H MONTSERRAT CABALLÉ ΣΤΟ ΗΡΩΔΕΙΟ

ΔΕΥΤΕΡΑ 17 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
Με την Εθνική Συμφωνική
Ορχήστρα της ΕΡΤ
Διεύθυνση ορχήστρας: José Collado

Στις 17 Σεπτεμβρίου στο Ηρώδειο, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει από κοντά τον ζωντανό μύθο της Μονσερά Καμπαγιέ σε μια αναδρομή στις σημαντικότερες στιγμές της μεγάλης καριέρας της!

H μεγάλη Ισπανίδα σοπράνο ερμηνεύει κλασσικά αριστουργήματα της όπερας, σε μια μοναδική βραδιά μαζί με την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ!


Η Μονσερά Καμπαγιέ έχει κερδίσει επάξια τον τίτλο της μεγαλύτερης σοπράνο των τελευταίων δεκαετιών. Οι ερμηνείες της στα έργα των Rossini, Bellini, Donizetti και Verdi, την καθιέρωσαν ως «ιέρεια» του bel canto, καθηλώνοντας το κοινό παγκοσμίως με την αιθέρια φωνή της.

Γεννιέται και σπουδάζει στην Βαρκελώνη αποφοιτώντας με χρυσό μετάλλιο στις μουσικές της σπουδές το 1954.

Κάνει το ντεμπούτο της στην Ελβετία ερμηνεύοντας Puccini και αργότερα Strauss και Mozart, εγκαινιάζοντας ταυτόχρονα την συνεργασία της με την όπερα της Βρέμης.

Η παγκόσμια επιτυχία και αναγνώριση ξεκινάει το 1965 με την «Λουκρητία Βοργία» στο φημισμένο Carnegie Hall της Νέας Υόρκης. Το κοινό την χειροκροτεί ασταμάτητα για 25 ολόκληρα λεπτά! Μέσα σε λίγες μέρες η φήμη της εξαπλώνεται στον κόσμο της όπερας και οι ρόλοι διαδέχονται ο ένας τον άλλον. Τα μεγαλύτερα θέατρα στον πλανήτη ανοίγουν τις πόρτες τους και το κοινό παραληρεί στο μεγαλείο της φωνής της. Το 1969 συμμετέχει στην παράσταση «Don Carlo» με τους Placido Domingo και Pierro Cappuccilli ενσαρκώνοντας την Elisabetta του Valois.

To 1970 κάνει το επίσημο ντεμπούτο της στην Σκάλα του Μιλάνου με την «Λουκρητία Βοργία» ερμηνεύοντας ξανά τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ακολουθούν το Covent Garden και η Λυρική Όπερα του Σικάγο. «Aida», «Norma», «La Boheme», «Tosca», «Οθέλλος», «Madama Butterfly», κλασικά αριστουργήματα που η Καμπαγιέ σφραγίζει με την προσωπικότητά της και την επιβλητική της σκηνική παρουσία, κερδίζοντας όλο και περισσότερους φανατικούς θαυμαστές σε όλη την υφήλιο.

Το 1988 πειραματίζεται με την ποπ σκηνή σε μια επική συνεργασία με τον Freddie Mercury των Queen με το «Barcelona», κάνοντας τεράστια επιτυχία, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει το ομότιτλο άλμπουμ. Το ομότιτλο τραγούδι έγινε αργότερα, το 1992, ο ύμνος των Ολυμπιακών αγώνων στην Βαρκελώνη- τη γενέτειρά της.

Το 1994 ερμηνεύει σε δίσκο της το “Hijo de la luna” (Ο γιος της Σελήνης), ένα από τα γνωστότερα τραγούδια στο ισπανόφωνο κοινό, γνωρίζοντας τεράστια επιτυχία.  

To 1995 ακολουθεί μια ακόμη ιστορική συνεργασία με τον δικό μας Βαγγέλη Παπαθανασίου στο άλμπουμ του “El Greco”, φόρος τιμής στον διάσημο ζωγράφο.

Τέλος, το 1997, συμμετέχει στο άλμπουμ “Friends For Life” κάνοντας ντουέτα με μεγάλα ονόματα της pop-rock σκηνής όπως οι: Bruce Dickinson, Johnny Hallyday, Johnny Logan, Gino Vannelli και Helmut Lotti.

Η μεγάλη κυρία της όπερας αποτελεί πλέον ένα σημαντικό κεφάλαιο στην τέχνη και έχει χαρίσει ρίγη συγκίνησης σε εκατομμύρια κόσμο που είχε την τύχη να την δει ζωντανά.

Την παράδοση ακολουθεί και η κόρη της Montserrat Marti Caballe (γνωστή ως Montsita)  ως σοπράνο.


Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ

Η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ δημιουργήθηκε το 1938 δίνοντας την ευκαιρία στο Ελληνικό κοινό να γνωρίσει Έλληνες και ξένους συνθέτες και δημιουργούς, μέσα από ηχογραφημένες τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές παραγωγές αλλά και από κονσέρτα εντός και εκτός Αθηνών.

Η ορχήστρα περιλαμβάνει τους εξής μαέστρους: Γιώγο Λυκούδη, Σπύρο Φαραντάτο, Αντίοχο Ευαγγελάτο, Γιώργο Σισιλιάνο, Franz Litschauer, Ευθύμιο Καβαλλιεράτο, Μιλτιάδη Καρύδη, Αλκη Μπάλτα, Ανδρέα Πυλαρινό και Νίκο Χριστοδούλου.

Επίσης έχουν προσκληθεί και  μαέστροι από το εξωτερικό καθώς και διάσημοι συνθέτες όπως οι Μανώλης Καλομοίρης, Διονύσιος Λαυράγκας, Δημήτρης Μητρόπουλος, Μιλτιάδης Καρύδης, Angelo Kavallaro, Aram Khachaturian, Gyorgi Lehel, Yhudi Menuhin, Horst Neumann, Anton Nanut, Rolf Reuter και πολλοί άλλοι.

Πολλοί διάσημοι καλλιτέχνες Έλληνες και ξένοι όπως οι David Oistrach, Gina Bahauer, Jose Carreras, Αγνή Μπάλτσα και Βάσω Παπαντωνίου έχουν συνεργαστεί με την ορχήστρα.

Η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ έχει εμφανιστεί επανειλημμένως  στο Ηρώδειο στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών αλλά και σε ξένα φεστιβάλ όπως του Βελιγραδίου, Καΐρου, Μόντρεαλ, Κολωνίας και πολλά άλλα.

Το Σεπτέμβριο του 2007 η ορχήστρα έδωσε κονσέρτο στο Πολυθέατρο του Πεκίνου με τον Σταμάτη Σπανουδάκη να παρουσιάζει δικές του συνθέσεις στα πλαίσια της «Χρονιάς Ελληνικής κουλτούρας» στην Κίνα.

Σήμερα η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ  θεωρείται από τις πιο δυναμικές, προοδευτικές και δραστήριες στην Ελλάδα και αποτελείται από 90 μουσικούς.


INFO
ΔΕΥΤΕΡΑ 17 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2012 - ΣΤΙΣ 21.00
ΩΔΕΙΟ ΗΡΩΔΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: 2106465000 & www.musicboxproductions.gr

"H ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΑΧΑΡΑ"

Ειδικός στον Αραβικό πολιτισμό, ο Εamon Gearon  ξεκίνησε τη συγγραφή του βιβλίου του στο Κάιρο. Τα τελευταία 20 χρόνια ζει και εργάζεται στη Σαχάρα, την οποία περιγράφει ως ένα από τα πιο όμορφα μέρη της γης, που παγίδεψαν τη φαντασία όσων την επισκέφτηκαν, είτε ήταν κάτοικοι είτε επισκέπτες.

Το βιβλίο δεν θα είναι υπό τη μορφή εγκυκλοπαίδειας αλλά θα καθοδηγεί τον αναγνώστη στα λογοτεχνικά και φανταστικά μονοπάτια της Σαχάρα, την ιστορία της, την κουλτούρα και όλη τη δημιουργική δουλειά που ενέπνευσε.

Η Σαχάρα καλύπτει μιa έκταση όση οι ΗΠΑ μαζί με την Αλάσκα και τη Χαβάη. Είναι πλούσια σε γλυπτά και ζωγραφική. Η περιοχή βέβαια αλλάζει με γρήγορους ρυθμούς. Ενέπνευσε πολλούς συγγραφείς και ποιητές, κάποιοι από τους οποίους δεν την επισκεφτήκαν ποτέ.

Ο Paul Bowles εκφράζει με μεγάλη ενάργεια τα αληθινά συναισθήματα που προκαλεί μια επίσκεψη στην περιοχή: « Για κάποιον που έμεινε στη Σαχάρα, αυτή δεν είναι ίδια με τη Σαχάρα πριν την επισκεφτεί. Εδώ, το τοπίο  φωτίζεται από τα άστρα που μοιάζουν με φωτιές …τίποτε άλλο δεν ακούγεται από την ανάσα σου και τον ήχο της καρδιάς που χτυπά…καμιά άλλη περιοχή δεν προσφέρει την απόλυτη ικανοποίηση ότι βρίσκεσαι μέσα σε κάτι απόλυτο…

Περισσότερες πληροφορίες στο www.EamonnGearon.com

ΠΗΓΉ: http://www.arabnews.com/sahara-cultural-history

Η ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΙΤΑ (ΔΙΑΤΡΟΦΗ) ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

              Οι αρχαίοι με την ανατολή του ήλιου ξεκινούσαν τις καθημερινές τους ασχολίες. Πριν ξεκινήσουν για τις δουλειές τους, έτρωγαν κάτι λιτό. Αυτό το πρώτο γεύμα λεγόταν ακράτισμα, ήταν ψωμί βουτηγμένο σε λίγο ανέρωτο κρασί. Προς το μεσημέρι ή το απόγευμα έπαιρναν ένα απλό και γρήγορο γεύμα, το άριστον. Πριν από το βραδινό γεύμα έτρωγαν κάτι στα γρήγορα, το εσπέρισμα. Το κανονικό γεύμα, που ήταν πλουσιοπάροχο, το έπαιρναν στο τέλος της μέρας και λεγόταν δείπνον. Έτρωγαν κανονικά μόνο τα βράδια, γιατί σχεδόν καθημερινά είχαν καλεσμένους. 

              Οι αρχαίοι χαρακτηρίζονταν για τη λιτότητα στα φαγητά. Έτρωγαν συνήθως δημητριακά, σιτάρι και κριθάρι, γι’ αυτό ο Όμηρος τους αποκαλεί «ψωμοφάγους». Είχαν δύο ειδών ψωμιά, τη μάζα, που ήταν κριθάρι ζυμωμένο σε γαλέτα, πιο φτηνό και το έψηναν είτε μόνοι τους στα σπίτια είτε στους φούρνους. Το άλλο είδος ψωμιού ήταν ο άρτος, κανονικό ψωμί. Κάθε στέρεη τροφή που συνόδευε το ψωμί ονομάζονταν όψον: χόρτα, κρεμμύδια, ελιές, ψάρια, κρέας, φρούτα, γλυκίσματα. Μια πολύ αγαπημένη τους τροφή ήταν το έτνος, φάβα από κουκιά και φακές. Έτρωγαν πολλά σκόρδα και τυρί. Το κρέας ήταν ακριβό, γι’ αυτό σπάνια το έτρωγαν, και αυτό ήταν κυρίως από κρέας πουλερικών, γουρουνόπουλα, κυνήγι. Τα ψάρια ήταν βασική τροφή, τα έτρωγαν φρέσκα ή παστά, (τάριχος).  

             Το δείπνο τελείωνε με επιδόρπιο, τράγημα: φρούτα φρέσκα ή ξερά, γλυκά, μέλι, καρύδια. Βασικό τους ποτό ήταν το κρασί, που το έπιναν συνήθως νερωμένο, για να έχουν διαύγεια στη συζήτηση. Ένα άλλο ποτό που συχνά έπιναν και που καθόριζε το τελετουργικό στα Ελευσίνια μυστήρια, ήταν ο κυκεών, μείγμα κριθάλευρου, νερού και αρωματικών φυτών.  

             Οι αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν πηρούνια, γι΄αυτό έκοβαν το κρέας σε μικρά κομμάτια και το έπιαναν με το χέρι. Ωστόσο χρησιμοποιούσαν οβελούς (σούβλες) και κρεάγρες με δύο ή τρία στελέχη. Χρησιμοποιούσαν κουτάλια, αλλά μερικές φορές και την κόρα του ψωμιού για κουτάλι.    

           Οι 5 χρυσοί κανόνες περί γαστρονομικής τέχνης του Αρχέστρατου (επίκαιροι σήμερα περισσότερο από ποτέ) ήταν:

 *Αγνά υλικά για την παρασκευή φαγητού.

 *Αρμονία των υλικών μεταξύ τους. 

*Όχι στις βαριές σάλτσες και στα καυτερά υλικά. Καλύπτουν και δεν αναδεικνύουν  τις επιμέρους γεύσεις. 

*Ελαφρές σάλτσες. Βοηθούν στην απόλαυση του ουρανίσκου.

 *Καρύκευμα του πιάτου με μέτρο έτσι ώστε να υπάρχει αρμονία των γεύσεων και των αρωμάτων του φαγητού. 

              Η ελληνιστική περίοδος σηματοδοτείται από αρκετές εισαγωγές εδεσμάτων. Γίνονται γνωστά τα, εξ Ανατολής, ροδάκινα, βερίκοκα, φυστίκια. Οι κατακτήσεις του Μ. Αλεξάνδρου ανοίγουν ένα νέο γαστρονομικό κεφάλαιο και εμπλουτίζουν την υπάρχουσα διατροφική πυραμίδα. Τα πλούσια εδέσματα εμπνέουν τον κωμικό ποιητή στην παραλλαγή του ομηρικού στίχου: «Δεῖπνα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροφα και μᾶλα πολλά». 

              Αγαπημένο έδεσμα των Μακεδόνων, πλούσιο και πολυτελές, ήταν η ματτύη ή ματύλλη. Πρόκειται για ποικιλία κρεάτων: «ἐξ ἀρνείου καί ἐριφείου κρέατος, ἐκ κιχλῶν, κοσσύφων καί ἄλλων ὀρνίθων, παρατιθέψειον μετά τό δεῖπνον ψυχρόν» και «ἡ ματύλλη, Μακεδονικόν εὕρημα, δίψους ἐγερτικόν βρῶμα, ὧ ἐχρῶντο μεσοῦντος τοῦ ποτοῦ» (Πολυδεύκης, Ονομαστικόν 6, 70.1-2).    

http://www.mouseioaianis.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=127&Itemid=96#myGallery1-picture%282%29  

Μαρίζα Κωχ - Το Πούσι (Νίκου Καββαδία) 1947

Στίχοι: Νίκος Καββαδίας
Μουσική: Μαρίζα Κωχ
Πρώτη εκτέλεση: Μαρίζα Κωχ


Έπεσε το πούσι αποβραδίς
το καραβοφάναρο χαμένο
κι έφτασες χωρίς να σε προσμένω
μες στην τιμονιέρα να με δεις

Κάτασπρα φοράς κι έχεις βραχεί
πλέκω σαλαμάστρα τα μαλλιά σου
Κάτου στα νερά του Port Pegassu
βρέχει πάντα τέτοιαν εποχή

Μας παραμονεύει ο θερμαστής
με τα δυό του πόδια στις καδένες.
μην κοιτάς ποτέ σου τις αντένες
με την τρικυμία, θα ζαλιστείς.

Βλαστημά ο λοστρόμος τον καιρό
είν' αλάργα τόσο η Τοκοπίλλα
Από να φοβάμαι και να καρτερώ
κάλλιο περισκόπιο και τορπίλλα.

Φύγε! Εσέ σου πρέπει στέρεα γη
Ήρθες να με δεις κι όμως δε μ' είδες
έχω απ' τα μεσάνυχτα πνιγεί
χίλια μίλια πέρ' απ' τις Εβρίδες

Η ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΘΛΗΤΩΝ

Αν θεωρήσουμε τον Aιλϊανό αξιόπιστη πηγή, ο πρώτος αθλητής που ακολούθησε ποτέ ειδική διατροφή ήταν ο Ίκκος από τον Τάραντα, που έζησε κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. Ο Πλάτων επιβεβαιώνει πως ακολουθούσε πολύ πειθαρχημένο πρόγραμμα, με την έκφραση «γεύμα του Ίκκου» να γίνεται παροιμιώδης. Ωστόσο, ο Μίλων από τον Κρότωνα, ολυμπιονίκης πάλης, κατείχε τη φήμη πως κατανάλωνε 7,5 λίτρα κρασιού και 9 κιλά ψωμί και κάμποσο κρέας καθημερινά. Πριν από αυτόν, οι αθλητές της κλασικής εποχής ακολουθούσαν δίαιτα στηριγμένη στις ξηρές τροφές (ξηροφαγία), όπως για παράδειγμα στα ξηρά σύκα, το τυρί και το ψωμί. Ο Πυθαγόρας ενδέχεται να είναι ο πρώτος που συμβουλεύει τους αθλητές να καταναλώνουν κρέας.
Ακολούθως, οι προπονητές συνιστούν μια προκαθορισμένη διατροφή : για να κατακτήσει κάποιος έναν ολυμπιακό τίτλο «πρέπει να ακολουθεί ιδιαίτερη διατροφή, να μην τρώει επιδόρπια, να μην πίνει παγωμένο νερό και να μην καταναλώνει ποτήρια κρασιού όποτε του κάνει κέφι». Η διατροφή αυτή πρέπει να είχε ως βάση το κρέας, πληροφορία που επιβεβαιώνει ο Παυσανίας.

Ο ιατρός Γαληνός αποδοκιμάζει τους συγχρόνους του αθλητές επειδή καταναλώνουν ωμό κρέας που ακόμη στάζει αίμα. Θεωρεί πως η συνήθεια αυτή προκάλεί πύκνωση της σαρκικής μάζας εξαφανίζοντας την εσωτερική θερμότητα του σώματος, οδηγώντας σταδικά τον αθλητή στο θάνατο. Αντίθετα, υποστηρίζει πως η διατροφή πρέπει να προσαρμόζεται στις ιδιαίτερες ανάγκες του κάθε αθλητή και να βασίζεται στις συμβουλές εξειδικευμένου ιατρού. 

http://volida-volida.blogspot.gr/2011/02/blog-post_9451.html

Η ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΩΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΚΑΡΑΜΗΤΡΟΥ -ΜΕΝΤΕΣΙΔΗ, ΔΡ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΥ ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΗΣ Λ΄ ΕΦΟΡΕΙΑΣ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΛΑΣΙΚΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ (ΝΟΜΟΙ ΚΟΖΑΝΗΣ-ΓΡΕΒΕΝΩΝ) 

Στην αρχαία ελληνική κοινωνία η οικονομία ήταν μικτή. Βασιζόταν στην καλλιέργεια των αγρών και στην ενασχόληση με την κτηνοτροφία. Η καλλιέργεια και η συγκομιδή των δημητριακών, καθώς και η συλλογή καρπών και φυτών (άγριων και καλλιεργημένων) μαζί με την άσκηση της κτηνοτροφίας συνθέτουν την οικονομία μιας αρχαίας ελληνικής πόλης. Άλλωστε και η πολιτική-διοικητική διάρθρωση στηριζόταν στην ιδιοκτησία του κλήρου, της γης. Στην καλλιέργεια κυριαρχούσαν τα δημητριακά (σιτάρι, κριθάρι), οι ελιές και τα αμπέλια, η λεγόμενη μεσογειακή τριάδα, τα οποία οι Έλληνες τα θεωρούσαν δώρα της Δήμητρας, της Αθηνάς και του Διονύσου αντίστοιχα. Σημαντική θέση στις ασχολίες των κατοίκων κατείχε το κυνήγι, όπως και το ψάρεμα σε ποτάμια, λίμνες και θάλασσα με προϊόντα που παρείχαν σημαντικό συμπλήρωμα διατροφής. 

              Αρχαίος ελληνικός πολιτισμός δεν είναι μόνο τα υλικά κατάλοιπα των προγόνων μας, που αποκαλύπτουμε στις ανασκαφές. Πολιτισμός είναι και ο τρόπος ζωής παλαιότερα και σήμερα, το πώς σκεπτόμαστε, πώς αντιδρούμε και τι τρώμε. Άλλωστε, πολλά από τα αρχαία που αποκαλύπτουμε –ορισμένα και έργα υψηλής τέχνης- χρησιμοποιούνταν στη διατροφή, που καθορίζει αφενός τη βιολογική ύπαρξη του ανθρώπου και αφετέρου είναι σημαντική για την οικονομική και κοινωνική του οντότητα, τη θρησκευτική και την εθνική του ταυτότητα. 

             Στην εποχή μας, εποχή της ταχυτροφής και του φαστ-φουντ, στην οποία επίσης τα παιδιά λίγο απέχουν από το να θεωρήσουν το γάλα χημικό προϊόν και οι μεγάλοι συγχέουμε το φυσικό με το πλαστικό, πιστεύουμε ότι η οργάνωση ενός γεύματος αρχαίας διατροφής αποτελεί πολιτιστική εκδήλωση. Θελήσαμε με τον τρόπο αυτό της αρχαίας και παραδοσιακής διατροφής να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας και να προσεγγίσουμε την ιστορία. Ιστορία σημαίνει γνώση. Οι πηγές αναφέρουν τι έτρωγαν οι αρχαίοι. Θεωρώ βέβαιο ότι ο παραδοσιακός νεοελληνικός τρόπος διατροφής διασώζει ακόμη τις «συνταγές» και τη δίαιτα των αρχαίων και συνεπώς αν συνειδητοποιήσουμε τη σημασία και την αξία αυτής της παράδοσης και της κληρονομιάς βελτιώνουμε την ποιότητα της ζωής μας. Ο Ιπποκράτης έλεγε «η τροφή να είναι το φάρμακό σου και το φάρμακό σου η τροφή σου». 

              Ως Έλληνες, δηλαδή ως άνθρωποι με ελληνική παιδεία, δεν πρέπει να τρώμε απλώς για να επιβιώσουμε. Τρώμε για να επικοινωνήσουμε ψυχικά και πνευματικά, τρώμε για την «καλή παρέα». Άλλωστε οι αρχαίοι αντιμετώπισαν τη Γαστρονομία ως τέχνη, δεν έτρωγαν μοναχικά και επινόησαν τα συμπόσια. Ας θυμηθούμε ότι σήμερα συμπόσιο σημαίνει αποκλειστικά ομιλία, συζήτηση, επιστημονική ενημέρωση. Πατέρας της Γαστρονομίας θεωρείται ο ποιητής και φιλόσοφος Αρχέστρατος. Καταγόταν από τις Συρακούσες και το έργο του η Ηδυπάθεια, γύρω στα μέσα του 4^ου αι. π.Χ. αποτελεί το πρώτο βιβλίο μαγειρικής τέχνης στον κόσμο.              

http://www.mouseioaianis.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=127&Itemid=96#myGallery1-picture%282%29  

ΤΟ ΨΩΜΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

                                       Τα είδη άρτου στην Αρχαία Ελλάδα

Κόλλαβοι: ψωμί μικρού σχήματος, ατομικά ψωμάκια.

Πόπανα: επίπεδο ψωμί με ένα έπαρμα (κουμπί) στο κέντρο (ο ομφαλός) ή περισσότερα (μονόμφαλα ή πολυόμφαλα). Αν θέλουμε να φτιάξουμε πόπανα με το παραπάνω ζυμάρι, θα πρέπει να το ανοίξουμε σε φύλο 1,5-2 εκατοστών, να κόψουμε σε κύκλους και να το βρέξουμε λίγο από πάνω και να πιέσουμε ελαφρά το έπαρμα ώστε να κολλήσει (το φτιάχνουμε με ένα μικρό βώλο ζύμης). Στη συνέχεια βάζουμε τα πόπανα σε ταψιά στα οποία έχουμε σκορπίσει ψιλό σιμιγδάλι (για να μην κολλήσουν τα πόπανα) και όταν αυτά φουσκώσουν λίγο τα ψήνουμε στους 230 Κελσίου μέχρι να πάρουν χρώμα (γύρω στα 20 με 25 λεπτά). Αν θέλουμε μπορούμε να προσθέσουμε στο ζυμάρι λίγο μέλι και λάδι (3-4 κουταλιές της σούπας μέλι και άλλο τόσο λάδι).

Σησαμίδες: άρτοι σφαιρικοί από μικρές μπάλες και σησάμι. Στη Σπάρτη προσφερόταν στη Δήμητρα.

Ιπνίτης: ψωμί ψημένο σε φούρνο. Δεν ψηνόταν στον φούρνο όλα τα ψωμιά. Ο ιπνίτης ήταν περιζήτητο ψωμί.

Εσχαρίτης: ψωμί ψημένο σε πήλινη σχάρα. Ο Αθήναιος αναφέρει ότι οι εσχαρίτες άρτοι της Ρόδου ήταν εξαιρετικοί.

Κριβανίτης: ψωμί ψημένο στον κρίβανο, δηλαδή σε κινητό πήλινο φούρνο.

Βλωμιαίος: ψωμί χωρισμένο σε τμήματα. Οι εγκοπές το έκαναν να χωρίζεται σε κομμάτια ευκολότερα.

Συγκομιστός: ψωμί φτιαγμένο με άλευρα από διάφορα δημητριακά.

Μακωνίδης: πανάρχαιο ψωμί που αναφέρεται από τον Αλκμάν τον 7ο αι. παχχ. Είναι ψωμί με σπόρο παπαρούνας.

Ψωμί με λιναρόσπορο αναφέρεται πάλι από τον Αλκμάν.

Πυρίτης: ψωμί σταριού με μέλι.

Τυρών άρτος: τα γνωστά μας τυρόψωμα.

Αλιφατίτης: τα γνωστά λαδόψωμα. Μπορούσαν να έχουν και ζωϊκά λίπη. Αλιφατίτης ήταν και η γνωστή σε εμάς σφολιάτα (με βούτυρο) ανακάλυψη του Ελληνικού αρχαίου κόσμου σύμφωνα με το Larousse Gastronomique.

Θριδακίνη: χορτόψωμο με μαρούλια (θρίδακες=μαρούλια).

Ερικήτης: ψωμί φτιαγμένο με κοπανισμένο σιτάρι (σαν πληγούρι). Ερείκω = κοπανίζω, συντρίβω.

Κυλλαστίς: υπόξινο ψωμί με κριθάρι.

Στρεπτίκιος: Ψωμί με γάλα, λάδι και μέλι.

Μάζα: από τους γνωστότερους άρτους της αρχαιότητας από κριθάρι, λάδι και καμιά φορά και γάλα. Η παλαιότερη αναφορά είναι στον Ησίοδο (Έργα και Ημέραι 590).

Κόλλυρα, κολλίκια: τα γνωστά μας, σημερινά κουλούρια.

Αρτολάγανο ή λάγανο: Πρόγονος της σημερινής λαγάνας και των λαλαγγιών. Φτιάχνεται με καλής ποιότητας αλεύρι. Είτε είναι ψωμί αλειμμένο με λάδι, είτε πίτα τηγανισμένη σε λάδι. Τα λαλάγγια (λαλαγίτες άρτοι) φτιάχνονται ακόμα στη Μάνη και στην Καλαμάτα.

Απαλός άρτος: ψωμί με λάδι και γάλα. Τον έφτιαχναν και οι Καππαδόκες και οι Σύριοι οι οποίοι τον έλεγαν λαχμά (εξ ου και το γνωστό λαχματζούν).

Πλυτός ή Βασυνίας: βραστό ψωμί. Όταν ψήνεται επιπλέει στο νερό. Φτιάχνεται στην Κρήτη (ζεματιστά κουλούρια) και είναι ο πρόγονος του εβραϊκού bagel. Υπάρχουν αναφορές για την προσφορά του στη Δήλο στην Ίριδα. 23.

Ναστός: αρωματικό καλοφτιαγμένο ψωμί. Είχε τελετουργικό χαρακτήρα και προσφερόταν στις θυσίες.

Μυστίλη: κοίλο ψωμί που έβαζαν πάνω του υδαρή φαγητά.

Χονδρίτης: ψωμί από χοντροαλεσμένα δημητριακά.

Υγεία: θυσιαστικό κρίθινο ψωμί υπέρ υγείας. Προσφερόταν συχνά στον Ασκληπιό και έφερε παραστάσεις ή και σφραγίδα που έγραφε ΥΓΕΙΑ ή ΖΩΗ ή και τα δύο.

Αυτόζυμος: Το γνωστό μας εφτάζυμο, λέξη η οποία προέκυψε από παράφραση.Δεν είναι εφτά φορές ζυμωμένο το εφτάζυμο. Είναι απλώς αυτόζυμο δηλαδή η ζύμωση του δεν προκύπτει από προσθήκη ζύμης (προζυμιού). Το αυτόζυμο φτιάχνεται με προσθήκη μιας καλλιέργειας από ρεβίθια. Το αλεύρι αναμιγνύεται με αφρό που σχηματίζεται στην επιφάνεια νερού στο οποίο έχουν μείνει μέσα ρεβίθια. Αυτό βέβαια δεν περιείχε καμιά πληροφορία για τον αρχαίο άνθρωπο αφού η ανακάλυψη των μικροοργανισμών είναι πολύ νεώτερη. Για τον αρχαίο Έλληνα το ψωμί αυτό δεν έχει ζύμη άρα ήταν αυτόζυμο! Οι χριστιανοί το λένε και διαβολόψωμο διότι δεν προκύπτει από προζύμι που έχει φτιαχτεί με την προβλεπόμενη διαδικασία της χριστιανικής εκκλησίας.

Παξιμάδι: Το όνομα προέρχεται από τον Έλληνα Πάξαμο, που φαίνεται ότι το χρησιμοποιούσε. Αυτό είναι τόσο βέβαιο (αναφέρεται σε όλες τις πηγές) που άλλες ετυμολογίες (συνήθως από τα αραβικά ή τα τούρκικα) είναι οπωσδήποτε λάθος. Πριν από αυτόν τα παξιμάδια λεγόταν διπυρίτες άρτοι επειδή αφού ψηθούν ως ψωμί και κοπούν σε φέτες, ξαναμπαίνουν στον φούρνο για να στεγνώσουν.

Τα δημητριακά αποτελούσαν την κύρια βάση της διατροφής. Αλλά τόσο το σιτάρι όσο και το κριθάρι δεν ήταν σε αφθονία, ειδικά για τους Αθηναίους, που αναγκάζονταν να το εισάγουν από άλλα μέρη, γιατί βέβαια οι σιτοβολώνες της Αττικής δεν επαρκούσαν να θρέψουν τις χιλιάδες των κατοίκων.

Το αλεύρι από κριθάρι, ζυμωμένο σε γαλέτες, ονομαζόταν μάζα και ήταν το πιο συνηθισμένο καθημερινό ψωμί. Σύμφωνα μάλιστα μ' ένα παράγγελμα, του σοφού νομοθέτη Σόλωνα, το ψωμί από το σιτάρι, ο άρτος, έπρεπε να τρώγεται μόνο στις γιορτινές μέρες.

Ο Πλάτων, θέλοντας να χαράξει τον πίνακα μιας υγιεινής ζωής, για την "ιδανική πολιτεία", λέει, διά στόματος Σωκράτη, στον Αδείμαντο:

Ας σκεφτούμε στην αρχή με ποιό τρόπο θα ζούμε όσοι προετοιμάστηκαν έτσι. Δεν θα παράγουν τίποτε άλλο από σιτάρι, κρασί, ρούχα και παπούτσια; Και όταν οικοδομούν σπίτια, το καλοκαίρι τον περισσότερο καιρό θα εργάζονται γυμνοί και ανυπόδητοι, ενώ τον χειμώνα ντυμένοι και υποδημένοι καλά. Δεν θα τρέφονται φτιάχνοντας κριθαρόπιτες και ψωμί από σταρένιο αλεύρι, που θα τα ψήνουν και θα τα ζυμώνουν, και βάζοντας ζύμη ή ψωμιά πάνω σε κάποια καλαμόφυλλα ή πάνω σε καθαρά φύλλα, αφού ξαπλώνουν σε στρώματα από σμίλακα και μυρσίνη, δεν θα τρώνε πλούσια αυτοί και τα παιδιά τους και δεν θα πίνουν κρασί σιγά σιγά στεφανωμένοι, υμνολογώντας του θεούς σε ευχάριστες μεταξύ τους συντροφιές; ("Πολιτεία" 372a-b)

Στη ζύμη έβαζαν διάφορα καρυκεύματα, όπως μάραθο, δυόσμο και μέντα ακόμη, για να πάρει το ψωμί μια διαφορετική νοστιμάδα. Φυσικά, έβαζαν και το απαραίτητο αλάτι, για το οποίο ο ρήτορας-σοφιστής Πολυκράτης έγραψε ειδική πραγματεία (όπως αναφέρει ο γιατρός Ερυξίμαχος στο "Συμπόσιον" του Πλάτωνα).


http://krasodad.blogspot.gr/2011/04/blog-post_2835.html

ΦΤΑΣΕ ΟΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ

    

ΦΤΑΣΕ ΟΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ"
Η ιερή εντολή του Νίκου Καζαντζάκη γίνεται χορός...
ΧΟΡΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΠΡΑΞΗ ΚΡΗΤΗΣ & ΠΟΝΤΟΥ
ΚΥΡΙΑΚΗ 29 ΙΟΥΛΙΟΥ 2012, ΩΡΑ 21:00
ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΣΟΥΣ ΒΕΪΚΟΥ / ΓΑΛΑΤΣΙ
10ο Φεστιβάλ δήμου Γαλατσίου

Η παράσταση "ΦΤΑΣΕ ΟΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ" του συγκροτήματος των αδελφών Μεγαλακάκη στο Χοροθέατρο "Δόρα Στράτου" με καταγοήτευσε και με έβαλε σε σκέψεις. Τα τελευταία χρόνια προβληματίζομαι για την κατεύθυνση που θα έπρεπε να πάρει ο ελληνικός χορός. Παλαίψαμε 30 χρόνια για να στραφούν οι δάσκαλοι στο παραδοσιακό πρωτότυπο, να γυρίσουν στα χωριά για να μαθητεύσουν. Τώρα που όλες οι καταγραφές έγιναν και δεν φοβόμαστε την από άγνοια αλλοίωση, νομίζω πως είναι ώριμη η κατάσταση για να εξελιχτεί ο χορός. Μπορούν προικισμένα άτομα να δημιουργήσουν δικές τους φιγούρες, νέους σχηματισμούς, παραλλαγές, προσαρμογές στα σημερινά γούστα, εντυπωσιακές σκηνικές παρουσιάσεις.Κάτι τέτοιο δοκιμάζουν οι αδελφοί Μεγαλακάκη στην κρητικό χορό. Βγαίνει ο ένας μπροστά αντιμέτωπος με το θεατή και χορεύει σόλο συρτό χανιώτικο σαν να ήταν ζεϊμπέκικο. Σπάνε τον κύκλο και βάζουν τις χορεύτριες να χορεύουν λυτά στο χώρο. Περιορίζουν τα πηδήματα στον αέρα του μπροστινού και τα χτυπήματα στα στιβάνια - αντί γι αυτά διδάσκουν τους χορευτές να κάνουν κέντημα στο έδαφος με τεχνικά βήματα. Χρησιμοποιούν μουσική πιο αδρή, πιο χαλαρή, πιο κοντά στα σημερινά γούστα. Μακάρι να συνεχίσουν στον ίδιο δρόμο, να τολμήσουν να πάνε πιο μακρυά.Κάτι τέτοιο έγινε στο φλαμένκο και στον ιρλανδέζικο χορό, έτσι κατέκτησαν τον κόσμο.
Δρ. Άλκης Ράφτης
Πρόεδρος του Χοροθεάτρου "Δόρα Στράτου", Αθήνα / Πρόεδρος του Διεθνούς Συμβουλίου Χορού, Παρίσι


Κορυφαίες σκηνές της παράστασης είναι οι συμπράξεις χορευτών και μουσικών και από τις δύο περιοχές στις οποίες τα συναισθήματα εναλάσονται αστραπιαία!"

Εμπνεόμενοι απο αυτή τη φράση του Νίκου Καζαντζάκη στην Αναφορά στο Γκρέκο, σαν ένα ανοιχτό παράθυρο επικοινωνίας του παρελθόντος με το μέλλον, τα δύο αδέλφια απ'την Κρήτη και δεξιοτέχνες χορευτές Γιάννης & Γιώργος Μεγαλακάκης με μία ομάδα επίλεκτων χορευτών και μουσικών, ενώνονται, δημιουργούν και συμπράτουν με μουσικούς και χορευτές του Χορευτικού Ομίλου Ποντίων "Σέρρα" υπενθυμίζοντάς μας την παράδοση που είναι ακόμα ζωντανή και έχει ακόμα τη δύναμη να μας οδηγεί.

Στην παράσταση επιχειρούμε κάτι δύσκολο και συνάμα πολύ ενδιαφέρον, την μουσικοχορευτική σύμπραξη του Κρητικού και του Ποντιακού χορού.
Ο Πόντος είναι μια από τις πλουσιότερες περιοχές σε ποικιλία χορών και τραγουδιών. Οι χοροί του ξεπερνούν τους 100 και σίγουρα υπάρχουν άλλοι που δεν έχουν καταγραφεί ακόμα.
Ο κρητικός χορός δεν έχει τίποτα να ζηλέψει απο το flamenco,το tango,τους ιρλανδικούς χορούς και πολλά άλλα χορευτικά είδη άλλων κρατών τα οποία έχουν καταφέρει με πολύ σκληρή δουλειά και με την στήριξη όλων στη χώρα τους να γίνουν παγκοσμίως γνωστά.
Πεντοζάλης ,Σέρρα ,Ανωγειανός Πηδηχτός,Τίκ,Μαλεβιζιώτης ,Κότσαρι ,Ρουματιανή Σούστα ,Τρυγόνα είναι κάποιοι χοροί από την Κρήτη και τον Πόντο οι οποίοι θα παρουσιαστούν στην χορευτική σκηνή του θεάτρου της Δόρα Στράτου μέσα σε ένα ατελείωτο ταξίδι συναισθημάτων,βιωμάτων και αυθεντικής χορευτικής έκφρασης.
Κορυφαίες σκηνές της παράστασης είναι οι συμπράξεις χορευτών και μουσικών και από τις δύο περιοχές στις οποίες τα συναισθήματα εναλάσονται αστραπιαία!
Παράλληλα, παρακολουθούμε δύσκολους χορευτικούς αυτοσχεδιασμούς, με στόχο την ανάδειξη της τέχνης του Κρητικού χορού. Στην παράσταση οι χορευτές σε κάποιες σκηνές τραγουδάνε, συνδιαλέγονται καλλιτεχνικά με τους μουσικούς και επιχειρούν να δώσουν το δικό τους στίγμα στον Κρητικό χορό πατώντας στα χνάρια των παλιών.
Η χορευτική σύμπραξη Κρητών και Ποντίων γράφει την δική της ιστορία υπενθυμίζοντας σε όλους ότι η τέχνη του ελληνικού χορού μπορεί να δώσει το δικό της ισχυρό μήνυμα και απάντηση στην σύγχρονη απαισιοδοξία η οποία επικρατεί στους λαούς της γής.


Πληροφορίες - προπώληση εισιτηρίων :  210 2143414
Γενική είσοδος : 5 euro
Οργάνωση : Γιάννης & Γιώργος Μεγαλακάκης
Eπίσημο website : http://www.megalakakis.gr/
Χορευτικός Όμιλος Ποντίων "Σέρρα"[Διδασκαλία:Ν.Ζουρνατζίδης] http://www.serra.gr/
Θέατρο Άλσους Βεϊκου: Λεωφόρος Βεΐκου & Αναγεννήσεως, Γαλάτσι / 210-2143317


 
   

Η Διατροφή στην αρχαία Ελλάδα

«Αρχή και ρίζα παντός αγαθού η της γάστρος ηδονή»  (Επίκουρος 341-270 π.κ.ε). Τις διατροφικές συνήθειες των αρχαίων Ελλήνων χαρακτήριζε η λιτότητα, κάτι που αντικατόπτριζε τις δύσκολες συνθήκες υπό τις οποίες διεξάγετο η ελληνική γεωργική δραστηριότητα. Θεμέλιο τους ήταν η λεγόμενη «μεσογειακή τριάδα»: σιτάρι, λάδι και κρασί. Στη βάση της διατροφής των αρχαίων Ελλήνων συναντούμε τα δημητριακά, ζεία και σε περιπτώσεις ανάγκης μείγμα κριθαριού με σιτάρι, από το οποίο παρασκευαζόταν ο άρτος. Με το σιτάρι που χρησιμοποιείται σήμερα οι αρχαίοι τάιζαν τα ζώα.

Τα δημητριακά συνοδεύονταν από οπωροκηπευτικά (λάχανα, κρεμμύδια, φακές και ρεβίθια). Η κατανάλωση κρέατος και θαλασσινών σχετιζόταν με την οικονομική κατάσταση της οικογένειας, αλλά και με το αν κατοικούσε στην πόλη, στην ύπαιθρο ή κοντά στη θάλασσα. Οι Έλληνες κατανάλωναν  τα γαλακτοκομικά και κυρίως το τυρί. Το βούτυρο ήταν γνωστό, αλλά αντί αυτού γινόταν χρήση κυρίως του ελαιόλαδου. Το φαγητό συνόδευε κρασί (κόκκινο, λευκό ή ροζέ) αναμεμειγμένο με νερό. Πληροφορίες για τις διατροφικές συνήθειες των αρχαίων Ελλήνων παρέχουν τόσο οι γραπτές μαρτυρίες όσο και διάφορες καλλιτεχνικές απεικονίσεις: οι κωμωδίες του Αριστοφάνη και το έργο του γραμματικού Αθήναιου από τη μία πλευρά, τα κεραμικά αγγεία και τα αγαλματίδια από ψημένο πηλό από την άλλη. 

Το κρασί στις περισσότερες περιπτώσεις αραιωνόταν με νερό, καθώς ο «άκρατος οίνος» (μη αραιωμένο κρασί) δεν ενδεικνυόταν για καθημερινή χρήση. Το κρασί αναμιγνυόταν σε έναν κρατήρα από τον οποίο οι δούλοι γέμιζαν τα ποτήρια με τη βοήθεια μιας οινοχόης. Το κρασί επίσης είχε θέση και στη γενική ιατρική, καθώς του αποδίδονταν φαρμακευτικές ιδιότητες. Ο Αιλιανός αναφέρει πως το κρασί της Ηραίας στην Αρκαδία μπορεί να επιφέρει τρέλα στους άνδρες, αλλά και πως καθιστούσε τις γυναίκες γόνιμες. Αντιθέτως ένα κρασί από την Αχαΐα είχε τη φήμη πως μπορούσε να επιφέρει αποβολή στις εγκύους. Εκτός από τις ιατρικές περιστάσεις, η ελληνική κοινωνία αποδοκίμαζε τις γυναίκες που έπιναν κρασί. Σύμφωνα με τον Αιλιανό ένας νόμος στη Μασσαλία απαγόρευε στις γυναίκες να πίνουν ο,οτιδήποτε εκτός από νερό. Η Σπάρτη ήταν η μοναδική πόλη όπου επιτρεπόταν στις γυναίκες να καταναλώνουν ό,τι ήθελαν.

Τα κρασιά που προορίζονταν για τοπική χρήση διατηρούνταν σε ασκιά. Εκείνα που επρόκειτο να πουληθούν τοποθετούνταν σε πίθους, μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία από πηλό. Κατόπιν μεταφέρονταν σε σφραγισμένους αμφορείς για να πωληθούν ανεξάρτητα, είτε στον ίδιο τόπο, είτε σε άλλο, μεταφερόμενοι με πλοία. Τα επώνυμα κρασιά έφεραν ετικέτες με το όνομα του παραγωγού ή των αρχόντων μιας πόλης που εγγυόντουσαν την καταγωγή του.Αποτελεί το πρώτο παράδειγμα στην ιστορία μιας πρακτικής που επιβιώνει ως τις ημέρες μας.

 http://www.katohika.gr/2012/04/blog-post_5196.html

Τα «θυρανοίξια» του αρχαίου θεάτρου των Δελφών

Η πρώτη παράσταση μετά από 37 χρόνια. 

 www.kathimerini.gr

Παρότι ήταν ώρα που οι αρχαιολογικοί χώροι κλείνουν, το Σάββατο το βράδυ πολύς κόσμος ανέβαινε προς το αρχαίο θέατρο των Δελφών. Όχι για να το επισκεφθεί, αλλά και για να παρακολουθήσει την πρώτη παράσταση που θα φιλοξενούσε έπειτα από 37 ολόκληρα χρόνια. Κι ήταν τόση η προσμονή όλων, που κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε για τα μικρά οργανωτικά προβλήματα, κυρίως στην παραλαβή των εισιτηρίων. Όλοι ήξεραν ότι αυτό το βράδυ ήταν ξεχωριστό. Η απόσταση από το δρόμο μέχρι το θέατρο είναι αρκετή. Ήταν σούρουπο και όλοι έκαναν μικρές στάσεις στη διαδρομή, όχι μόνο για να πάρουν ανάσα, αλλά και για να απολαύσουν τη μαγευτική θέα.

Στην ορχήστρα του αρχαίου θεάτρου, μερικές καρέκλες και κάποια αναλόγια (για τα μέλη του Νέου Ελληνικού Κουαρτέτου). Στις θέσεις του αρχαίου θεάτρου είχαν ήδη καθίσει η γ.γ. του υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού, κ. Λίνα Μενδώνη, η Τατιάνα Καραπαναγιώτη (υπήρξε υπηρεσιακή υπουργός Πολιτισμού και είχε την ιδέα γι' αυτή τη βραδιά) και ο Σταύρος Μπένος (το «Διάζωμα» ανέλαβε το κόστος της μελέτης, ύψους 95 χιλ. ευρώ, ώστε να ξεκινήσουν τα έργα συντήρησης του αρχαίου θεάτρου των Δελφών), ο Γιώργος Λούκος από το Ελληνικό Φεστιβάλ που συνδιοργάνωνε την εκδήλωση.

Μεγαλύτεροι και νεότεροι ηθοποιοί, αρκετοί από τους οποίους είχαν παίξει παλαιότερα στο αρχαίο θέατρο των Δελφών, ανταποκρίθηκαν με χαρά στο κάλεσμα του Ελληνικού Φεστιβάλ: Λυδία Κονιόρδου, Βασίλης Παπαβασιλείου, Μαρίσσα Τριανταφύλλου, Γιάννης Βογιατζής, Ολια Λαζαρίδου, Νίκος Καραθάνος, Ελένη Κοκκίδου, Ρένη Πιττακή. Όλοι είχαν διαλέξει ένα απόσπασμα είτε από κείμενα του αρχαίου δράματος που αγάπησαν, είτε ρόλους που είχαν παίξει παλαιότερα, κάποιοι από αυτούς στο ίδιο μέρος, στο αρχαίο θέατρο των Δελφών. Μόνη εξαίρεση ο Βασίλης Παπαβασιλείου, που επέλεξε το ποίημα του Χέντερλινγκ «Ψωμί και κρασί», το οποίο μετέφρασε ο ίδιος.

Τα φώτα έσβησαν και η βραδιά ξεκίνησε μουσικά με το Νέο Ελληνικό Κουαρτέτο, τη σοπράνο Λένια Ζαφειροπούλου και τον κλαρινετίστα Διονύση Γραμμένο, να ερμηνεύουν Ραβέλ, Μότσαρτ, Μπαχ και Σκαλκώτα.

Και μόλις οι μουσικοί ολοκλήρωσαν το πρόγραμμά τους, ακούστηκε από το βάθος, σαν μέσα από τα βουνά, η φωνή της Λυδίας Κονιόρδου σ' ένα απόσπασμα, το πιο σπαρακτικό, από τη «Μήδεια». Ακολούθησε ο Βασίλης Παπαβασιλείου, και ο αντίλαλος που έκανε η φωνή του μαζί με τον διαυγή έναστρο ουρανό δημιουργούσε μοναδικά συναισθήματα στο κοινό. Ιδιαίτερη στιγμή ήταν όταν ο ηθοποιός Γιάννης Βογιατζής (είχε παίξει στο αρχαίο θέατρο Δελφών το 1957) ερμήνευσε το πιο δημοφιλές απόσπασμα από τους «Πέρσες» του Αισχύλου: «Ιτε παίδες Ελλήνων...». Η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου επέλεξε «Αγαμέμνονα», ο Νίκος Καραθάνος «Ηρακλή Μαινόμενο», η Ελένη Κοκκίδου «Αντιγόνη», η Ολια Λαζαρίδου αποσπάσματα από Ορφικούς Υμνους με τη συνοδεία του Διονύση Γραμμένου. Τελευταία εμφανίστηκε στην ορχήστρα του θεάτρου η Ρένη Πιττακή, με λίγα φτερά περασμένα στα χέρια της, μεταφέροντας ένα μικρό απόσπασμα από την Πάροδο των «Ορνίθων», έτσι όπως τους είχε ερμηνεύσει το 1968 με το Θέατρο Τέχνης. «Αν κανείς σας, ω θεατές μας θέλει εδώ κι εμπρός να ζει...» τραγούδησε και χόρεψε στα βήματα που η Ζουζού Νικολούδη είχε διδάξει σ' εκείνον τον ανεπανάληπτο χορό. Πριν μας αποχαιρετήσουν όλοι, ο Βασίλης Παπαβασιλείου έστειλε έναν «χαιρετισμό» στον άνθρωπο που πρώτος άνοιξε στο κοινό αυτόν τον μαγικό χώρο: τον Άγγελο Σικελιανό. Ήταν μια διαφορετική βραδιά, με μαγεία και πολλή συγκίνηση.

12η χρονιά Ιωνικές Γιορτές 2012 (30/08 έως 30/09 -2012) Άλσος Νέας Σμύρνης Το φεστιβάλ Πολιτισμού του Δήμου Νέας Σμύρνης

 

Αθήνα, 19 Ιουλίου  2012. Ο Πολιτιστικός Οργανισμός του Δήμου Νέας Σμύρνης ανακοινώνει  την διοργάνωση των Ιωνικών Γιορτών, ένα πολιτιστικό  θεσμό που ξεκίνησε πριν 12 χρόνια και πραγματοποιείται στο Άλσος της Νέας Σμύρνης. Το Φεστιβάλ ξεχωρίζει για την ποιότητα του προγράμματος και την άψογη διοργάνωση και ταυτόχρονα αποτελεί το συνδυασμό διαφόρων εκφράσεων της τέχνης με κοινό χαρακτηριστικό την αξιοπρέπεια και τις σύγχρονες αισθητικές απαιτήσεις.

Οι Ιωνικές Γιορτές 2012 είναι ένα φεστιβάλ Τέχνης και Πολιτισμού, που θα φιλοξενήσει  τις καλύτερες παραστάσεις και συναυλίες με κορυφαίους δημιουργούς του ελληνικού πολιτιστικού και καλλιτεχνικού στερεώματος,  μερικές από τις οποίες θα ανέβουν στα φημισμένα φεστιβάλ της Επιδαύρου και του Ηρωδείου.  Φέτος θα λάβουν χώρα από τις 30/08/2012 έως και τις 30/09/2012  στο Άλσος του Δήμου Νέας Σμύρνης. Όπως κάθε χρόνο η είσοδος σχεδόν σε όλες τις εκδηλώσεις θα είναι δωρεάν και ελάχιστες μόνο θα έχουν συμβολική είσοδο, η οποία θα διατεθεί σε ευπαθείς ομάδες του Δήμου.

Παράλληλα, στο πλαίσιο των Ιωνικών Γιορτών 2012 θα πραγματοποιηθούν εκδηλώσεις για την επέτειο των 90 χρόνων από την καταστροφή της Σμύρνης (ειδικά αφιερώματα, ντοκιμαντέρ, συναυλίες , εκθέσεις). Επίσης, έχουν προγραμματιστεί  παιδικές και νεανικές εκδηλώσεις (θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες).

Στη φετινή διοργάνωση όλες οι μορφές τέχνης έχουν θέση: το θέατρο, η μουσική, ο χορός, τα εικαστικά κα βέβαια οι εκδηλώσεις της επετείου της μνήμης των 90 χρόνων από την Καταστροφή της Σμύρνης. Μια πλειάδα καταξιωμένων και γνωστών καλλιτεχνών θα πλαισιώσουν τις παραστάσεις των Ιωνικών Γιορτών 2012, που μέσα από το θέατρο του άλσους της Νέας Σμύρνης θα δώσουν για ακόμη μία φορά μία νότα πολιτισμού και διασκέδασης.

Ο Πρόεδρος του Πολιτιστικού Οργανισμού κ. Βαγγέλης Χατζατουριάν δήλωσε: Ευχαριστούμε τους καλλιτέχνες που δέχτηκαν να δώσουν την πολιτιστική τους παρουσία στην 12η διοργάνωση των Ιωνικών Γιορτών και καλούμε όλους τους δημότες μας και τους κατοίκους της Αττικής να παρακολουθήσουν το πρόγραμμά μας. Προσφέρουμε ακόμη  μια χρονιά, την ευκαιρία να ψυχαγωγηθούν και να απολαύσουν, στους δύσκολους καιρούς που διανύει η χώρα μας,  ένα πλούσιο πολιτιστικό πρόγραμμα για όλες τις προτιμήσεις. Με τη βεβαιότητα ότι ο πολιτισμός φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά  και μας εμβολιάζει με αντισώματα για να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε στη δύσκολη συγκυρία που διανύουμε.

Χορηγοί επικοινωνίας είναι: οι εφημερίδες, Ελεύθερος Τύπος, Τύπος της Κυριακής, City Press, Free Sunday, το Μακεδονικό και Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων www.amna.gr,  o ραδιοφωνικός σταθμός  Galaxy 92 FM, και οι ιστοσελίδες www.culturenow.gr www.monopoli.gr και www.forfree.gr.

Είσοδος: Εισιτήριο από 5 με 10 ευρώ € (όπου υπάρχει ένδειξη) τα εισιτήρια θα διατίθενται μια (1) ημέρα πριν από κάθε εκδήλωση καθώς και την ίδια ημέρα της εκδήλωσης (Ώρες λειτουργίας 20:30 με 21:00 - 22:30 με 23:00). Τα έσοδα από τα εισιτήρια θα διατεθούν στις κοινωνικά ευπαθείς ομάδες του δήμου μας.

Είσοδο στο Θέατρο του άλσους της Νέας Σμύρνης από την οδό Ελευθερίου Βενιζέλου

Τηλέφωνα επικοινωνίας: Πολιτιστικός Οργανισμός : 2109310408 www.neasmyrni.gr

Marietta Fafouti and Band Homemade Joy - Summer TOUR

Παρασκευή 27 Ιουλίου

Το 2010 κέρδισε κοινό και κριτικούς με τον πηγαίο αυθορμητισμό της και τον ποπ ρομαντισμό του ντεμπούτο album της, «Try A Little Romance». Ενάμιση χρόνο μετά η Μαριέττα Φαφούτη επέστρεψε δριμύτερη με το πολυαναμενόμενο δεύτερο album της, που έχει τίτλο «Homemade Joy». Με σύμμαχο ένα ξόρκι από το νέο της δίσκο κατέκλυσε το ραδιόφωνο με το νέο της single «Kookoobadi», το οποίο διαδέχτηκε επάξια το «Don’t stop». Τι έμεινε λοιπόν; Να διαδώσει μαζί με τη μπάντα της το μυστικό της «Σπιτικής Xαράς» μέσα από ένα δροσερό, φρέσκο και ελπιδοφόρο

καλοκαιρινό tour!

Το μικρό κορίτσι που είχαμε συναντήσει στο πρώτο album έχει γίνει πια γυναίκα και χορεύει από disco και soul μέχρι μουσικές που θα μπορούσαν να έχουν βγει από γουέστερν. Πάνω απ’ όλα όμως χορεύει ποπ όπως τη νιώθει στην καρδιά της και αφήνοντας πάντα να διαφαίνεται η αδυναμία της στα μιούζικαλ και τις μουσικές των ‘60s και ‘70s.

Στις καλοκαιρινές συναυλίες, η Μαριέττα και η μπάντα της θα μοιράζονται με το κοινό όχι μόνο τραγούδια και από τους δύο δίσκους της, αλλά και διασκευές αγαπημένων τραγουδιών. Σε πείσμα της γενικής μαυρίλας και κατήφειας των ημερών παραδίδουν απλά μαθήματα αισιοδοξίας. Η συνταγή είναι απλή: ήλιος, καλοκαίρι, αγαπημένα πρόσωπα και μουσική!

Το νέο album της Μαριέττας Φαφούτη «Homemade Joy» κυκλοφορεί από την Inner Ear Records, σε παραγωγή του Θοδωρή Ζευκιλή.

Συμμετέχουν:

Ευαγγελία Ξυνοπούλου: Φωνητικά, Κρουστά,

Εύη Κουρτίδου: Φωνητικά, Ακουστική Κιθάρα

Κώστας Χαλιώτης: Ντραμς,

Θοδωρής Ζευκιλής: Μπάσο, Φωνητικά,

Δημήτρης Σιάμπος: Κιθάρες

Γιώργος Ζαρέας: Τρομπόνι,

Γιάννης Παξεβάνης: Ήχος

www.mariettafafouti.com

www.inner-ear.gr

Οργάνωση παραγωγής: PROSPERO, www.prospero.com.gr

Ώρα έναρξης 22.00

Τιμή εισιτηρίου 5 €

Stage Musicafe

Λεωφόρος Αλέξανδρου Φλέμινγκ 1

Ραφήνα

22940-28310, 6932-636514

www.stagemusicafe.com

stagemusicafe@yahoo.gr, arthur@antenucci.net

ΝΟΜΑΔΕΣ

Ο όρος "νομάδες" προέρχεται από την ελληνική νέμω (που αναφέρεται στη  βοσκή) και σχετίζεται με  τον τρόπο ζωής των ανθρώπων των ομάδων και των κοινωνικών τους τύπους που χαρακτηρίζεται από την έλλειψη μιας μόνιμης διαμονής ή οικισμού. Οι Νομαδικές ομάδες είναι συνήθως κυνηγοί και τροφοσυλλέκτες, αλλά υπάρχουν και κάποιοι  νομάδες, οι οποίοι ταξινομούνται ως ποιμενικοί, που σημαίνει ότι ζουν στις καλλιέργειες, που βρίσκονται σε διαφορετικές θέσεις. Εμφανίζονται σε όλο τον κόσμο, αλλά υπάρχει μια συγκεκριμένη συγκέντρωση τους στην Ανατολική Αφρική και τη Μέση Ανατολή.

Η φιλοσοφική χρήση του όρου “νομάδες” συνδέεται με το μεταφορικό τρόπο  σκέψης ,     ο οποίος εφαρμόζει την έννοια της κινητικότητας που συνδέεται με τις ομάδες ως μια μεταφορά- μετακίνηση για πολέμο. Αυτή η σύνδεση σχετίζεται  με το γεγονός ότι η ιστορικά ο νομαδικός λαός, όπως οι Μογγόλοι  μπορούσαν να κινηθούν γρήγορα με  τα  άλογα και να  χτυπήσουν τον εχθρό ξαφνικά.

 Οι νομάδες ξεφεύγουν από αυτόν τον έλεγχο και γι' αυτό τους παρουσιάζουν συνήθως σαν βάρβαρους και επικίνδυνους. Η δυσπιστία απέναντί τους γεννιέται κυρίως από τον φόβο του ξένου, που συχνά μετατρέπεται σε μίσος. Ο νομάδας είναι η κατ' εξοχήν μορφή του ξένου, επειδή δεν έρχεται από κάποιον καθορισμένο τόπο, δεν έχει κατοικία και είναι παντού ξένος. Οι μόνιμα εγκατεστημένοι τούς φοβούνται αλλά ταυτόχρονα τους χρειάζονται, επειδή οι νομάδες διακινούν εμπορεύματα και πληροφορίες. 

http://openitnow.blogspot.gr/2004/11/21.html 

http://www.buala.org/en/to-read/on-nomadism