Έζησαν κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, αγωνίστηκαν και κατάφεραν να διαμορφώσουν την κοινωνία όπως τη γνωρίζουμε σήμερα. Πολλοί είναι οι ευεργέτες και οι ήρωες που έχουν περάσει από την ιστορία, άλλοι γιατί κατέκτησαν χώρες και έχτισαν θρυλικά βασίλεια και άλλοι γιατί έδειξαν απαράμιλλο θάρρος όταν το απαιτούσε η περίσταση, υπάρχουν όμως και κάποιοι ήρωες που έμειναν στην ιστορία για τους αγώνες τους για την ελευθερία και για τα δικαιώματα  κάθε ανθρώπου στη Γη.

Αυτοί ακόμα και αν δεν το καταλαβαίνουμε, άνοιξαν δρόμους για όλους εμάς και επηρέασαν τη ζωή μας με το παράδειγμά τους.

Δέκα άνθρωποι του 20ου αιώνα που άλλαξαν τη ζωή μας

5 days ago

Αντικλείδι

Βίντεο, Κόσμος

Προσθήκη σχολίου

Έζησαν κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, αγωνίστηκαν και κατάφεραν να διαμορφώσουν την κοινωνία όπως τη γνωρίζουμε σήμερα. Πολλοί είναι οι ευεργέτες και οι ήρωες που έχουν περάσει από την ιστορία, άλλοι γιατί κατέκτησαν χώρες και έχτισαν θρυλικά βασίλεια και άλλοι γιατί έδειξαν απαράμιλλο θάρρος όταν το απαιτούσε η περίσταση, υπάρχουν όμως και κάποιοι ήρωες που έμειναν στην ιστορία για τους αγώνες τους για την ελευθερία και για τα δικαιώματα  κάθε ανθρώπου στη Γη.

Αυτοί ακόμα και αν δεν το καταλαβαίνουμε, άνοιξαν δρόμους για όλους εμάς και επηρέασαν τη ζωή μας με το παράδειγμά τους.

10. Μοχάμεντ Άλι, 1942

Γεννήθηκε το 1942, αποτέλεσε θρύλο του μποξ και πηγή έμπνευσης για τους μετέπειτα μποξέρ, γνωστός για το φιλανθρωπικό του έργο και για τη κοινωνική του δράση, καθώς αγωνίστηκε για τα ανθρώπινα δικαιώματα των έγχρωμων πολιτών της Αμερικής και αρνήθηκε να καταταγεί στον αμερικανικό στρατό κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, στάση που τον οδήγησε στην προσωρινή αφαίρεση του τίτλου του πρωταθλητή.

9. Μπόμπ Μάρλεϊ, 1945- 1981

 Αποτελεί  έναν από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της μουσικής βιομηχανίας. Μέσω της τέχνης του ήθελε να προβάλει τα ειρηνικά μηνύματα των οποίων ήταν υπέρμαχος και συχνά καταδίκαζε τον ρατσισμό, πολλοί από τους μετέπειτα συναδέλφους του και μη θέλησαν να μιμηθούν όχι μόνο τον ιδιαίτερο τρόπο ζωής του αλλά και την πορεία της καριέρας του.

8. Μητέρα Τερέζα, 1910- 1997

Πρόκειται για μια από τις πιο γνωστές φιλάνθρωπους. Ήταν καλόγρια που μετά το θάνατό της ονομάστηκε αγία για το φιλανθρωπικό της έργο. Αποτελεί μέχρι και σήμερα πηγή έμπνευσης χάρη στο σημαντικό της έργο, αφού προσέφερε τη βοήθειά της σε όλους όσους είχαν ανάγκη σε κάθε γωνιά της Γης, καθώς είχε επισκεφθεί περισσότερες από 100 χώρες.

7. Ρόζα Πάρκς, 1913- 2005

Ήταν υπέρμαχος των δικαιωμάτων του ανθρώπου και ξεκίνησε την αγωνιστική της δράση όταν το 1955 αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση της στο λεωφορείο που επέβαινε σε έναν λευκό, στο Μοντγκόμερυ της Αλαμπάμα. Ήταν η πρώτη φορά που έγχρωμος αντιστεκόταν στην τότε πολιτική φυλετικού διαχωρισμού των ΗΠΑ που απαιτούσε από τους έγχρωμους πολίτες να κάθονται στο πίσω μέρος του λεωφορείου και να παραχωρούν τη θέση τους στους λευκούς. Η κίνησή σε συνδυασμό με άλλες ήταν αρκετές για να ξεκινήσουν οι αλλαγές στην αντιμετώπιση των έγχρωμων στην Αμερική.

6. Τσε Γκεβάρα, 1928- 1967

Ήταν ήταν Αργεντινός γιατρός, κομμουνιστής Μαρξιστής-Λενινιστής επαναστάτης, ένας από τους αρχηγούς των ανταρτών στην Κούβα και πολιτικός. Συμμετείχε στο κίνημα της 26ης Ιουλίου που πέτυχε την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος του Φουλχένσιο Μπατίστα στην Κούβα, αργότερα έγινε μέλος της επαναστατικής κουβανικής κυβέρνησης προωθώντας ριζικές μεταρρυθμίσεις. Το όνομά του είναι συνυφασμένο με την επανάσταση και την ελευθερία.

5. Νέλσον Μαντέλα, 1918- 2013

Ήταν ένας από τους επικεφαλής του κινήματος κατά του Απαρτχάιντ και ενεργό μέλος του ANC, μάλιστα φυλακίστηκε για 27 χρόνια από το καθεστώς των λευκών. Το 1994 έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Νότιας Αφρικής σε εκλογές που επιτράπηκε να ψηφίσουν λευκοί και μαύροι. Μέχρι και σήμερα εξακολουθεί να αποτελεί σύμβολο των αγώνων κατά του φυλετικού διαχωρισμού και του ρατσισμού.

4. Έμελιν Πάνκχερστ, 1858- 1928

Γνωστή Αγγλίδα φεμινίστρια και αγωνίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών, ήταν μέλος του Κόμματος των Φιλελευθέρων, αργότερα όμως προσχώρησε στο Ανεξάρτητο Εργατικό Κόμμα. Από το 1893 έως το 1898 εργάστηκε ως επίτροπος των φτωχοκομείων και το 1903 ίδρυσε τη Γυναικεία Κοινωνική και Πολιτική Ένωση (Women’s Social and Political Union), που αποσκοπούσε στην προώθηση της γυναικείας χειραφέτησης. Οι ριζοσπαστικές της ιδέες την οδήγησαν επανειλημμένα στη φυλακή.

3. Ουίνστον Τσώρτσιλ, 1874- 1965

Ήταν δημοσιογράφος και συγγραφέας ενώ αργότερα κατάφερε να γίνει πρωθυπουργός. Αποτέλεσε έναν από τους αρχιτέκτονες της συμμαχικής νίκης κατά το Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο (γνωστός ως ο Πατέρας της Νίκης) που συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση του καθεστώτος των διεθνών συσχετισμών κατά την μεταπολεμική περίοδο.

2. Μοχάτμα Γκάντι 1869- 1948

Γνωστός Ινδός πολιτικός, στοχαστής και επαναστάτης ακτιβιστής. Υπήρξε η κεντρική μορφή του εθνικού κινήματος για την ινδική ανεξαρτησία και εμπνευστής της μεθόδου παθητικής αντίστασης χωρίς τη χρήση βίας έναντι των καταπιεστών. Η διδασκαλία του επηρέασε το διεθνές κίνημα για την ειρήνη και μαζί με τον ασκητικό βίο του συνέτειναν στο να καταστεί παγκόσμιο σύμβολο και ορόσημο της φιλοσοφικής και κοινωνικοπολιτικής διανόησης του 20ού αιώνα.

1. Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, 1929- 1968

Ήταν ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς πολιτικούς, αγωνιστής, ηγέτης των Αφροαμερικανών και εφημέριος, που πάλεψε ενάντια στο φυλετικό ρατσισμό. Οργάνωσε μαζικές ειρηνικές διαδηλώσεις, κατά των φυλετικών διακρίσεων και ανήγγειλε την έναρξη μιας καμπάνιας για τα διακαιώματα των μαύρων, με τίτλο: "Πρόγραμμα Αλαμπάμα". Δολοφονήθηκε στις 4 Απριλίου του 1968 στο Μέμφις του Τεννεσσί, ενώ βρισκόταν στο μπαλκόνι του πανδοχείου Λωρέιν, στο οποίο βρισκόταν μαζί με τους συνεργάτες του.

 _________

  ~ news247.gr

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Το φαινόμενο Βαρουφάκη

«Ένας τσάρος – στάρ …»

Υπογράφει

ο Γιώργος Καραχάλιος

Δημοσιογράφος- Φιλόλογος 

Απόλυτος πρωταγωνιστής, το τελευταίο επταήμερο, στο κόσμο των Media, του διαδικτύου και των social Media, ο νέος «τσάρος της οικονομίας» Γιάνης Βαρουφάκης, «ανατρέπει» τη μόδα όχι μόνο στην εξωτερική εμφάνιση, αλλά και στην «τέχνη του εφικτού», τουτέστιν στην πολιτική.

Το «φαινόμενο Βαρουφάκης» γεννήθηκε … «εν αρχή» από την επίμαχη συνέντευξή του με τον Ντάϊσελμπλουμ.  Συνέντευξη, η οποία προς στιγμή φάνηκε καταστροφική, καθώς ο εκνευρισμένος – από τα λεγόμενα του Γιάνη – αξιωματούχος συνομιλητής του αποχώρησε. Εσπευσμένα και αιφνίδια. Επιδεικνύοντας παράλληλα μια αγένεια που ασφαλώς δεν εντάσσεται σε κανένα «διπλωματικό πρωτόκολλο».

Έτσι, η … κατάληξη αυτής της συνέντευξης – μαζί με το αντισυμβατικό στυλ και συμπεριφορά, αλλά και με τις θεωρούμενες από πολλούς αιρετικές θέσεις του Γ. Βαρουφάκη για την οικονομία – ήταν αρκετά για να «ζουμάρει» ο φακός της επικαιρότητας στο νέο υπουργό των Οικονομικών της Ελλάδας. 

Και ταυτόχρονα ο Έλληνας Υπουργός να εξελιχθεί σε «σημείο αναφοράς» στη διεθνή δημοσιογραφία σχετικά με την ελληνική κρίση.

Πολλά και ποικίλα τα σχόλια.  Ενδεικτικά :

Καυστική και με δηλητηριώδη βέλη η εφημερίδα “Guardian”  :

«Ο Βρετανός Υπουργός Οικονομικών Τζώρτζ Όσμπορν, με το αλά Ιούλιος Καίσαρας κούρεμά του και το σωστό κουστούμι, να δίνει το χέρι του σε έναν άνδρα που φορούσε ένα γαλάζιο πουκάμισο και το παλτό του έμπορου ναρκωτικών από τη μουσική σκηνή του Μάντσεστερ στις αρχές του ΄90 …»

Στην ίδια, ωστόσο, εφημερίδα δημοσιεύθηκε μόλις χθες άρθρο με τίτλο :

«Ο νέος Υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας μοιάζει με φυσιολογικό άνθρωπο.  Πόσο αναζωογονητικό !..»

Η  “Liberation” εξάλλου έγραψε στο προχθεσινό πρωτοσέλιδό της :

«Βαρουφάκης : ένας πενηντάρης “τοις μετρητοίς”  για την Ελλάδα»

Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, βλέπεις άτομα – και κυρίως γυναίκες – που είχαν αποστασιοποιηθεί τα τελευταία χρόνια από την πολιτική ή δεν ασχολούνταν μ’ αυτή, να επικεντρώνουν τις συζητήσεις τους στα πρόσφατα  «δρώμενα» και «τεκταινόμενα» της πολιτικής σκηνής !..

Σε όποιες παρέες βρέθηκα τις τελευταίες μέρες και όποιες συζητήσεις έκανα – και κυρίως με «εκπροσώπους του ασθενούς φύλου» – ο Γιάνης κάνει θραύση !..

Όλοι – και κυρίως όλες – μιλούν με το πλέον θερμό τρόπο και κολακευτικά λόγια για τη

·        γοητεία του, με το αντισυμβατικό και μπλαζέ στυλ, το γυμνασμένο σώμα, τα εμπριμέ και ελεκτρίκ μπλε πουκάμισα, με το δερμάτινο τζάκετ και χωρίς γραβάτα, το ξυρισμένο κεφάλι, τη μαύρη καμπαρτίνα και με τη YAMAHA XJR, του 1995.

       Κυρίως όμως για τον

·        «τσαμπουκά» που έχει μέσα του και βγάζει με κάθε ευκαιρία, όταν μιλάει για το ελληνικό χρέος με τους εταίρους, αλλά και με τους έλληνες και ξένους δημοσιογράφους.

Πολλοί τον κατηγόρησαν «γιατί βάζει το χέρι στην τσέπη του …» Και οι «οπαδοί» του απάντησαν : «γιατί κάποιοι άλλοι έβαζαν το χέρι τους στην τσέπη μας !..»

Κάποιοι άλλοι, τον κατηγόρησαν πως «κυκλοφορεί με το πουκάμισο έξω …» Και οι «θαυμάστριες» έσπευσαν να απαντήσουν : «καλύτερα έτσι, παρά να κυκλοφορεί με την χοντροκοιλιά έξω…» (ο νοών νοείτω…)

Ωστόσο, η συντριπτική πλειοψηφία των ειδημόνων κάνουν λόγο για «έναν άνθρωπο με παιδεία, αναλυτική ικανότητα, εξυπνάδα και ευφράδεια : στοιχεία που σπανίζουν στο επίπεδο και στο σχεδιασμό της οικονομικής πολιτικής !»

Ούτως ή άλλως, με το Βαρουφάκη να πρωταγωνιστεί στις συζητήσεις για το ελληνικό πρόβλημα και να το έχει ήδη αναδείξει σε διεθνές ζήτημα, η χώρα μας κατέχει την πρωτειά στο ενδιαφέρον της διεθνούς κοινής γνώμης.  Και αυτό σίγουρα είναι θετικό.

Η διαδρομή του εξάλλου στη διεθνή επιστημονική κοινότητα της οικονομίας  είναι αξιοζήλευτη, όπως επισημαίνουν έμπειροι και καταξιωμένοι στο οικονομικό πεδίο.

Κι αυτή την επισήμανση είναι απαραίτητο και καλό να γνωρίζει ο μέσος αστός, ο μέσος Έλληνας που βλέπει το Βαρουφάκη απλά και μόνον ως … «επισκέπτη» που μπαίνει στο σπίτι του μέσα από τα τηλεοπτικά Δελτία Ειδήσεων και τις ειδησεογραφικές και ενημερωτικές εκπομπές.

Παρ’ όλα αυτά, ο χρόνος και το αποτέλεσμα θα δείξουν…

Η ΗΠΕΙΡΟΣ ΠΕΝΘΕΙ !..

  

          

                                                                                           

Υπογράφει

                                                                                                          ο Γιώργος Καραχάλιος    

                                                                                                 Δημοσιογράφος – Φιλόλογος

  Πενθεί, από προχθές,η Ήπειρος για δυό λόγους :

·        για την απώλεια ενός ιερού μνημείου, του Γεφυριού της Πλάκας – την «Ακρόπολη» της περιοχής, και

·        για το χαμό του μεγάλου της τραγουδιστή Αλέκου Κιτσάκη – το «αηδόνι της Ηπείρου»!..

… Ήταν το μεγαλύτερο μονότοξο γεφύρι στα Βαλκάνια.  Άντεξε για περισσότερες από δεκαπέντε δεκαετίες στο διάβα του χρόνου !

Δεν άντεξε,  ωστόσο, στην τελευταία μανία και οργή της Φύσης.  Σωριάστηκε. Και πήρε μαζί του στα αφρισμένα νερά του Άραχθου, την ιστορία, τις μνήμες και τις θύμησες από το παρελθόν.

Μεγάλη «απώλεια», η κατάρρευση του Γεφυριού της Πλάκας. Σοκ και απέραντη θλίψη στους Ηπειρώτες (και όχι μόνον) για ένα ιερό μνημείο – σημείο αναφοράς της Ηπειρώτικης  γης και γενικότερα της Πατρίδας μας.

Το Ιστορικό γεφύρι ήταν το σύνορο της Ελλάδας με την Οθωμανική Αυτοκρατορία … Δρόμος εμπορίου, ένωνε τα Τζουμέρκα με την υπόλοιπη ΄Ηπειρο και τη Θεσσαλία.

Αποτέλεσε «θέατρο» σκληρών συγκρούσεων στους ελληνοτουρκικούς πολέμους, ενώ στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής και του Εμφυλίου, φιλοξένησε – το Φεβρουάριο του 1944 – τη Συνδιάσκεψη των ελληνικών αντιστασιακών Οργανώσεων.

Ταυτόχρονα, μετασχηματίσθηκε σε πολιτισμικό πεδίο,  συνδέθηκε με το συλλογικό μύθο και κατέληξε να γίνει αλληλένδετο στοιχείο με την ιστορία της Ηπείρου.

Ωστόσο, ό,τι δεν κατάφεραν οι Γερμανοί κατακτητές, το κατάφερε η οργή και η μανία της φύσης !..

Και όχι μόνον αυτό :

Παράλληλα, στην καταστροφή του Γεφυριού «βοήθησε» και η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ για τη συντήρηση του εκ μέρους των αρμοδίων και ιθυνόντων :

ήτοι των διαδοχικών Υπουργών Πολιτισμού, οι οποίοι, ωστόσο, (κατά κόρον και κατά τακτά χρονικά διαστήματα) «εκμεταλλεύτηκαν» και «επένδυσαν» - για ευνόητους λόγους - σε τηλεοπτικές «καμπάνιες αξιοποίησης» της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.

Και κοντά στην αδιαφορία αυτή και ο «ΩΧΑΔΕΡΦΙΣΜΟΣ» ορισμένων «καρεκλοκένταυρων»  και «γραφειοκρατών» υπηρεσιακών παραγόντων…

Παράγοντες, οι οποίοι αγνόησαν τις διαχρονικές αγωνιώδεις προφορικές και γραπτές εκκλήσεις του Συλλόγου Προστασίας  του Άραχθου, Φορέων και κατοίκων της περιοχής για τη συντήρηση του Γεφυριού της Πλάκας.

Κατόπιν τούτου :

·        η απόδοση ευθυνών είναι εκ των ων ουκ άνευ, ενώ

·        η δέσμευση της Πολιτείας για την αποκατάσταση του μνημείου – με την ευγενική χρηματοδότηση της γνωστής επιχειρηματικής οικογένειας του Νίκου Λούλη - γεννάει ελπίδα και αισιοδοξία.

Ωστόσο, το Γεφύρι της Πλάκας δε θα είναι ποτέ το ίδιο !..

Εκτός από το γεφύρι της πλάκας, η Ήπειρος πενθεί και για «το αηδόνι της»: το δημοφιλή τραγουδιστή Αλέκο Κιτσάκη.

Έφυγε χθες από τη ζωή στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων και οδεύει αύριο στην τελευταία κατοικία του: στα Κοπανά Ιωαννίνων.

Φτωχότερο λοιπόν από χθες το δημοτικό τραγούδι, καθώς σίγησε για πάντα η φωνή του μεγάλου καλλιτέχνη.

Ήταν ένας σημαντικός Ηπειρώτης που:

·        εξέφρασε, για πολλές δεκαετίες, τις χαρές και τις λύπες των Ηπειρωτών

·        «εικονοποίησε» τον καημό και τα προβλήματα των ξενιτεμένων συντοπιτών του

·        συνεργάστηκε με τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού, καθώς και με τους μεγαλύτερους και καλύτερους δημοτέχνες στο κλαρίνο, και

·        ηχογράφησε περίπου 2.500 τραγούδια, αφήνοντας μια μεγάλη παρακαταθήκη στην ελληνική δισκογραφία.

Τον αποκάλεσαν «Καζαντζίδη του δημοτικού τραγουδιού». Τον τίτλο αυτό τον απέσπασε από την τεράστια έκταση της φωνής του, τα μελωδικά γυρίσματα, αλλά και από τη σχέση του με τους μετανάστες.

Ήταν ο καλλιτέχνης εκείνος που το 1983 τραγούδησε στη Μελβούρνη, μπροστά σε 120.000 κόσμο.

Αποτέλεσμα: Η Εφημερίδα της Ομογένειας έγραψε:

«Η επίσκεψη του μεγάλου Έλληνα τραγουδιστή Αλέκου Κιτσάκη στην Αυστραλία επισκίασε και αυτή του Κων/νου Καραμανλή» (ένα χρόνο πριν είχαν σπεύσει να ακούσουν τον Καραμανλή μόνο 70.000 άτομα).

* * * * * * * * * * * *

Οι Ηπειρώτες, και κατ΄ επέκταση οι λάτρεις του δημοτικού τραγουδιού, θα θυμούνται για πάντα το δημοφιλή και αγαπημένο συνθέτη και τραγουδιστή τους.

Μα πάνω απ’ όλα θα τους συντροφεύει στις χαρές και τις λύπες τους η φωνή του, όπως ακριβώς  χαρακτηριστικά απέδωσε με το κλαρίνο του τα γνωστά τραγούδια:

«…Στης Πάργας τον ανήφορο κανέλλα και γαρύφαλλο

Με γέλασαν δυο παργιανές κοντούλες και μελαχρινές…»

και το

«…Δεν μπορώ μανούλα μ’ δεν μπορώ,

Αχ σύρε να φέρεις το γιατρό,

Αχ σύρε να φέρεις το γιατρό

Μην πεθάνω η δόλια και χαθώ…»

«Πολιτική Συμφωνία/νέο συμβόλαιο- συμβιβασμός»: ante portas;

                                                                                                                                                               

                                                                                       

Υπογράφει

ο Γιώργος Καραχάλιος

Δημοσιογράφος- Φιλόλογος

                                          

«…Κι ο μπάρμπας τότε σοβαρεύτηκε λιγάκι

τη κούτρα ξύνει και παράγγειλε καφέ:

η μητέρα, είπε, ήταν ένα κοριτσάκι

που ορφανό μάζευε άνθη σε μπαξέ,

τ’ άνθη στόλιζαν το αγέρωχο κεφάλι

μα όταν κοιμόταν, πάλι πέφτανε στη γη

κι από τα λούλουδα που ο χάρος είχε βάλει

εμένα κράτησε να βλέπω τη ζωή.

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω

μου ‘χεις φάει τη ψυχή

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω

Φίλοι θα βρεθούμε όλοι μαζί!...»

Λέτε να γίνει κάτι τέτοιο;

…Πάντως, ύστερα από την προχθεσινή βραδινή συνέντευξη τύπου των Γιάννη Βαρουφάκη – Γερούν Ντάϊσελμπλουμ που προκάλεσε «αναταράξεις»,  απέσπασε  «παγωμένα βλέμματα» και ταυτόχρονα σκιαγράφησε ένα φορτισμένο κλίμα, δεν ήταν ωστόσο λίγοι αυτοί που το βράδυ της Παρασκευής κοιμήθηκαν ήσυχοι ως Έλληνες και ξύπνησαν, το πρωί του Σαββάτου, ανήσυχοι ως Ευρωπαίοι πολίτες…

Και μάλιστα με κάποιους απ’ αυτούς να θυμούνται τη «Σταχτομαζώχτρα» του Παπαδιαμάντη:

«Μεγάλη εξέφρασεν έκπληξιν η γειτόνισσα, το Ζερμπινιώ, κι έκαμε το σταυρό της και με τα δυό της χέρια!..»

Η διαπραγμάτευση λοιπόν άρχισε από το βράδυ της Παρασκευής.  Φυσικά,  όχι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.  Ίσως, με «φαινομενική» ρήξη … Ίσως, όχι.

Ωστόσο, ήταν τουλάχιστον μια καλή αρχή για να ακουστούν οι θέσεις και οι απόψεις της νέας Κυβέρνησης, μετά την «τρομολαγνική» και «φοβική» ατμόσφαιρα των τελευταίων ημερών … Μια καλή αρχή που τουλάχιστον πρόσφερε αξιοπρέπεια στους  Έλληνες .

Άλλωστε, ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε πει πως «ένας συμβιβασμός προϋποθέτει προηγουμένως σκηνικό ρήξης».

Εξάλλου, τόσο η νέα Κυβέρνηση όσο και οι εκπρόσωποι των πιστωτών μας, δε θα μπορούσαν παρά να υπερασπιστούν, σε πρώτη φάση, τις θέσεις και την επιχειρηματολογία τους. 

Ωστόσο, το ψυχρό και ανήσυχο κλίμα του Σαββατοκύριακου (μαζί με το καταστροφικό «κοκτέϊλ» σκόνης και καταιγίδων) ήρθε να ανατρέψει η ξαφνική και ηχηρή παρέμβαση του Μπαράκ Ομπάμα.

Και κοντά στον Αμερικανό Πρόεδρο και οι θετικές δηλώσεις στήριξης από τον Πρόεδρο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ και από την Κυβέρνηση της Γαλλίας, δια στόματος του Υπουργού Οικονομικών Μισέλ Σοπέν.

«Δεν μπορείς να στίβεις μια χώρα που βρίσκεται σε ύφεση», τόνισε χαρακτηριστικά ο Πρόεδρος των ΗΠΑ και πρόσθεσε μεταξύ άλλων :

«… Η ελπίδα μου είναι ότι η Ελλάδα θα μείνει στην Ευρωζώνη. Νομίζω ότι αυτό θα απαιτούσε συμβιβασμό απ’ όλες τις πλευρές»

*********

 ‘Ετσι, λοιπόν … «πίσω από τις λέξεις, δεν … κρύβεται μόνον ο Αλέξης», (για να θυμηθούμε τους Olympians και τον Πασχάλη)  αλλά και :

Πρώτον : Ένα ηχηρό μήνυμα προς το Βερολίνο που – κατά τους πολιτικούς αναλυτές – θα πρέπει να σταματήσει την πολιτική της λιτότητας και να σκεφθεί νέους τρόπους για την ενίσχυση της ανάπτυξης της Ευρώπης, και

Δεύτερον : Το σενάριο του συμβιβασμού και μιας νέας πολιτικής συμφωνίας, προς αμοιβαίο όφελος.

Και, φυσικά, ένας συμβιβασμός δεν μπορεί να είναι μονόπλευρος.  Γιατί τότε, δεν είναι συμβιβασμός, αλλά καταναγκασμός.

 Ένας  συμβιβασμός που προϋποθέτει η Ελληνική Κυβέρνηση να καταδείξει, με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο και προς κάθε κατεύθυνση, πως το ελληνικό πρόβλημα είναι και διεθνές  πρόβλημα.

Φυσικά, ο δρόμος για μια νέα πολιτική συμφωνία, με μια επωφελή για όλες τις πλευρές διευθέτηση του ελληνικού προβλήματος, δεν τελειώνει μόνο με ένα «διπλωματικό γύρο» στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες…

Και πάνω απ΄όλα, αυτός ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα.  Έχει δύσκολες ανηφοριές, απότομες κατηφοριές, αλλά και αθέατες λακκούβες.

Και κάτι ακόμα :

Ο δρόμος αυτός περνάει κι από έναν υποχρεωτικό προορισμό : το Βερολίνο.

Και όχι μόνον :

Η Ιστορία έχει αποδείξει πως ακόμα και οι πιο μεγάλες Επαναστάσεις καταλήγουν στο συμβιβασμό της ενσωμάτωσης.

Στην πολιτική εξάλλου, η υπόσχεση και η έκφραση συμπαράστασης και στήριξης συνήθως απέχει παρασάγγες από την υλοποίησή της.

Ωστόσο, το πρώτο βήμα διαπραγμάτευσης έγινε … Χρειάζονται όμως και άλλα βήματα.  Πολλά βήματα. Βήματα που πρέπει να αποτρέψουν το ενδεχόμενο το «επίπεδο ενθουσιασμού» να μετατραπεί και να καταντήσει σε επιβολή νέων μέτρων στην τσέπη των Ελλήνων.

*********

Η αυλαία λοιπόν, του έργου της διαπραγμάτευσης άνοιξε …

Ένα έργο που θα έχει πολλές πράξεις … Και ισάριθμα διαλείμματα και … «ανάσες». Ένα έργο που το σενάριό του θα πρέπει να  βασίζεται σε σοβαρούς, βάσιμους και λεπτούς χειρισμούς και θα εξελίσσεται σ΄ένα «σκηνικό» που θα σκιαγραφεί την υπέρβαση της ελληνικής κρίσης.

Κι ενδεχομένως, σ΄αυτό το έργο, σ΄αυτή την «παράσταση», η συμπεριφορά της Ουάσιγκτον να αποτελέσει τον … «από μηχανής θεό» που θα σώσει «πρωταγωνιστές»  και «θεατές»!..