame-th-dikia-mas-glwssa-ta-pomakika/

ΑΦΑΙΡΩ ΣΥΝΕΧΕΙΑ του Νίκου Κυριακίδη

Η απάτη συντελέστηκε

μέχρι το μεδούλι.

Το βραδυ δεν μ΄έπιανε ύπνος.

Ερχόταν αυτός

και ζητούσε άλλοθι.

Εγω συνέχεια απαντούσα :

‘’Αύριο, αυτά’’

Μετά το μπάνιο,

ερχόταν η ταχυπαλμία της απολύμανσης.

Φυσικότατη άφιξη.

Η καρδιά δεν συνηθίζει να ανήκει

σε καθαρό περιβάλλον.

‘’Δεν έχω ρυθμό κύριοι

Τον πούλησα για μια σταλιά,

αλήθειας’’

Χώρια ο έρωτας στον αιφνιδιασμό

Τον άναρχο αυτόν ιερέα.

Ιερουργεί κυρίως

σε κηδείες περιττών.

Η συγκλονιστική ομιλία της ηθοποιού Καντέλα Πένια

"Θέλω να πω ότι είχα μείνει 3 χρόνια χωρίς δουλειά, ότι μέσα σε αυτά τα 3 χρόνια είδα τον πατέρα μου να πεθαίνει σε ένα δημόσιο νοσοκομείο όπου δεν υπήρχαν κουβέρτες για να τον σκεπάσουμε, όπου δεν υπήρχε νερό για να πιει έπρεπε να του το φέρνουμε εμείς. Μέσα σε αυτά τα 3 χρόνια που δεν δούλευα, βγήκε από τα σπλάχνα μου ένα παιδί που δεν ξέρω ποια δημόσια παιδεία το περιμένει. Αυτά τα 3 χρόνια χωρίς δουλειά είδα πώς πεθαίνουν άνθρωποι γιατί δεν έχουν σπίτι, γι'αυτό & τη χαρά αυτής της βραδιάς δεν θα μου την αμαυρώσει κανείς. Σε όποια γλώσσα, από εδώ που βρίσκομαι, ζητώ δουλειά. Εχω ένα παιδί να μεγαλώσω. Ευχαριστώ»

 Η ηθοποιός Καντέλα Πένια βραβεύτηκε στην χτεσινή απονομή των βραβείων Ισπανόφωνου Κινηματογράφου Γκόγια. Παρά τον ενθουσιασμό της εκμεταλλεύτηκε τη στιγμή και μίλησε για την κατάσταση στη χώρα της και τα προβλήματα που αντιμετώπισε τα τελευταία χρόνια...

http://tvxs.gr/news/%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7-eop/%CE%B7-%CF%83%CF%85%CE%B3%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B7%CE%B8%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CF%8D-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%B1-%CF%80%CE%AD%CE%BD%CE%B9%CE%B1 

MAN AT SEA

του Κωνσταντίνου Γιάνναρη

28 Φεβρουαρίου στις αίθουσες

 
Man At Sea trailer από Flixgr

Η ταινία που δίχασε κοινό και κριτικούς και προκάλεσε αμφιλεγόμενες αντιδράσεις για το δημιουργό της, το Man at Sea του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, παρουσιάζεται σε director’s cut, στις κινηματογραφικές αίθουσες από τις 28 Φεβρουαρίου.

Το Man at Sea έκανε την πρεμιέρα του τον Φεβρουάριο του 2011 στο Φεστιβάλ του Βερολίνου ως επίσημη συμμετοχή στο Panorama Special. Η ανταπόκριση που είχε η ταινία στην πρώτη της προβολή από τον ελληνικό και διεθνή Τύπο, αλλά και από το κοινό του Φεστιβάλ, οδήγησαν τον σκηνοθέτη να ξαναμοντάρει την ταινία και να παρουσιάσει την τελική της μορφή σε director’s cut τον Νοέμβριο του 2011 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

«Ο Κωνσταντίνος Γιάνναρης, πριν προκαλέσει τον θεατή προκαλεί πρώτα τον ίδιο του τον εαυτό», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Δημήτρης Εϊπίδης προλογίζοντας την έκδοση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τον Κωνσταντίνο Γιάνναρη, με αφορμή το αφιέρωμα στο έργο του σκηνοθέτη. «Το σινεμά του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, ακραίο, ρεαλιστικό, ισορροπεί στο τεντωμένο σκοινί της ανθρώπινης πραγματικότητας. Χωρίς δικλίδες ασφαλείας, διεισδύει σε δυσλειτουργικούς μικρόκοσμους, αποδομώντας στερεότυπα, εγείροντας ερωτήματα που ξεφεύγουν από τα προφανή. Θέματα ταυτότητας, φύλου και φυλής, η μετανάστευση, ο «ξένος», η οικογένεια, βρίσκονται στο στόχαστρο του δημιουργού, καθρεφτίζοντας έναν κόσμο μακριά από ωραιοποιήσεις κι εύκολους συναισθηματισμούς», καταλήγει ο Δημήτρης Εϊπίδης.

Το Man at Sea έχει αποσπάσει το Βραβείο Rotary International στο 12^ο European Film Festival στο Lecce της Ιταλίας, καθώς και το Βραβείο Φωτογραφίας στα Βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου το 2012.

Επίσης, έχει συμμετάσχει στα εξής Φεστιβάλ:

2012 EU Human Rights Cinema Days, 10 cities in Turkey

CineClub Hellenique, Luxemburg 2012

Melbourne Greek Film Festival 2012

Algiers Film Festival 2012

Film Society of Lincoln Center, New York 2012

Thessaloniki International Film Festival 2011

Berlin International Film Festival 2011 – Official special selection of Panorama

Σύνοψη:

Μετά από τον μακροχρόνιο χωρισμό που ακολούθησε το θάνατο του γιου τους, ο Άλεξ και η Κέιτ συναντιούνται ξανά στο δεξαμενόπλοιο Sea Voyager. Την ίδια μέρα, ο Άλεξ σώζει 30 έφηβους μετανάστες που έχουν ναυαγήσει μεσοπέλαγα. Ο ιδιοκτήτης της σχεδόν χρεοκοπημένης πλοιοκτήτριας εταιρίας πιέζει τον Άλεξ να λύσει το θέμα άμεσα, αλλά κάθε προσπάθειά του οδηγεί σε αδιέξοδο. Κι ενώ κάποια μέλη του πληρώματος δημιουργούν στοργικούς δεσμούς με τα παιδιά- ανάμεσά τους και η Κέιτ, που δίνει μια δεύτερη ευκαιρία στη μητρότητα- οι περισσότεροι θεωρούν ότι οι «επισκέπτες» τους έχουν κάνει κατάχρηση της φιλοξενίας τους. Αδυνατώντας να χειριστεί την αυξανόμενη ένταση και επηρεασμένος από το χαμό του γιού του, ο Άλεξ προχωρά σε μια σειρά από λάθος ενέργειες ώσπου τελικά βρίσκει το θάρρος να ξεπεράσει τον εαυτό του.

Σημείωμα σκηνοθέτη:

Η ταινία προέκυψε από το πώς βρέθηκα ενώπιος ενωπίω με ένα θηρίο που σήκωσε κεφάλι μέσα μου. Κάτι που ξέρεις ότι κρύβεις, αλλά το να το βλέπεις να υψώνεται είναι κάτι τρομερό και σοκαριστικό. Μένω σε ένα διαμέρισμα στο «βαθύ» κέντρο της Αθήνας και ξαφνικά αντιλαμβάνομαι ότι κυκλοφορώ στη γειτονιά που είχα επιλέξει να ζήσω και είμαι τόσο κουρασμένος από την κατάσταση και τις καθημερινές εικόνες που βλέπω, που νιώθω να αναβιώνουν μέσα μου άκρως αντιφατικές, ρατσιστικές αντιλήψεις. Μ’ έναν τρόπο ασυνείδητο. Πηγαίο. Ρατσιστικά συναισθήματα που δεν περίμενα να έχω. Εκεί καταλαβαίνεις ότι αυτός ο ρατσισμός πραγματικά είναι κάτι έμφυτο στη μοίρα μας και τον πολιτισμικό –αν  όχι και τον βιολογικό- μας κώδικα. Το θέμα είναι πάντα τι μάχη δίνεις εσύ απέναντι σε αυτό. Αυτό ήταν που ήθελα να καταθέσω σ’ αυτό το σενάριο. Και αυτό που ήθελα ήταν να αμφισβητήσω τη βασική ουμανιστική νοοτροπία που μπορεί να έχει μια οργάνωση για τους μετανάστες, της οποίας η άποψη για το καλό των μεταναστών μπορεί να μην είναι η ίδια με τη δική τους. Ένας δομημένος πατερναλισμός που, στο πλοίο της ταινίας μου, καταρρέει μαζί με τη φιλευσπλαχνία, την καλή διάθεση. Τα παιδιά στο πλοίο δεν παίζουν με τους κανόνες της ευγνωμοσύνης, ακριβώς όπως συμβαίνει και στην αληθινή ζωή. Κι αυτό νομίζω είναι κάτι που πληγώνει την Ευρώπη, αλλά καλώς ή κακώς έτσι παίζεται το παιχνίδι σήμερα. Είναι μια κόντρα που μοιάζει έμφυτη σε κάθε σχέση εξουσίας – ακόμη και στις ερωτικές. Τα παιδιά που παίζουν στην ταινία καταλάβαιναν αυτή τη δυναμική δίχως να χρειαστεί να την εξηγήσω. Και ήταν λυτρωτικό γι’ αυτούς το ότι στην ταινία δεν χρειαζόταν να υποδυθούν το θύμα, ν’ ανταποδώσουν με ευγνωμοσύνη τη φιλευσπλαχνία των δυτικών. Ήταν κάτι που τους έδωσε και τη δύναμη ν’ αντιμετωπίσουν τα γυρίσματα και τους άλλους ηθοποιούς σαν ίσους.

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία/ Σενάριο: Κωνσταντίνος Γιάνναρης

Πρωταγωνιστούν: Αντώνης Καρυστινός, Θεοδώρα Τζήμου, Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Κωνσταντίνος Σειραδάκης, Στάθης Παπαδόπουλος, Θανάσης Ταταύλαλης, Νίκος Τσουράκης, Στάθης Αποστόλου, Chalil Ali Zada, Rahim Rahimi

Δ. Φωτογραφίας: Άγγελος Βισκαδουράκης, Γιώργος Αργυροηλιόπουλος

Μοντάζ: Κωνσταντίνος Γιάνναρης, Μιχάλης Μηνακούλης, Χρήστος Γιαννακόπουλος, Ιωάννα Σπηλιοπούλου

Ήχος: Αντώνης Σαμαράς

Μουσική: Άκης Δαούτης

Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Γιώργος Γεωργίου

Κοστούμια: Τριάδα Παπαδάκη

Παραγωγός: Γιώργος Λυκιαρδόπουλος

Συμπαραγωγή: ΕΚΚ, ΕΡΤ, ΝOVA, Giannaris Films, 2/35, Yafka, Black Orange

Μικρού μήκους

KARSI

Πέμπτη 21 Φεβρουαρίου

Οι KARSI στο θέατρο ELIART (Κων/πόλεως 127 στάση μετρό ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ)

με θρακιώτικα, ηπειρώτικα, μπάλους, τσιφτετέλια και καρσιλαμάδες...

Οι Κarsi είναι ένα σχήμα έξι νέων (σε ηλικία μόνο!) μουσικών, με διαφορετικές μουσικές διαδρομές και ακούσματα. Αυτό που τους ενώνει όμως είναι η αγάπη για την μουσική και η καλή παρέα.
Ξεκινώντας από "karsi" (= αντίκρυ) δηλαδή από τα παράλια της Μικράς Ασίας, την Πόλη και τη Σμύρνη ταξιδεύουμε στην Ελλάδα και την Τουρκία. Θρακιώτικοι μαντηλάτοι, ηπειρώτικα συρτά, νησιώτικοι μπάλοι, τσιφτετέλια και karsiλαμάδες αλλά και σύγχρονα κομμάτια είναι ένα μέρος του ρεπερτορίου τους.

	Ανδριάννα Κουτσουράκη · τραγούδι, κρουστά Χρήστος Χάρης · Κλαρίνο Γεωργία Μαρίνη · Βιολί Άλκης Δήμος · Ούτι Νικολέττα Κρητικού · Κανονάκι Δαμιανός Μετικαρίδης - Κρουστά, ποντιακή λύρα, τραγούδι
Επικοινωνία:		karsiband@yahoo.gr

Ώρα έναρξης: 22.00Τηλέφωνο κρατήσεων: 210 3477677Είσοδος: 10 ευρώ με κρασί

POP EYE @ FLORAL

Σάββατο 23.02

Ώρα έναρξης 22.00

Είσοδος 4 ευρώ

Oι Pop Eye έρχονται στο Floral παρουσιάζοντας τραγούδια από το album “Almost Dead, Still Alive”, που κυκλοφόρησαν την άνοιξη του 2012 , γνωστά τραγούδια του ομώνυμου ντεμπούτου album τους και δοκιμάζουν για πρώτη φορά τα νέα τους τραγούδια!

Οι Pop Eye δημιουργήθηκαν τέλη 2005, από τους αδελφούς Γιάννη & Μάρκο Καλατή και το Δημήτρη Καμπούρη, ενώ στην πορεία στην παρέα τους προστέθηκε ο Μάνος Αναγνωστάκης και πρόσφατα η Έφη Θεολόγου. Όπως λένε κι οι ίδιοι:  «Ο Ποπάι δεν ήταν ο αγαπημένος μας ήρωας. Η ποπ όμως είναι η αγαπημένη μας μουσική...κι έτσι  αποφασίσαμε να ρίξουμε μια ματιά.»

Οι Pop Eye παίζουν με τα pop ιδιώματα (indie pop, electropop, electronica, dance e.t.c.) και παρουσιάζουν τη δική τους ηλιόλουστη pop.

To πρώτο album τους κυκλοφόρησε το 2008 και τα single “If you” και “Deepest Sea” που είχαν προηγηθεί είχαν ήδη δημιουργήσει αίσθηση. Ακολούθησε 4 χρόνια μετά η δεύτερη ολοκληρωμένη δουλειά τους “Almost Dead, Still Alive”, σε δική τους DIY παραγωγή και δωρεάν διανομή στο διαδίκτυο. Από το album ξεχώρισε και έπαιξε πολύ στα ραδιόφωνα το “A Better Day”.

Σάββατο 23.02

POP EYE @ FLORAL

Θεμιστοκλέους 80, Εξάρχεια

Ώρα έναρξης 22.00

Είσοδος 4 ευρώ

POP EYE

Δημήτρης Καμπούρης: Φωνή

Μάρκος Καλατής:                Κιθάρα

Γιάννης Καλατής: Drums

Μάνος Αναγνωστάκης: Μπάσο

Έφη Θεολόγου:Φωνή, Πλήκτρα

Links

https://soundcloud.com/popeyeband

http://popeyeband.tumblr.com

https://www.facebook.com/pages/POP-EYE/23103301263

https://twitter.com/PopEyeBandGr

http://www.myspace.com/popeyegr

Αρχαιολογική διάλεξη

Το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης
έχει την χαρά να σας προσκαλέσει
στην πέμπτη αρχαιολογική διάλεξη του κύκλου
της Α’ Εφορείας Προϊστορικών & Κλασικών Αρχαιοτήτων

«Το Μουσείο της Αρχαίας Αγοράς στη Στοά Αττάλου
κατά την τελευταία δεκαετία:
μεταμορφώσεις και νέες δυνατότητες»

των αρχαιολόγων
Νικολέττας Σαραγά & Μαρίας Λιάσκα

την Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013, ώρα 19.00

Νεοφύτου Δούκα 4 (5ος όροφος)                                                     210-7228321 -

Κουρέλι

του Ντέννις Κέλλυ

Στις 15 Μαρτίου 2013 θα κάνει πρεμιέρα σε πανελλήνια πρώτη το έργο Κουρέλι (Debris) του Ντέννις Κέλλυ (2003), το πρώτο έργο του συγγραφέα, που αποτελεί αδιαμφισβήτητα μια από τις πιο ενδιαφέρουσες φωνές της σύγχρονης βρετανικής δραματουργίας σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου με τους Θύμιο Κούκιο και Ελίνα Ρίζου στη Νέα Θεατρική Σκηνή του FAUST.

Μετά από τα έργα του που έχουν ήδη παρουσιαστεί στην ελληνική σκηνή: Τα ορφανά από το Θέατρο του Νέου Κόσμου σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου (2010), το DNA από την Εταιρεία Θεάτρου Grasshopper σε σκηνοθεσία Σοφίας Βγενοπούλου (2010) και Οσάμα ο ήρωας από το Θέατρο Μηχανή σε σκηνοθεσία Πέρη Μιχαηλίδη (2011), το Κουρέλι έρχεται να μας αφηγηθεί με έναν ιδιαίτερο θεατρικό τρόπο την ιστορία  δύο αδελφών.

Το Κουρέλι με έναν εξόχως ποιητικό τρόπο και μέσα από ένα σκληρό μαύρο χιούμορ, σκιαγραφεί έναν κόσμο που νοσεί, έναν πολιτισμό που γεννά και μεγαλώνει ανθρώπους-σκουπίδια. Μέσα στα ερείπια αυτού του κόσμου, χωρίς Θεό, χωρίς φροντίδα, μέσα σε άρρωστες οικογενειακές και κοινωνικές δομές, δυο παιδιά-απόβλητα προσπαθούν μόνα τους να επιβιώσουν. Δυο παιδιά αναζητούν και ονειρεύονται την αγάπη.   

Μετάφραση: Χριστίνα Μπάμπου-Παγκουρέλη

Σκηνοθεσία: Γιάννης Μόσχος

Σκηνικά-Κοστούμια: Τίνα Τζόκα

Κίνηση: Ανθή Θεοφιλίδου

Μουσική επιμέλεια: Νίκος Βίττης

Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου

Βοηθοί σκηνοθέτη: Μάρα Δαρμουσλή, Τζούλια Διαμαντοπούλου   

Παίζουν: Θύμιος Κούκιος, Ελίνα Ρίζου

Μια παράσταση της Αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας «Θεατρο-εργαστήριον»

Λίγα λόγια για το έργο

Δύο αδέλφια, ένα αγόρι και ένα κορίτσι (ο Μάικλ και η Μισέλ), αφηγούνται την ιστορία της σκληρής ενηλικίωσής τους: ο θάνατος της μητέρας τους σε πολύ νεαρή ηλικία, το μεγάλωμα τους από τον μέθυσο και βίαιο θρησκευόμενο πατέρα τους, η οικονομική τους εξαθλίωση, η απόπειρα πώλησής τους σε ένα παιδόφιλο. Κεντρικός αφηγηματικός άξονα της ιστορίας τους είναι η εύρεση από το αγόρι ενός νεογέννητου μωρού στα σκουπίδια –το Κουρέλι, όπως αποφασίζει να το ονομάσει- και η προσπάθειά του να το σώσει.  Οι μνήμες των δύο παιδιών μπλέκονται με τις φαντασιώσεις τους, κάνοντας συχνά δυσδιάκριτα τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία.  

Ο συγγραφέας εναλλάσσει μια ποιητική παραληρηματική γλώσσα στους μονόλογους των ηρώων του με πεζούς καθημερινούς διάλογους στη μεταξύ τους επαφή, ανατρέπει τη γραμμική χρήση του χώρου και του χρόνου, βάζει τους ήρωες του να αφηγούνται και παράλληλα να βιώνουν τις καταστάσεις, ενώ αλλάζουν διαρκώς ρόλους και ενσαρκώνουν όλα τα πρόσωπα της ιστορίας.

Σημείωμα σκηνοθέτη

Εδώ. Σε έναν κόσμο στρεβλό. Μέσα στην ανισότητα, την αδικία και τη βία. Χωρίς Θεό, εγκαταλελειμμένοι σ’ ένα ανήλεο σύμπαν. Μερικές χιλιάδες χρόνια εξέλιξης του ανθρώπινου είδους μετά. Όλα έχουν αλλάξει κι όλα έχουν παραμείνει ίδια. Με εξαρτήματα τελευταίας τεχνολογίας υπό μάλης  να συνεχίζουμε να πετάμε βράχους ο ένας στον άλλο. Μπροστά σε οθόνες να παρακολουθούμε τη ζωή που ονειρευόμαστε, ενώ βουλιάζουμε σε αυτή που δημιουργήσαμε. Μερικές χιλιάδες χρόνια ανθρώπινου πολιτισμού πεταμένα στα σκουπίδια.

Εδώ. Μέσα στα σκουπίδια. Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Και οι αναμνήσεις τους: ο πατέρας τους και η μητέρα τους· κι ένα μωρό, το μικρό Κουρέλι. 

Εδώ. Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι φαντασιώνονται μια άλλη, μια άλλη  ζωή.  Κι εμείς μαζί τους.

Γιάννης Μόσχος

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ντέννις Κέλλυ

Γεννήθηκε το 1970 στο Βόρειο Λονδίνο. Είναι ένα από τα πέντε παιδιά μιας ιρλανδικής καθολικής οικογένειας. Ο πατέρας του ήταν οδηγός λεωφορείου. Στα δεκαέξι παράτησε το σχολείο και άρχισε να δουλεύει σε σούπερ μάρκετ. Η πρώτη του επαφή με το θέατρο έγινε αρκετά χρόνια μετά, όταν συμμετεί­χε σε μια τοπική νεανική θεατρική ομάδα. Στα τριάντα του άρχισε να σπουδάζει Δράμα και Θεατρικές Τέχνες στο Goldsmith College, από όπου και αποφοίτησε με αρι­στείο.

Τα θεατρικά του έργα: Κουρέλι (2003), Οσάμα ο ήρωας (2005), Μετά το τέλος (2005), Αγάπη και χρήμα (2006), Φροντίζοντας το μωρό (2007), DΝΑ (2007), Ορφανά (2009), Ο δάσκαλός μας είναι τέρας (2009), Οι θεοί κλαίνε (2010), Ματίλντα, ένα μιούζικαλ (2010).

Τα έργα του έχουν παιχτεί σε πάνω από τριάντα χώρες σ’ όλον τον κόσμο και έχουν μεταφραστεί σε κοντά είκοσι γλώσσες. Ο Κέλλυ έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία διεθνώς, ανάμεσα τους το βραβείο John Whiting και το βραβείο Meyer-Whitworth. 

Το συγγραφικό του έργο περιλαμβάνει επίσης έργα για το ραδιόφωνο, μεταφράσεις θεατρικών και σενάρια για την τηλεόραση.

Λίγα λόγια για τον σκηνοθέτη

Γιάννης Μόσχος

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1971. Διδάκτωρ Θεατρικών Σπουδών του Τμήματος Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του  Α.Π.Θ. (τίτλος διατριβής: Ο Ερρίκος Ίψεν στην ελληνική σκηνή. Από την πρώτη παράσταση ως το τέλος του 20^ού αιώνα. 1894-2000). Πτυχιούχος του Τμήματος Θεάτρου και της Φαρμακευτικής Σχολής του Α.Π.Θ. Εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη των Γιάννη Χουβαρδά και Τάσου Μπαντή. Σκηνοθέτησε, από το 2002 έως το 2012, τα έργα: Οι μέρες πριν έρθεις του Ανδρέα Φλουράκη (Θέατρο του Νότου/Αμόρε), Υψηλή Τάση της Άμπι Μόργκαν (Θέατρο του Νότου/Αμόρε), Φύλλα της του Ανδρέα Φλουράκη (Πολιτιστική Ολυμπιάδα, Φεστιβάλ Μονολόγων), Ένα αλλιώτικο καλοκαίρι του Μάικ Κένι (Θέατρο Πόρτα Ξένιας Καλογεροπούλου), Τέσσερις Εικόνες Αγάπης του Λούκας Μπέρφους (Θέατρο του Νότου/Αμόρε), Ένα φως για κάθε σκοτάδι του Άκη Δήμου (Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης», Θεσσαλονίκη), Γυναίκες στα χιόνια των Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη (ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας), Η Παρέλαση της Λούλας Αναγνωστάκη (Θέατρο του Νότου/Αμόρε), Ιερά Τέρατα του Ζαν Κοκτώ (Θέατρο Άλμα), Ρούμπελστιλτσκιν του Μάικ Κένι (Θέατρο Πόρτα Ξένιας Καλογεροπούλου), Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης του Άκη Δήμου (Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης», Θεσσαλονίκη), Το έξυπνο πουλί του Ζωρζ Φεντώ (Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης», Θεσσαλονίκη) και Η Γκρέτα Γκάρμπο ήρθε στην πόλη μας του Φρανκ Μακ Γκίνες (Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης», Θεσσαλονίκη). Έχει σκηνοθετήσει θεατρικά αναλόγια για το Εθνικό Θέατρο, το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου, το Γαλλικό Ινστιτούτο και το Ινστιτούτο Goethe. Διδάσκει υποκριτική στη Δραματική Σχολή «Εμπρός-Θεατροεργαστήριον».

Πληροφορίες:

ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ FAUST

Καλαμιώτου 11 & Αθηναΐδος 12,

πλατεία Αγίας Ειρήνης – Μοναστηράκι

www.faust.gr  

ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΤΑΜΕΙΟΥ

210 3234095

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

Από 15 Μαρτίου 2013

ΗΜΕΡΕΣ & ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή 21.30

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Κανονικό: 14€

Φοιτητικό, νεανικό έως 23 ετών: 10€

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

70 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

ΧΩΡΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΚΗΝΗΣ

75 άτομα

 http://www.facebook.com/events/164700203678481/

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Γιώργος Τάντσης, Redlight

VIDEO

Redlight

«Κανένας Άγγελος δεν αρρωσταίνει…»

Παρασκευή 15 Φεβρουαρίου

«Κανένας Άγγελος δεν αρρωσταίνει…»

Μουσική παράσταση με την Μαριάννα Γκέκα

στο θέατρο ELIART, Κων/πόλεως 127  Βοτανικός, τηλ. 210 3477677

Μια δυναμική συνύπαρξη τραγουδιών από την ελληνική και ξένη σκηνή , με αποσπάσματα ποιημάτων του Γιάννη Ρίτσου και του Νίκου Καρούζου.

'Eνα ταξίδι στη μουσική και το λόγο, μέσα από σύγχρονες διασκευές (jazz, blues, rock, fusion), όπου οι ρυθμοί και οι νότες εναλλάσσονται με τα ποιήματα, που και αυτά ντύνονται με ήχους και μουσική. Ο λυρισμός διαδέχεται τη δύναμη και ο ψίθυρος την κραυγή, μέσα από τα κομμάτια των Χατζιδάκη, Portishead, Μικρούτσικου, Anne Clark, 'Ασιμου, Nouvelle vague, τα παραδοσιακά τραγούδια και τα ποιήματα των Ρίτσου και Καρούζου.

Παίζουν και ερμηνεύουν οι:
Μαριάννα Γκέκα: φωνή
Γιάννης Κούσης: ηλεκ.κιθάρα
Χάρης Μπότσης: πιάνο, πλήκτρα
Σόλης Μπαρκί: κρουστά, berimbaw, αντικείμενα, γραφομηχανή, φωνή

Ώρα έναρξης: 21.30
Τηλέφωνο κρατήσεων: 210 3477677
Είσοδος: 10 ευρώ με κρασί

ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ

                                                                  ‘’...Είναι η ζωή μακριά πολύ...’’ T.S.Eliot

Στο παραμύθι που μάτωνε,

ήταν το ψιλόλιγνο αερικό

που διαμέλισε την τρύπα των φιδιών.

(με όλα τα εντός της)

Ήταν πια πολυ γριά

-μάλλον δεν ήταν καν η μάνα της-

έψαχνε για νέους πόνους, όσο θα προλάβαινε.

Κάρφωσε το βλέμμα στο ρολόι της αποβάθρας.

Τα τρένα έρχονταν

Έφευγαν

Ο χρόνος μίκραινε

Η φωνή χανόταν κι ας κουνούσε με ένταση τα χείλη.

Βάφτηκε τώρα.

Ξαφνικά το ψιλόλιγνο κορίτσι, πάλι,

όχι για μιαν ολόκληρη ταλαιπωρία.

Τελειώνει ευτυχώς η τεράστια ζωή

Ξεκουραζόμαστε.

Κοίταξε τον πιο αξιοπρεπή πόνο,

πήγε δίπλα του, θυμωμένη,

του έταξε ένα ταξίδι να ξεχάσει,

του έδωσε ένα χάδι στο χέρι, που ο πόνος δεν το κατάλαβε καν.

Αλλά σηκώθηκε κι έφυγε ευθυτενής και άλλος,

ανάβοντας ένα τσιγάρο.

Μουτζούρωσε το βάψιμό της

την ώρα την ήξερε καλά πια

και με άφησε :

Μ΄ ένα λόγο να ψελλίζω άναρθρο ,

με μιαν αίσθηση σπιτιού.

-Σκεφτόμουν να φανταστείτε :‘’αύριο’’-

 
ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας

ΣΠΑΝΙΑ ΤΟΠΙΑ ΤΟΥ ΙΑΠΩΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΣΤΗ ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ

Ένα αφιέρωμα σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Ιαπωνίας στην Ελλάδα

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Από τις 14 μέχρι και τις 20 Φεβρουάριου 2013

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας διοργανώνει, από τις 14 μέχρι και τις 20 Φεβρουαρίου, σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Ιαπωνίας και το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, ένα ξεχωριστό αφιέρωμα στον Ιαπωνικό Κινηματογράφο με τίτλο "Σπάνια Τοπία του Ιαπωνικού Κινηματογράφου: από την Παράδοση στη Νεωτερικότητα".

Η είσοδος ανά προβολή ορίστηκε στο συμβολικό ποσό των 3,00 Ευρώ.

Το αφιέρωμα που διοργανώνεται με την υποστήριξη της Πρεσβείας της Ιαπωνίας, του Japan Foundation και του Kawakita Memorial Film Institute, περιλαμβάνει συνολικά 11 ταινίες. Κάποιες από αυτές είναι κινηματογραφικά μεγαθήρια, ενώ κάποιες άλλες παραμένουν ακόμη ανεξερεύνητοι θησαυροί. Και οι 11 ταινίες, όμως, η καθεμία με το δικό της ξεχωριστό ύφος, σφράγισαν τη διεθνή αναγνώριση της πολιτιστικής προσφοράς της Ιαπωνίας τον 20ο αιώνα.

«Τα φεστιβάλ δεν είναι πια φεστιβάλ», δήλωσε ο Ορέστης Ανδρεαδάκης, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας και Διευθυντής του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ που το διοργανώνει. «Ή, για να είμαι πιο ακριβής, οφείλουν να επαναπροσδιορίσουν τον εαυτό τους. Δεν μπορούν πια να υπερηφανεύονται για την πολυτέλεια των αποκλειστικών επιλογών τους, ούτε να περιορίζονται στα στενά όρια ενός δεκαήμερου και μιας προνομιούχας καλλιτεχνικής γειτονιάς. Οφείλουν να δραστηριοποιούνται καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς με εκδηλώσεις, αφιερώματα, ουσιαστικές παρεμβάσεις. Οφείλουν να απαντούν στα καίρια ερωτήματα που απορρέουν από τις κοινωνικές αλλαγές. Οφείλουν να συνδιαλέγονται με όλο το φάσμα του πολιτισμικού γίγνεσθαι. Γι’ αυτό και το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, εκτός από τις ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ COSMOTE του Σεπτεμβρίου, έχει δημιουργήσει το Φεστιβάλ Θερινού Κινηματογράφου της Αθήνας, με δωρεάν προβολές στα πάρκα, τις πλατείες και τις γειτονιές, και συνεχώς σχεδιάζει κι άλλες κινηματογραφικές εκδηλώσεις, όπως το αφιέρωμα αυτό στο ιαπωνικό σινεμά. Η ιδέα ανήκει στον Μισέλ Δημόπουλο - ακούραστο «φεστιβαλάνθρωπο» και τολμηρό προγραμματιστή εξαίσιων κινηματογραφικών εικόνων - και εμείς του δώσαμε carte blanche για ένα μαγικό ταξίδι στο σινεμά της Ιαπωνίας».

Πρώην Διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - από το 1991 μέχρι και το 2004 - και Διευθυντής του θρυλικού περιοδικού ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ, ο Μ. Δημόπουλος έκανε μια εξαιρετική επιλογή. «Δεν έλειψαν και στην Ελλάδα, τις προηγούμενες δεκαετίες, οι λάτρεις του Ιαπωνικού Κινηματογράφου και, κατά προέκταση, της ιαπωνικής κουλτούρας» δήλωσε. «Τα τελευταία, όμως, χρόνια όλο και λιγόστευαν τα μεγάλα ονόματα της 7ης τέχνης από την χώρα αυτή, αυτά που μας είχαν γοητεύσει και μας είχαν οδηγήσει σε αδιανόητα, εκθαμβωτικά μονοπάτια, και που, παρά τη γεωγραφική και πολιτιστική απόσταση, φάνταζαν να δημιουργούν οικείες όσο και βαθύτερες προσβάσεις σε θαυμαστές αφηγήσεις, ασύλληπτες τεχνοτροπίες, αλλόκοτες κοινωνικές και ηθικές προσεγγίσεις.

Αυτά τα ονόματα, οι Κουροσάουα, Μιζογκούτσι, Όζου (με τη σειρά που τους γνωρίσαμε) και, από την επόμενη γενιά, οι Όσιμα, Ιμαμούρα αποτέλεσαν τα κορυφαία ονόματα μιας κινηματογραφικής έκφρασης που πάντα έπαιζε την παράδοση στην κόψη της νεωτερικότητας.

Όμως, τα δέντρα έκρυβαν το δάσος, ξεφύτρωναν από τη λήθη και άλλοι σπουδαίοι δημιουργοί του 20ου αιώνα, επισκιασμένοι στη Δύση (ή έστω παραγνωρισμένοι), τους οποίους ανακαλύπταμε με καθυστέρηση όπως ο Νάρουσε ή ο Γκόσο στην τάξη των παλαιών δασκάλων και από το λεγόμενο Νέο Κύμα (δεκαετία του ’60) οι Γιόσιντα, Τεσιγκαχάρα, Μασουμούρα, Ουακαμάτσου και Σουζούκι.

Στην πορεία του Ιαπωνικού κινηματογράφου, από την κυριαρχία των «στούντιο» μέχρι την κατάρρευσή της και την άνοδο του ανεξάρτητου κινηματογράφου, η αλλαγή φρουράς μοιάζει τα τελευταία χρόνια χλωμή και αβέβαιη, σχεδόν άφαντη στις οθόνες της χώρας μας. Μόνο τα φεστιβάλ συνεχίζουν να εκπέμπουν σήματα ύπαρξης μερικών νέων δημιουργών που τεκμηριώνουν ότι κάτι δημιουργικό ακόμα κινείται στη χώρα του Ανατέλλοντος Ήλιου.

Το πρόγραμμα προβολών στο ΙΜΚ θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια προσπάθεια εναλλακτικής παρουσίασης της ιστορίας του μεταπολεμικού Ιαπωνικού κινηματογράφου (με μια εξαίρεση, της προπολεμικής ταινίας του Γκόσο): με τα πενιχρά, όμως, μέσα, που διαθέταμε δεν μπορούσε παρά να ήταν αναγκαστικά ελλειπτική λόγω της απουσίας σπουδαίων ονομάτων απ’ αυτά που αναφέραμε.»