Έφυγε από τη ζωή ο αρχαιολόγος Στυλιανός Αλεξίου

Ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες αρχαιολόγους - φιλολόγους, ο Στυλιανός Αλεξίου, έφυγε σήμερα από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών. Στην αρχαιολογική του έρευνα καταγράφονται οι ανακαλύψεις των πρωτομινωικών θολωτών τάφων της Λεβήνος (Λέντα) και των υστερομινωικών τάφων του Λιμένα Κνωσού.

Ίδρυσε τα μουσεία Χανίων και Αγίου Νικολάου, ενώ στο μουσείο Ηρακλείου, του οποίου υπήρξε και διευθυντής, δημιούργησε μια νέα πτέρυγα και την αίθουσα της Συλλογής Γιαμαλάκη.
Δημοσίευσε πολλές εργασίες, εκδόσεις έργων και φιλολογικές μελέτες, το δε έργο του «Σολωμός» θεωρείται από τα σημαντικότερα της φιλολογικής επιστήμης στις λεγόμενες «σολωμικές σπουδές».
Ο Κρητικός Στυλιανός Αλεξίου υπήρξε ομότιμος καθηγητής αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, στο οποίο δίδαξε από το 1977 έως το 1991, γενικός έφορος Αρχαιοτήτων Κρήτης, διευθυντής του Αρχαιολογικού Μουσείου Ηρακλείου από το 1962 έως το 1977, αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, μέλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας και του Γερμανικού Ινστιτούτου. Επίσης, ήταν επίτιμο μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και είχε ανακηρυχθεί επίτιμος διδάκτωρ των πανεπιστημίων Πάντοβα, Αθηνών και Κύπρου.

http://tvkosmos.gr/article.asp?newsid=2063416#.UoM9LydGC7w

Διαγωνισμός ταινιών μικρού μήκους: Δηλώσεις συμμετοχής 3 Οκτωβρίου 2013 - 20 Ιανουαρίου 2014

Το Ελληνικό Σχέδιο, στη ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ, στο πλαίσιο της προσπάθειας για πρωτογενή δημιουργία νέων ή μεγαλύτερων νεοεμφανιζόμενων δημιουργών, ή ακόμα και γηραιότερων με διάθεση για δημιουργία, και με κυριότερο σκοπό τη διάδραση μεταξύ δύο διαφορετικών τεχνών, της μουσικής και του κινηματογράφου, προτείνει και προκηρύσσει τους αγώνες για τη δημιουργία ταινιών μικρού μήκους με θέμα: «Το ελληνικό τραγούδι και μουσική Ελλήνων συνθετών - Οπτικοακουστικά έργα εμπνευσμένα από την ελληνική μουσική δημιουργία».

Η μουσική και ο κινηματογράφος ήταν πάντα «συνεργάτες». Αυτή τη φορά, ωστόσο, η αφετηρία είναι η μουσική, που θα αποτελέσει έναυσμα και ραχοκοκαλιά για κινηματογραφικές ιδέες – και όχι το αντίθετο.Το κυριότερο όμως είναι η διάδραση που μπορεί να δημιουργηθεί ανάμεσα σε διαφορετικές τέχνες με ένα θέμα που φαίνεται να αφορά διαφορετικούς καλλιτεχνικούς χώρους.

 Η θεματική ενότητα είναι συγκεκριμένη, αλλά ταυτόχρονα αρκετά γενική. Ελπίζουμε ότι θα αποτελέσει το έναυσμα για δημιουργίες Ελλήνων κινηματογραφιστών εμπνευσμένες από το ελληνικό τραγούδι ή από τον τρόπο με τον οποίο το τραγούδι επιδρά στη ζωή. Αυτή η βιωματική σχέση,ποικίλη και πολύμορφη, μπορεί να αποτελέσει το γόνιμο έδαφος για μια δημιουργία με ελευθερία στην ερμηνεία του θέματος και, άρα, στη δημιουργία ταινιών μικρού μήκους.

 Για  για να διαβάσετε το κείμενο του κανονισμού και για να κατεβάσετε την αίτηση συμμετοχής στους Αγώνες, επισκεφτείτε τη σελίδα http://www.sgt.gr/gr/newsitem/17,19,337

Για περισσότερες πληροφορίες για τον κανονισμό και την αίτηση συμμετοχής μπορείτε να καλείτε και στο Τ. 213 017 8286 (Δευτέρα- Παρασκευή: 11:00 – 17:00).

« Χαρά σ’ εσέ χώρα λευκή !..»

Νότες αισιοδοξίας, ελπίδας και προοπτικής από την ΠΗΓΗ ΛΥΚΟΥΔΗ

Συναυλία για την επέτειο των 70 χρόνων από το θάνατο του Κωστή Παλαμά

Υπογράφει ο Γιώργος ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ

Δημοσιογράφος – Φιλόλογος

…  Πράγματι – χωρίς κανένα ίχνος μεροληψίας – ήταν μια «βραδιά όασης» …

     Μια «ευχάριστη παρένθεση» στη ρουτίνα της … «σκληρής καθημερινής πραγματικότητας»…

    

Και μιλάμε για το Συμφωνικό έργο της Πηγής Λυκούδη που παρουσιάστηκε πρόσφατα στο θέατρο του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» .

…  Μια εκδήλωση – υπό την αιγίδα του Υπουργείου Τουρισμού και του Πρύτανη του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών - που φανέρωσε για ακόμη μια φορά τις αστείρευτες δυνάμεις και δυνατότητες της καταξιωμένης συνθέτριας, την ποιότητα της μελοποίησης,  αλλά και της τελειοποίησης και παρουσίασης του έργου από τον πρόεδρο του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών Νίκο Μαλιάρα, τη Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων,  τη Μικτή Χορωδία του Πανεπιστημίου Αθηνών, τους  καλλιτέχνες Ρίτα Αντωνοπούλου και Σπύρο Κλείσσα  και το διαχρονικό Γιάννη Φέρτη στην αφήγηση και την απαγγελία, με την αμέριστη ωστόσο συμπαράσταση και αξιόλογο συντονισμό παραγωγής του Μάκη Ναλμπάντογλου .

…  Πράγματι, το Συμφωνικό έργο της  αγαπημένης συνθέτριας Πηγής Λυκούδη μας ταξίδεψε σε … αλλοτινές εποχές και μας έκανε να θυμηθούμε ΑΞΙΕΣ που  δυστυχώς έχουν λησμονηθεί !..

 …  Τι να πρωτοθυμηθεί και τι να πρωτογράψει όποιος παρακολούθησε τη συναυλία;   Τη «νοσταλγία» του ΧΘΕΣ ;  Τον «έρωτα» του ΣΗΜΕΡΑ ;  ή την «αγάπη» του ΑΥΡΙΟ; ‘Ένα ωστόσο ήταν γεγονός:

    Η συνθέτρια και όλοι οι συντελεστές – με βάση την ποιητική σύνθεση των νεανικών χρόνων του εθνικού μας ποιητή Κωστή Παλαμά :  «Ο Ύμνος της Αθηνάς» -  μας προέτρεψαν να ταξιδέψουμε μαζί τους σε … αξίες διαχρονικές και      πανανθρώπινες !...

Και πάνω απ΄ όλα :

μας έκαναν να το νοιώσουμε …  να το αισθανθούμε πως υπάρχει και η άλλη                ΕΛΛΑΔΑ !...

-Η Ελλάδα της ιστορίας και των αγώνων
-Η Ελλάδα του Πολιτισμού, της δημιουργίας και της γνώσης
-Η Ελλάδα των Παραδόσεων και των Αξιών !... Ηθικές και Ιστορικές Αξίες, αλλά και ιδανικά που – όπως κατ’ επανάληψη έχουμε επισημάνει – δεν τίθενται σε … κανένα «τραπέζι» και σε καμιά διαπραγμάτευση και δε συναποφασίζονται με … «κανέναν – εκτός Ελλάδας» !...

    Άλλωστε, όταν έπεσε η … «αυλαία» της συναυλίας, κοινή ήταν η διαπίστωση από όλους όσοι παρακολούθησαν την εκδήλωση : το Μίμη Πλέσσα, το Θάνο Μικρούτσικο, τους εκπροσώπους του πολιτικού, πνευματικού και πολιτιστικού χώρου και πάνω από όλους τους απλούς φιλόμουσους πολίτες !..

    Η διαπίστωση πως «ο τόπος μας, η χώρα μας, η πατρίδα μας μπορεί να σταθεί στα πόδια της και να τραβήξει μπροστά σε δρόμους, όχι μόνον οικονομικής ανάταξης, αλλά και σε δρόμους πνευματικής ανάτασης» …

…  Δρόμους δημιουργίας , ελπίδας και προοπτικής!..

…  Δρόμους ανοιχτούς για κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνα !..

    Κάτι που το «βίωσαν» … το «αισθάνθηκαν»… και το «ένοιωσαν»  όσοι παρακολούθησαν το Συμφωνικό έργο της Πηγής Λυκούδη !..

  

“Γιατί τα σχολεία δε μορφώνουν”, ομιλία του “δασκάλου της χρονιάς” στις ΗΠΑ

Όταν το 1990, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, απονεμήθηκε στον John Taylor Gatto ο τίτλος του «Δασκάλου της Χρονιάς της Νέας Υόρκης» στην ομιλία αποδοχής του τίτλου που εκφώνησε, δεν αρκέστηκε σε απλές ευχαριστίες, αλλά εξαπέλυσε ένα δριμύ κατηγορώ στην συμβατική λογική που διέπει την εκπαίδευση. Μίλησε για το ρόλο που πρέπει να διαδραματίζει η εκπαίδευση για το άτομο, την οικογένεια και την κοινωνία στην σύγχρονη εποχή. Δεν απευθύνθηκε μόνο στη Νέα Υόρκη και τους μαθητές του.

Τα λόγια του εκφράζουν και τις ανησυχίες των εκπαιδευτικών και των γονιών όπου και αν βρίσκονται. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στη μόρφωση και την δημιουργική απασχόληση των παιδιών μας είναι σοβαρά και πολύπλοκα και δεν αποτελούν αποκλειστική ευθύνη των σχολείων. Κι όμως τα σχολεία μπορούν να δημιουργήσουν τις κατάλληλες συνθήκες για την διαμόρφωση της κοινωνίας και του κόσμου που ονειρευόμαστε. Έτσι έχουμε την ευχαρίστηση να δημοσιεύσουμε αυτή την φλογερή ομιλία ενός από τους πιο ένθερμους οπαδούς της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης.

Στο δημοσιογράφο, το θεατρικό συγγραφέα, το στιχουργό,

                                                Στον   ΑΝΘΡΩΠΟ   ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΛΑΜΙΤΣΗ

Υπογράφει ο Γιώργος ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ

Δημοσιογράφος – Φιλόλογος

 

… Τον γνώρισα πριν από επτά χρόνια … Μέσα στο στενό στούντιο και τα γραφεία της ΝΕΤ …  Ήταν ένα φθινοπωρινό πρωινό Πέμπτης που μου χτύπησε την πόρτα του γραφείου, «ανακοινώνοντας» πως από την ερχόμενη Δευτέρα θα αναλάμβανε εκπομπή από τις 6 έως τις 8 το πρωί : … «Πρωινές χειρηλασίες».

    Ομολογουμένως χάρηκα, αλλά και συνάμα σάστισα … Και όταν, συζητώντας για την προετοιμασία, οργάνωση και δομή της εκπομπής, έσπευσα να τον αποκαλέσω «… Κύριε Καλαμίτση …», η αντίδρασή του ήταν άμεση και - όπως πάντα – καυστική :   «Γιατί ρε Γιώργο με … βρίζεις !...»

    Κι από τότε γίναμε φίλοι, καλοί φίλοι και τον ευχαριστώ που με θεωρούσε εδώ και χρόνια, μέχρι και χθες φίλο !...

Κάθε πρωί, αδιάλειπτα, στις πεντέμισι τα χαράματα ήταν στο στούντιο της ΝΕΤ … σαν καλός και πιστός στρατιώτης … και πάντα με το χαμόγελο στα χείλη, τα χαρακτηριστικά του γυαλιά και τα … αγαπημένα του «καρέλια κασετίνα» που δεν τα πρόδωσε ποτέ!...

     Και όταν ακόμα τον χτύπησε η αρρώστια του, ήταν εκεί … στη ΝΕΤ, από τις πρωινές άγριες ώρες, καθημερινά μπροστά στο μικρόφωνο, καθώς το ξημέρωμα είναι δύσκολη και απάνθρωπη ώρα να αφήνεις το ζεστό κρεβάτι σου…  Κι όταν τέλειωνε την εκπομπή του, ζούσε για λίγο σαν «παιδί» ανάμεσά μας… Κι ύστερα, «μονάχος», έσπευδε αμέσως στο «Κέντρο» για την απαραίτητη αιμοκάθαρση…

«… Υπάρχουν Άνθρωποι που ζουν μονάχοι …» οι στίχοι που σιγοψιθύριζε και που απέδωσε χαρισματικά με τη φωνή της η μεγάλη Βίκυ Μοσχολιού !.. 

     Και μείναμε, ωστόσο, πιο «μονάχοι» - από χθές - χωρίς το Γιάννη … έναν άνθρωπο παράδειγμα ήθους, εντιμότητας και αλληλεγγύης … Χωρίς την ανήσυχη, αιχμηρή και ισχυρή πένα του … Χωρίς το ιδιόρρυθμο ύφος που το αγαπήσαμε, γιατί ήταν πηγαίο και αληθινό.  

     Παρακαταθήκη ωστόσο τα εκατοντάδες αποκαλυπτικά καυστικά και σατυρικά του κείμενα, τα επιθεωρηστογραφικά του σενάρια και τα περισσότερα από 400 τραγούδια του, που πολλά απ’αυτά «χειροκροτήσαμε», αγαπήσαμε και τραγουδήσαμε!

     Οξύς, αλλά και ευαίσθητος, εργασιομανής και σκωπτικός με χαρακτηριστική ελευθεροστομία, αλλά και λυρικός στιχουργός.   Μα και ενεργός πολίτης που στην προσωπικότητά του , στα κείμενά του και τα λόγια του αναγνωρίζαμε ένα δικό μας άνθρωπο … Τον άνθρωπο – τον ερασιτέχνη οινοποιό και ζωγράφο – που θα μας τον θυμίζουν για πάντα τα … «μπουκάλια» με το «παυσίλυπον Καλαμίτση»  που μας χάριζε για την προσωπική κάβα μας κάθε Παραμονή Πρωτοχρονιάς!...

     Κρίμα που η εξόδιος ακολουθία θα γίνει σε στενό κύκλο. Η σεμνότητά του θέλησε να ακολουθήσει αυτή τη στάση ζωής και στο ταξίδι του προς τη «Γειτονιά των Αγγέλων».

     Κρίμα που δεν θα μπορέσουμε να εναποθέσουμε ένα λουλούδι στην τελευταία κατοικία του.

Κρίμα που δεν θα μπορέσουμε να του πούμε το «στερνό αντίο» …

ü  Αντίο φίλε …

ü  Αντίο  Γιάννη …

ü  Αντίο ταλαντούχε και ασυμβίβαστε δημοσιογράφε

ü  «Στερνό αντίο Γιάννη», με ένα από τα τελευταία άρθρα σου με τίτλο «Ακούω θορύβους» όπως ακριβώς δημοσιεύθηκε στο ιστολόγιο “politikotsunami.blogspot.gr” και το οποίο ήταν μια «φωνή αφύπνισης» για όσους εξακολουθούν να εφησυχάζουν :

« ΟΛΗ ΝΥΧΤΑ ΕΒΡΕΧΕ. Και συνέχισε να βρέχει μέχρι και το μεσημέρι της ημέρας που είχε ξημερώσει. Από το μεσημέρι και μετά σταμάτησε η βροχή και άρχισε ο αέρας.

Οταν φυσάει τόσο δυνατά, με οχτώ και εννιά μποφόρ, το σπίτι τρίζει και ακούγονται διάφοροι θόρυβοι. Κάτι χτυπούσε. Προσπαθούσα να καταλάβω από πού προερχόταν αυτός ο θόρυβος. Κοίταξα ένα ένα όλα τα παραθυρόφυλλα και μία μία όλες τις πόρτες. Ηταν όλα καλά κλεισμένα. Αλλά το χτύπημα συνεχιζόταν. Μπορεί να ήταν και ιδέα μου, επειδή, τον τελευταίο καιρό, ακούω συνεχώς θορύβους.

Εχω ακούσει να λένε για την «μπότα του κατακτητή». Ζουν ακόμη πολλοί Ελληνες που έζησαν την Κατοχή και τη θυμούνται. Αλλά και πολλοί σύγχρονοι, μικρότεροι σε ηλικία, συμπατριώτες μας χρησιμοποιούν αυτή τη φράση, ειδικά τώρα που μιλάμε για την τρόικα και τις επισκέψεις των ελεγκτών της. Τι θόρυβο να κάνει η μπότα του κατακτητή; Λέτε να ήταν αυτό το ντούκου ντούκου που άκουγα, αφού δεν χτυπούσε κανένα παραθυρόφυλλο;

Οταν πλησιάζει η καταστροφή, τι θόρυβο κάνει; Οταν απομακρύνονται νησίδες, που εμείς τις λέμε Ιμια και οι Συριζαίοι συμφωνούν με τους Τούρκους και τις λένε «Καρντάκ», τι θόρυβο κάνουν; Είναι τόσο δυνατός ώστε να τον ακούν όλοι οι Ελληνες ή συλλαμβάνεται μόνον από λίγα αφτιά και γι’ αυτό οι περισσότεροι κοιμούνται ανέμελοι. Τον ύπνο του δικαίου, λένε... Αυτοί που κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου, ροχαλίζουν κιόλας; Κάνουν θόρυβο; Ρωτώ, επειδή πολύ ροχαλητό νομίζω πως ακούω και πρέπει να είναι από τους εφησυχασμένους συμπατριώτες μου. Κι εγώ λέω πως δεν γίνεται να ακούς να μιλούν για δύο εκατομμύρια ανέργους που δεν θα ξαναβρούν ποτέ δουλειά, να ακούς για διακόσιες πενήντα χιλιάδες Ελληνες που περιμένουν από κάποιες οργανώσεις και την Εκκλησία ένα πιάτο φαΐ κάθε ημέρα κι εσύ να νομίζει πως κοιμάσαι τον ύπνο του δικαίου!

Δεν είναι δυνατόν να ακούς για είκοσι ή τριάντα χιλιάδες άστεγους που κοιμούνται στα πεζοδρόμια κι εσύ να νομίζεις πως κοιμάσαι τον ύπνο του δικαίου και να ροχαλίζεις κιόλας!

Ελληνες κρυώνουν, παγώνουν, ανάβουν τζάκια και μαγκάλια, πεθαίνουν από το κρύο ή τις αναθυμιάσεις, κι εσύ κοιμάσαι και ροχαλίζεις.

Ακούω τον θόρυβο που κάνει το ροχαλητό σου τώρα που κοιμάσαι, ανέμελος, τον ύπνο του αδίκου».

Η ευτυχία είναι μελαγχολική_Ρένα Τζωράκη

Διαγωνισμός φωτογραφίας για το “Τοπίο της Χρονιάς 2013″

 

Ο φωτογράφος Tony Bennett με μία ατμοσφαιρική φωτογραφία κέρδισε τον έβδομο διαγωνισμό φωτογραφίας "Tοπίο της Χρονιάς 2013".  Παρακάτω είναι μια συλλογή με τις νικήτριες φωτογραφίες σε κάποιες κατηγορίες.

Η νικήτρια φωτογραφία του διαγωνισμού. «Ομίχλες και Στοχασμοί», @Tony Bennett

«Μυστικιστικό πρωινό», @McCallion

«Πιασμένο σ” ένα ιστό από σίδηρα», @David Cation

Ψαρόνια, @Nigel McCall

Φθινοπωρινό χρώμα, @Page Christopher,

Πλοίο βγαίνει από το λιμάνι στην καταιγίδα, @David Lyon

«Φθινοπωρινό πρωινό φως», @David Mould

«Ούτε μαύρο ούτε άσπρο», @Esen Tunar

«Γραμμές στο χιόνι», @Kaushiklal Koria

Sturminster Newton Mill, @Mark L Simpson

«Καμπύλες», @Robert Birkby

«Πηγαίνοντας στο σπίτι», @Robin Coombes

Somerset, Αγγλία, @Graham McPherson

Παραλία Dungeness κατά το ηλιοβασίλεμα, @Alan O’Riordan

Το φάντασμα του Rannoch Moor, @David Breen

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

ΞΑΝΑ

Κάνε μια μικρή βόλτα

Μετά θα ξανάρθεις πιο φοβισμένος

Οι μητέρες μας τελείωσαν

Τα σκαλιά δεν κυλάνε κυματιστά καρότσια

Τα μαλλιά έχουν την υφή της εφημερίδας.

Πήγαινε μέχρι το φαρμακείο

Πες συγχρόνως για καρδιά, καρκίνο και hiv, τι παίρνουν

Μίλα τους επιθετικά

Στην αρχή θα το πάρουν για στυλ

Μετά θα σε αποζητούν

Ονειρέψου μια πόλη νεκρή

Και το πείσμα των φτωχών να την κάνει θρύλο

Ονειρέψου μια εικόνα θολή

Και τα χρώματα των ουλών να την κάνουν πετράδι.

Πέρασαν οι μέρες

Θα έρθουν άλλες

Ζητάς μια μικρή ανάσα

Σου δίνουν μια μεγάλη επανάληψη

Ονειρεύεσαι έναν ολόκληρο έρωτα

Σου δίνουν, μια φιλία

Μια ηρεμία

Μια ανατριχίλα

Κάποιους σπασμούς

Ένα κατασπάραγμα

Ένα γλυκό ύπνο στον ώμο, αγκαλιά

Όχι , δεν συνδυάζονται.

Κάνε μια μικρή βόλτα

Γράψε ένα τραγούδι με τρυφεράδα

Δώστο σ΄έναν αξύριστο τραβεστί να το πει.

Πολλοί θα τα καταλάβουν αυτά

Όχι στο δικό σου θάνατο,

στο δικό τους.

TOY NIKOY ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ

 

Εύα Μαραθάκη: Μία συνεσταλμένη εικαστικός εξερευνά την δύσκολη τέχνη του σεξουαλικού υπαινιγμού

Πρόσωπο που αναβλύζει ευγένεια και γλυκύτητα. Βλέμμα στα όρια του μελαγχολικού. Αεικίνητη, χαμογελαστή, αλλά σοβαρή, η εικαστικός Εύα Μαραθάκη παρουσιάζει σήμερα στην γκαλερί CAN στο Κολωνάκι την έκθεση με έργα της που εξερευνούν την αβαθή περιοχή του σεξουαλικού υπαινιγμού, των φετίχ αντικειμένων και του μεταμφιεσμένου ερωτισμού.
Η Εύα Μαραθάκη ολοκλήρωσε το πτυχίο της στη ζωγραφική και τις μεταπτυχιακές της σπουδές στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, είναι ιδρύτρια του SKOUZE3 artist run space και έχει κάνει σκηνικά για το θέατρο.
Στην έκθεση "You and I" παρουσιάζει μια σειρά σχεδίων με μολύβι και ένα γλυπτικό αντικείμενο που πηγάζουν σε επίπεδο έμπνευσης από το βιβλίο «Η Αυτοκράτειρα» του Δούκα Καπάνταη.
Τα σχέδια -που συμπεριλαμβάνονται και στο βιβλίο- δεν είναι απεικονίσεις των σεξουαλικών στιγμιότυπων, ακριβώς επειδή το βιβλίο είναι πρωτίστως σεξουαλικό, σαδομαζοχιστικό, ασφυκτικό, αλλά απεικονίσεις καθημερινών και παράλληλα φαντασιακών "φετιχοποιημένων" αντικειμένων, αντικειμένων που θα ήθελα να έχω ή θα μπορούσα να είμαι.



H έκθεση «Υou and I» (Σχέδια για την ΑΥΤΟΚΡΑΤΕΙΡΑ του Δούκα Καπάνταη) της Εύας Μαραθάκη εγκαινιάζεται σήμερα, Τρίτη 29 Οκτωβρίου 2013, στην γκαλερί Can Christina Androulidaki.

Πηγή: Εύα Μαραθάκη: Μία συνεσταλμένη εικαστικός εξερευνά την δύσκολη τέχνη του σεξουαλικού υπαινιγμού [εικόνες] | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/node/128176#ixzz2j6m9dChh

Ραφαηλίδης: Ο ανήθικος δρόμος του πολιτισμού

Η ιστορία βαδίζει το δύσκολο δρόμο της, ερήμην της ηθικής. Βέβαια, η ηθική υπάρχει πάντα, αλλά μόνο για να ελέγχονται από την κοινωνία τα καταστροφικά ένστικτα και ο άκρατος εγωισμός, μέσα από ένα πλέγμα απαγορεύσεων, που κατά κανόνα έχουν θεϊκή επικύρωση, ώστε να γίνονται, αν όχι περισσότερο πειστικές οι απαγορεύσεις, τουλάχιστον περισσότερο επίφοβες. Κατά κάποιον τρόπο, οι δέκα εντολές είναι τα δέκα άρθρα του χριστιανικού ηθικού «συντάγματος» (κώδικα) πάνω στα οποία στηρίζονται οι επιμέρους ηθικοί νόμοι. 

'Ομως, η τήρηση αυτού του «συντάγματος» δεν επαφίεται στο χριστιανισμό των χριστιανών, όπως το κυρίως ειπείν σύνταγμα στον πατριωτισμό των Ελλήνων, αλλά στο φόβο της τιμωρίας στον άλλο κόσμο. Που όσοι τον αψηφούν κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους στη Γη.  Σου λένε οι άνθρωποι, και δικαίως: Αυτόν εδώ τον κόσμο, τον βλέπουμε και τον ξέρουμε. Τον «άλλο κόσμο» όμως δεν τον βλέπουμε και γι αυτό τον φανταζόμαστε, ή τον ονειρευόμαστε. Λοιπόν, ας τα βολέψουμε πρώτα στον ορατό κόσμο, κι ας αφήσουμε τη φροντίδα για τον αόρατο στους παπάδες, που είναι ειδικοί και ξέρουν καλύτερα. Οι δυο κόσμοι, «αυτός» και ο «άλλος», πάντα μπέρδευαν ο ένας τον άλλο,σαν να στέκονταν εχθρικά ο ένας απέναντι στον άλλο: Αν πρόκοβες σ ' αυτόν τον κόσμο, θα 'σουν ένας ανεπρόκοπος στον άλλο. Αλλά αν σιγουρευόσουν πως κέρδισες τον άλλο, θα αδιαφορούσες εντελώς για τούτον. Κι έτσι, τούτος ο κόσμος έγινε τελικά για τους έξυπνους κι ο άλλος για τους χάχες, όπως άλλωστε το λέει ρητά και κατηγορηματικά κι εκείνο το «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι». Η υπερβολική φροντίδα για τη «βασιλεία των ουρανών» αφήνει ελεύθερο το πεδίο δράσης των βασιλέων επί της Γης, καθώς και όλων των βασιλικών ή μη καθαρμάτων. Ο καθένας στο βασίλειό του, λοιπόν, κι ο φτωχός στο δικό του εις τους ουρανούς, ένθ* απέδρα πάσα οδύνη, λύπη και στεναγμός. Παρά ταύτα, παρά δηλαδή τις θεϊκά κατοχυρωμένες ηθικές απαγορεύσεις, η ανηθικότητα δεν έλειψε ποτέ από τη Γη. Ευτυχώς, γιατί οι ηθικοί άνθρωποι εκτός από διαρκώς τρομαγμένοι εξαιτίας της ύπαρξης της κόλασης, είναι και βαθύτατα ανήθικοι στο βάθος βάθος. Διότι εξαρτούν την ηθικότητά τους από το αόρατο μαστίγιο του θεού, κι όχι από το ήθος, δηλαδή τη βαθιά και βιωματική κατανόηση της αξίας και της σημασίας του καλού εν τω κόσμω, που το πράττει κανείς χωρίς να περιμένει καμιά ανταμοιβή στον άλλο κόσμο, έτσι, γιατί είναι όντως καλός, κι όχι γιατί του είπε ο παπάς της ενορίας πως πρέπει να είναι καλός, για να πάρει το βραβείο στους ουρανούς, ως αριστεύσας μαθητής επί της Γης! Εδώ σε θέλω κάβουρα! να περπατάς στα κάρβουνα της γης και να μην καίγεσαι. Κι όχι να παριστάνεις τον καλό, ενώ δεν είσαι παρά ένα τρομοκρατημένο ανθρωπάκι, που είναι καλό θέλει δεν θέλει, του αρέσει δεν του αρέσει, το μπορεί δεν το μπορεί.

Πάντως, και παρά τις ηθικές απαγορεύσεις, η κοινωνία δεν ηθικολογεί. Ηθικολσγούν μόνο τα άτομα. Για τον απλό λόγο πως η ηθική είναι μια προσωπική σχέση με το καλό και το κακό, ενώ η κοινωνία, παρόλο που αποτελείται από άτομα, δεν είναι το άθροισμα των ατόμων που τη συναποτελούν, αλλά ένα «μόρφωμα)) όπως λέμε, δηλαδή μια «οντότητα» στατιστική και συνεπώς υπερπροσωπική. Μια ομάδα ανθρώπων που αποτελείται, ας πούμε, από σένα, από μένα κι από τον Φούφουτο, ή όποιον άλλο τέλος πάντων, που δρα σαν ομάδα χωρίς να εξατομικεύει τη δράση του καθένα, αλλά αθροίζοντας τη δράση του καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του, δίνει ένα «άθροισμα» συμπεριφοράς που καμιά σχέση δεν έχει με τη συμπεριφορά του καθένα χωριστά, παρότι*ο καθένας χωριστά παίρνει μέρος στον καθορισμό του αθροίσματος.

θα καταλάβετε καλύτερα τη στατιστική έννοια (το μέσο όρο) του αθροίσματος αυτού, αν βρεθείτε σε μια διαδήλωση, όπου η μάζα ενεργεί και φέρεται, ηθικά ή ανήθικα, αναλώγως, σαν μια υπερπρόσωπη οντότητα (μόρφωμα). Είναι απόλυτα βέβαιο, πως μια τέτοια ομάδα ανθρώπων έχει μεγαλύτερη αίσθηση του κακού παρά του καλού. Γι αυτό, άλλωστε, φοβούνται τις ομάδες, κυρίως τις εξαιρετικά πολυάριθμες, οι εξουσιαστές. Ξέρουν τι τους περιμένει αν περιπλακούν σε μια ομάδα που ενεργεί ως μόρφωμα και όχι εξατομικευμένα. Κι η ομάδα αυτή έχει συγκροτηθεί για να υπερασπιστεί κάποια συγκεκριμένα συμφέροντά της κι όταν αυτά είναι ζωτικά δηλαδή άμεσον σχέσιν έχοντα με τη ζωή των ατόμων, μπορεί να γίνει χαμός στην πιο απόλυτη κυριολεξία. Εκείνη τη στιγμή, το καθένα χωριστά από τα άτομα της ομάδας,  στέλνει περίπατο την ηθική του, και το κακό εμφανίζεται σ ’ όλο του το καταστροφικό μεγαλείο. Η τεράστια δύναμη της μάζας, που την τρέμουν οι πάντες, έχει τη ρίζα της σ ’ αυτή την προσωρινή έστω κατάργηση της καταναγκαστικής ηθικής, που όπως είπαμε δεν πρέπει να συγχέεται με το ήθος, δηλαδή με τη βιωματική και αυθόρμητη ηθικότητα, που δεν στηρίζεται στην ποινή και την τιμωρία. Μπορούμε να μιλάμε για το ήθος μιας ομάδας ανθρώπων, που κι αυτό είναι στατιστικά καθορισμένο (κατά μέσον όρο προσδιορισμένο), ποτέ όμως για την ηθική της ομάδας. Διότι η ομάδα, όταν δρα, ξεχνά αυτομάτως τις καταναγκαστικές ηθικές απαγορεύσεις.

Κατά κάποιον τρόπο, απελευθερώνεται από την έξωθεν επιβεβλημένη ηθική, και δείχνει το πραγματικό και ουσιαστικό ήθος της - αν βέβαια αυτό υπάρχει στα άτομα που αποτελούν την ομάδα. Αν δεν υπάρχει... χαιρετίσματα στην εξουσία! Που αυτή κι αν είναι ανήθικη! (Κάθε εξουσία είναι εξ ορισμού ανήθικη. Η "καλή εξουσία" υπάρχει μόνο στον Παράδεισο).

Ο ιστορικός ρόλος της ανηθικότητας είναι πολύ μεγαλύτερος από ό,τι της ηθικότητας. Απλή απόδειξη, οι ήρωες. Όπως ξέρουμε, έτσι ονομάζουμε συνήθως αυτούς που σκότωσαν όσο το δυνατόν περισσότερους εχθρούς και στο τέλος σκοτώθηκαν. Και μη μου πείτε, καλά τους έκαναν αφού ήταν εχθροί, γιατί θα αποδειχτείτε φρικαλέοι χριστιανοί. 'Αλλωστε, είδατε πολλά αγάλματα ηρώων της επιστήμης, των γραμμάτων και των τεχνών Το πολύ πολύ να είδατε κανέναν ανδριάντα πολιτικού, που δόξασε την πατρίδα δια των στρατιωτών, δηλαδή δια των εντεταλμένων δολοφόνων. Σας το λέω και να το ξέρετε: Αν θέλετε να σας κάνουν άγαλμα, κάποτε, προσπαθήστε να απαλλαγείτε από τις ηθικές αναστολές. Εννοώ άγαλμα που να το στεφανώνουν στις εθνικές επετείους, κι όχι από τα άλλα, τα μονίμως αστεφάνωτα αγάλματα των ποιητών, που λειτουργούν ως άλλοθι στον κόσμο των βαρβάρων. Άλλωστε, στο σχολείο μας υποχρεώνουν να αποστηθίζουμε ημερομηνίες μαχών κυρίως, τουτέστιν ομαδικών και οργανωμένων σφαγών. Κι ύστερα μας ζητούν να γίνουμε καλοί και ηθικοί άνθρωποι. Τα κτήνη! Ενώ κάθε φορά που θα τα βρουν ζόρια, βάζουν μπροστά το μηχανισμό παραγωγής μαζικής ανηθικότητας, έναν έναν μας θέλουν ηθικούς. Τα ζώα!

Εγώ βρίζω κατά τη συνήθειά μου, όμως η ιστορία γράφει μονίμως στα παλιά της τα παπούτσια την ηθική μου αγανάκτηση. Η ιστορία δεν γράφεται από ηθικολόγους, γράφεται από ανθρώπους αποφασισμένους να σκοτώσουν και να σκοτωθούν αν χρειαστεί για τα συμφέροντά τους. Που, πάρα πολύ συχνά τα βαφτίζουν ιδανικά για να μην καταλαβαίνουμε περί ποιων Ακριβώς συμφερόντων πρόκειται. Όταν π.χ. μας προτείνουν να σκοτωθούμε για την πατρίδα (τι πρόταση κι αυτή, μα τον Δία) δεν μας λένε ότι πρόκειται να σκοτωθούμε για τα συμφέροντα της ιθύνουσας τάξης της πατρίδας που κάνει τον πόλεμο, γιατί έχει σοβαρούς οικονομικούς λόγους να τον κάνει

Είναι πολύ εύκολο να εφεύρει κανείς ιδανικά. Ακόμα και ο Τρωικός πόλεμος έγινε για το (αισθητικό) ιδανικό που επέβαλλαν τα μάτια της ωραίας Ελένης, κι όχι για τους θησαυρούς της Τροίας, που είχαν κάτσει σιο μάτι των Αχαιών! Κοίτα να δεις πλάκα, φίλε μου! Να σε στέλνουν να σκοτωθείς, κι αν γυρίσεις ζωντανός να μη σου δίνουν μοιράδι από τη λεία, και να σ ’ αφήνουν να βολοδέρνεις με τα ιδανικά για τα οποία, λέει, έγινε ο πόλεμος. Τουλάχιστον οι αρχαίοι Έλληνες πρότειναν αισθητικά ιδανικά στους μελλοθάνατους. Ενώ εμείς οι τενεκέδες σκοτωνόμαστε για το «βασιλιά και την πατρίδα». Και καλάγια την πατρίδα. Τσιμέντο να γίνει. Αμ, εκείνος ο βασιλιάς, πως διάολο γίνεται και γίνεται ιδανικό; Ω, τι κόσμος ηλίθιων μπαμπά Πλάτωνα!

Η πιο μεγάλη εφεύρεση του καπιταλισμού είναι το κολοσσιαίας σημασίας γεγονός πως παραμέρισε όλα τα άλλα ιδανικά και στη θέση τους έβαλε το χρήμα, όπως γινόταν πάντα στην ιστορία χωρίς να το ομολογούν καθαρά οι πολιτικάντηδες, και οι καθηγητές της ιστορίας που τους βοηθούν αποτελεσματικά. Κύριε, θέλεις να γίνεις πλούσιος; Σκότωσε, ρήμαξε, κλέψε, εξαπάτησε, κι όταν έρθει η ώρα σου εξομολογήσου και άντε στο καλό. Ο Άγιος Πέτρος σε περιμένει στον Παράδεισο.

Ο καπιταλισμός, λοιπόν, έκανε καταμερισμό έργου και στην ηθική. Τοποθέτησε το «κακό» σε τούτο τον κόσμο και το «καλό» στον άλλο, ώστε οι κακοί να μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους σε τούτο τον κόσμο και οι καλοί να παίζουν το κομποσκοίνι τους (ίσως και κάτι άλλο) όσο οι κακοί κάνουν «καλές δουλειές». Έτσι γινόταν πάνια στην ιστορία, αλλά ο καπιταλισμός επιτέλους είπε τα πράγματα με τ ’ όνομά τους. Δηλαδή, δεν το βροντοφώναξε τ ’ όνομα. Το είπε από μέσα του για να μην τ ’ ακούσουν οι χαχόλοι και σταματήσουν να σκοτώνονται, για το βασιλιά (κοίτα να δεις πλάκα) και την πατρίδα Γι’ αυτό και πρόκοψε τόσο γρήγορα ο καπιταλισμός. Πρόκοψε, που λέτε, γιατί αναγνώρισε πως η ιστορία είναι «κακή» απ’ την ίδια τη φύση. Θέλω να πω, πως αναγνώρισε ότι η ιστορία φτιάχνεται και από τους ηθικούς και από τους ανήθικους, εναλλάξ ή κατά ζεύγος, θέλω να πω, μ ’ άλλα λόγια, πως η ιστορία δεν δίνη πεντάρα για την ηθική. Μπορεί να κλαψουρίζουν οι άνθρωποι μετά από κάθε μάχη, πάντως ο αγώνας δόθηκε και κερδήθηκε - κι αυτό έχει σημασία. Αν δοθεί χωρίς να κερδηθεί, τότε κλάψτα δικαίως. Στον καπιταλισμό μετράει μόνο η αποτελεσματικότητα, και ποτέ η ηθική. Αυτό, βέβαια, γινόταν — πάντα κι αυτό έκαναν και τα προγενέστερα του καπιταλισμού κοινωνικά συστήματα. Όμως, ο καπιταλισμός επιδίωξε την αποτελεσματικότητα παντί τρόπω — και γι’ αυτό ακριβώς πρόκοψε και μεγαλούργησε.

Σκέψου να κατακτάς την Αμερική, χωρίς, λέει, να σκοτώσεις ούτε έναν Ινδιάνο! Σκέψου να σου επιτίθονται οι φίλοι και γείτονες Τούρκοι για να σε λεηλατήσουν και συ, λέει, να τους λες: Μα, γιατί το κάνατε αυτό παιδιά! Δεν είναι ευγενικό! Μη με υποχρεώσετε να σας σκοτώσω και χάσω τον Παράδεισο στα καλά καθούμενα! Φύγετε, σας παρακαλώ, γιατί θα φωνάξω τον μπαμπά μου τον Ανδρέα. Λοιπόν, ας αφήσουμε την πλάκα κι ας το πούμε καθαρά για να το καταλάβουν και οι... εθνικόφρονες (λες;) Το ήθος μετράει και στον άνθρωπο και στις κοινωνίες. Η ηθική όμως δεν μέτρησε ποτέ και σε τίποτα. Μπορεί κάποιοι να κέρδισαν τον  Παράδεισο χάρη στην ηθική, αλλά μη μου ζητάτε περισσότερες πληροφορίες γι αυτούς, γιατί θα δυσκολευτώ να τις διασταυρώσω ως καλός και ευσυνείδητος δημοσιογράφος.

Άλλωστε, ποτέ ο διευθυντής μου δεν με έστειλε με δημοσιογραφική αποστολή στον Παράδεισο. Με έστειλε στην Κίνα, στην Κούβα, στη Λιβύη, στη Σοβ. Ένωση και αλλαχού, αλλά από Παράδεισο, τίποτα. Κανένα νέο από τον Παράδεισο.

Εδώ που τα λέμε, πάντως, και ο Παράδεισος και η Κόλαση είναι εδώ στη Γη. Ο καπιταλισμός το αντιλήφθηκε πολύ καλά αυτό. Βέβαια, άφησε την ηθική να δουλεύει υπέρ του ουρανίου Παραδείσου, αλλά αυτό το έκανε μόνο και μόνο για να μην αρχίσουν να ψάχνουν όλοι τον Παράδεισο στη Γη, σε μια εποχή που τα αγαθά είναι ακόμα λιγοστά, και συνεπώς ο παράδεισος της ευημερίας δεν μας χωράει όλους.

Πάντως, για πρώτη φορά με τον καπιταλισμό, και χάρη στη σωτήρια ανηθικότητά του (το λέω χωρίς ίχνος ειρωνείας) έγινε αντιληπτό από τον άνθρωπο πως ο Παράδεισος είναι δυνατό να υπάρξει σ ’ αυτή τη Γη. Αφού ήδη υπάρχει για πολύ περισσότερους, απ’ όσους την εποχή της φεουδαρχίας, ή της δουλοκτησίας, σημαίνει πως μπορεί να διευρυνθεί κι άλλο. Ε, ακριβώς αυτή τη διεύρυνση επιχειρεί ο σοσιαλισμός. Πατώντας σταθερά στη ματοβαμμένη ιστορία του καπιταλισμού. Που αν δεν ήταν βάρβαρος, που αν ήταν υπέρ το δέον ηθικός, ούτε λόγος για σοσιαλισμό. Γιατί το σοσιαλισμό τον προετοιμάζει ο καπιταλισμός. Ο σοσιαλισμός μπορεί να γεννηθεί με καισαρική τομή, όπως στη Ρωσία του 1917, αλλά δια παρθενογενέσεως, ποτέ των ποτών. Εμείς οι μαρξιστές δεν μυρίσαμε τον κρίνο για να κυοφορήσουμε το σοσιαλισμό. Θέλω να πω, ο σοσιαλισμός δεν φύτρωσε στα κεφάλια μας, έτσι, γιατί είμαστε οι ηθικοί και οι τίμιοι. Ο ηθικός σοσιαλισμός είναι δυνατός διότι προυπήρξε ο ανήθικος καπιταλισμός.__

Βασίλης Ραφαηλίδης -Η κρυφή γοητεία της Μπουρζουαζίας

Ο Βασίλης Ραφαηλίδης γεννήθηκε το 1934 στα Σέρβια της Κοζάνης και πέθανε στην Αθήνα τον Σεπτέμβρη του 2000. Το 1953 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε κινηματογράφο και δούλεψε σαν βοηθός του Ν. Κούνδουρου και του Ρ. Μανθούλη. Το 1964-65 βρέθηκε στην Αλγερία κοντά στον Μιχάλη Ράπτη. Έγινε επαγγελματίας κινηματογραφικός κριτικός στη Δημοκρατική Αλλαγή (1965). Συμμετείχε στην εκδοτική ομάδα των περιοδικών Ελληνικός Κινηματογράφος (1966) και Σύγχρονος Κινηματογράφος (1968). Εργάστηκε σαν κινηματογραφικός κριτικός και ρεπόρτερ στο Βήμα (1974-1983) και στο Έθνος (1983-1998) σαν κινηματογραφικός κριτικός, σχολιογράφος και επιφυλλιδογράφος. Επιφυλλίδες ήταν και οι τελευταίες του δημοσιεύσεις στην Ελευθεροτυπία.

Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Εδώ αρχίζουν όλα για τους πιλότους της Πολεμική Αεροπορίας: 361 Μοίρα

50 χρόνια ιστορίας σ΄ ένα βίντεο: 361 Μοίρα Εκπαίδευσης Αέρος στη Καλαμάτα.

Παρουσία του Διοικητή της Διοίκησης Αεροπορικής Εκπαίδευσης, Υποπτέραρχου (Ι) Χρήστου Χριστοδούλου έγινε η τελετή του εορτασμού της επετείου της συμπλήρωσης 50 χρόνων από την ίδρυση της 361 Μοίρας Εκπαίδευσης Αέρος, στην 120 Πτέρυγα Εκπαίδευσης Αέρος, στην Αεροπορική Βάση Καλαμάτας.

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης περιλάμβανε επιμνημόσυνη δέηση, προσκλητήριο πεσόντων, ανάγνωση Ημερήσιας Διαταγής από τον Διοικητή της Μοίρας, Αντισμήναρχο (Ι) Νικόλαο Τσιβουράκη, φωτογραφική και στατική έκθεση καθώς και αεροπορική επίδειξη από την

Ομάδα Αεροπορικών Επιδείξεων Μεμονωμένου Α/Φ Τ-6Α «Δαίδαλος».

Στην τελετή παρέστησαν ο επίτιμος Αρχηγός ΓΕΑ Πτέραρχος Γεώργιος Αυλωνίτης, ο επίτιμος Αρχηγός ΑΤΑ, Αντιπτέραρχος, Θεολόγος Συμεωνίδης, ο επίτιμος Διοικητής ΔΑΥ Αντιπτέραρχος Βασίλειος Τζιναέτης και ο επίτιμος Διοικητής ΔΑΕ Αντιπτέραρχος Κων/νος Πέτρουλας, οι διατελέσαντες Διοικητές της 361 Μοίρας, το εν ενεργεία και το εν αποστρατεία ένστολο και πολιτικό προσωπικό που υπηρέτησε στη Μοίρα, εκπρόσωποι των τοπικών και δημοτικών αρχών της Μεσσηνίας καθώς και μεγάλος αριθμός προσκεκλημένων, όπως αναφέρει το onalert.

http://www.briefingnews.gr/national/item/69639-ed%CE%BF-archizoun-o

Ομαδικός νους: η δύναμη της σύνθεσης

Όποιος έχει μιλήσει μπροστά σε μια ομάδα ανθρώπων, γνωρίζει πως υπάρχει μια ιδιαίτερη αίσθηση που συνδέεται με την εμπειρία. Σφίξιμο στο στομάχι και τον λάρυγγα είναι τα κοινότερα συμπτώματα της εμπειρίας. Ακριβώς όπως στην περίπτωση της διαπροσωπικής επικοινωνίας, ο ομιλητής μπορεί να αισθανθεί την εστίαση των θεατών επάνω του ως πίεση, την ώρα της ομιλίας. Οι καλοί ομιλητές μπορούν να αντιστρέψουν αυτή την τάση χρησιμοποιώντας τη δύναμη της πειθούς ή τη δύναμη των συναισθημάτων τουςΜέσω της δύναμης του νου ή της συγκινησιακής τους κατάστασης μπορούν να εξαναγκάσουν το ακροατήριο να σκέφτεται και να αισθάνεται με τον ίδιο τρόπο που σκέπτονται και αισθάνονται οι ίδιοι, μεταφέροντας με επιτυχία το μήνυμά τους. 

Σε αθλητικά γεγονότα ο θεατής αισθάνεται τη βιασύνη, τη συγκίνηση και μερικές φορές την απογοήτευση του πλήθους. Σε μια θρησκευτική συγκέντρωση, πολλοί άνθρωποι προσευχόμενοι είναι γνωστό πως μπορούν να θεραπεύουν ασθενείς. Αρκετοί επίσης βιώνουν μια συλλογική, πνευματική έκσταση. 

Οι ομάδες διαλογισμού χρησιμοποιούν πάντα το γεγονός ότιόταν διαλογίζονται πολλοί άνθρωποι μαζί, τα θετικά αποτελέσματα πολλαπλασιάζονται. Ο υπερβατικός διαλογισμός, για παράδειγμα, στατιστικά και επανειλημμένα έχει αποτέλεσμα όταν χρησιμοποιείται ομαδικά, ως μέσο κατευνασμού της έντασης και τους βίαιου εγκλήματος που τη συνοδεύει σε μια περιοχή. 



Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, υπάρχει ως κοινός παράγων ένας φυσικός νόμος υπεύθυνος για τούτη την κοινή ψυχική εμπειρία μας. Αυτός ο νόμος είναι γνωστός ως αρχή του ομαδικού νου.

Συνοπτικά, η αρχή του ομαδικού νου έχει ως εξής: η νοητική δύναμη που προκύπτει από τον συνδυασμό ομαδικά εστιασμένων ατόμων, είναι γεωμετρικά μεγαλύτερη από το σύνολο των ατομικών νοητικών λειτουργιών. 

Με άλλα λόγια, νόες που εστιάζονται από κοινού σε κάποιο θέμα, παράγουν μια αμοιβαία δύναμη που είναι όχι μόνον προσθετικά αυξημένη, αλλά πολύ ισχυρότερη από τη δύναμη οποιουδήποτε ατόμου ή άλλης ασυντόνιστης ομάδας ατόμων. Από τη φύση αντλούμε συγκεκριμένα παραδείγματα ομαδικού νου στα κοινωνικά έντομα, ιδιαίτερα στο μυρμήγκι, τον τερμίτη και τη μέλισσα. Το άτομο έντομο είναι αδύναμο από μόνο του, αλλά μια αποικία μυρμηγκιών μπορεί για παράδειγμα να χτίσει ζωντανές γέφυρες, να κυνηγήσει θηράματα 1000 φορές μεγαλύτερα από το μέγεθός της, και να σκάψει αχανή υπόγεια τούνελ ή μεγάλους γήλοφους. Το ίδιο ισχύει για τα σμήνη πτηνών και τις αγέλες σκύλων ή λύκων. Οι ομάδες πιθήκων με τη σειρά τους αντιμετωπίζουν πολύ καλύτερα ζητήματα επιβίωσης μέσω της ομαδικής τους αντίληψης, που υπερβαίνει την απλή ατομική αντίληψη.

Η πρακτική του "brainstorming" είναι αποτελεσματική όχι μόνο εξαιτίας των δυναμικοποιημένων ψυχολογικών διαδικασιών. Στο "brainstorming" η οποιαδήποτε διανοητική εστίαση σε μια κοινή ιδέα, δημιουργεί ένα εστιακό σημείο συγχώνευσης της συνείδησης των συμμετεχόντων, (σε διαφορετικούς βαθμούς). Αυτό το εστιακό σημείο-χωνευτήρι ενισχύει ή επεκτείνει το βαθμό συνειδητότητας του ατόμου και βελτιώνει το επίπεδο της νοημοσύνης του έτσι ώστε να είναι δυνατόν να ολοκληρωθούν μεγαλύτεροι και απαιτητικότεροι σχεδιασμοί. Τούτο το γεγονός έχει την ιδιαίτερη σημασία του και ο συνειδητός εσωτεριστής αντιμετωπίζει με μεγάλη σοβαρότητα την υπόθεση ομαδικός νους και βέβαια εκείνες τις όψεις του που συνήθως παραβλέπουν όσοι έχουν καθαρά ψυχολογικούς προσανατολισμούς.

Τα φαινόμενα του ομαδικού νου συμβαίνουν διαρκώς γύρω μας, αν και λίγοι άνθρωποι τα παρατηρούν σπανίως. Οι περισσότεροι από εμάς ασχολούμαστε με τις καθημερινές υποθέσεις μας με ένα τρόπο αιτιατής συνάφειας, δίχως να δίνουμε προσοχή στα εσωτερικά συναισθήματα και τη διαίσθησή μας. Δεν συνειδητοποιούμε ότι δεν είναι όλες οι σκέψεις που περνούν από τον νου μας δικές μας, ούτε καν τα συναισθήματα ή οι προθέσεις. 

Είναι γεγονός πως συμβαίνουν φαινόμενα ομαδικού νου οποτεδήποτε δύο ή περισσότερα άτομα εστιάζονται σε έναν κοινό στόχο, ή ακόμα και όταν έχουν παρόμοιες σκέψεις ακόμα και αν χωρίζονται από μεγάλες φυσικές αποστάσεις. Η συνείδηση που κατέχουμε είναι μια πολύ ρευστή και διαπερατή ουσία. Ρέει από άτομο σε άτομο με αυτοματικό τρόπο και ειδικά οι συνειδητοί χρήστες αυτής της ουσίας-άτομο μπορούν να την εξαναγκάσουν να στραφεί σε συγκεκριμένους στόχους και να παράγει συγκεκριμένα αποτελέσματα σύμφωνα με τη θέλησή τους. 

Όλοι μπορούν και αισθάνονται την ενέργεια, τη συγκίνηση και την πρόθεση που προέρχεται από άλλους σε καθημερινή βάση. Ξέρουμε πότε παράγει κάποιος φιλική "δόνηση" ή αν διακατέχεται από εχθρική πρόθεση, ακόμη και αν απουσιάζουν οι φυσικές χειρονομίες ή οι λέξεις. Όλοι μας είμαστε ψυχικά ευαίσθητοι σε ένα ορισμένο βαθμό, και όταν εξευγενίζεται αυτή η ευαισθησία μέσω του διαλογισμού, γίνεται προφανές ότι οι σκέψεις και τα συναισθήματα είναι πολύ συχνά φαινόμενα ομαδικού και όχι ατομικού νου. Παραδείγματα συντονισμένης σκέψης έχουμε όταν τελειώνουν κάποιοι άλλοι άνθρωποι την πρόταση που ξεκινήσαμε ή αντίστροφα. Στη διάρκεια μιας συζήτησης, πολλοί άνθρωποι έχουν συγχρόνως την ίδια ιδέα, χωρίς καν να έχει τεθεί κάποιο κοινό θέμα.

Συνεπώς, είναι σημαντικό να παρατηρήσουμε ότι η οποιαδήποτε κίνησή μας μέσα στον κόσμο των ανθρώπων περιλαμβάνει μια βαθιά αμοιβαιότητα σε ό,τι αφορά στην πρόθεση, το συναίσθημα και τη σκέψη. Βιώνουμε τα συναισθήματα άλλων και υποθέτουμε συνήθως ότι εμείς τα δημιουργήσαμε, όταν στην πραγματικότητα παράγονται αμοιβαία ή είναι προϊόν ήδη διαμορφωμένων σκεπτομορφών. 

Με τον διαλογισμό μαθαίνουμε ακριβώς πόσο βαθιά εισδύουν στην ύπαρξη μας οι ψυχικές διαθέσεις και οι σκέψεις άλλων, σε κάθε επίπεδο. Πρόκειται για έναν αντίκτυπο που γίνεται αισθητός ακόμη και στο σώμα. Στην πραγματικότητα, κάθε συναίσθημα που γεννιέται παράγει επιδράσεις αντήχησης σε ό,τι βρίσκεται στο περιβάλλον μας. Όταν αισθανόμαστε ευτυχείς ή θλιμμένοι, η εσωτερική μας κατάσταση ακτινοβολεί αυτόματα προς τα έξω, σαν τους κυματισμούς που παράγει μια πέτρα όταν τη ρίξουμε στα ήρεμα νερά μιας λίμνης.

Συνεπώς το σώμα και ο νους των ανθρώπων εκπέμπει πληροφορίες και ενέργεια, με τον ίδιο τρόπο που μεταδίδονται τα ραδιοκύματα. Προκειμένου να ζήσουμε καλά σε αυτή την ούτως ή άλλως περίπλοκη σύγχρονη εποχή, είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε με σχετική ακρίβεια τα ψυχικά ρεύματα που εκπέμπουμε και λαμβάνουμε. Το ανθρώπινο σώμα, και στην πραγματικότητα όλες οι κυτταρικές δομές, λειτουργούν ως πομποδέκτες πληροφοριών προς και από το περιβάλλον. Επομένως το Διαδίκτυο δεν είναι ο μόνος "Παγκόσμιος Ιστός" με τον οποίο αλληλοσυνδέεται ο κόσμος μας. Περιβαλλόμαστε από έναν ηλεκτρομαγνητικό ωκεανό μέσα στον οποίο ο καθένας μας οφείλει να μάθει (ψυχικά), να κολυμπά, ή να πνιγεί στην οργισμένη θύελλα χαοτικών νοητικών καταστάσεων, αναμφίβολα παγκόσμιο σύμπτωμα της σύγχρονης εποχής.


Ψυχικές εκπομπέςΕίναι κοινή γνώση το γεγονός ότι τα συναισθήματα ταξιδεύουν από άτομο σε άτομο, ακριβώς όπως είναι αυτονόητο ότι οι προθέσεις μας ασκούν άμεσες επιδράσεις σε εκείνους που βρίσκονται κοντά μας. Δεν έχει σημασία αν αναφερόμαστε ή όχι σε αυτά τα φαινόμενα ως "ψυχικά". Η σημαντική αλήθεια είναι ότι οι διαπροσωπικές επιρροές είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. 

Η ψυχική ευαισθησία δεν είναι η ιδιότητα κάποιου εξαιρετικά προικισμένου ατόμου. Όλοι στην πραγματικότητα κατέχουν κάποιο βαθμό ψυχικής ευαισθησίας με την οποία γεννήθηκαν και την οποία δεν μπορούν να καταστείλουν αληθινά, ανεξάρτητα από τις δογματικές δομές που υιοθετούνται στην πορεία της ενηλικίωσης. 

Ο βαθμός της ψυχικής ευαισθησίας και δύναμης ποικίλλει από άτομο σε άτομο –από ημέρα σε ημέρα στην πραγματικότητα- εξαιτίας αρκετών παραγόντων. Υλιστικές ή άλλες σχετικές δομές, ενεργούν περιοριστικά εμποδίζοντας τις ψυχικές δυνατότητές μας σε κάποιο μεταβλητό βαθμό. Αυτή η επίδραση μπορεί να αντισταθμιστεί μέσω μιας ειλικρινούς αξιολόγησης της καθημερινής μας εμπειρίας και του διαλογισμού. Η ψυχική δύναμη επηρεάζεται επίσης από συναισθηματικές καταστάσεις και τη διανοητική δύναμη της θέλησης. Όσο πιο έντονα αισθανόμαστε ή σκεφτόμαστε κάτι, τόσο ισχυρότερη γίνεται η «εκπομπή» του εσωτερικού μας περιεχομένου. Τούτος ο φυσικός νόμος μπορεί να συγκριθεί με έναν ραδιοπύργο που αυξάνει την ισχύ μετάδοσής του, χρησιμοποιώντας περισσότερη ηλεκτρική ενέργεια και σταθερή συχνότητα εκπομπής. Στην περίπτωση του ανθρώπινου σώματος/νου, η ηλεκτρική ενέργεια είναι γνωστή ως "τσι", (αρχικά κινεζικός όρος, γνωστός επίσης ως "κι" στην Ιαπωνία, "πράνα" στην Ινδία και "οργόνη" στη Δύση) ή ζωική ενέργεια, η ένταση εκπομπής της οποίας αυξάνεται κατά τη διάρκεια περιόδων ισχυρής συγκίνησης και διανοητικής εστίασης.

Όταν μελετάμε τις παραδόσεις των γηγενών λαών του κόσμου ή την ανατολική φιλοσοφία, ερχόμαστε σε επαφή με τοεπαναλαμβανόμενο μοτίβο "όλοι είμαστε συνδεδεμένοι" ή με την έννοια "ιστός της ζωής". 

Εκτός από το γεγονός ότι η ζωή στο σύνολό της παρουσιάζει μια ισχυρή χημική σχέση, σε ένα λεπτό, ψυχικό επίπεδο, όλοι βιώνουμε μια σταθερή διανοητική και ψυχική ένωση. Σε όλες τις στιγμές, στη δουλειά, το παιχνίδι, τη συζήτηση, τον έρωτα, τη διαφωνία, τη συμφωνία, τον ύπνο κ.ά. αυτή η σύνδεση παραμένει ανοικτή και στην πραγματικότητα δε διακόπτεται ποτέ. Αυτός ο νόμος της φυσικής, όπως συμβαίνει και με όλους τους άλλους, είναι σταθερός και αμετάβλητος. Όπως συμβαίνει με τη διάδοση ραδιοκυμάτων, η ανθρώπινη ψυχική αλληλεπίδραση λειτουργεί μέσω τέτοιων αρχών όπως είναι η δύναμη συχνότητας, αντήχησης, και ραδιοφωνικής μετάδοσης. Όταν διάφοροι πομποί μεταδίδουν ραδιοφωνικά ταυτόχρονα στην ίδια συχνότητα και θέση, η εμβέλειά τους επεκτείνεται γεωμετρικά. Η ίδια αρχή ισχύει για ομάδες ανθρώπων που στρέφονται διανοητικά στον ίδιο στόχο. 

Ο εσωτεριστής παρατηρεί τα παραδείγματα αυτού του γεγονότος σε συγκεντρώσεις μεγάλου πλήθους ανθρώπων για διαφορετικούς σκοπούς. Οποιοσδήποτε έχει παρευρεθεί σε συναυλία μουσικής, σε κάποιο αθλητικό γεγονός ή πνευματική συγκέντρωση, γνωρίζει πως υπάρχουν ισχυρότερα συναισθήματα, που συνδέονται με τον αυξημένο αριθμό παρευρισκόμενων. Με άλλα λόγια, υπάρχει μια αυξημένη εκπεμπόμενη ψυχική δύναμη που συνδέεται με το φαινόμενο του ομαδικού νου. Αυτή η δύναμη προσλαμβάνεται εύκολα από το σώμα υπό τη μορφή κυμάτων και σωματιδίων τσι και τη βιώνουμε ως συγκίνηση, (ή ως λέξεις και εικόνες στο νου). Επιστημονικά μιλώντας, η συγκίνηση είναι απλά τσι που αντηχεί σε μια δεδομένη συχνότητα στο σώμα. Ο θυμός έχει μια συχνότητα, η ευτυχία κάποια άλλη, όπως επίσης η κατάθλιψη, ο φόβος, η αγάπη και όλα τα ενδιάμεσες πιθανές συναισθηματικές εκδηλώσεις.


Ψυχικός παράγοντας και κοινωνικές αλληλεπιδράσεις
Όταν λαμβάνουμε υπόψη στις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις τον ψυχικό παράγοντα, προκύπτει μια σαφέστερη εικόνα του όρου ανθρώπινη μονάδα. Η δράση της κοινότητας και της ομάδας, των πολιτιστικών και ακόμη και των παγκόσμιων γεγονότων γίνονται πιο κατανοητή. Το ίδιο συμβαίνει και με τις λύσεις που απαιτούνται για τα προβλήματα που βιώνονται σε όλα τα επίπεδα της ζωής. 

Η ψυχική αντήχηση, όπως επίσης και οι διασυνδέσεις του ομαδικού νου, παρέχουν χρήσιμες ερμηνείες για πολλές ανθρώπινες συμπεριφορές που δεν μπορούν ειδάλλως να ερμηνευθούν επαρκώς. Οι ψυχολογικές ή πολιτισμικές θεωρίες που σχεδιάστηκαν για την κατανόηση των παγκόσμιων γεγονότων, αποδείχθηκαν στις περισσότερες των περιπτώσεων ακατάλληλες, και απλά δεν μπορούν να δώσουν τις απαντήσεις που επιδιώκουμε, χωρίς την ύπαρξη μιας εξίσου περιεκτικής εσωτερικής ερμηνείας. 

Κατά τη διάρκεια ταραχών, σε ένα λυντσάρισμα για παράδειγμα, τα άτομο ωθείται σε πράξεις που αργότερα δυσπιστεί ότι έπραξε. Τέτοια άτομα είναι θύματα των αρνητικών φαινομένων του ομαδικού νου. 

Επίσης, κερδήθηκαν μάχες όχι από τους ανώτερους αριθμητικά στρατούς ή την τεχνολογία, αλλά από κάτι που ονομάζουμε καλύτερο "ηθικό", ή ομαδική αποφασιστικότητα. 

Ορισμένες οργανώσεις επιβιώνουν συχνά παρά τις υπάρχουσες συντριπτικές αντιθέσεις, απλά επειδή ηαμοιβαία ενδυνάμωση που παρέχουν η μια στην άλλη, στηρίζουν την κοινή προσπάθεια. 

Ο θυμός καθίσταται μεταδοτικός, μεταβιβαζόμενος από το ένα άτομο στο άλλο με ένα συνεχή βρόχο ανατροφοδότησης ή η αγάπη αυξάνεται και πλημμυρίζει τις τάξεις ενός ανυποψίαστου συνόλου των πολιτών. 

Ο ψυχικός βρόχος της δύναμης του ομαδικού νου μέσω της ανατροφοδότησης ενισχύεται γεωμετρικά. Το ίδιο ισχύει φυσικά για οποιαδήποτε μορφή συγκίνησης ή πρόθεσης. Αρχικά καθιερώνεται η αμοιβαία αντήχηση του συναισθήματος και κατόπιν διαμορφώνεται ο ομαδικός νους, η του οποίου διάρκεια εξαρτάται από τη συναισθηματική ένταση, τη διανοητική εστίαση και τις κοινές πεποιθήσεις των ατόμων που συνθέτουν την ομάδα. Όταν τα άτομα εγκαταλείπουν τον ομαδικό νου και ακολουθούν χωριστούς δρόμους, ο ομαδικός νους χάνει βαθμιαία τη δύναμη του, σαν τη χιονοστιβάδα που χάνει την ορμή της, όταν διασπαστεί σε επιμέρους μικρότερα ρεύματα.

Σε οποιαδήποτε συζήτηση για τα φαινόμενα του ομαδικού νου, είναι αδύνατο να μην εισάγει κανείς το θέμα τηςψυχικής επίδρασης καθώς και τις αρχές των φυσικών νόμων, όπως η αντήχηση ή η δόνηση, (αίσθημα/συχνότητα) που την καθιστούν δυνατή. Κατά τον ίδιο τρόπο, δεν είναι δυνατό να γίνουν κατανοητά πλήρως τα ψυχικά αποτελέσματα, χωρίς μια ελάχιστη γνώση της ενέργειας ή τσι, στην οποία είναι βασισμένα. 

Η αληθής απόκρυφη γνώση βασίζεται σε πολλά επιστημονικά περιεχόμενα που αναμειγνύονται περίπλοκα. Καθώς εξετάζουμε την έννοια, το πεδίο και τις επιπτώσεις των φαινομένων του ομαδικού νου, είναι αδύνατον να μην εντοπίσουμε την ανάγκη ελάχιστης γνώσης γύρω από βασικά εσωτερικά ζητήματα και νόμους. Είναι απαραίτητο για παράδειγμα να δοθεί ένας σαφής ορισμός για το είναι το "απόκρυφο" και να κατανοηθεί ως επιστήμη, ως εφηρμοσμένη επιστήμη της συνείδησης. Ορισμένοι μάλιστα προτιμούν τον όρο εφηρμοσμένη φυσική της συνείδησης, χωρίς να υπερβαίνουν το εννοιολογικό πλαίσιο του εσωτερισμού. Συνείδηση όλοι κατέχουμε. Όταν ενδιαφερόμαστε και μαθαίνουμε τους διαφορετικούς τρόπους λειτουργίας της (και πώς αυτοί οι τρόποι μπορούν να κυριαρχηθούν) όπως στην περίπτωση των ψυχικών αποτελεσμάτων και της αλληλεπίδρασης ατόμου και ομαδικού νου, τότε αναπόφευκτα γινόμαστε εσωτεριστές.


Οι ιδιότητες της μαζικής συνείδησης και της σχέσης τους με την πρόθεση
Ο ηλεκτρομαγνητικός ωκεανός της συνείδησης, των υποατομικών κυμάτων και τα σωματιδίων στα οποία ενοικούμε, είναι η ελλοχεύουσα πραγματικότητα πίσω από την καθημερινή μας εμπειρία. Για να χρησιμοποιήσουμε μια αναλογία, η συνείδηση μπορεί να περιγραφεί ως ηλεκτρικός φανός. Η συνείδηση αποτελείται από τρία στοιχεία: ενέργεια, συνειδητοποίηση και πρόθεση. Η συνειδητοποίηση μοιάζει με έναν φανό μέσα στη νύχτα. Όπου στρέφουμε την προσοχή μας ο τόπος, δηλαδή το νόημα, φωτίζεται και αποκαλύπτεται το περιεχόμενο. Η ενέργειά μας είναι το ίδιο το φως, και αυτό που στρέφει τον φανό είναι η πρόθεσή μας.Ο ομαδικός νους είναι ανάλογος με τη συγκέντρωση κυττάρων που συνθέτουν το σώμα. Κάθε κύτταρο διαθέτει την ατομική του συνείδηση (πρόθεση, συνειδητοποίηση και ενέργεια), εξειδικευμένη ως προς τη λειτουργία της για τον οργανισμό στον οποίο συμμετέχει ως μέλος. Οι πολυκύτταροι οργανισμοί διαθέτουν περισσότερες ικανότητες και δυνατότητες από τους απλούς κυτταρικούς οργανισμούς, για τον απλό λόγο ότι διαθέτουν έμφυτες ικανότητες για συνεργασία και ειδίκευση. Μια ομάδα ατόμων δεν είναι ουσιαστικά διαφορετική, δεδομένου ότι κάθε πρόσωπο συμβάλλει στην ουσία της εστίασής της, (συνειδητοποίηση), (πρόθεση) και στη συλλογική προσπάθεια της ομάδας (ενέργεια). Για αυτόν τον λόγο οι συγκροτημένες ομάδες είναι πολύ ισχυρότερες ως προς τις δυνατότητές τους, από μια απλή συνάθροιση ατόμων. Ο ομαδικός νους της πρώτης είναι γεωμετρικά ισχυρότερος από έναν ισοδύναμο αριθμό ατόμων που δεν ευθυγραμμίζονται σε κάποιον κοινό σκοπό.

Τα πλεονεκτήματα της συνεργατικής δράσης έχουν να κάνουν με εκείνη την αρχή του φυσικού νόμου που είναι γνωστή ως ειδίκευση. Όταν τα μέλη μιας ομάδας ειδικεύονται ως προς τις λειτουργίες τους, η κατανομή του "έργου" στην ολοκλήρωση οποιουδήποτε στόχου γίνεται αποδοτικότερη. Ο λόγος είναι απλός. Όταν μια ομάδα αποτελείται από τα ειδικευμένα άτομα, όλα ελευθερώνονται για να εκτελέσουν τα εξειδικευμένα καθήκοντά τους, χωρίς να αποσπάται η προσοχή τους από άλλες ανάγκες.

Μη συνεργαζόμενα άτομα που ενεργούν ατομικά, αναγκάζονται να τα κάνουν όλα στη ζωή τους, μην έχοντας τη δυνατότητα να εξειδικευτούν. Στρέφονται σε όλους τους στόχους της ζωής ταυτόχρονα κάθε ημέρα, γεγονός που τους καθιστά σχετικά ανεπαρκείς στις απαιτήσεις της σύγχρονης ζωής. Αντίθετα, σε ένα φυλετικό χωριό, για παράδειγμα, τα συγκεκριμένα καθήκοντα πραγματοποιούνται από ορισμένα μέλη για το κοινό καλό του συνόλου. Ορισμένοι ασχολούνται με την τροφοσυλλογή ή την καλλιέργεια, άλλοι με την προετοιμασία της φυλής, με την ένδυση, την οικοδόμηση, την οργάνωση και διεξαγωγή πνευματικών γεγονότων. Το άτομο οφείλει να κάνει όλα αυτά τα πράγματα για να μείνει υγιές, γεγονός που του προσδίδει συγκριτικά τεράστιο φορτίο μόχθου.

Η μοναχικότητα είναι σπατάλη ενέργειας και αποσπά την προσοχή της συνείδησης σε πολλές διαφορετικές κατηγορίες καθημερινών στόχων. Τα συνεργαζόμενα άτομα γίνονται τα όργανα ενός μεγαλύτερου σώματος. Η συνεργασία παρέχει περισσότερα πλεονεκτήματα από την μεμονωμένη προσπάθεια για αυτόν τον λόγο, επειδή το φορτίο των ουσιαστικών στόχων διαιρείται, με το καλό του συνόλου να είναι η πρώτη προτεραιότητα. 

Με μια τέτοια ρύθμιση κάθε άτομο ωφελείται ιδιαίτερα και ενισχύεται από την ομάδα. Τελικά, χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα την ίδια τη φύση, αυτή είναι η πρόθεση και η μέθοδος που οφείλουμε να υιοθετήσουμε σε κοινωνική, πλανητική βάση.

Ουσιαστικά μοιάζουμε με κύτταρα στο σώμα του παγκόσμιου νου. Όταν ενωνόμαστε ως ομάδες με συγκεκριμένη πρόθεση, διαμορφώνουμε αυτό που αναλογεί στους ιστούς, τους μυς και τα όργανα του πλανητικού σώματος. Αυτή τη στιγμή, καταγράφοντας τα παγκόσμια γεγονότα, φαίνεται πως υπάρχει μια ιδιαίτερη ανάγκη για ομάδες, (όργανα) ατόμων που ειδικεύονται σε εκείνη την πτυχή της συνείδησης που είναι γνωστή ως διαύγεια. Με άλλα λόγια, υπάρχει μεγάλη ανάγκη στον κόσμο κάποια από τα μέλη του, να αναλάβουν τούτη τη λειτουργία των "ανώτερων εγκεφαλικών κέντρων" του παγκόσμιου νου στο οποίο ανήκουμε. 
Το είδος μας χρειάζεται ένα εξειδικευμένο όργανο ή έναν "εγκέφαλο", που θα είναι σε θέση να καθοδηγήσει ψυχικά το υπόλοιπο του σώματος της ανθρωπότητας προς το μέλλον, σε μια διαρκή, αληθινή πνευματική προόδου και εξέλιξη.

Βέβαια, η πνευματική μας πρόοδος εξαρτάται επίσης από μια πλανητική "καρδιά", που διαμορφώνεται από εκείνα τα άτομα ή τις ομάδες που ακτινοβολούν την αγάπη. Η αμοιβαία αγάπη μας μπορεί να είναι τόσο ισχυρή που τα παραγόμενα αποτελέσματά της να υπερβαίνουν και την ισχυρότερη φαντασία. 

Και οι δύο τύποι ψυχικής ειδίκευσης μέσω της καρδιάς και μέσω του εγκεφάλου είναι δυνατόν να μεταλλάξουν τα νοητικά πεδία και την πρόθεση του υπολοίπου της ανθρωπότητας. Τότε το σώμα –δηλαδή το είδος μας θα κινηθεί εναρμονισμένα σε έναν ψυχικό επίπεδο. 

Η πρόθεση της παγκόσμιας συνεργασίας μέσω της πνευματικής πρόθεσης, θα είναι προφανής σε όλο και υψηλότερα επίπεδα, ως διαρκής πραγματικότητα.

Η αρχή του φυσικού νόμου του ομαδικού νου έχει ως εξής: "η προκύπτουσα δύναμη από το συνδυασμό ατομικών διανοιών είναι γεωμετρικά ισχυρότερη από το άθροισμα των μερών της". Με άλλα λόγια, διάνοιες που στρέφονται προς ένα κοινό θέμα, δημιουργούν μια αμοιβαία δύναμη που είναι όχι μόνο αθροιστική, αλλά πολύ ισχυρότερη από οποιαδήποτε άτομο ή ομάδα ατόμων. 

Η ανάγκη μας, ως είδος και ως άτομα, είναι να αναγνωρίσουμε ότι οι λειτουργίες της κοινωνίας μας έχουν την ομάδα ως αρχή. Κάθε ζευγάρι οικογένεια, γειτονιά, κοινότητα, περιοχή, πόλη, επιχείρηση, αθλητικό γεγονός, έθνος, μουσικό σχήμα, ομάδα διαλογισμού και η συνεύρεση δύο ή περισσότερων ατόμων που στοχεύουν στο ίδιο πράγμα, παράγει φαινόμενα ομαδικού νου σε σημαντικό βαθμό.

Δεδομένης της υπερίσχυσης και της επιρροής του ομαδικού νου, οφείλουμε να κάνουμε την καλύτερη δυνατή χρήση της αγάπης και της απαιτούμενης διαύγειας, πολλαπλασιάζοντας τα αποτελέσματά της, εάν θέλουμε ρεαλιστικά να επιβιώσουμε τη νέα χιλιετία. Οφείλουμε να ενωθούμε ως ομάδες πνευματικών ανθρώπων, που υιοθετούν την πρόθεση του αμοιβαίου καλού, τη συνειδητοποίηση της παγκόσμιας κοινότητάς μας, και την κατεύθυνση της εσωτερικής ενέργειας χάριν της οικοδόμησης ενός καλύτερου κόσμου. 

Ομάδες διαλογισμού μπορούν να ειδικευτούν στοχεύοντας στο καλό και τη βελτίωση του τοπικού ομαδικού νου, (τον οποίο βέβαια διαμορφώνουν στη διάρκεια του διαλογισμού). Δύο ή περισσότερα άτομα πνευματικά προσανατολισμένα μπορούν να συναντώνται και να διαλογίζονται πρώτα.Το ρεύμα που δημιουργούν είναι δυνατόν να ωθήσει και τους άλλους συμμετέχοντες, που θα στείλουν στη συνέχεια την αγάπη και τη διαύγειά τους σε κάθε άτομο. Τότε παράγεται ένα ψυχικό "πεδίο", που περιβάλλει την ομάδα ως συλλογική αύρα. Αυτή η αύρα συνίσταται κυρίως από αγάπη και διαύγεια, ως αποτέλεσμα της προβαλλόμενης πρόθεσης κάθε διαλογιζόμενου. Σε μια κρίσιμη στιγμή η ομάδα θα διαμορφωθεί ως μια μοναδική, συνειδητή οντότητα, η όποια είναι σε θέση να εστιάζει την ταυτόχρονη δράση αρκετών διαλογιζόμενων διανοιών. Τούτη η στιγμή που ξεπερνιέται η κρίσιμη μάζα, είναι γνωστή ως "εκδήλωση ομάδας". 

Οι ομάδες οφείλουν να χρησιμοποιήσουν την πρόθεση "της εξέλιξης του κόσμου" μέσω της αγάπης, των ανώτερων συναισθημάτων και της διαύγειας. Με αυτόν τον τρόπο είναι δυνατόν να αυξηθεί η συλλογική πρόθεση του Παγκόσμιου Νου μέσω των προθέσεων των επιμέρους ομάδων σε όλον τον κόσμο. Πρέπει να στοχεύουμε προς έναν τύπο κρίσιμης μάζας μετασχηματισμού, με τον οποίο μπορούμε να μετατοπίσουμε σε υψηλότερα επίπεδα τις διάνοιες, τα συναισθήματα και τις προθέσεις της ανθρωπότητας. 

Το σώμα της ανθρωπότητας θα συντονιστεί και θα μετασχηματιστεί από εκείνους που είναι πρόθυμοι να ειδικευτούν μέσα σε αυτό το σώμα, "για να εκτελούν τέτοιες λειτουργίες" όπως η παραγωγή της αγάπης και της διαύγειας ή καθαρότητας για όλη την ανθρωπότητα. Όποτε περνά από το νου μας, μπορούμε να στέλνουμε την αγάπη και τη διαύγεια στον κόσμο. Στην πραγματικότητα σε αυτή τη δεδομένη στιγμή που διαβάζετε το άρθρο, μέσα στο νου σας στέλνετε αγάπη και καθαρότητα στον κόσμο. Μην προσπαθήσετε να υπεραναλύσετε το πώς και το γιατί. Οι μηχανισμοί λειτουργούν πάντα, ακόμα και ανεξάρτητα από τη δική μας κατανόηση. Εφόσον πιστεύετε στη μεταβίβαση της σκέψης, μπορείτε απλά να έχετε εμπιστοσύνη ότι η σκέψη σας θα σταλεί, και στη συνέχεια θα τη λάβετε από άλλους, όσους τουλάχιστον ενεργοποιούνται συνειδητά στον Παγκόσμιο Νου.Η πρόθεση που κατέχουμε σε ένα προσωπικό επίπεδο, είναι η δημιουργική πηγή από την οποία μπορούμε να αντλήσουμε οτιδήποτε συγκεκριμένο. Μπορούμε κυριολεκτικά να στοχεύσουμε προς οποιαδήποτε επιθυμητή εσωτερική ποιότητα στη ζωή μας σύμφωνα με αυτή την αρχή. Με τον ίδιο τρόπο, μπορούμε να στοχεύσουμε σε οποιαδήποτε εξωτερική αλλαγή, σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή. Ως αποτέλεσμα της μετατόπισης στην προσωπική πρόθεση, υφίσταται και μια αντίστοιχη μετατόπιση γίνεται στους τομείς που μας περιβάλλουν και διαπερνούν. Ανεξάρτητα από τη συγκεκριμένη πρόθεση που υιοθετείται, η αρχή παραμένει ουσιαστικά η ίδια. 

Υπάρχει εντούτοις ένας σημαντικός όρος σε αυτό το γεγονός. Το σύμπαν γενικά, ήδη έχει καθιερώσει τις προθέσεις, τον συνολικό τόνο μέσα στον οποίο λειτουργεί κάθε μεμονωμένη πρόθεση. Αυτές οι Συμπαντικές προθέσεις ονομάζονται επίσης στα διάφορα θρησκευτικά δόγματα ως, "Θέληση του Θεού". Η επιστήμη προσπαθεί να περιγράφει αυτές τις "Συμπαντικές Προθέσεις" από την άποψη των "φυσικών νόμων", γιατί πραγματικά πρόκειται για μια προσέγγιση ανάλυσης των λεπτομερειών της Συμπαντικής Πρόθεσης. 

Η συνείδηση που κατέχουμε κυβερνάται από φυσικούς νόμους, όμοιους με αυτούς που περιγράφονται από τη φυσική των ενοποιημένων πεδίων. Επομένως οφείλουμε να παρατηρούμε συνειδητά αυτούς τους νόμους, ώστε να ενεργούμε με μέγιστη αποτελεσματικότητα. Η πρόθεση που ωφελεί τον πλανήτη μας συνολικά, είναι επομένως το σοφότερο σχέδιο δράσης που μπορούμε να αναλάβουμε ως ανθρωπότητα. 

Από αυτή την άποψη, λοιπόν, η συνειδητοποίηση της λειτουργίας του ομαδικού νου –όπως και η συνειδητοποίηση της λειτουργίας της ομαδικής καρδιάς- είναι το κλειδί για μια συνειδητή συνεργασία των ανθρώπων πάνω στο πρόσωπο της γης. Ο βαθμός της συνεργασίας που μπορεί να επιτύχει η ανθρωπότητα με τον εαυτό της καταρχήν και τα άλλα βασίλεια είναι η ένδειξη για το τι δρόμο θα ακολουθήσει στην εξελικτική της πορεία. Η τελική σύνθεση σε ένα βαθμό είναι αναπόφευκτη, γιατί αυτός είναι ο στόχος της εξέλιξης. Το ζήτημα είναι πόσο αρμονικά μπορεί να συνεργαστεί η ανθρωπότητα προς μια τέτοια κατεύθυνση.

Κ.Π.


Πηγή: www.e-zine.gr
thesecretrealtruth

Πηγή: http://www.awakengr.com/2013/01/blog-post_6920.html#ixzz2j64B5iq1
Under Creative Commons License: Attribution Share Alike