ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΒΥΤΙΝΑ ΑΡΚΑΔΙΑΣ

Πρόσεχε...της Αδριανής Παπαδριανού

Δεν είναι οι λύκοι της στέπας , αυτοί ουρλιάζουν , μπορείς να προφυλαχθείς , αυτούς μη τους φοβάσαι....Οι μορφές μέσα από τις καλαμιές , οι υπεράνω υποψίας , που μας έχουν όλους κυκλώσει κι εσύ προχωράς χωρίς ομπρέλα κάτω από τον ήλιο και τη βροχή.... ..Γιατί εσύ , βλέπεις , κοιτάς την αλήθεια κατάματα και δεν φοβάσαι το φως ...κι εκεί είναι το λάθος σου ..Οσοι σέρνονται στο ημίφως , έχουν ρωγμές στη σκέψη και κυρίως στην ψυχή τους ....όπως σέρνονται στην ασημαντότητα τους , δεν κάνουν θόρυβο .......Γι αυτό πρόσεχε που πατάς....προσπέρασε τους ...μη λερωθείς...με τα δείγματα από υπόλοιπα ανθρώπου ...μη ασχολείσαι....το είδος τους εκφυλίζει την έννοια και την ουσία του ανθρωπίνου όντος.....μη φοβάσαι.....η ασημαντότητα τους καταλήγει στην ανυπαρξία τους...το φως όλα τα καθαρίζει και τα αποκαλύπτει....... 

Κική Δημουλά – Γράμμα

Ὁ ταχυδρόμος,
σέρνοντας στὰ βήματά του τὴν ἐλπίδα μου
μοῦ ‘φερε καὶ σήμερα ἕνα φάκελο
μὲ τὴ σιωπή σου.
Τὸ ὄνομά μου γραμμένο ἀπ᾿ ἔξω μὲ λήθη.
Ἡ διεύθυνσή μου ἕνας ἀνύπαρκτος δρόμος.
Ὅμως ὁ ταχυδρόμος
τὸν βρῆκε ἀποσυρμένο στὴ μορφή μου,
κοιτώντας τὰ παράθυρα ποὺ ἔσκυβαν μαζί μου,
διαβάζοντας τὰ χέρια μου
ποὺ ἔπλαθαν κιόλας μιὰ ἀπάντηση.
Θὰ τὸν ἀνοίξω μὲ τὴν καρτερία μου
καὶ θὰ ξεσηκώσω μὲ τὴ μελαγχολία μου
τ᾿ ἄγραφά σου.
Κι αὔριο θὰ σοῦ ἀπαντήσω
στέλνοντάς σου μιὰ φωτογραφία μου.
Στὸ πέτο θὰ ἔχω σπασμένα τριφύλλια,
στὸ στῆθος σκαμμένο
τὸ μενταγιὸν τῆς συντριβῆς.
Καὶ στ᾿ αὐτιά μου θὰ κρεμάσω-συλλογίσου-
τὴ σιωπή σου.

Κική Δημουλά
____

Πίνακας: The Letter – Christopher Thompson

http://aitionblog.wordpress.com/2014/07/14/%CE%BA%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AC-%CE%B3%CF%81%CE%AC%CE%BC%CE%BC%CE%B1/

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ...

Υπάρχει ένα είδος ελευθερίας, που οι άνθρωποι, το ξεχνούν.

Είναι, το να αφήνουμε τον κάθε άλλο, να κατανοεί, όπως ο ίδιος μπορεί, ή θέλει τα πράγματα (που κατανοούμε εμείς), κι αυτό ισχύει, ακόμα και γι’ αυτά, που προσπαθούμε «οι ίδιοι» να του δώσουμε να καταλάβει.

Η δική μας κατανόηση όμως, είναι «δική μας». Ακόμα κι αν είναι, (ή την θεωρούμε) ολική, μάλλον «ξεχνάμε», ή  δεν θέλουμε να δούμε, (για εγωιστικούς λόγους, λόγους εκμετάλλευσης, ή ανωτερότητας), πως ο καθένας, από το κάθε τι, «κατανοεί» και «νιώθει», μόνο ότι του αναλογεί, γιατί στην τελική αυτό του χρειάζεται.

Γιατί η κατανόηση, εξαρτάται από το διανοητικό και εξελικτικό επίπεδο στο οποίο βρίσκεται, που σημαίνει πως παίρνει από τα πάντα, (άρα και από ένα θέμα συγκεκριμένο που γίνεται λόγος), τα ανάλογα.

Άσχετα αν «μπορεί» και παραπάνω, χρειάζεται να τιμήσουμε την επιλογή του….. να μην θέλει.

Ή την επιλογή να «περνάει μόνο τον καιρό του», χωρίς να θέλει να εμβαθύνει σε τίποτα… Μπορεί «να τη βρίσκει» με το να παιδεύεται….

Ή να κάνει πως καταλαβαίνει, ενώ τελικά δεν γνωρίζει «την ίδια του την τύφλα».

Ή, «να το παίζει» ανώτερος μας, γιατί με αυτό θρέφεται, και τον κάνει να αισθάνεται πως έτσι αξίζει….

Ή να εργάζεται μεν, αλλά να «βαριέται», και να μη θέλει να χάσει τα σίγουρα στα οποία βολεύεται.

Ή, να κάνει βήματα (εσωτερικά), αλλά τα «πάθη» του, να είναι δυνατότερα, οπότε, «που να τρέχει τώρα…»

Ο κάθε άνθρωπος, είναι ο μόνος υπεύθυνος για το τι κατανοεί, τι επιλέγει, ποια ζωή θέλει να ζήσει, και τελικά ποια ζει. Ο καθένας, που «συντηρεί» ένα παραμύθι, καλά κάνει και το συντηρεί. Μόνο αν μας ζητηθεί ξεκάθαρα η «γνώμη» μας για το πώς να ελευθερωθεί, (και υπάρχει γι’ αυτό μέσα μας κάποια ιδέα), έχουμε και «το δικαίωμα» να του πούμε κάποια πραγματάκια, αλλά και πάλι, όχι ξεκάθαρα αλλά υπονοώντας, μια και είναι δικός του Ατομικός δρόμος το να αντιληφθεί τις λειτουργίες του, να θέλει να αλλάξει, για να γνωρίσει εις βάθος τελικά τον Εαυτό του.

Δεν μπορούμε να κατηγορούμε κάποιον που δεν βλέπει όπως εμείς τα πράγματα, πόσο μάλλον να έχουμε μία τέτοια απαίτηση. Τις περισσότερες φορές, (αν όχι όλες), όταν κάτι τέτοιο ισχύει, «εμείς» έχουμε το πρόβλημα τελικά, μια και θέλουμε να βλέπουν όλοι αυτά που βλέπουμε εμείς. Για να τα πιστέψουμε και οι ίδιοι τελικά; Ίσως…. Μπορεί να υπάρχουν χιλιάδες λόγοι.  Πάντως σίγουρα έχουμε πρόβλημα το οποίο δεν βλέπουμε, και αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από την επιμονή μας, οι άλλοι να καταλαβαίνουν ότι κι εμείς…..

Καθένας είναι Μοναδικός και Διαφορετικός σε σχέση με όλους τους υπόλοιπους. Κάθε άνθρωπος λοιπόν με τον οποίο ερχόμαστε σε επαφή, είναι και μία ξεχωριστή περίπτωση, όπως και «βγάζει» από μέσα μας ένα Μοναδικό κομμάτι του Εαυτού μας. Και στην συμπεριφορά μας απέναντι του, και (κυρίως), στο να κατανοήσουμε σε κάθε κατάσταση, αυτά που έχουμε μέσα μας εμείς. Αλλιώς, αυτοί οι άνθρωποι θα μας ήταν αόρατοι, όπως ισχύει με όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους στον πλανήτη, που δεν είχαμε, και δεν έχουμε έρθει ποτέ σε επαφή.

Συνθέτουμε τον Εαυτό μας από τις επιλογές μας, την αναγνώριση αυτού που Είμαστε κάθε στιγμή, κι αυτό, με τι άλλο; Με τις επαφές μας με όλους τους ανθρώπους της ζωής μας.

Όταν συγχωρούμε άτομα του παρελθόντος μας που μας πλήγωσαν, γιατρεύουμε αυτό το κομμάτι μέσα μας.

Όταν απορρίπτουμε ανθρώπους από τη ζωή μας, επιλέγουμε να μην λειτουργούμε αυτά τα μέρη του εαυτού μας, γιατί δεν μας αντιπροσωπεύουν  πια. (Βρίσκοντας όμως το που είμαστε…)

Όταν «αποφεύγουμε» κάποιους, είναι γιατί μέσα μας, κρυβόμαστε από καταστάσεις και μέρη μας, τα οποία δεν θέλουμε να δούμε.

Και όταν πιέζουμε ανθρώπους να βλέπουν όπως εμείς τα πράγματα, έχουμε μια συνεχή πίεση, (με κανόνες, πρέπει, και βία), προς τον ίδιο τον εαυτό μας, για να είμαστε «κάτι», ή «κάποιος», που τελικά δεν είμαστε…. Μια και αυτό που πράγματι είμαστε, το καταπιέζουμε, το απορρίπτουμε, το κατηγορούμε, το σακατεύουμε….

Τι σημαίνουν όμως τελικά όλα τα παραπάνω;

Ότι πάνω απ’ όλα, ΕΜΕΙΣ, δείξαμε, (νιώσαμε) πρώτα κατανόηση, βλέποντας εις βάθος σε μας, και ανοιχτήκαμε στη Ελευθερία του Εαυτού μας, για να μπορέσουμε τελικά, να  «παρέχουμε» Ελευθερία Κατανόησης, και σε οποιονδήποτε, και οτιδήποτε άλλο…

Ας δώσουμε την Ελευθερία στον καθένα, να είναι λοιπόν, (και στην προκειμένη περίπτωση), να κατανοεί, όπως επιλέγει ο ίδιος τα πράγματα…

Δική του η ζωή.

Δική του η Ευθύνη…

Ευθύνη δική μας; Η δική μας Ελευθερία…

Ας ανοιχτούμε στον Εαυτό μας, να κατανοήσουμε…

http://revealedtheninthwave.blogspot.gr/2014/07/blog-post_23.html#more

Μουσικοθεραπεία

Η θεραπευτική δράση της μουσικής έχει τις ρίζες της στην αρχαία ελληνική παράδοση αλλά και σε παραδόσεις αλλών μεγάλων λαών της ευρύτερης ανατολής. Πρώτοι οι Πυθαγόρειοι εξέτασαν την σχέση μουσικών ήχων και αριθμών και διαπίστωσαν ότι οι αριθμοί που διέπουν την αρμονία ενός διατεταγμένου υλικού κόσμου παίζουν τον ίδιο ρόλο και στην τέχνη της μουσικής.

Ορισμοί και ιστορική ανασκόπηση 

Είναι ενδιαφέρον ότι οι ίδιοι μαθηματικοί λόγοι που διέπουν τα βασικά (πυθαγόρεια) μουσικά διαστήματα, τα οποία προέρχονται από την αρμονική διαίρεση του μονοχόρδου (1:2-διάστημα ογδόης, 2:3-διάστημα πέμπτης, 3:4-διάστημα τετάρτης), διέπουν και τις σωματομετρικές αναλογίες του ανθρώπινου σώματος αλλά και άλλων φυσικών κατασκευών όπως πχ ο κοχλίας, τα φύλλα των δένδρων, τα φτερά της πεταλούδας και πλείστες άλλες φυσικές δομές.

Υπάρχουν μαρτυρίες ότι η σχολή των Πυθαγορείων χρησιμοποιούσε μουσικούς ήχους για θεραπεία ασθενών με βάση την άποψη ότι η αρμονία της μουσικής μπορεί να αποκαταστήσει την διαταραγμένη ψυχοσωματική ισορροπία του ασθενούς. Οι Πυθαγόρειοι αλλά και οι Πλάτων, Αριστοτέλης και Ιπποκράτης πίστευαν στον θεραπευτικό ρόλο της μουσικής. Σε πολλά από τα κείμενα τους αναφέρουν και προτείνουν διάφορους ήχους και μουσικές κλίμακες ανάλογα με την ψυχική διάθεση την οποία θέλει κανείς να δημιουργήσει.

Ακόμη και οι αρχαίοι ρυθμοί σχετίζονται άμεσα με το θυμικό και την σωματική κίνηση και θα μπορούσε να τούς διαιρέσει κανείς αφενός σε ρυθμούς χαλαρώτερους οι οποίοι σχετίζονται συνήθως με την ήρεμη ανάγνωση κειμένων η απαγγελία ποιητικών στίχων (πχ το γνωστό δακτυλικό εξάμετρο η δάκτυλος) και αφετέρου σε ρυθμούς σχετιζόμενους με γρήγορες κινήσεις, συνήθως χορευτικές και περισσότερο διονυσιακού χαρακτήρα.

Η ιδιότητα της μουσικής να θεραπεύει τονίζεται από τον Πλάτωνα σε πολλά έργα του (Τίμαιος, Πολιτεία, Νόμοι), και μάλιστα ο Πλάτων θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ο πρώτος επίσημος «συνταγογράφος» μουσικής στην αρχαιότητα αφού προτείνει ως κατεξοχήν θεραπευτικό μουσικό τρόπο τον Δώρειο τρόπο (μία αρχαία μουσική κλίμακα που οι μουσικολόγοι σήμερα πιστεύουν ότι αντιστοιχεί περίπου στον πρώτο ήχο της βυζαντινής μουσικής). Οι μύθοι λοιπόν και οι δοξασίες γύρω από τις θεραπευτικές ιδιότητες της μουσικής εμφανίζονται πριν από χιλιάδες χρόνια και παρουσιάζουν κοινά στοιχεία σε όλους τους αρχαίους πολιτισμούς.

Μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα οι επιστήμονες δεν είχαν συστηματικά παρατηρήσει και μελετήσει τις επιδράσεις της μουσικής σε παραμέτρους της λειτουργίας του ανθρώπινου σώματος. Όμως στις αρχές της δεκαετίας του ’50 στις ΗΠΑ δημιουργείται μια σύνθετη επιστημονική ομάδα (American Music Therapy Association-ΑΜΤΑ) η οποία θα αποτελέσει και τον πρώτο επίσημο πυρήνα κλινικής εφαρμογής και έρευνας της μουσικοθεραπείας.

Θα πρέπει εδώ να αναφέρει κανείς οτι η δημιουργία του ΑΜΤΑ βασίσθηκε σε μία απλή κλινική παρατήρηση που έδειχνε οτι, σε νοσοκομεία των ΗΠΑ στα οποία νοσηλεύονταν τραυματίες βετεράνοι του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η ανάρρωση ασθενών σε θαλάμους που υπήρχε ζωντανή μουσική ήταν ταχύτερη σε σχέση με θαλάμους χωρίς μουσική. 

Η μουσικοθεραπεία είτε με την μορφή της ενεργού μουσικοθεραπείας (active music therapy) είτε με την απλούστερη μορφή της ακρόασης μουσικής (receptive music therapy and/or music medicine) απαιτεί ειδική και μακροχρόνια εκπαίδευση. Οι διαφορές της ενεργού μουσικοθεραπείας (music therapy) και της μουσικής ακρόασης η μουσικής φάρμακο (music medicine) φαίνονται στον παρακάτω πίνακα

Χαρακτηριστικά δύο ειδών μουσικοθεραπείας

                                                Music Therapy               Music Medicine
Μουσική                                            ναί                               ναί
Προ-επιλογή μουσικής                    όχι                               ναί
Σχέση θεραπευτή-ασθενή           ναί                                όχι
Παρουσία θεραπευτή                    ναί                               όχι
Ακρόαση μουσικής                    ναί                               ναί
Αυτοσχεδιασμός                            ναί                               όχι
Σύνθεση                                            ναί                               όχι
Ενεργή δραστηριότης                    ναί                               όχι
Art therapy*                                    ναί                               όχι

Νίκου Σκαλκώτα, Πελοποννησιακός Χορός

                  

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ  ΓΑΜΟΣ  … «προ των πυλών» ;

                                                                                                Υπογράφει

                                                                                          ο Γιώργος Καραχάλιος

                                                                                       Δημοσιογράφος – Φιλόλογος

Ποιος θα μπορούσε άραγε πριν από αρκετά χρόνια να υποστηρίξει με σθένος και παράλληλα να … πιστέψει ο συνομιλητής του πως θάρθει κάποτε η χρονική συγκυρία (και όχι μόνον) που θα επέβαλε μελλοντικά τη συνεργασία Νέας Δημοκρατίας – ΠΑΣΟΚ σε κυβερνητικό επίπεδο ;

Ακόμα και το πλέον τολμηρό Γραφείο στοιχημάτων δε θα το … αποτολμούσε. 

Ωστόσο, «άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου …»  - τουτέστιν του λαού και των ψηφοφόρων…

Μα,  «σα θέλει η νύφη και ο γαμπρός», όλα γίνονται !  (ναι, αλλά ποιός είναι ποιός ;)

Αρκεί, φυσικά να μην το λέει «ο ένας στην πεθερά για να τ’ ακούει η νύφη» … Κι αρκεί να αντιληφθεί ο άλλος πως το «αν δεν ταιριάζαμε, δε θα συμπεθεριάζαμε»…

Και, φυσικά, και οι δυό να μην «αφήσουν το γάμο να πάνε για πουρνάρια», καθώς «με τον έρωτα περνάει ο καιρός και με τον καιρό ο έρωτας»…  Και «σα ραγήσει το γυαλί που δύσκολα κολλάει», τότε ελλοχεύει ο κίνδυνος να αποδειχθεί – για άλλη μια φορά – στην πράξη :

«και παντρεμένος μασκαράς κι ανύπαντρος ρεζίλης» !...

**********

Ωστόσο, δεν πάνε πολλές μέρες που τέθηκε «επί τάπητος» και η συζήτηση για έναν άλλο ενδεχόμενο … «μελλοντικό γάμο !..»

Η συζήτηση άνοιξε ύστερα από την πρόσφατη συνέντευξη του Υπουργού Άμυνας στη «Real News»  ο οποίος, σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας, επεσήμανε πως «όλες οι επιλογές είναι θεμιτές κάτω από όρους ειλικρινούς συνεργασίας και κατανόησης με κοινό παρονομαστή το συμφέρον της Ελλάδας …»

Βέβαια, στη συνέχεια – κι ύστερα από τους … «τριγμούς» που προκάλεσε αυτή η επισήμανση ένθεν κακείθεν, ο Υπουργός διευκρίνισε  πως «η απάντησή μου αφορούσε στο απώτερο μέλλον. Με τα σημερινά δεδομένα, η Βουλή και μπορεί και πρέπει να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας».

Το … «ζάρι» όμως κύλησε στο τραπέζι, με αποτέλεσμα ν’ ανοίξει η … «αυλαία» της έστω και χλιαρής συζήτησης για την - εάν και εφ’ όσον – ενδεχόμενη μετεκλογική συνεργασία Νέας Δημοκρατίας, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ κλπ.

Άλλωστε και η Γιάννα, η «Γιάννα των Ολυμπιακών Αγώνων» (και όχι μόνον), δείχνει – σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες – μια «εξαιρετική διάθεση απέναντι στην αξιωματική αντιπολίτευση : «Δε θα είναι και … Greek drama, αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ», είπε μεταξύ άλλων σε πρόσφατη συνέντευξή της στο «Πρώτο Θέμα» και το Γιάννη Μακρυγιάννη.

*  *  *  *

Ακολούθησαν δηλώσεις αρκετών «γαλάζιων βουλευτών» που είδαν το φως της δημοσιότητας στην τελευταία έκδοση της εφημερίδας «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ» :

Κάποιοι απ’ αυτούς δε βλέπουν την πιθανότητα για τη δημιουργία ενός μεγάλου «Συνασπισμού», καθώς (όπως τονίζουν) είναι μεγάλες οι ιδεολογικές αντιθέσεις μεταξύ των δύο κομμάτων. Ταυτόχρονα «ξορκίζουν» μια ενδεχόμενη τέτοια μελλοντική απόφαση.

Αντίθετα, κάποιοι άλλοι κάνουν λόγο για μια «πρώτη προσπάθεια συνεννόησης» που θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες και θα οριοθετηθεί από ισάριθμες προϋποθέσεις, όπως :

·        ο σεβασμός στην ετυμηγορία των πολιτών,

·        η αναγκαιότητα ομοψυχίας σε ζητήματα εθνικού συμφέροντος,

·        η αποστασιοποίηση από πρακτικές και λογικές του παρελθόντος,

·        η εγκατάλειψη μορφών άκρατου λαϊκισμού και οπισθοδρόμησης,

·        η διαμόρφωση ενός προγραμματικού πλαισίου με τα αναγκαία σημεία σύγκλισης, που εκτός των άλλων θα θέτουν στο … περιθώριο και το «διαζύγιο με την πραγματικότητα»

·        η αποστασιοποίηση από την «επαναστατική γυμναστική», η οποία δε θα πρέπει να έχει θέση στην πολιτική σκακιέρα.

·        και, φυσικά, από τη βούληση να τερματισθεί η αντιπαράθεση για τις αναγκαίες αλλαγές στις δομές της οικονομίας, της παιδείας και του κοινωνικού κράτους, ώστε τα λεφτά των φορολογουμένων να «πιάνουν τόπο»  για καλύτερες υπηρεσίες.

*  *  *  *

Σε κάθε περίπτωση, το «ποτέ» και το «αποκλείεται» δεν ισχύει στην «Τέχνη του Εφικτού» - τουτέστιν στην πολιτική.  Άλλωστε, στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα …

Ο χρόνος, οι εξελίξεις, τα δεδομένα και τα δρώμενα θα δείξουν … Και πάνω απ’ όλα η βούληση, η θέληση και η ετυμηγορία του ελληνικού λαού.

Άλλωστε, όπως διατείνεται η λαϊκή θυμοσοφία και είναι κοινά αποδεκτό :

«με το ζόρι παντρειά δε γίνεται» !..

Απαραίτητο βέβαια, είναι και … ένα «διαζύγιο» από τις παλιές «κακές συνεργασίες» που εν πολλοίς ήταν … ένας «κακός γάμος».

Φυσικά, σ’ έναν «κακό γάμο» δεν είναι λύση πάντα ο χωρισμός … Σίγουρα, χρειάζεται και ένας … «σύμβουλος γάμου».

Το ερώτημα βέβαια καθίσταται επιτακτικό και αναγκαίο : « Ποιος θα αναλάβει αυτό το ρόλο ;»

Ούτως ή άλλως, η κοινωνία αναμένει αλλαγές στην οικονομική πολιτική και σε όλα τα προβλήματα που την ταλανίζουν και όχι αλλαγή προσώπων και πολιτικών σχημάτων – συνασπισμών.

Αναμένει να αντικρίσει «αληθινό φως» στο βάθος του τούνελ και όχι κινήσεις εντυπωσιασμού, με αποτέλεσμα ο «Μανωλιός ν’ αλλάξει τα ρούχα», αλλά τελικά να παραμείνει …

« γ υ μ ν ό ς !..»

Μουσικά ταξίδια....(με οδηγό την Εύα Χαραλαμποπούλου!)

Μουσικά ταξίδια....(με οδηγό την Εύα Χαραλαμποπούλου!)

                  «Λάθος είναι οι Γάλλοι -
                                 «Σωστοί» ίσως  οι Έλληνες;
  

 

                                                                                                Υπογράφει

                                                                                          ο Γιώργος Καραχάλιος

                                                                                       Δημοσιογράφος – Φιλόλογος

Η ΕΙΔΗΣΗ

Δεκαοχτώ ώρες κράτησε η πρόσφατη «αστυνομική κράτηση – μαρτύριο» για τον πρώην Πρόεδρο της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί, καθώς ύστερα από την αποχώρησή του από την Αστυνομία, άκουσε δια… στόματος δικαστών τα … κακά χαμπέρια:

«αρχίζει σε βάρος του δικαστική έρευνα, καθώς κρίθηκε ύποπτος για αθέμιτη άσκηση επιρροής και δωροδοκία».

Ειδικότερα, φέρεται να χρησιμοποίησε την επιρροή του για να εμποδίσει έρευνα σχετικά με την προεκλογική εκστρατεία του 2007, ενώ γίνεται λόγος και για δωροδοκία δικαστή.

Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που τα ΜΜΕ ασχολούνται με τα … «καμώματα» του Νικολά Σαρκοζί, με ό,τι αυτό συνεπάγεται…

«Επί τάπητος» εξάλλου βρίσκονται και τα ερωτήματα:

·        «Γιατί τώρα έπιασαν το Νικολά;»

·        «Τι συνέβη και έπιασαν το Σαρκοζί;» κ.ο.κ.

Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, τα … «όνειρα για επιστροφή του στο Ελιζέ» φαίνεται πως «καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος για το Νικολά». Ακόμα και η ιταλίδα πεθερά του διατείνεται πως «είναι ακριβώς η στιγμή για να του κόψουν τα πόδια δια παντός»

*     *    *

·        Η ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ

Το «σκηνικό»: μια υπέροχη παραλία, αμμουδιά, πεντακάθαρα γαλαζοπράσινα νερά, ήλιος και γλάροι να πετούν στον ορίζοντα… Και στην καυτή άμμο να περπατά χέρι-χέρι ένα ζευγάρι. Η κυρία είναι πιο ψηλή από τον άνδρα.

Είναι … η Κάρλα και ο Νικολά

Η Κάρλα Μπρούνι, ανησυχώντας και τρέμοντας ολόκληρη, ρωτά:

«Λες να γίνω μια Βίκυ Σταμάτη;» και ο Νικολά με ήρεμο ύφος σπεύδει να την καθησυχάσει:

«Κολοκύθια τούμπανα. Στη χειρότερη περίπτωση να γίνεις μια Δήμητρα Παπανδρέου»:

Ο καταξιωμένος Δημήτρης Χατζόπουλος – δια της γραφίδος και των λόγων του – σε σκίτσο του που δημοσιεύτηκε, στις 2 Ιουλίου, στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ».

·        Η ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΙΑ – ΣΥΓΚΡΙΣΗ

Στο Παρίσι, ο πρώην Πρόεδρος της Γαλλίας βρίσκεται στο… «κατώφλι του εδωλίου» καθώς οι ανακριτικές αρχές προσπαθούν να διακριβώσουν εάν ο Σαρκοζί άσκησε αθέμιτη επιρροή… 

Κι’ όμως τον συνέλαβαν και τον έθεσαν υπό κράτηση – έστω και προσωρινά – με την … «υπόνοια» της ενοχής και μόνον.

Στην Αθήνα, φαντάζεσθε να συνέβαινε με… συνοπτικές διαδικασίες κάτι τέτοιο;

Ή θα ήμασταν στο ίδιο «θέατρο Θεατές: Προ-ανακρίσεις και ανακρίσεις επι ανακρίσεων… συνεδριάσεις και συσκέψεις επί συσκέψεων… διαδικασίες επί διαδικασιών… σύσταση κοινοβουλευτικών εξεταστικών επιτροπών… έρευνες και έλεγχοι επί ελέγχων… αναβολές επί αναβολών… πορίσματα επί πορισμάτων κ.ο.κ.

·        Η ΑΝΑΔΡΟΜΗ

Ωστόσο, για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, δεν είναι και λίγοι αυτοί που – με τη συνδρομή των ελεγκτικών μηχανισμών και των δικαστικών αρχών – ενοχοποιήθηκαν για σκάνδαλα και κάποιοι απ’ αυτούς βρέθηκαν ή βρίσκονται πίσω από… τα κάγκελα.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς;

Το «βρώμικο 89», το σκάνδαλο καλαμποκιού, τον Κοσκωτά και τα pampers, την ΠΡΟΜΕΤ, την ΑΓΡΕΞ, το Μένιο, τον Πόπωτα, τον Τόμπρα, το Μαυράκη, το Λούβαρη, την Εταιρεία δολοφόνων, το έγκλημα του Χρηματιστηρίου, το Στέγκο και τον Πάχτα, το Mr Φρουτάκια, τους κουμπάρους και τα καρτέλ γάλακτος, το παραδικαστικό κύκλωμα, τα Λεοπαρντ και τα προβληματικά γερμανικά υποβρύχια, τις υποκλοπές, τη ζαρντινιέρα, το Χρήστο Ζαχόπουλο, το ηλιέλαιο, το Βατοπέδι, και όλους τους έγκλειστους σήμερα στη φυλακή διεφθαρμένους πολιτικούς μαζί με τους «παρατρεχάμενους» και τους «πέριξ αυτών»

·        Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ – ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

«Προ των πυλών», ωστόσο, Κώδικας δεοντολογίας… «δια χειρός Σαμαρά» για πρώην υπουργούς,  μέλη του υπουργικού συμβουλίου κ.α.

Στόχος: η δημιουργία δικλίδων ασφαλείας έναντι φαινομένων διαπλοκής.

Ανάμεσα στις επι μέρους «επισημάνσεις» που αφορούν στην ιδιωτική δραστηριότητα, τη σύγκρουση συμφερόντων, τις προηγούμενες αμειβόμενες δραστηριότητες και  η ακόλουθη (σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Καθημερινή»):

·        Δεκτά από Υπουργούς είναι δώρα μόνο μικρής αξίας, τα οποία και θα καταχωρούνται «σε κατάλογο που τηρείται στο Γραφείο Πρωθυπουργού»

Η ΑΠΟΡΙΑ

-        «Και γιατί τώρα;», διερωτώνται κάποιοι…

-        «Ναι, τώρα. Έστω και τώρα…», απαντούν κάποιοι άλλοι και προσθέτουν «κάλλιο αργά, παρά ποτέ»…

-        «Μήπως μιλάμε για κυνήγι μαγισσών» ή για «πιάσ’ τα’ αβγό και κούρευτο», ανταπαντούν αμφιβάλλοντας οι πρώτοι…

-        «Ο χρόνος και τα γεγονότα θα δείξουν», αντιτείνονται οι δεύτεροι κα επισημαίνουν με νόημα: «όποιος δεν αντέχει τη ζέστη να βγεί από την κουζίνα»!..

Σε κάθε, ωστόσο, περίπτωση, κάποιος έχει δίκιο, κάποιος όχι… Δεν έχουν δίκιο όλοι μαζί. Ούτε όλοι έχουν δίκιο από λίγο – κατά το «ολίγον έγκυος»!..

Εκ του αποτελέσματος, άλλωστε θα κριθούν οι πάντες.

Ο  ψ  ό  μ  ε  θ  α  …

H METΡΙΟΚΡΑΤΙΑ ΑΝΤΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ.....της Μαρίας Κοζάκου

Η Νέα Ελληνική Ραδιοφωνία Ιντερνετ και Τηλεόραση (πρώην ΕΡΤ, πρώην ΥΕΝΕΔ, πρώην ΕΙΡΤ, πρώην ΕΙΡ, πρώην ΑΕΡΕ, πρώην ΥΡΕ) είναι στα πρόθυρα να χάσει τη μάχη... για τη ζωή. 

Ξεφεύγοντας από τα ονόματα, (και άρα τους ανόητους φανατισμούς) με λίγα λόγια και απλά, η δημόσια ραδιοτηλεόραση της χώρας μας (που είναι μια ευρωπαϊκή χώρα για όποιον το έχει ξεχάσει), έχει κάνει ό,τι ήταν ανθρωπίνως, νομικώς, πολιτικώς και managerially δυνατό, να χάσει το στοίχημα δημιουργίας ενός υγιούς φορέα. Εννοείται ότι η βιαιότητα του τέλους της ΕΡΤ, χωρίς κανέναν απολύτως σχεδιασμό για την επόμενη μέρα, δεν θα μπορούσε να οδηγήσει πουθενά αλλού. Παρά τις περί του αντιθέτου ελπίδες. Ενα χρόνο μετά, συνεχίζουμε περί άλλων να τυρβάζουμε και ουδόλως να ασχολούμαστε με την ουσία του πράγματος που δεν είναι τίποτα άλλο από το εξής πολύ απλό: η δυσλειτουργία του δημόσιου φορέα ενημέρωσης και πολιτισμού είναι μια μορφή ασθένειας της λειτουργίας της δημοκρατίας στη γαλανόλευκη μπανανία μας. 

Αυτά ως πρόλογος...

Δεν θα πω πολλά στη φάση αυτή. Το σήριαλ της ΜΕΤΡΙΟΚΡΑΤΙΑΣ ΠΟΥ ΑΝΤΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ θα έχει πολλά επεισόδια. Αυτό το κείμενο είναι απλώς μια πρόγευση. 

Και συνεχίζω...

Η αυτοκρατορία των ΜΕΤΡΙΩΝ της ΕΡΤ (που καπέλωνε σπουδαίους, ικανούς αλλά σιωπηλούς επί πολλά χρόνια) έχει πολλά κεφάλια. Και είναι αυτά τα κεφάλια, που σε αγαστή συνεργασία με τις ανίκανες (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων), τοποθετημένες διοικήσεις οδήγησαν με μαθηματική ακρίβεια στο κλείσιμο της ΕΡΤ. Ενα από τα κεφάλια της το παίζει κυβέρνηση του βουνού και αντίσταση απειλώντας, καθιβρύζοντας, διαχειριζόμενη τα εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ ενός ταμείου που επί χρόνια τάιζαν οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ με τις εισφορές τους. Καραμπινάτες περιπτώσεις τεμπέληδων, που δεν θα είχαν πουθενά αλλού δουλειά. Ενα άλλο από τα κεφάλια της, που πριν ήθελε να βρίσκεται στη θέση του άλλου κεφαλιού (είπαμε πολλά κεφάλια!!) έκανε την επιλογή του (η οποία μοιάζει φαινομενικά με τη δική μου αλλά δεν είναι καθόλου ίδια, μόνο που θα προτιμούσα να μην το προσωποιήσω). Συνέχισε στο νέο φορέα. Στον οποίο νέο φορέα, από το μήνα Νοέμβριο και μετά, οπότε και άρχισαν να γίνονται υπέροχες συνταγές μαγειρικής με τις λίστες προσλήψεων, άρχισαν σιγά σιγά να συρρέουν οι στρατιές των μετρίων. Διαψεύδοντας μια πρώτη αισιοδοξία από τη λίστα του Αυγούστου που αποτελείτο από τους ικανότερους των συναδέλφων, κρίνοντας από το πεδίο που εγώ γνώριζα. Οι ίδιοι ακριβώς άνθρωποι, λοιπόν, που εμφορούνταν από τις ίδιες αναχρονιστικές ιδέες της φατρίας και της σέχτας μέσα στον επαγγελματικό χώρο. Ελεγα τότε, "δεν μπορεί θα έχουν βάλει μυαλό από τον αιφνίδιο θάνατο της ΕΡΤ, θα πάψει η λογική του φέουδου". Δυστυχώς, η ΜΕΤΡΙΟΚΡΑΤΙΑ ΑΝΤΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ. Και επειδή οι ενδιαφερόμενοι δεν θα καταλάβουν τι εννοούμε με τη λέξη ΜΕΤΡΙΟΚΡΑΤΙΑ, εξηγώ: είναι ο πολιτισμός της επικράτησης των μετρίων. Θα παραπέμψω ακόμα στην έβδομη και την όγδοη στρατηγική από τις συνολικά 10 Στρατηγικές Χειραγώγησης του Κοινού, από το Noam Chomsky:

7. Keep the public in ignorance and mediocrity

Making the public incapable of understanding the technologies and methods used to control and enslavement. “The quality of education given to the lower social classes must be the poor and mediocre as possible so that the gap of ignorance it plans among the lower classes and upper classes is and remains impossible to attain for the lower classes (See „ Silent Weapons for Quiet War ).”

8. To encourage the public to be complacent with mediocrity

Promote the public to believe that the fact is fashionable to be stupid, vulgar and uneducated…

Ελπίζω κάποιοι από αυτούς τους μετρίους με τα πλαστά πτυχία αγγλικών να μπορέσουν να μεταφράσουν το παραπάνω απόσπασμα. Δεν ανησυχώ όμως γιατί όλο και κάποιον θα πληρώσουν για να τους το μεταφράσει. 

Τον Τσόμσκι, δεν μπορεί, όλο και κάπου θα τον έχουν ακούσει. 

Και επειδή είναι βέβαιο ότι έχω ήδη πλατειάσει, καταλήγω: αυτό είναι το πρώτο κείμενο του σήριαλ Η ΜΕΤΡΙΟΚΡΑΤΙΑ ΑΝΤΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ. Θα έχει πολύ σασπένς. Μόνο που το επόμενο κείμενο θα έχει συγκεκριμένα παραδείγματα συμπεριφορών και αποφάσεων που τσιμεντώνουν εκ νέου τη νοσηρότητα και τον αναχρονισμό στο νέο δημόσιο φορέα ραδιοτηλεόρασης. Η σιωπή δεν μας οδήγησε πουθενά στην ΕΡΤ. Γιατί να συνεχίσουμε; Και αν υπάρχουν ευήκοα ώτα, μένει να αποδειχθεί. Η κεφαλή της σημερινής διοίκησης της ΝΕΡΙΤ δείχνει αποφασισμένη να εγκαθιδρύσει ένα στέρεο καταστατικό χάρτη αρχών. Αλλιώς πάλι χάσαμε! Και μερικές ήττες είναι πιο χρήσιμες από τις νίκες...

ΥΓ. Και πριν προλάβουν οι "απέναντι" να χρησιμοποιήσουν το παρόν κείμενο για τους "απέναντι", διευκρινίζω ότι μιλάω για το ίδιο ακριβώς πρόσωπο του τέρατος. Το οποίο, ακολουθώντας τη χατζιδακική ρήση, πάντα θα φοβάμαι γιατί δεν θα του μοιάσω.

Λιαντίνης - το τσακάλι και το λαγουδάκι

Ένα λευκό τσακάλι κυνηγά ένα λευκό λαγουδάκι. Στις απέραντες χιονισμένες στέπες του Καναδά. Το σαρκοβόρο είναι πεινασμένο και άγριο ως την άκρη των νυχιών κι ως την άκρη της τρίχας του. Το λαγουδάκι το αλαλιάζει τρελός ο φόβος του θανάτου. Τρέχει σα σφαίρα.

Το ένστικτο του ολέθρου, που πλακώνει, πολλαπλασιά­ζει τις δυνάμεις φυγής στο αθώο ζώο. Η οργή της πείνας, που δεν αντέχεται, πολλαπλασιάζει τις δυνάμεις καταδίω­ξης του αγριμιού. Πόλεμος φρικαλέος χωρίς όρια και χω­ρίς όρους ξετυλίγεται στο πεδίο της φύσης.

Παρακολουθούμε τη σκηνή στην οθόνη. Ένα μόλις πή­δημα χωρίζει το χορτοφάγο από το σαρκοβόρο. Τα δόντια του κακού ζουλαπιού λάμπουνε λευκοπυρωμένα καρφιά στην παγωνιά. Το δέρμα του τρυφερού λαγού το ταράζουν ριπές από έξαλλες φρικιάσεις. Νιώθει κιόλας στη ράχη του το αγκομαχητό του αγριμιού.

- Μη! φωνάζουμε έντρομοι. Όχι! Να σωθεί το αθώο άκακο ζώο. Να μην ιδούμε να το σπαράζουν τα ιδρωμένα δόντια. Να μην ιδούμε τη σάρκα του πώς ξεσκίζεται. Τα ποδαράκια του να τρέμουν τρομαλέα, και να τινάζουνται στον αέρα σφαδάζοντας. Το αχνιστό αίμα πώς θα βάφει το αλέκιαστο χιόνι.

Ορμόφυχα και αυθόρμητα, σα να μας κυνηγά τους ίδι­ους η τρομάρα, ψηφίζουμε σωτηρία για το λαγό και αστο­χιά για το τσακάλι. Φωνάζουμε, βόηθα, θεέ! Πάψε το κα­κό και το άδικο που συντελιέται τώρα στη φύση! Πάψε την οργή σου!

Ξαφνικά και ενώ το αγρίμι αγγίζει με το μουσούδι του την ουρά του λαγού, γίνεται το απρόσμενο. Η δύναμη όρασης του τσακαλιού μπερδεύεται με το χιόνι. Σε μια στροφή του λαγού το τσακάλι τραβάει ευθεία. Χάνει από­τομα το ρυθμό του. Αποσυντονίζεται το τέμπο της κίνη­σης. Η κάθετη ευθυβολία στο στόχο, που η φύση χωρίς οίκτο και χωρίς λύπηση αξιώνει για τη στιγμή, ταράζε­ται.

Αυτό ήταν. Ο λαγός κερδίζει απόσταση. Ξεμακραίνει. Όλο και ξεμακραίνει. Ένα, δύο, πέντε, δέκα μέτρα. Σε λί­γο έχει χαθεί από το οπτικό πεδίο βολής του τσακαλιού.

Το σαρκοβόρο σταματά. Κοιτάζει ατενώς. Τίποτα. Ο λευκός ορίζοντας μπροστά του έχει γίνει ένα αδιάφορο χάος. Άβυσσος ερημιάς και ολέθρου. Το απλανές βλέμμα του τσακαλιού, ξέτυχο ανάμεσα στην ηλιθιότητα και στην ανεξήγητη απορία, είναι ό,τι απόμεινε από τη σκηνή.

- Μπράβο! φωνάζουμε, και φτεροκοπάμε τα χέρια και τα πόδια μας. Λύνεται ο κακός μας βραχνάς. Η ανάσα μας ξαναγυρίζει. Ένα αίσθημα λύτρωσης χτυπά σαν το γέλιο τη διάθεσή μας. Δόξα στον κόσμο και στο θεό. Το λαγουδάκι εγλύτωσε.

Λάθος, τίμιε αναγνώστη. Το λαγουδάκι εγλύτωσε, αλλά το τσακάλι θα πεθάνει από την πείνα.

Αυτό δεν τό ’χαμέ σκεφθεί.

Η ιστορία μας χαρίζει δύο συμπεράσματα. Το ένα είναι συμπέρασμα περί της μεθόδου. Ότι η σκέψη μας είναι μο­νόδρομος. Όλοι πονάμε το λαγουδάκι. Γιατί είναι το υπο­ψήφιο αναίτιο θύμα. Το αδύναμο πλάσμα της φύσης. Κα­νείς δεν συμπονά το τσακάλι. Το αιμοδιψές και το αιμοβόρο. Γιατί κανείς δε σκέφτεται ότι και κείνο είναι το υποψήφιο αναίτιο θύμα, στην περίπτωση που θα του ξεφύγει ο λαγός. Όπως και έγινε, δηλαδή.

Εμάθαμε να σκεφτόμαστε με οδηγό το ακρατές μας συ­ναίσθημα. Ανάλατα και πλαδαρά. Ευνουχισμένα, γελοία, και μονόφθαλμα. Και παροπλίσαμε τη λογική και τη γνώση.

Το άλλο είναι συμπέρασμα περί της ουσίας.

Μπροστά στα μάτια μας ξετυλίχτηκε ένα επεισόδιο της φύσης με δύο όρους ισοσθενείς και αντίρροπους. Και ως προς την αγριότητα ακραίους.

Εδώ είναι για να ζήσει το ένα από τα δύο. Ή το τσακάλι ή ο λαγός. Ή ο λαγός ή το τσακάλι. Ούτε και τα δύο γίνε­ται να ζήσουν, ούτε και τα δύο γίνεται να πεθάνουν. Αλλά ή το ένα ή το άλλο. Τρίτον δε δίδεται. Tertiumnondatur.

Ωστόσο, αν φύγουμε από τη λογική του είτε... είτε, και πάμε στη λογική του τόσο... όσο, ο συλλογισμός μας θα ξετυλιχθεί εντελώς διαφορετικά. Από αντιθετικός γίνεται συμπληρωματικός.

Θέλω να ειπώ: για να ζήσει το τσακάλι, πρέπει να πεθάνει ο λαγός· και αντίστροφα, για να ζήσει ο λαγός πρέ­πει να πεθάνει το τσακάλι.

Με άλλα λόγια, η ζωή στο προκείμενο είναι συνάρτηση του θανάτου, και ο θάνατος είναι συνάρτηση της ζωής. Ζει το τσακάλι; αυτό σημαίνει ότι χρεωστά τη ζωή του στο θάνατο του λαγού. Ζει ο λαγός; αυτό σημαίνει ότι χρεωστά τη ζωή του στο θάνατο του τσακαλιού. Το ένα ζει χάρη στο θάνατο. Το άλλο πεθαίνει χάρη στη ζωή.

Το εξαγόμενο είναι πως η βάση σε κάθε μορφή ζωής είναι ο θάνατος. Ο θάνατος είναι το θεμέλιο και η αιτία και η σωτηρία της ζωής. Χωρίς θάνατο δεν υπάρχει ζωή. Ζωή και θάνατος είναι τα δύο μισά που δίνουν εκείνο το απλό και απόλυτο φαινόμενο, που το ονομάζουμε φύση, φύεσθαι, γέννηση, natura.

Ο βαθύτερος, δηλαδή, νόμος της φύσης δεν είναι ή το ένα ή το άλλο ανεξάρτητα από το ένα ή το άλλο. Αλλά εί­ναι ή το ένα ή το άλλο μέσα από το ένα ή το άλλο. Είναι η ζωή του λαγού μέσα από το θάνατο του τσακαλιού, ή η ζωή του τσακαλιού μέσα από το θάνατο του λαγού. Δε δί­νεται, δηλαδή, ούτε το πρώτο ούτε το δεύτερο, αλλά μόνο το τρίτο δίνεται, που προκύπτει σαν απροσδιοριστία του πρώτου και του δεύτερου. Μόνον tertiumdatur.

Αυτή η κυρίαρχη τάξη μέσα στη φύση καταργεί τον ένα από τους τέσσερες νόμους της κλασικής λογικής. Κα­ταργεί το νόμο του τρίτου ή μέσου αποκλείσεως. Prin- cipium exclusi tertii sive medii.

Και νά ’τανε μόνο αυτό! Γιατί όχι μόνο καταργεί το νόμο του τρίτου ή μέσου αποκλείσεως, αλλά αντίστροφα ιδρύει και επιβάλλει τον αντίθετό του σαν τον κυρίαρχο νόμο της λογικής απάνου στον οποίο στηρίζεται και ο πρώτος νόμος της ταυτότητας (Α είναι Α), και ο δεύτερος νόμος της αντίφασης (Α δεν είναι όχι Α).

Ο νέος νόμος της μή αποκλείσεως του μέσου ή του τρί­του, Principium non exclusi tertii sive medii, μετά το 1927 που ο Χάιζενμπεργκ διατύπωσε την αρχή της Απροσδιορι­στίας (Unscharferelation) γίνεται ο υπερνόμος και της λογι­κής του ανθρώπου και της φύσης του κόσμου.

 ~ Δημήτρης Λιαντίνης - Γκέμα

Αντικλείδι , http://antikleidi.com