CRIME SWING INVESTIGATION

Καλαμιώτου 11 – τηλ. 2103234095

www.faust.gr – info@faust.gr

fb: FAUST Bar-Theatre-Arts

Τετάρτη 8 Ιανουαρίου

CRIME SWING INVESTIGATION

Η ιδέα των Crime Swing Investigation ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2009 και κατάφερε να δέσει στην τελική της μορφή μόλις τον Ιανουάριο του 2012. Τα μέλη της συμμορίας  είναι η Χριστίνα Άρτεμις Παππά στα φωνητικά, ο Θωμάς Μητρούσης στην κιθάρα, ο Γιώργος Γαλόπουλος στο κόντρα μπάσο και ο Θοδωρής Χριστοδούλου πίσω από τα τύμπανα, και η συμμορία σουινγκάρει επικίνδυνα και δουλέυει το γκάζι και το φρένο με απίστευτη μαεστρία!!!!

Βασίζονται με εκπληκτικό τρόπο σε τραγούδια περασμένα που επανέρχονται σήμερα πιό επίκαιρα από ποτέ! Ακριβώς έναν αιώνα πριν ξεκινούσε το ρεύμα της Jazz και πλέον εξαπλώνεται ανά τον κόσμο μανιωδώς σαν ιός. Όχι μόνο η Jazz, αλλά, και η ατμόσφαιρα που την περιβάλλει, ο χορός, η αισθητική ακόμα και το ηθικό κομμάτι της εποχής που περιελάμβανε μια αθωότητα παιδική. Μια ελευθερία! Η jazz, είναι ελευθερία και τώρα περισσότερο από ποτέ υπάρχει ανάγκη για την ελευθερία αυτή!!!

Σε μια εγκληματική εποχή τα πιο διαβόητα εγκλήματα είναι εγκλήματα πάθους και το πάθος για τη μουσική είναι ο λόγος που οι Crime Swing Investigation βγαίνουν στη παρανομία...με δικά τους κομμάτια αλλά και μαζί με την Ella την Εdith το Django το Σπάρτακο το Χιώτη και άλλους πολλούς, είναι εδώ για να πάρουν εκδίκηση για τα τραγούδια του χτες, μέσα απ τα οποία είναι πλέον ξεκάθαρο, ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται !!!!

Οι πόρτες ανοίγουν στις 20:00

Ώρα έναρξης: 22.30

Είσοδος: 5 € (Εισιτήριο θεάματος, δεν περιλαμβάνει ποτό)

Σε τραπέζι: 8 € (Εισιτήριο θεάματος, δεν περιλαμβάνει ποτό)

Πληροφορίες – Κρατήσεις:

Στο FAUST (τηλ. 2103234095 –email: info@faust.gr) 

Η ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΤΑΓΚΟΥΛΗ ΣΤΟ FAUST

Καλαμιώτου 11 – τηλ. 2103234095

www.faust.gr – info@faust.gr

fb: FAUST Bar-Theatre-Arts

Πέμπτη 9 Ιανουαρίου

Η Βικτωρία Ταγκούλη μαζί με τον συνθέτη Χρίστο Θεοδώρου και το γυναικείο κουαρτέτο εγχόρδων Piu Mosso Quartet παρουσιάζουν το live "Tετράδιο", με αφορμή τον ολοκαίνουριο ομότιτλο δίσκο τους σε στίχους του Μιχάλη Γελασάκη.

Η δυναμικά λυρική φωνή της Βικτωρίας Ταγκούλη εκτός από τα καινούρια τραγούδια, συναντά μεταξύ άλλων τραγούδια όπως το "Τhis is my life" της Shirley Bassey, "La vie en Rose" της Edith Piaf, "The one you love" του Rufus Wainright, "Think"Aretha Franklin. Tην σκηνοθετική επιμέλεια έχει ο Γιώργος Σαχίνης και την επιμέλεια του προγράμματος ο ραδιοφωνικός παραγωγός του Μελωδία, Δημήτρης Βραχνός."

Πέμπτη 9 Ιανουαρίου

Οι πόρτες ανοίγουν στις 20:00

Ώρα έναρξης: 22.30

Είσοδος: 5 € (Εισιτήριο θεάματος, δεν περιλαμβάνει ποτό)

Σε τραπέζι: 8 € (Εισιτήριο θεάματος, δεν περιλαμβάνει ποτό)

Πληροφορίες – Κρατήσεις:

Στο FAUST (τηλ. 2103234095 –email: info@faust.gr) 

10 τεχνολογίες που θα σημαδέψουν το 2014

Οι εξελίξεις στον τομέα της τεχνολογίας μέσα στο 2013 ήταν αναμφίβολα μεγάλες. Οι ειδήμονες θεωρούν ότι ο κλάδος θα σημειώσει ραγδαία ανάπτυξη και το 2014.

- - - - -

'Έξυπνες' τηλεοράσεις

Όλο και περισσότεροι καταναλωτές θα ξεκινήσουν να αγοράζουν Smart TV. Οι πωλήσεις του προϊόντος το 2013 ήταν 84 εκ συσκευές, ενώ το 2014 αναμένεται να ξεπεράσουν τα 123 εκ.

διαβάστε εδώ...

Ο «Μένγκελε» του Θανάση Τριαρίδη στο θέατρο Faoust από τον Ιανουάριο του 2014

με τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο και την Μυρτώ Αλικάκη

σε σκηνοθεσία του Κώστα Φιλίππογλου

Το υπαρξιακό θρίλερ «Μένγκελε» του Θανάση Τριαρίδη θα είναι το σημείο θεατρικής συνάντησης του Λάζαρου Γεωργακόπουλου και της Μυρτώς Αλικάκη, αλλά και του σκηνοθέτη Κώστα Φιλίππογλου για τον επόμενο χειμώνα, στην Αθήνα. Η παράσταση θα είναι συμπαραγωγή του θεάτρου FAUST και η πρεμιέρα θα δοθεί τον Ιανουάριο του 2014.

Θα είναι η πρώτη φορά που ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος θα πρωταγωνιστήσει σε έργο του Θανάση Τριαρίδη – και μάλιστα στο ρόλο του Γιόζεφ Μέγκελε, ένα πρόσωπο που, για ολόκληρο τον δυτικό πολιτισμό, συμβολοποιεί το κακό με τον πιο ακραίο τρόπο. Αντιθέτως, θα είναι η δεύτερη συμμετοχή σε έργο του Θεσσαλονικιού συγγραφέα για την Μυρτώ Αλικάκη (πέρσι συμπρωταγωνίστησε στο «La ultima noche ή οι καρχαρίες» μαζί με τον Λεωνίδα Κακούρη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Γιαμλόγλου) αλλά και για τον Κώστα Φιλίππογλου (που την σεζόν 2012-2013, μαζί με την Πέμη Ζούνη, συν-σκηνοθέτησε και συμπρωταγωνίστησε στο «Historia de un amor ή τα μυρμήγκια».)

Υπόθεση του έργου: Δύο άγνωστοι αναμεταξύ τους άνθρωποι της σημερινής εποχής: ένας άντρας (διοικητικός υπάλληλος κάποιας δημοσίας υπηρεσίας) και μία γυναίκα (υποψήφια διδάκτορας Ιστορίας) στο κουπέ ενός ηλεκτροκίνητου τρένου, σε ένα νυχτερινό δρομολόγιο· μία τυπική συζήτηση γνωριμίας. Όλα ξεκινούν με μία ξαφνική διακοπή ρεύματος, οπότε οι δύο πρωταγωνιστές για να ξεπεράσουν την αμηχανία τους θα παίξουν το παιδικό παιχνίδι των ρόλων (όπου ο καθένας από τους δύο αναλαμβάνει να υποδυθεί μία πολύ συγκεκριμένη ιστορική ή φανταστική προσωπικότητα): ο άντρας θα παραστήσει τον "Γιόζεφ Μένγκελε", τον διαβόητο «Άγγελο του Θανάτου» του Άουσβιτς, και η γυναίκα την "Εσθήρ", την εγγονή μίας Εβραίας επιζήσασας, θύματος των φρικτών πειραμάτων του μυστηριώδους γιατρού. Γρήγορα όμως το παιχνίδι θα αλλάξει τροπή για τους δυο εγκλωβισμένους στο κουπέ του τρένου: μήπως στα αλήθεια είναι αυτό που δήθεν υποδύονται; Και πού μπορούν να φτάσουν "παίζοντας" ένα τέτοιο παιχνίδι με την ηθική, με την ανθρώπινη κατάσταση, με όλη την προηγούμενη Ιστορία;

Ο «Μένγκελε» είναι ένα έργο που επιχειρεί να αναμετρηθεί με την πιο ακατανόητη κτηνωδία στην ιστορία της Δύσης: το Εργαστήρι Πειραμάτων του Γιόζεφ Μένγκελε στο Άουσβιτς-Μπιρκενάου. Μια ακραία ηθική παραβολή (ή και μια μετα-πολιτική δυστοπία), ένα θρίλερ επιστημονικής φαντασίας και μια ερωτική τραγωδία συμπλέκονται πέρα από τα όρια της ηθικής, στο αόρατο μεταίχμιο όπου η πιο έξαλλη αγάπη συναντιέται με το απόλυτο κακό.

***

Το έργο «Μένγκελε» βρίσκεται δημοσιευμένο στο Διαδίκτυο, εδώ: http://www.triaridis.gr/mengele/ ενώ το φθινόπωρο θα εκδοθεί σε βιβλίο από τις εκδόσεις Δήγμα-Ευρασία. Επίσης, μέσα στο 2014, επίκειται και η έκδοσή του στα γερμανικά.

***

Για τον συγγραφέα:

Ο Θανάσης Τριαρίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1970. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ και έχει εργαστεί ως κειμενογράφος, επιφυλλιδογράφος, αρθρογράφος, δικηγόρος, επιμελητής εκδόσεων, σεναριογράφος ντοκιμαντέρ κ.ά. Έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με διάφορες εκφάνσεις του δυτικού πολιτισμού: την κλασική και μετακλασική επική αφήγηση, την τραγωδία, τις ιδεολογία της Αναγέννησης, τη δυτική ζωγραφική μέχρι τον 20ό αιώνα, την ενοποιητική αφήγηση της Δύσης, την πορνογραφία καθώς και με άλλα θέματα λογοτεχνίας και αισθητικής. Υπήρξε συνεκδότης του περιοδικού Τα Ποταμόπλοια (1990-1992) και σύμβουλος έκδοσης του περιοδικού Mauve (2003-2006), ενώ από το 2007 οργανώνει σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη κύκλους σεμιναρίων με θέματα δυτικού πολιτισμού.

Το 2008 έφτιαξε τις εκτός εμπορίου εκδόσεις γκάβλα και το 2009 τις εκδόσεις δήγμα.
Στα χρόνια 1996-2001 υπήρξε ακτιβιστής του Δικτύου DROM για τα κοινωνικά δικαιώματα των Τσιγγάνων, ενώ από το 1996 συμμετείχε ενεργά στη δημιουργία του Δικτύου Εθελοντών Δοτών Αιμοπεταλίων Θεσσαλονίκης. Κείμενά του δημοσιεύτηκαν σε πολλές εφημερίδες, περιοδικά και δικτυακούς τόπους. Το καλοκαίρι του 2005 διέκοψε τη 18μηνη συνεργασία του με την εφημερίδα Μακεδονία της Κυριακής όταν η τελευταία αρνήθηκε να δημοσιεύσει το κείμενό του που αφορούσε την κομμένη μακεδονική γλώσσα και την αναγκαιότητα διδασκαλίας της στα σχολεία. Στα χρόνια 2005-2008 δημιούργησε και συντόνισε τη σειρά Αντιρρήσεις στις εκδόσεις «τυπωθήτω», όπου εκδόθηκαν συνολικά έξι βιβλία . Από το καλοκαίρι του 2009 είναι αρνητής εφεδρικής στράτευσης και αντιρρησίας συνείδησης. Τον Δεκέμβριο του 2010 υπέγραψε μαζί με άλλους γονιούς αίτηση προς τον Συνήγορο του Πολίτη για απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων από τις σχολικές αίθουσες, κατάργηση της σχολικής ομαδικής προσευχής και σχολικού εκκλησιασμού. Έχει γράψει πολλά κείμενα ενάντια στα έθνη, τις θρησκείες, τους ολοκληρωτισμούς, τους κοσμοδιορθωτισμούς και τον ανθρωποδιορθωτισμό, το ρατσισμό και κάθε μορφή ατομικής και συλλογικής βίας.

Από το 2000 έχει εκδώσει σε διάφορες μορφές 35 βιβλία με αφηγήσεις και δοκίμια – με πρώτο από αυτά το μυθιστόρημα Ο άνεμος σφυρίζει στην Κουπέλα. Το 2004 έφτιαξε την ιστοσελίδα www.triaridis.gr και έκτοτε συγκεντρώνει εκεί, στο σύνολό τους, όλα του τα εκδομένα βιβλία του και όλα τα δημοσιευμένα κείμενά του (μέχρι στιγμής περισσότερα από 30). Το μυθιστόρημά του τα μελένια λεμόνια * η διαθήκη των γκαβλωμένων ανθρώπων κυκλοφόρησε πρώτα στο Διαδίκτυο το 2005 και στη συνέχεια εκδόθηκε σε βιβλίο το 2007 – πρακτική που ακολούθησε και για όλα τα υπόλοιπα βιβλία του. Επίκειται η ηλεκτρονική έκδοση της ακολουθίας 12 βιβλίων με τίτλο Τα ανθισμένα συρματοπλέγματα της καρδιάς μας – πρόκειται για 12 δοκίμια για την εικονοποιία της Δύσης από τον Τζιότο ώς τον Βαν Γκογκ. Όλα τα γραπτά του είναι ελεύθερα από κάθε «πνευματικό δικαίωμα» και μπορούν να αναπαραχτούν εν όλω ή εν μέρει δίχως την οποιαδήποτε άδεια. Αφηγήματα και κείμενά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά.

Έχει από το 2010 έχει δημοσιεύσει εννιά θεατρικά έργα από τα οποία την χρονιά 2012-2013 ανέβηκαν στην Αθήνα το Historia de un amor ή τα μυρμήγκια και το La ultima noche ή οι καρχαρίες.

Για τον σκηνοθέτη:

Ο Κώστας Φιλίππογλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1965. Ηθοποιός, σκηνοθέτης του θεάτρου και καθηγητής υποκριτικής, ξεκίνησε τις θεατρικές του σπουδές στην Αθήνα και συνέχισε την εκπαίδευσή του με ηθοποιούς-δασκάλους τον Πήτερ Μπρουκ, την Αριάν Μνουσκίν και την Théâtre de Complicité.

Από το 1985 εργάζεται στην Ελλάδα ως ηθοποιός έχοντας συμμετάσχει σε αρκετές παραγωγές. Έχει δουλέψει στο θέατρο Τεχνοχώρος, με την ομάδα Θέαμα του Γιάννη Κακλέα, στο θέατρο Αμόρε με το Θέατρο του Νότου, στο θέατρο Πόρτα, για το φεστιβάλ Αθηνών και σε πολλά άλλα. Από το 1999 δουλεύει κυρίως στο εξωτερικό ξεκινώντας τη συνεργασία του με τη θεατρική ομάδα Complicité και παίρνει μέρος στις παραστάσεις και τα εργαστήρια που δίνει η ομάδα στην Αγγλία, την Ευρώπη και τις Η.Π.Α.

Παράλληλα με τη δουλειά του στο θέατρο ως ηθοποιός και σκηνοθέτης, από το 1997 εργάζεται και ως δάσκαλος θεάτρου. Με αυτήν την ιδιότητα στην Ελλάδα έχει διδάξει: ως επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών, στη δραματική σχολή «Αρχή» της Ν. Καρά, στα σεμινάρια του Υπουργείου Παιδείας εκπαιδεύοντας εμψυχωτές για το θέατρο στα σχολεία, καθώς και σε πάρα πολλά οργανωμένα εργαστήρια με συμμετέχοντες ηθοποιούς ή σπουδαστές.

Στο εξωτερικό έχει διδάξει θέατρο στο Λονδίνο (σε σχολεία, δραματικές σχολές και στα εργαστήρια που διοργανώνει η Complicité), στο Ισραήλ (στο ΜΑΤΑΝ, ειδική Σχολή Καλών Τεχνών), στη Νέα Υόρκη (ως καλεσμένος καθηγητής στο Lee Strasberg Institute, στο Actor's Studio και στο Actor's Center, καθώς και στο ανοιχτό εργαστήρι που διοργάνωσε η Complicité την άνοιξη του 2001). Από το 2010 έχει ιδρύσει στην Αθήνα, μαζί με τη συνεργάτιδά του Φρόσω Κορρού, το δικό του στούντιο υποκριτικής, όπου διδάσκονται οι τεχνικές του σωματικού δημιουργικού θεάτρου σε ηθοποιούς και σπουδαστές με προϋπάρχουσα θεατρική εμπειρία.

Επίσης έχει παίξει σε τρεις κινηματογραφικές ταινίες μικρού μήκους (Ο τελευταίος φακίρης, Αριστερά-δεξιά, Η κατάληψη) και σε δυο μεγάλου μήκους (Χρυσόσκονη, Επικίνδυνες μαγειρικές), καθώς και στην αμερικάνικη ταινία Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι (όπου παράλληλα επιμελήθηκε την κίνηση στις σκηνές του πλήθους).

Θεατρικεσ παραστασεισ: Στο πλαίσιο της συνεργασίας του με την Complicité έχει παίξει από το 1999 μέχρι το 2003 στο έργο Μnemonic που παρουσιάστηκε στο National Theatre του Λονδίνου και σε θέατρα της Αγγλίας, της Ευρώπης και της Νέας Υόρκης. Από το 2004 έως το 2006 έπαιζε στο έργο Measure for measure του Σαίξπηρ για το National Theatre του Λονδίνου καθώς και σε θέατρα της Ευρώπης και της Ινδίας. Έχει επίσης συμμετάσχει σε ερευνητικά workshops της ομάδας για άλλες της παραγωγές.

Το 2005 έπαιξε στην παράσταση Beauty and the Beast, σε σκηνοθεσία John Wright, στον καθεδρικό ναό του Κόβεντρι. Τη σεζόν 2007-2008 έπαιζε στην Ελβετία και στη Γαλλία (Théâtre de la Ville του Παρισιού) την παράσταση Fish love βασισμένη σε κείμενα του Τσέχωφ. Τη σεζόν 2008-2009 (αλλά και την άνοιξη του 2011) έπαιξε στο Παρίσι (και σε περιοδεία σε Γαλλία, Βέλγιο, Ελβετία) το Χειμωνιάτικο παραμύθι του Σαίξπηρ (ερμηνεύοντας τον Λεόντιο, τον πρωταγωνιστικό ρόλο του έργου).

Το 2011 και το 2012 έπαιξε στην Ελλάδα και στην Κύπρο στα έργα Πολιτική ανυπακοή και Ορέστης–Ηλέκτρα 0-1, σε δική του σύλληψη και σκηνοθεσία. Το φθινόπωρο του 2012 έπαιξε στο Παρίσι στο Théâtre des Bouffes du Nord στη συλλογική δημιουργία Η έκτη ήπειρος με δραματουργό τον Ντανιέλ Πενάκ, σκηνοθεσία της Λίλο Μπάουρ και παραγωγό τον Πήτερ Μπρουκ. Το 2013 έπαιξε στο έργο του Θανάση Τριαρίδη, Historia de un amor ή τα μυρμήγκια και στην 24ώρη παράσταση του Γιάννη Κακλέα βασισμένη πάνω στο έργο Μερσιέ και Καμιέ του Σάμιουελ Μπέκετ.

Θεατρικεσ σκηνοθεσιεσ: Το  2003 σκηνοθέτησε για το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας την Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων του Λιούις Κάρολ σε δική του διασκευή και το 2006 τον Οδυσσεβάχ της Ξένιας Καλογεροπούλου για το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης. Το 2011-2012 συνέλαβε και σκηνοθέτησε τις παραστάσεις Πολιτική ανυπακοή και Ορέστης – Ηλέκτρα 0-1 που παίχτηκαν σε Αθήνα και Λευκωσία.

Τη σεζόν 2012-2013 σκηνοθέτησε το έργο του Egon Wolf Χάρτινα λουλούδια (Θέατρο Ιλίσια) και το έργο του Θανάση Τριαρίδη, Historia de un amor ή τα μυρμήγκια, με συν-σκηνοθέτη και συμπρωταγωνίστρια την Πέμη Ζούνη (Θέατρο Olvio).

Λάζαρος Γεωργακόπουλος

Μυρτώ Αλικάκη

Κώστας Φιλίππογλου

Θανάσης Τριαρίδης

Η μέθοδος του «άρα» (Οδυσσέας Ελύτης)

Μπαίνοντας ο εικοστός αιώνας στο τελευταίο του τέταρτο, αισθάνομαι άστεγος και περιττός. Όλα είναι κατειλημμένα – ως και τ’ άστρα. Οι άνθρωποι έχουν απαλλαγεί από κάθε παιδεία, όπως στην εποχή του Τσέγκις Χαν, και δεν ερωτεύονται ούτε κατ’ ιδέαν. Πρωθυπουργοί συναλλάσσονται με προσωπιδοφόρους, ποικίλες ομάδες καταλαμβάνουν αεροπλάνα και συλλαμβάνουν ομήρους, ενώ οι κολεγιόπαιδες λύνουν εκπληκτικές εξισώσεις με ευκολία που είναι ν’ απορείς: συν, πλην, δια, επί – άρα. Το μυστικό στη ζωή αυτή, φαίνεται, δεν είναι αν είσαι δούλος ή όχι. Καθόλου. Είναι να οδηγείσαι με συνέπεια σε κάποιο «άρα» και να έχεις έτοιμη την απάντηση. Πολύ ωραία. Μπροστά όμως σε μια φράση ποιητική, για ποιο λόγο αυτό το «άρα» στομώνει;

ΔΕΝ ΜΕ ΞΕΡΕΤΕ ΒΕΒΑΙΑ...ΣΤΑ 53 ΕΒΓΑΛΑ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑΡΑΚΙ

του Νίκου Κυριακίδη... 

Ένας άγνωστος μου φίλος που με τίμησε με τη κριτική του, έγραψε για το βιβλιαράκι μου πως ‘’οι αναμνήσεις μου’’που το συνθέτουν, είναι μιας άλλης εποχής που ευτυχώς οι νεότεροι δεν θα ζήσουν.

Χαίρομαι που άσχετα με τα σκαριφήματά μου με μηδενική επίδραση στη θάλασσα της ποίησης και την αποτίμησή τους, όλα όσα νόμιζα ‘’σημερινά’’, δεν είναι παρά οι τραυματικές προβολές του ‘’χθες μου’’, στο σήμερα. Χαίρομαι που το 1970 που ήμουν στα δέκα μου και θυμάμαι πιο ανοιχτά, δεν  θυμίζει καθόλου τις όμορφες μέρες που βιώνουμε για ενεστώτα.

Θυμάμαι μια χούντα-έτσι τη λέγαν-και ένα χαφιέ της γειτονιάς που έκανε τον χασάπη, να φέρνει βράδυ σπίτι στα κρυφά και κυρίως πολύ ακριβά,  το καλό ντόπιο (άλογο ) για... το παιδί.

Βλέπω στα σούπερ μάρκετ, αρκετά: τα ευαίσθητα κοινωνικά τους ληγμένα να πηγαίνουν σε άγνωστο προορισμό αλληλεγγύης, με διαφημιστική προώθηση και καμπάνιες ‘’εθελοντισμού’’, ν’ αφήσουμε όλοι κάνα ψώνιο -κάνα ευρώ να θρέψουμε κάποιους που θα βγούν από κλήρωση. Ακόμη βλέπω και κάποιους γέρους να μαζεύουν απ’τη πίσω πόρτα φαγητά ,‘’σπάταλα πεταγμένα’’ όπως και κάτω απ’ το δρόμο, φρέσκα φρούτα και λαχανικά στο τέλος της λαικής. Είναι όλοι καλοντυμένοι, κάποιοι γεράκοι και με γραβάτα ...γιατί κάποιοι πιο ξεθαρεμένοι, ίσως και πιο πεινασμένοι,  ψάχνουν λιγότερο καλοντυμένοι μαζί με τους Πακιστανούς ,κατευθείαν στα σκουπίδια-στους κάδους. Απλά αυτοί, δεν έχουν τα στραβωμένα σίδερα για το γάντζωμα των μεταλλικών πραγμάτων.

Τι σου είναι το μυαλό, τι σου είναι οι έμμονες ιδέες……

Θυμάμαι τους δοσατζήδες,οι θαυματοποιοί των πιτσιρικάδων. Τα φέρναν όλα σε κάθε γειτονιά, κάποια που είχαν σ΄ενα μικρό πάντα μαγαζί ( πολυέλαιους, έπιπλα, μικρές ηλεκτρικές συσκευές) και δέχονταν παραγγελίες και για μεγάλα πράγματα: Τηλεοράσεις που είχαν ελάχιστοι και μαζευόταν το σόι και οι γνωστοί να δουν κυρίως τα κυνήγια του θησαυρού στην Αθήνα. Ακόμη και ...αυτοκίνητα, έφερνε! Εμείς το δεύτερο δεν το μπορέσαμε, μπόρεσε όμως κάποιος θείος με καλλίτερη δουλειά.

Κράταγε το τεφτέρι του με τα γραμμάτια, ερχόταν κάθε μήνα και υπήρχε στο σπίτι ένας πανικός να πληρωθεί αυτός πρώτος, μέχρι που όλοι τον λέγαν με το επίθετό του. Το εργαλείο του, δεν ήταν το μαγαζί, ήταν το αυτοκίνητο. Γύριζε σαν τη σβούρα, μοίραζε, έπαιρνε λεφτά..πάντα έλεγε : ‘’Χάρηκα και για ό,τ άλλο χρειαστείτε, πάντα στη διάθεσή σας...’’

Τώρα κοιτάω τις τράπεζες, τα ειδοποιητήρια, που λογαριασμούς, τους φόρους ( κυρίως ακινήτων, αυτό το φεγγάρι...τι θυμάμαι!όχι βιωματικά...οι νικητές του εμφύλιου πέρασαν/επέβαλαν μαζικά την ιδιοκατοίκηση στους φτωχούς, για το χτίσιμο της συνείδησης του νοικοκύρη) κοιτάω την αποπληρωμή αυτών που δεν μπορούσαμε, αλλά ‘’κακομαθημένα’’ κάναμε...αλλά και ‘’τότε’’ δεν μπορούσαμε, νομίζω. Κι εδώ αυτά πρώτα..πριν απ΄το γιατρό, τα ψώνια, τους καφέδες και κάνα σινεμά...γενικά όλα τα ‘’ελαστικά έξοδα’’.

Τι σου είναι το μυαλό, τι σου είναι οι έμμονες ιδέες……

Θυμάμαι τη γενικευμένη απάθεια, τις αληθινά τεράστιες συγκεντρώσεις της χούντας, τίποτε από μαζικό αντιδικτατορικό αγώνα ιδίως πριν το ‘73..κάποιοι γνωστοί αριστεροί,  αλλά αυτοί πιάνονταν και χωρίς χούντα μου φαίνεται. Για τα λοιπά.., καλά, κάνα αστείο, κάνα τραγουδάκι, καμιά αμφίσημη δήλωση και νάτην η.... ‘’αντιδικτατορική ‘’ζαβολιά. Ψέμμα, φόβος, ‘’η ζωή αρχίζει στα πενήντα, έρχονται όμορφες τουρίστριες’’, αίσθηση αιωνιότητας όχι απλά ακινησία...

Βλέπω κυρίως, μια αριστερά απόντων που προσέχει για να έχει. Τους έχουμε ταράξει στη νομιμότητα και τη θετική λύση ανεξάρτητα περιτυλίγματος. Επίσης συνεχίζουμε τη συνεπή στάση του καρπαζοεισπράχτορα, στο τέλος οι καλοί θα νικήσουν! Ειδικά τώρα που όλοι οι γεωπόνοι συμφωνούν, πως το φρούτο σαπίζει μόνο του

Τους βλέπουμε να παίζουν με τα γκάλοπ, άλλοι πάλι, σαν βλέπουν καμιά χιλιάδα που μαζεύτηκε να έχουν ονείρωξη για λαικά ποτάμια....τι περίεργο ; Οι μοναδικοί που μάλλον ‘’κινούνται’’ που δένονται με το σημερινό χάος. είναι κάποιοι τριτοκλασάτοι μεροκαματιάρηδες λούμπεν ( της ασφάλειας λέγαμε τότε) ναζίδες-ναι, κάτι φονιάδες Γκοτζαμάνηδες του 21^ου  , που λένε –έμπραχτα κυρίως-‘’...οι εκλογές, η δημοκρατία τους , μας φέρνουν αναγούλα’’, κι ας το λένε απατεωνίστικα κι ας είναι τσιράκια αυτής της... ‘’δημοκρατίας’’τους.

Τι σου είναι το μυαλό, τι σου είναι οι έμμονες ιδέες……

Τελικά είμαι εντελώς διπολικός :

Σιχαίνομαι ό,τι πάντα ήθελα να με προσδιορίζει

Χαίρομαι όμως, που πέρα από αναμνήσεις και νοσταλγίες, θα πεθάνω πιο θυμωμένος και λιγότερο φοβισμένος από ποτέ.

Πολιτικός…. «Πολιτισμός-παιδεία & εμπαιγμός»

Η Κομπορρημοσύνη, η ιλαροτραγωδία και …. Η ΓΥΜΝΙΑ ενός Πολιτικού άνδρα.

Υπογράφει ο Γιώργος Καραχάλιος

Δημοσιογράφος-Φιλόλογος

«Προς γαρ το τελευταίο εκβάν, έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται», υποστήριζαν οι πρόγονοί μας και η διαχρονικότητα της θυμοσοφίας τους επαληθεύεται για άλλη μια φορά στα καμώματα και τα τερτίπια του Μιχάλη Λιάπη, ενός «φτωχού συνταξιούχου» , πρώην υπουργού Μεταφορών και Πολιτισμού!...

Καμώματα και τερτίπια που μένουν ανεξίτηλα στη μνήμη της κοινής γνώμης…

● Αξέχαστη θα μείνει η κομπορρημοσύνη του όταν πριν από χρόνια – ως υπουργός Μεταφορών – διαφήμιζε το νέο ΚΟΚ που ο ίδιος με το επιτελείο του είχε συντάξει και στις διατάξεις του οποίου έπεσε ο ίδιος θύμα.

● Αξέχαστο επίσης θα μείνει το περιβόητο και πολυσυζητημένο χλιδάτο ταξίδι του στη Γερμανία για να παρακολουθήσει τον ποδοσφαιρικό αγώνα της εθνικής ομάδας, με τη χορήγηση της «αμαρτωλής» Siemens .

● Αξέχαστο άλλωστε θα μείνει και το ταξίδι του για «χαλάρωση» στη Βιέννη, με τις «οικονομικές ευλογίες» του τότε πανίσχυρου κ. Χριστοφοράκου.

● Αξέχαστη παράλληλα και η αγάπη του για τα πάρτι και την αδυναμία του στο ασθενές φύλο που έσπευδε σε κάθε περίπτωση να την «εκδηλώσει» και ιδιαίτερα στα …αθηναϊκά σουαρέ της εποχής της παντοδυναμίας του.

● Αξέχαστο ακόμη θα παραμείνει και το ύφος χιλίων καρδιναλίων στις επίσημες εμφανίσεις του, αλλά και η dolce vita που δικαιολογούσε σε απόλυτο βαθμό τον τίτλο του ….bon viveur πολιτικού.

● Αξέχαστα ταυτόχρονα θα μείνουν και τα δημοσιεύματα που αναφέρονταν με αποκαλυπτικά ρεπορτάζ στο Επίδομα Κοινωνικής Αλληλεγγύης που έπαιρνε από το 2008, για το οποίο ο ίδιος είχε μιλήσει για ….τυπογραφικό λάθος.

Και τόσα άλλα ….Μα πάνω απ΄ όλα:

● Αξέχαστη θα παραμείνει και η γενική κατακραυγή που εισέπραξε, (ό,τι χειρότερο για έναν πολιτικό), για τις πλαστές πινακίδες του πανάκριβου αυτοκινήτου του.

● Αξέχαστες και οι αστείες δικαιολογίες που ξεστόμισε για την παραβατική, αλαζονική και – γιατί όχι – χυδαία συμπεριφορά του απέναντι στην ελληνική κοινωνία που υποφέρει στα χρόνια της κρίσης και παθαίνει … σόκ και μένει άφωνη με τα τελευταία καμώματα του «φτωχού συνταξιούχου», πρώην Υπουργού!...

● Όπως αξέχαστη θα παραμείνει  και η προκλητική του απόφαση, αντί να πάει στο δικαστήριο, να ταξιδέψει  για αναψυχή και ανάπαυση σε πεντάστερο ξενοδοχείο της Κουάλα Λουμπούρ.

*          *          *          *

● Αχόρταγο θύμα της απληστίας, έπεσε τελικά στα «δίχτυα» των νεαρών αστυνομικών, των «παιδιών της ελληνικής κοινωνίας», στα οποία με την καθοδήγηση  του αρμόδιου προϊστάμενου Υπουργού τους και κατ΄ επέκταση της κυβέρνησης,  – ευτυχώς  - δεν «περνάει», ούτε  …«μασάνε» , αλλά – αντίθετα -  αντιστέκονται σθεναρά σ΄ εκείνη την ελληνική διαχρονική μαγκιά:

«ΞΕΡΕΙΣ ΡΕ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ;»

Αντίθετα,  ο Μισέλ δεν μπόρεσε να αντισταθεί:

στην πολυτέλεια των επιχειρηματικών λίαρ τζέτ, αλλά και στη χλιδή σε πολυτελή καταφύγια του σε δημοφιλείς στην υψηλή κοινωνία χειμερινούς και θερινούς κοσμοπολίτικους προορισμούς (Καρπενήσι – Μύκονο ……)

Και στην… αντίπερα όχθη, η εικόνα της σημερινής πραγματικότητας: Κοσμοσυρροή στις κατά τόπους Εφορίες, καθώς περισσότερα από ένα εκατομμύριο συμπολίτες μας σπεύδουν να καταθέσουν τις πινακίδες των αυτοκινήτων τους. Η εξόφληση των τελών κυκλοφορίας και η κίνηση του τετράτροχου η δίτροχού τους, μπορεί να περιμένει! Προέχει ο φούρναρης, ο γαλατάς, ο χασάπης και ίσως και κανένα δωράκι για τα παιδιά και τα εγγόνια!..

Και περιμένοντας έτσι στα γκισέ για την παράδοση των πινακίδων, ανταλλάσουν απόψεις, εκτιμήσεις, διαπιστώσεις και σχόλια για το «τι μέλλει γενέσθαι». Κι ανάμεσα σ’ όλα αυτά διατυπώνεται ο συνειρμικός προβληματισμός:

«Εκείνος συνελήφθη με πλαστές πινακίδες – κάποιοι άλλοι όμως δεν θα συλληφθούν ποτέ για διαφθορά ή για πλαστές υποσχέσεις στον ελληνικό λαό».

«Γι’ αυτό – όπως σχολίασε και ο Σεραφείμ Κοτρώτσος στη Real News – ορισμένοι χρησιμοποιούν την περίπτωση Λιάπη ως βαλβίδα εκτόνωσης της αγανάκτησης του κόσμου. Η «πλακίτσα» (το καλαμπούρι) στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης – που μεταφέρεται αυτούσια στα τηλεοπτικά δελτία – γίνεται εύκολα μηχανισμός διαπόμπευσης του ενός, για να ξεχάσουν άλλοι και άλλα».

Σε κάθε περίπτωση ωστόσο, όπως και να έχουν τα πράγματα, ένα είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο:

…Δύσκολος ο δρόμος για την επιστροφή στην Ιθάκη, μετά από τόσα χρόνια… Μύκονο!..

« ΘΥΜΑΤΑ …»

«Μονόλογος ενός άστεγου»

Υπογράφει ο Γιώργος Καραχάλιος

Δημοσιογράφος – Φιλόλογος

« … Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι

σαν το ξεχασμένο στάχυ …

Ο κόσμος γύρω, άδειος κάμπος,

κι’ αυτοί  στης μοναξιάς το θάμπος …

Σαν το ξεχασμένο στάχυ …

Άνθρωποι  μονάχοι …»

… Παραμονές Χριστουγέννων, μεσάνυχτα και κάτι στην γκρίζα και παγωμένη Αθήνα… Άλλη μια νύχτα και η τραγωδία εξελίσσεται απόμερα κάτω από μια μαρκίζα στην οδό Σταδίου.  Ανάμεσα σε κάδους  και στα σκουπίδια : δυό άστεγοι – ο ένας δίπλα στον άλλον – «αναπαύουν» το κορμί τους, κόντρα στις καιρικές συνθήκες, πάνω σε χαρτόκουτα, εφημερίδες και νάιλον. «Εφόδια» που … καλούνται να παίζουν το ρόλο ενός αυτοσχέδιου υπνόσακου.

Εικόνα μιας ματωμένης Αθήνας … Εικόνες που συναντάς καθημερινά εδώ κι εκεί στις γωνιές των δρόμων, στις εσοχές των κτιρίων, στα παγκάκια, κάτω από τις γέφυρες και οπουδήποτε αλλού μπορεί να στηθεί ένα αυτοσχέδιο … υπνωτήριο.

Κι εκεί γύρω στις τρεις τα ξημερώματα, κάτω από το νέφος της αιθαλομίχλης που σκεπάζει τον αττικό ουρανό, ο ένας από τους δυό, γύρω στα πενήντα πέντε – πού να τον πιάσει ο ύπνος … πού να ζεσταθεί η καρδιά του – άνοιξε με δυσκολία κάποια στιγμή τα χείλη του να πει δυό λόγια σ’ έναν περαστικό ξενύχτη …

Θέλησε ίσως να φωνάξει τη … δική του αγωνία σε κάποιον περαστικό.  Σε κάποιον περαστικό με δουλειά, σπίτι, οικογένεια, ίσως και αυτοκίνητο …

Μα έμεινε άφωνος !.. Πόθησε να μιλήσει στην καρδιά, στην ψυχή του νυχτερινού διαβάτη …  Πόθησε να μιλήσει σε μια … περαστική ψυχή γι’ αυτό που καιρό τώρα τον παιδεύει .  Μα σκόνταψε πάνω στο μαρτύριο της δικής του ψυχής. 

Θέλησε ίσως  να «δικαιολογηθεί» για την «κατάντια» του, ν’ ανοίξει την ψυχή του, να δείξει πως κάθε του πράξη, κάθε λέξη, κάθε σκέψη του – ακόμα και τώρα – είχε το λόγο της για όσα έκαμε, σχεδίασε,  υπολόγισε, και έζησε … Μα πριν ακόμα μιλήσει, άκουσε την … «κραυγή της ψυχής» του νυχτερινού διαβάτη.  Την κραυγή μιας άλλης ψυχής να εκφράζει ό,τι εκείνος είχε μέσα του !..

Έτσι λοιπόν ;

Έχουν και οι άλλοι δίπλα του, τον αγώνα τους … το δικό τους «Σταυρό» !... Κι όμως ο καθένας – σκέφθηκε – έγινε αυθαίρετα κριτής κι έκρινε τις πράξεις των άλλων χωρίς την ελάχιστη προσπάθεια να δει βαθύτερα …

Αγνόησαν ίσως οι περισσότεροι πως ο καθένας έχει κάνει μέσα του ένα μαραθώνιο αγώνα, που τον σκιαγράφησαν χίλιες σκέψεις, αγωνίες, πεποιθήσεις, αβεβαιότητες  και πράξεις …

Και ταυτόχρονα τάχθηκαν απερίσκεπτα σ’ έναν πολύχρονο και συνεχή καταναλωτικό (και όχι μόνο) ανηφορικό αγώνα.  Έναν αγώνα σίγουρα που πριν μας βρει η κρίση, δε θα τέλειωνε ποτέ …

Ξεκίνησαν από «κάπου» με την … «εντολή» να φθάσουν πιο ψηλά, να γίνουν... «κάποιοι»,  να ανταγωνιστούν σε υλικά αγαθά το διπλανό τους και τελικά οι πιο πολλοί κατέληξαν στο μηδέν – αν όχι στο πλην!..

Κι  έτσι, κοιτάζοντας όλοι μας – πάντα μέσα απ’ αυτό το πρίσμα – «δικάσαμε» και «καταδικάσαμε»  άπειρες φορές …

Και τώρα, με όλα αυτά που μας συμβαίνουν και βιώνουμε, αλλά και με την περιφρόνηση την ασυνείδητη κριτική και τα δυσβάσταχτα μέτρα και αποφάσεις, αυξήσαμε τους τροφίμους των ψυχιατρείων και οδηγήσαμε έμμεσα στην αυτοκτονία!..

Κι έπειτα – γιορτινές μέρες πούναι – στέλνουμε, σαν «καλοί Σαμαρείτες», τα συνεργεία της ΔΕΗ  στα σπίτια με το κομμένο ρεύμα ή έστω ένα κάποιο βοήθημα στην τοπική εκκλησιαστική αρχή, με την ένδειξη :

«ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΘΥΜΑΤΟΣ»

H ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΥΛΗΣ --- ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ

"Δεν υπάρχει καμία θεραπευτική αγωγή για μία τόσο άρρωστη κοινωνία..."Τζίντου Κρισναμούρτι

Ζούμε σε έναν κόσμο υλικό με συνέπεια τον ατομικισμό, τον εγωισμό, τον καταναλωτισμό, τον εγωκεντρισμό και όλα εκείνα τα σημάδια κατάπτωσης της συνείδησης των ανθρώπινων κοινωνιών. Ο σύγχρονος υλισμός αφαιρεί από τους ανθρώπους την ανάγκη να νιώσουν υπεύθυνοι για οτιδήποτε και πολύ συχνά, το ίδιο κάνει και η θρησκεία.Είμαστε τόσο υπνωτισμένοι από αυτά που μας περιβάλλουν. Διαμέσου των μέσων μαζικής ενημέρωσης, διαμέσου της τηλεοράσεως, διαμέσου των ανθρώπινων προτύπων που ζούνε και δημιουργούνε ιδανικά που όλοι προσπαθούμε να γίνουμε που όμως κανείς δεν μπορεί να γίνει...Ιδανικά σε σχέση με την εξωτερική εμφάνισή μας και τους ορισμούς της ομορφιάς, της ανδρείας, της απόκτησης, της ιδιοκτησίας, του πλούτου κ.ο.κ. τα οποία είναι όλα αυταπάτες με αποτέλεσμα οι περισσότεροι άνθρωποι να ζούμε και να παραδίνουμε τη ζωή μας στη μετριότητα.

Για να αφυπνιστεί ο ανθρώπινους νους και να θεραπευτεί η άρρωστη ανθρώπινη κοινωνία θα πρέπει να αλλάξει ολόκληρος ο πολιτισμικός τρόπος σκέψης-η σκληρά δομημένη ανθρώπινη λογική- της δυτικής κοινωνίας. Όταν ένας άνθρωπος από τη στιγμή που γεννιέται, από τα πρώτα του βήματα μαθαίνει ότι πραγματικό είναι μόνο αυτό που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις του τότε όταν γίνει 20 χρονών είναι πολύ δύσκολα έως ακατόρθωτο αυτή η νοοτροπία να αλλάξει.

Και δεν αλλάζει διότι αυτή η νοοτροπία της ανικανοποίητης μεγαλομανίας πηγάζει από την πιο βαθιά υστέρηση, συναισθηματικά οικοδομημένη από τη χρόνια απογοήτευση επαναλαμβανόμενων αυτοπεποιθησιοκτόνων εμπειριών λόγω της μη δυνατής πραγματοποίησης όλων των προτύπων υλισμού και αυτοϊκανοποίησης του εγώ που μας επιβάλλουν με κάθε τρόπο.

Έτσι ερχόμαστε πάλι στη σύγχρονη φυσική, την θεωρία της σχετικότητας, τα ανώτερα μαθηματικά και τη κβαντική θεωρία που αποδεικνύουν πως ύλη απλά δεν υπάρχει. Την αντιλαμβάνονται ως τέτοια οι προβληματικές ανθρώπινες αισθήσεις. Στο προηγούμενο άρθρο Οι νόθες αισθήσεις και ο αληθής νους είδαμε γιατί οι 5 ανθρώπινες αισθήσεις είναι ελαττωματικές και πως δημιουργούνε αυτό το τρισδιάστατο πλαίσιο που εμείς οι άνθρωποι αποκαλούμε πραγματικότητα. Στο παρόν κείμενο θα επεκταθούμε στο γιατί η ύλη είναι μια ψευδαίσθηση.

Πάλι όμως θα πρέπει πρώτα να αναφερθούμε σε αυτά που έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι χιλιάδες χρόνια πριν για το τι είναι ύλη.

Ο Αναξίμανδρος θεωρούσε ότι υπάρχει μια πρωταρχική αρχική ουσία κατασκευής των πάντων που ήταν περα από την εποπτεία των ανθρώπινων αισθήσεων-αθάνατη και αναλλοίωτη-η έννοια του απείρου.

Ο Πλάτωνας πίστευε ότι υπάρχει μία αγαθοποιός υλική ουσία από την οποία προέρχονται τα πάντα και δεν είναι αισθητή ούτε και αντιληπτή από τις ανθρώπινες αισθήσεις αλλά μόνο από τον νου και διαμορφωνόταν σε έναν νοητό μη αισθητό κόσμο των ιδεών..Από αυτήν την πρώτη ιδέα προέρχεται και δημιουργείται το παρατηρούμενο και το αισθητό σύμπαν και η εμπειρική και αντικειμενικά προσδιοριζόμενη αισθητή ύλη.

Ο Αριστοτέλης θεωρούσε ότι η ύλη δεν είναι το καθορισμένο και αισθητό όριο των αντικειμένων αλλά το ακαθόριστο και μη αισθητό όριο του κάθε αντικειμένου που ενυπάρχει εν δυνάμη μέσα του.

Σήμερα οι επιστήμονες με προηγμένες τεχνολογίες και ασύλληπτα μαθηματικά μας λένε ότι αυτό που θεωρούμε εμείς ως ύλη είναι ένα συνονθύλευμα στροβιλιζόμενων σωματιδίων που υπακούουν στους νόμους της κβαντικής και όλα τα αντικείμενα που πιστεύουμε ότι είναι υλικά στην πραγματικότητα είναι τρισδιάστατες απεικονίσεις που σχηματίζονται με ηλεκτρομαγνητικό τρόπο. Αυτή είναι η έννοια της ύλης στη σύγχρονη φυσική.Ας εξηγήσουμε όμως απλά τι μας λέει ο παραπάνω ορισμός και γενικά για το τι μας λέει η κβαντική για την ύλη.

Όλα τα υλικά αντικείμενα αποτελούνται από το ίδιο πρωτόγνωρο υλικό είτε είναι άνθρωπος είτε π.χ πέτρα. Γιατί όλα τα άτομα τους αποτελούντα από τα στοιχειώδη σωμάτια τα οποία είναι μετρημένα αν και δεν έχουν ανακαλυφθεί μάλλον ακόμη όλα.

Δεν υπάρχει συμπαγές υλικό. Απλά επειδή τα μόρια, τα άτομα, τα ηλεκτρόνια και τα στοιχειώδη σωμάτια είναι πολύ κοντά μεταξύ τους εμείς τα βλέπουμε σαν ένα ενιαίο σύνολο. Όλα όμως αφού είναι από το ίδιο υλικό δηλαδή από τα στοιχειώδη σωμάτια άρα όλα αποτελούν ένα ενιαίο πρωταρχικό υλικό που αλλού είναι πυκνότερο και αλλού αραιότερο. Ένας χυλός στοιχειωδών σωματιδίων δηλαδή...Και πάλι όμως στο εσωτερικό των ατόμων και των μορίων, σε όλο το χώρο μέσα τους τα σωματίδια κατέχουν ένα αμελητέο μέρος του όγκου ενός ατόμου ή ενός μορίου.Το υπόλοιπο είναι κενό.

Αυτό που φαίνεται να συμβαίνει είναι ότι τα σωματίδια εμφανίζονται και εξαφανίζονται συνεχώς!

Είναι δηλαδή απλά ρεύματα ενέργειας αλλού πιο πυκνά και αλλού πιο αραιά και έτσι η αδυναμία των αισθήσεων μας τα βλέπει σαν ύλη και σαν κενό αντίστοιχα.

Δείτε ένα άτομο.Το σκεφτόμαστε ως ένα είδος σκληρής μπάλας.Μετά όμως οι επιστήμονες μας λένε, ''Εμ, λοιπόν, όχι πραγματικά...Είναι αυτό το πολύ μικροσκοπικό σημείο πυκνής ενέργειας ακριβώς στο κέντρο, περικυκλωμένο από ένα είδος αφράτου σύννεφου πιθανοτήτων των ηλεκτρονίων, τα οποία μεταπηδούν μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας δηλαδή βρίσκονται σε μια ιδιοτροχιά στροβιλισμού που οι αισθήσεις μας δεν μπορούν να αντιληφθούν και δε μπορούμε να προσδιορίσουμε ή να μετρήσουμε τη θέση και την ενέργεια του ταυτόχρονα λόγω αυτής της τετρασδιάστατης υπόστασής του..Και μετά διαπιστώνουμε ότι ακόμα και ο πυρήνας, τον οποίο θεωρούμε τόσο πυκνό μεταπηδά μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας, τόσο εύκολα όσο και τα ηλεκτρόνια.Το πιο σίγουρο πράγμα που μπορείτε να πείτε για όλη αυτή την άυλη ύλη είναι ότι μοιάζει περισσότερο σαν ένα αστραπιαίο ρεύμα, σαν μια καταιγίδα ενέργειας που φεύγει στο άπειρο και ξανάρχεται ακριβώς την ίδια στιγμή, σαν μία σκέψη...Είναι σαν ένα συμπυκνωμένο κομμάτι πληροφορίας . Αυτό από το οποίο συγκροτούνται τα αντικείμενα δεν είναι άλλα αντικείμενα αλλά αυτό από το οποίο συγκροτούνται είναι ενεργειακές έννοιες,ιδέες, πληροφορίες...Τέλος θα πρέπει να αναφέρουμε πως το σύμπαν στην πραγματική (και μόνη) υπόσταση του είναι τετραδιάστατο και ως τέτοιο δηλαδή ως χωροχρονικό συνεχές είναι ενιαίο και αδιαίρετο.Οπότε και αυτό που εμείς θεωρούμε ως ύλη είναι πυκνώματα και αραιώματα του χώρου, είναι καμπύλωση του χωροχρόνου. Οι αισθήσεις μας το αντιλαμβάνονται ως ύλη και έχουν την αίσθηση της φθοράς της ύλης καθώς η καμπυλότητα του χώρο χρονικού συνεχούς μεταβάλλεται. Όμως ο χώρος δε χάνεται απλώς μεταβάλλει την καμπυλότητα του, όλο αυτό που αποτελεί το ενιαίο και αδιαίρετο χωροχρονικό συνεχές, όλη αυτή η ενέργεια δεν χάνεται, δεν υπάρχει η έννοια της φθοράς στην οποία εμείς νομίζουμε ότι υπακούουν όλα τα υλικά αντικείμενα ...

Ο Heisenberg, συν-εφευρέτης της κβαντικής φυσικής είπε ότι τα άτομα δεν είναι αντικείμενα, αλλά είναι μόνο τάσεις. Έτσι λοιπόν, αντί του να τα σκέφτεστε ως αντικείμενα πρέπει να τα σκέφτεστε ως πιθανότητες. Είναι όλα πιθανότητες της συνείδησης.Πρέπει πραγματικά να καταλάβετε ότι ακόμα και ο υλικός κόσμος γύρω μας--οι καρέκλες,τα τραπέζια, τα δωμάτια, τα ρούχα και κατ’επέκταση όλα τα αντικείμενα- δεν είναι παρά πιθανές κινήσεις της συνείδησης.

Σε επόμενο άρθρο θα εξηγήσουμε το πως ο σημερινός προκαθορισμένος ανθρώπινος τρόπος σκέψης καθορίζει τις δικές μας πιθανότητες των κινήσεων της συνείδησης δημιουργώντας αυτό που εμείς αποκαλούμε σύγχρονο υλικό κόσμο.

Η σημερινή κοινωνία θέλει τον άνθρωπο μόνο με υλικές ανάγκες, να φάει, να αναπαραχθεί και να διασκεδάσει. Το πρόβλημα δεν είναι αν καταγόμαστε από τον πίθηκο αλλά αν θα καταλήξουμε σαν και αυτόν..Όσο το μόνο που επιζητούμε είναι να φάμε, να αναπαραχθούμε ή να διασκεδάσουμε,όσο δε καταλαβαίνουμε αυτήν την συμπαντική ενότητα των πάντων, αυτή την πρωταρχική ουσία από την οποία αποτελούμαστε όλοι και για την οποία μας μίλησαν πρώτοι οι αρχαίοι, όσο δε νιώθουμε ότι όλα είναι ένα και πως και εμείς οι άνθρωποι είμαστε αδιάσπαστο τμήμα αυτού του αέναου χυλού ενέργειας και πως συμμετέχουμε μέσω του νου και των σκέψεών μας και όχι μέσω των λαθεμένων αισθήσεών μας σε αυτό το αιώνιο ενεργειακό ρεύμα, τόσο θα ζούμε στον ατομικισμό και στον υλισμό με αποτέλεσμα να μη γνωρίζουμε ούτε να ζητάμε πράγματα που ο νους μπορεί να μας δώσει. Ενώ όσο καταλαβαίνουμε αυτήν την ολότητα τόσο θα γνωρίζουμε όλο και περισσότερο βιωματικά τι πα να πει αγάπη...

Αυτό ακριβώς νομίζω πως εννοούσε ο μεγάλος δάσκαλος Κρισναμούρτι όταν είπε πως η κρίση είναι μια κρίση συνείδησης.....

http://revealedtheninthwave.blogspot.gr/2013/12/h_16.html#more

ramnousia

Η Λογοτεχνία βοηθάει τους ανθρώπους στην κρίση;

Κρίση. Κρίση. 2013. Μια ματιά στο λεξικό, μας ενημερώνει ότι αυτή η λέξη προέρχεται από το ρήμα κρίνω. Χαρακτηρίζει μια ανώμαλη κατάσταση, δύσκολη, επικίνδυνη, κρίσιμη, που εμπεριέχει απειλές για τα εισοδήματα, αλλά και την ύπαρξη των πολιτών, ενώ είναι ικανή για τη δημιουργία χάους και πανικού. Μια ματιά στο κέντρο της Αθήνας, μας αποκαλύπτει «του λόγου το αληθές». Στους κεντρικούς δρόμους, (πόσω μάλλον στους παράδρομους), πολλά μαγαζιά είναι άδεια, προς ενοικίαση. Οι βιτρίνες δείχνουν φτωχότερες, αφού έχασαν λάμψη και ποιότητα. Σε κοντινές αποστάσεις, οι περιφερόμενοι επαίτες, ή οι ανάπηροι, που έχουν καταλάβει σταθερές θέσεις, ζητούν ψιλά. Το ίδιο κάνουν και τα ανερμάτιστα πρεζόνια. «Λίγα ψιλά» παρακαλούν, απλώνοντας την παλάμη. Έγχρωμοι κι, όχι μόνον, ανασκαλεύουν τους κάδους σκουπιδιών.

Φορτωμένα καροτσάκια του σούπερ μάρκετ, με ειδών-ειδών λαμαρίνες, άχρηστα ηλεκτρικά είδη, ελατήρια, ταξιδεύουν στις λεωφόρους. Άλλοι συνάνθρωποι χώνονται στα σκουπίδια, προς αναζήτηση τροφής. Μέσα σε αυτήν τη ζοφερή κατάσταση, η χώρα γιορτάζει τη γέννηση του Κυρίου. Πλέον, οι πάχνες ξαναζωντανεύουν, για να προσφέρουν θαλπωρή στους άστεγους, που αναπαύονται κάτω από τις μαρκίζες και τις εσοχές. Οι κατοικίες συνήθως θερμαίνονται με ηλεκτρικές σόμπες, αφού το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο στοιχίζουν ακριβά. Τα φτωχότερα σπιτικά καταφεύγουν στα θανατηφόρα μαγκάλια. Κι ενώ ο αριθμός όσων αυτοκτονούν αυξάνεται, προστίθενται, σε αυτόν, τα θύματα από πείνα, κρύο, ανέχεια, αρρώστιες. Και κάτι ακόμα. Το όριο μεταξύ πενίας και πλούτου διευρύνεται, γίνεται χαώδες. Παράδειγμα, τα άδεια ράφια των κοινωνικών παντοπωλείων. Αυτό πού θα οδηγήσει; Όσα και γράψουμε, θα ξεφεύγουν πολλά, αφού η κρίση έχει πλοκάμια, που χώνονται παντού. Κι εδώ, σε αυτό το κρίσιμο σημείο, έρχεται η τέχνη του Λόγου, να σταθεί αρωγός. Τα βασικά της πρόσωπα, το παρηγορητικό και το καταγγελτικό, στέκουν στο πλάι των ανθρώπων που υποφέρουν. Πάντα έτσι συντρέχει, ανοίγοντας τις πύλες του ονείρου και του στοχασμού. Λέγανε οι παλιοί, ότι το σαράντα, ένας αγόραζε ένα λογοτεχνικό βιβλίο και το διάβαζαν δέκα, ή και περισσότεροι, ανταλλάσσοντάς το, με άλλο. Με το φως της λάμπας, ταξίδευαν με τις λέξεις του συγγραφέα. Και μετά, το έπαιρνε κάποιος άλλος, να δραπετεύσει κι εκείνος, από το δράμα του πολέμου.

Σήμερα, δεν πολεμάμε, όπως εκείνοι, όμως οι μέρες μας φέρνουν τη μυρουδιά τους. Μέσα στη μιζέρια και στην αχλή, έρχονται τα βιβλία να μας συμπαρασταθούν. Οι ιδέες πετάνε, από τον ένα μας στον άλλο, προβληματίζουν, χαροποιούν, στεναχωρούν, εκνευρίζουν. Δίνουν αισιοδοξία κι ελπίδα. Και, τέλος, δεν κοστίζουν. Πάμφθηνες είναι. Επομένως, εκτός από παρηγοριά, το διάβασμα προκαλεί τον νου να αντιδράσει στα δεινά που του επιβάλλονται. Τον ερεθίζει να καταγγείλει όσα τεκταινόμενα δεν έχουν τέλος. Να βγάλει την ετυμηγορία για όσους τον έχουν οδηγήσει σε αυτήν, την οδυνηρή κατάσταση. Το βιβλίο, όπως πάντα, γίνεται φίλος, σύντροφος κι οδηγός. Τα μαγικά μονοπάτια της λογοτεχνίας καταλήγουν σε δρόμους, βελτιώνουν την ύπαρξη, εξελίσσουν την ημιμάθεια, βρίσκουν κλειδιά για λύσεις. Δεν είναι τυχαίο πως οι πάγκοι και τα βιβλιοπωλεία πωλούν με πολύ χαμηλές τιμές. Το κέρδος γίνεται θυσία, προκειμένου κλασσικά και σύγχρονα κείμενα να φτάσουν σε μάτια που θα νιώσουν συγκινήσεις κι απολαύσεις. Θα φωτίσουν τα σκοτάδια του κόσμου, οδηγώντας την ανθρωπότητα σε πιο ασφαλείς κι επικοινωνιακές καταστάσεις. Θα οργανώσουν κοινωνικά μοντέλα όπου ο σεβασμός του ατόμου θα υπερβαίνει τους αριθμούς και τις εισπράξεις. Πρέπει όλοι να φροντίσουμε τη διάδοση των βιβλίων. Είναι φτηνά στην αξία τους, αλλά ανεκτίμητα για τον εσωτερικό τους πλούτο. Οργανώνουν το μέλλον και υποσκάπτουν την κρίση.

πηγή: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.post&id=30048

Σκωτία: Γεμάτη Αρχαιοελληνικά Τοπωνύμια

Γνώριζα ήδη τήν εκδοχή πού θεωρεί ότι τό όνομά της προέρχεται από τήν Ελληνική λέξη «σκότια χώρα» δηλαδή «σκοτεινή» χώρα, γεγονός πού είναι αληθές και απηχεί μιά ανέκαθεν πραγματικότητα, εφ' όσον οι ομίχλες και οι συννεφιές είναι η συνηθισμένη μετεωρολογική της κατάσταση. Πέραν αυτού όμως, κανένα στοιχείο πού νά παραπέμπει σέ προφορικές παραδόσεις ή γιά ευρήματα αρχαιοΕλληνικής παρουσίας στήν Σκωτία σέ ακαθόριστες χρονολογικά εποχές, δέν είχε υποπέσει στήν αντίληψή μου, έως τότε... Ωστόσο, γιά κάποιον πού έχει «πονηρευτεί» ερευνητικά, τά πράγματα είναι πιό εύκολα και αυτό επιβεβαιώθηκε όταν, σέ έναν αρκετά λεπτομερή χάρτη τής Σκωτίας και ειδικότερα τών δυτικών παραλίων της, εντόπισα μιά ονομασία πού μού φάνηκε «οικεία».

Πρόκειται γιά μία παραθαλάσσια πόλη στά νοτιοδυτικά τής Γλασκώβης πού ονομάζεται «Ayr», γεωγραφικά είναι εντελώς «ανοιχτή» πρός τόν Βορρά και -τί απλό- θα πρέπει νά υποφέρει από «αέρηδες», οπότε η ονομασία της έχει αντίστοιχη γλωσσική/νοηματική σημασία στήν Ελληνική γλώσσα.

Από εκεί και πέρα, όλα ήταν ένα «παιχνίδι» στόν χάρτη : Mιά σειρά τοπωνύμια μέ «υποκρυπτόμενη» (στήν Αγγλική γλώσσα), αρχαιοελληνική σημασία άρχισαν νά αποκαλύπτονται διαδοχικά, πρός έκπληξή μου.

Υπάρχει λοιπόν εκεί πέρα ένα νησί μέ τό όνομα «Gigha» (δηλαδή Γίγας!!!), ενώ ένα άλλο ονομάζεται «Jura» (Γιούρα), όπως και τό αντίστοιχο νησί τών Κυκλάδων.

Βορειότερα, ένα άλλο νησί ονομάζεται «Colonsay». Eκ πρώτης όψεως η ονομασία υποκρύπτει τήν Ελληνική λέξη «Κολώνα», όμως τό Αγγλικό λεξικό τήν αποδίδει και ως «αποικία» !!!

Πολύ κοντά στά προηγούμενα, ένα άλλο νησί ονομάζεται «Ιοna» και βέβαια δεν χρειάζεται πολύ φαντασία για ν’ αναζητηθεί ο Ιωνας πρόγονός μας, ο ταξιδευτής / αποικιστής πού έφτασε εκεί, «τις οίδε» πότε. (Εκ τών υστέρων πληροφορήθηκα από τό διαδίκτυο ότι, στό συγκεκριμένο νησάκι έχουν εντοπισθεί και σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα αλλά χωρίς να προσδιορίζεται η «πατρότητά» τους…)

Στην συνέχεια, σ’ ένα άλλο μικρό νησί υπάρχει μιά πόλη-λιμάνι πού ονομάζεται «Αchill» δηλαδή παραφθορά εκ τού «Αχιλλεύς» ή «Αχίλλειον» (!!!) δοθέν προφανώς πρός τιμήν τής μνήμης τού κορυφαίου Ομηρικού ήρωα τών αρχαίων προγόνων μας.

Oμως και άλλος ονομαστός Ομηρικός ήρωας φαίνεται πώς έχει δώσει έμπνευση ονοματοθεσίας στήν ίδια περιοχή, αφού ένας θαλάσσιος δίαυλος ονομάζεται «Εasdale», δηλαδή τό «πέρασμα τού Αίαντα»!!!

Ωστόσο, εξ ίσου «Ομηρικές» ονοματοθεσίες είναι αδιαμφισβήτητα και τά τοπωνύμια «Kirkisbowl», δηλαδή «τό κύπελλον» ή «τό κοίλον» τής Κίρκης αλλά και τό «Aris aig», εκεί στά ίδια νησιωτικά περάσματα τής Σκωτίας.

Ακόμη, εκπληκτικής «Ελληνικότητος» είναι και τά τοπωνύμια : «Cori» («Κόρη»), «Couros» («Κούρος»), «Troon» («Τρώων») και «Helen’s burg» («Ελένης κάστρον»), σέ σημείο νά νομίζει κάποιος ότι ομιλούμε γιά αρχαία παραλιακή ή νησιωτική ζώνη τού Αιγαίου ή τού Ιονίου πελάγους.

Τέλος, υπάρχει στήν ίδια περιοχή, νησιωτικό συγκρότημα αποτελούμενο από τρία νησάκια, τό οποίο ονομάζεται «Treshnish isles» (Τρία νησιά) (!!!)

Τό εκπληκτικό στήν περίπτωση αυτή είναι ότι, ο Βρετανός γεωγράφος - χαρτογράφος, προφανώς αγνοώντας τί σημαίνει στήν Ελληνική γλώσσα «Τresh nish», εφ’ όσον παρέλαβε και κατέγραψε τήν ονομασία αυτή από τήν προφορική «ντοπιολαλιά», αυτονόητα προσέθεσε τήν Αγγλική ονομασία «Isles», οπότε δημιούργησε -άθελά του- έναν «ωραίο» λεκτικό πλεονασμό, δηλαδή καθ’ ερμηνείαν : «Τρία νησιά, νησιά» (…)

Συμπληρωματικά θά αναφέρω ότι, η ονομασία τής ακτής έναντι τών «Τριών Νησιών», ονομάζεται «Gometra», δηλαδή είναι προδήλως λεκτική σύνθεση από τίς ελληνικές λέξεις (Γή + Μέτρο).

Ολες αυτές οι ονομασίες αφορούν παραθαλάσσιες τοποθεσίες και νησιωτικά συγκροτήματα στόν θαλάσσιο δίαυλο ανάμεσα στήν νοτιοδυτική Σκωτία και τήν Βορειοανατολική Ιρλανδία και σέ καμμία περίπτωση τοποθεσίες τής ενδοχώρας τους.

Και αυτό τό στοιχείο επιβεβαιώνει τήν υπόθεση ότι, οι …«ονοματοθέτες» ήσαν μεταΟμηρικοί αρχαίοι Ελληνες ναυτικοί - έμποροι - εξερευνητές, οι οποίοι προφανώς έφθασαν εκεί πρός εμπορία μετάλλων (μιλάμε γιά τήν περιοχή όπου ήσαν οι περίφημες «Κασσιτερίδες νήσοι», απ’ όπου προμηθεύονταν τόν πολύτιμο κασσίτερο οι δαιμόνιοι πρόγονοί μας…), χωρίς όμως νά έχουν τήν δυνατότητα ή και τήν διάθεση νά εισχωρήσουν στήν ενδοχώρα, γι’ αυτό και δέν υπάρχουν εκεί αντίστοιχα αρχαιοΕλληνικά τοπωνύμια.

Αξίζει νά προστεθεί ότι, αρκετά βορειότερα, στό άκρο τής χερσαίας Βόρειας Σκωτίας, υπάρχει πόλη-λιμάνι μέ τήν ονομασία «Τhurso» και -βέβαια- η λέξη αυτή δέν απέχει από τήν αρχαία Ελληνική λέξη «Θύρσος» τήν οποία τό Επίτομο Λεξικό τού «Ηλίου» αποδίδει ως : «Ράβδον διακόσμητον εις τήν κορυφήν μέ φύλλα κισσού ή κώνον πίτυος και μέ ταινίες».

Oμως, εξ’ ίσου πιθανό είναι γιά εμάς, τό συγκεκριμένο τοπωνύμιο νά «απηχεί» πλόες ναυτικών από τήν αρχαία Μεσογειακή Ελληνική πόλη Ταρσό, έναντι τής Ανατολικής Κύπρου.

Στό Αγγλοελληνικό λεξικό δέν βρήκαμε τήν αντίστοιχη λέξη/έννοια, επομένως, η ονοματοθεσία αυτή -όπως και οι περισσότερες από τίς προηγούμενες- δ έ ν απηχούν κάποια αντίστοιχη έννοια στήν Αγγλική, άρα δ έ ν ονομάσθηκαν έτσι από τούς γνωστούς «πρώϊμους» λαούς τής Βόρειας Βρετανίας (Πίκτους, Κέλτες ή Σάξωνες).

Είναι λοιπόν σαφές ότι, οι ονοματοθεσίες εκείνες διατηρήθηκαν προφορικά από τούς λαούς αυτούς ή και άλλους προγενέστερους (επομένως «προϊστο-ρικούς»), κατοίκους τής περιοχής, οι οποίοι, ακούγοντάς τις από τούς -πλέον προηγμένους πολιτισμικά και γλωσσολογικά- πρωτοΕλληνες ναυτικούς πού έφθασαν εκεί, τίς κράτησαν στήν μνήμη τους αναπαράγοντάς τις, χωρίς όμως νά κατανοούν και τήν αντίστοιχη σημασία τους στήν Ελληνική γλώσσα.

Αλλωστε μιά άλλη πασίγνωστη ονομασία τής Σκωτίας είναι «Kalydonia» και, ενώ η λέξη αυτή δ ε ν έχει κάποια συγκεκριμένη έννοια στήν Αγγλική γλώσσα, εμείς οι Ελληνες γνωρίζουμε τήν αρχαία Καλυδώνα (στήν περιοχή τού Μεσολογγίου), η οποία προΟμηρικά ήταν παραθαλάσσια πόλη και εκεί βασίλευσε ο Οινέας, πατέρας τού Αργοναύτη Τυδέα και παππούς τού σπουδαίου Ομηρικού ήρωα Διομήδη…»

Τελευταίο -αλλά όχι αμελητέο- αποδεικτικό στοιχείο τών παραπάνω ισχυρισμών μας, είναι και τό εξής εύρημα :

Στόν ίδιο θαλάσσιο δίαυλο, πού ορίζεται, αφ’ ενός από τίς ακτές Ουαλλίας και Σκωτίας και αφ’ ετέρου από εκείνες τής Ιρλανδίας, βρίσκεται τό -σχετικά γνωστό- νησί τού «Μάν» («Ιsle of Man»).

Επιφυλασσόμαστε γιά τυχόν λεπτομέρειες τής ιστορίας του και τών αρχαιολο-γικών ευρημάτων πού πιθανόν έχουν εντοπισθεί εκεί. Περιοριζόμαστε νά αναφέ-ρουμε ότι, η επίσημη σημαία («Τhe flag of Isle of Man»), δέν είναι άλλο από τήν περίφημη «Τρισκελίδα», δηλαδή ένα από τά πλέον διαδεδομένα διακοσμητικά σύμβολα τών αρχαιοΕλληνικών ασπίδων!!!

Τέτοιο «διακοσμητικό» -εξ όσων γνωρίζουμε- δ έ ν έχει εντοπισθεί σέ αναφορές περί ασπίδων άλλων λαών (σέ αντίθεση μέ άλλα γνωστά σύμβολα, όπως λ.χ. αετούς, λέοντες, ταύρους, «δράκους», αστέρες κ.λπ.), προφανώς δε, παρέπεμπε στήν «ωκυποδία» (δηλαδή στήν ταχύτητα τών ποδιών, στό γρήγορο τρέξιμο), τού συγκεκριμένου -κάθε φορά- αρχαίου Ελληνα πολεμιστή.

Προφανέστατα, κάποιος ή κάποιοι από τούς θαλασσοπόρους προγόνους μας πού έφθασαν, αποβιβάσθηκαν ή και εγκαταστάθηκαν στό νησί τού «Μάν» σέ εκείνα τά παναρχαία χρόνια, διέθεταν τέτοιες ασπίδες και εκείνο τό εντυπω- σιακό διακοσμητικό σύμβολο τους, «έμεινε» και διατηρήθηκε στήν μνήμη τών («μικτών»;;;) επιγόνων τους εκεί.

Ηταν δέ τόσο σεβαστό -εφ’ όσον παρέπεμπε στήν ανάμνηση «θρυλικών» προγόνων- ώστε επιλέχθηκε ως σύμβολο τής σύγχρονης σημαίας τού εν λόγω Βρετανικού νησιού.

Ολοφάνερο λοιπόν είναι ότι, η Μυκηναϊκή/Αχαϊκή θαλάσσια εξάπλωση πού επα-κολούθησε τήν καθυπόταξη τής Τροίας και τών συμμάχων της, έφθασε μέχρι τήν συγκεκριμένη θαλάσσια περιοχή πού ορίζεται, αφ’ ενός από τίς δυτικές ακτές Ουαλλίας-Σκωτίας και αφ’ ετέρου τίς ανατολικές ακτές τής Ιρλανδίας.

Μήπως όμως όχι μόνον εκεί, όχι μόνον τότε αλλά -ίσως- και προηγουμένως ;;;

Οντως, στό εξαιρετικό βιβλίο τού Ηπειρώτη συγγραφέα-αρχαιολόγου Αποστ. Δ.Σπήλιου, μέ τίτλο «ΠΕΛΑΣΓΙΚΗ ΗΠΕΙΡΟΣ» (Εκδόσεις «ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ», Αθήνα, 2002, σελ. 29-30), γίνεται εκτενής αναφορά στήν ναυσιπλοϊα τών Μυκηναίων/Αχαιών.

«…Είναι φανερό τό μέγεθος τών ικανοτήτων τών Πελασγικών απολήξεων τής εποχής εκείνης» -δηλαδή τών Μυκηναίων/Αχαιών- «γιά υπερπόντια ταξίδια στά πέρατα τού κόσμου…».

«…Κατά τεκμήριο, κατείχαν γνώσεις ναυπηγικής γιά τήν κατασκευή ποντοπόρων πλοίων. Κατείχαν, επίσης, γνώσεις ναυσι-πλοΐας γιά ν’ αυλακώνουν τίς ανοιχτές θάλασσες και -βεβαίως- γνώσεις αστρονομίας. Μόνο μέ αυτές τίς γνώσεις η επιστροφή τους, είτε από ανάγκη είτε από νοσταλγία, θά ήταν σίγουρη…»

Η -ενδεικτική- επιβεβαίωση σέ όλα αυτά, «έρχεται» και πάλι από τήν Σκωτία !!!

Πράγματι, μία λέξη/έννοια η οποία σημαίνει πολλά γιά τούς Σκώτους, ακόμη και σήμερα, είναι η λέξη «CLAN» πού σημαίνει «γένος» και αναφέρεται στά πανάρχαια γένη από τά οποία υπερηφανεύονται ότι προέρχονται και συγκε-κριμενοποιούνται μέ τό χαρακτηριστικό πρόθεμα «ΜΑC». (Λ.χ. Μάκ Γκρέγκορ, Μακ Ντόναλντ, Μάκ Φάρλαντ, Μάκ Ιντος, Μάκ Ιντάϊρ, Μάκ Ντούγκαλ, Μάκ Φέρσον κ.ο.κ.)

Όμως, στό πολύτιμο βιβλίο τού σπουδαίου Ελληνα αρχαιολόγου / γλωσσολό-γου Ιάκωβου Θωμόπουλου «ΠΕΛΑΣΓΙΚΑ» (Εκδόσεις «Πελεκάνος», σελ. 563-564 και σελ.223, Αθήνα Β’ Εκδοση 2007), στήν ανάλυση Πελασγικής επιγραφής πού βρέθηκε στήν Κρήτη, εντοπίζονται τά ακόλουθα :
«Στην Πελασγική γλώσσα «Κλάν» = κλώνος, μεταφορικά υιός, Ελληνικά κέλωρ και -κλέης εν τοίς Ηρακλέης = Ηρακλής, υιός τής Ηρας…»

Και ακόμη (στό ιδιο βιβλίο) : «Ότι Ηρακλής ουδέν άλλο σημαίνει ή υιός τής Ηρας (οίος εθεωρείτο παρά τών Πελασγών), μαρτυρεί τό Ετρουσκικόν κάτοπτρον Gerh (V, 60), ένθα ο Ηρακλής (Ηέρκλε) λέγεται ρητώς «όνιαλ κλάν», δηλ. «Ηρας υιός» (αλλά και) «κλέος» = «καύχημα», «δόξα», «καμάρι».

Επομένως, η λέξη/έννοια πού προσδιορίζει «καταγωγικώς» τά γένη τών Σκώτων, τά περίφημα CLAN’S -δηλαδή τούς «κλώνους» τους- είναι πολύ σημαντική γιά νά είναι τυχαία, προφανώς δέ «κληρονομήθηκε» και αυτή από Ελληνες θαλασσοπόρους αλλά σαφώς προγενέστερους από εκείνους πού άφησαν «κληρονομιά» από τό πέρασμά τους, εκεί στήν μακρινή Σκωτία, τά παραπάνω τοπωνύμια (αφού εκείνοι αναφέρονταν σέ -μεταγενέστερους- Ομηρικούς ήρωες) και τέτοιοι -προγενέστεροι από τούς Μυκηναίους/Αχαιούς/Μινωϊτες- πρόγονοί μας δέν μπορεί νά ήσαν άλλοι από τούς προϊστορικούς Αιγαίους «Δίους» Πελασγούς. (...)

mythiki-anazitisi 

eleysis-ellinwn.gr 

Πηγή: http://www.awakengr.com/2013/12/blog-post_4609.html#ixzz2ndhWTVGG