ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ- ΣΥΝΟΧΗ-ΣΩΦΡΟΣΥΝΗ- ΣΥΝΕΡΓΕΙΑ στον καμβά ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΟΜΟΨΥΧΙΑΣ

Υπογράφει

ο Γιώργος Καραχάλιος

Δημοσιογράφος- Φιλόλογος

Πολλαπλά και βαρυσήμαντα μηνύματα προς την Ευρώπη και τον πολιτικό και δημοσιογραφικό χώρο έστειλε, με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, το αποτέλεσμα της λαϊκής ετυμηγορίας του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015! Και τούτο καθώς:

• "Ιστορικό" χαρακτηρίζεται το συντριπτικό ποσοστό του "ΟΧΙ" και κατ' επέκταση η απόλυτη κυριαρχία του Αλέξη Τσίπρα, ως Πρωθυπουργού.
• "Ιστορικό" χαρακτηρίζεται και το κλείσιμο των Τραπεζών, με ο τι αυτό αρνητικό συνεπάγεται για την καθημερινότητα των πολιτών και κυρίως για την οικονομία της χώρας που...κρέμεται σε μια κλωστή.
• "Ιστορική" χαρακτηρίζεται εξάλλου και υποδειγματική η αποστροφή της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού ο οποίος με ωριμότητα, ψυχραιμία και υπευθυνότητα τάχθηκαν απέναντι στα διχαστικά διλήμματα και ενός ενδεχόμενου διχασμού.

Και πάνω απ όλα

• "Ιστορική" χαρακτηρίζεται η σύσκεψη του Συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών, υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Μια σύσκεψη που οδήγησε όλους τους λογικά σκεπτόμενους Ελληνες στο αβίαστο ερώτημα:

"Δεν θα μπορούσε άραγε αυτή η συζήτηση να είχε γίνει πριν από το δημοψήφισμα - εδώ και καιρό- ακόμα και πριν από τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015? Γιατί?"

Μια σύσκεψη, ένα πολιτικό συμβούλιο, μια πολιτική αρχηγική σύναξη, που απ αυτή εδώ την ιστοσελίδα - εδώ και καιρό και κατά κόρον- προτρέπαμε "τους πολιτικούς αρχηγούς να καθήσουν σε ένα τραπέζι, στην Ηρώδου Αττικού!..." Και μάλιστα, κατ ΄επανάληψη, με τα γραφόμενά μας...αρχής γενομένης από τις 10 Ιουλίου 2014 με το σχόλιό μας "Πολιτικός Γάμος προ των Πυλών" και αργότερα στις 23 Οκτωβρίου 2014 με το άρθρο μας "Από δυό χωριά ...χωριάτες. Βρείτε τα!...". Kάνοντας λόγο για την ανάγκη μιας έστω στοιχειώδους συνεννόησης, μιας έστω ελάχιστης συμφωνίας των πολιτικών κομμάτων και των ηγεσιών τους για κρίσιμα ζητήματα. Και πάνω απ όλα για την αντιμετώπιση της κρίσης, του χρέους και της βιωσιμότητάς του!!!...

Ας ευχηθούμε, ωστόσο, πως η λαϊκή ρήση "Κάλλιο αργά, παρά ποτέ" να τύχει θετικών αποτελεσμάτων...

--------

"Ιστορικά", ωστόσο" χαρακτηρίζονται - με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- και όσα προηγήθηκαν ή ακολούθησαν του επίμαχου δημοψηφίσματος, όπως ενδεικτικά και συνοπτικά μπορούμε να επισημάνουμε:

• Η εμφανής έλλειψη στοιβαρής εκπροσώπησης του "ΝΑΙ" με την αντίστοιχη έλλειψη επικοινωνιακής στρατηγικής υπέρ της πρότασης αυτής.
• Η απροκάλυπτη παρέμβαση, με τον πλέον εκβιαστικό, απειλητικό και ψεύτικο τρόπο, των "θεσμικών τοκογλύφων", αλλά και στελεχών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο εσωτερικό της χώρας μας, προκειμένου να καθοδηγήσουν τη βούληση και την ετυμηγορία του λαού. 
• Η μεθοδευμένη επιστράτευση στο πολιτικό προσκήνιο αλλά και παρασκήνιο όλων εκείνων των πολιτικών βρυκολάκων, των πολιτικών ζόμπυ και των κατεψυγμένων και φρεσκοκατεψυγμένων πολιτικών προσωπικοτήτων που καταχρεώσαν σαράντα χρόνια τη χώρα υπερδανειζόμενοι και ταυτόχρονα την κατέκλεψαν και την λεηλάτησαν, μετακυλύοντας το χρέος στον ελληνικό λαό. Και συνάμα να φέρουν οι ίδιοι την αποκλειστική ευθύνη για όσα βίωσαν και βιώνουν οι Ελληνες. 
• Η απαράδεκτη παραπληροφόρηση κινδυνολογίας και η άθλια   προπαγάνδα από ορισμένα τηλεοπτικά κανάλια και έντυπα τόσο του εσωτερικού, όσο και του εξωτερικού. 
• Η ανεκδιήγητη και αδικαιολόγητη στάση ορισμένων  δημοσιογράφων      που έσπευσαν- χωρίς φόβο και πάθος, λυσσαλέα, άτεχνα, εμετικά και αηδιαστικά - να στηρίξουν  σε ορισμένες περιπτώσεις τις "προσωπικές " θέσεις τους. 
• Η εμφάνιση των πρωτοσέλιδων του Σαββατοκύριακου (4-7-2015), τα οποία στην πλειονότητά τους - έπαιρναν θέση υπέρ της μίας ή της άλλης επιλογής. 
• Η δικαιολογημένη παρέμβαση της Ενωσης Συντακτών (ΕΣΗΕΑ) που με ανακοίνωσή της- την προπαραμονή του δημοψηφίσματος έκανε λόγο για "εκτροπή σε παραβατικές συμπεριφορές ορισμένων δημοσιογράφων, υποκαθιστώντας το δημοσιογραφικό λειτούργημα με απροκάλυπτη προπαγάνδα...που λειτουργώντας ως εγκάθετοι προκαλούν τη γενική αγανάκτηση..."
• Η δικαιολογημένη παρέμβαση του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου (ΕΣΡ) που ανέφερε μεταξύ άλλων "πως έγινε αποδέκτης πληθώρας καταγγελιών εκ μέρους πολιτών για παραβίαση της εκλογικής νομοθεσίας από ηλεκτρονικά Μέσα Ενημέρωσης καθ όλη την εβδομάδα προ της δεξαγωγής του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015".
• Η παραίτηση του Αντώνη Σαμαρά που τα "λάθη" και το "πολιτικό πείσμα"  του χρειάστηκαν την τρίτη συντριπτική ήττα του για να ..."εξαερωθούν".
• Η απαραίτητη μελλοντική ανανέωση και ανακατάταξη της Κεντροδεξιάς, καθώς ο τόπος πρέπει να έχει εναλλακτική λύση για το ενδεχόμενο μιας..."στραβής". Και τέλος
• Η αναγκαστική παραίτηση του Γιάνη Βαρουφάκη (κατ'αλλους ως "Ιφιγένεια εν Ταύροις" και κατ΄'αλλους ως "ο ιδανικός αυτόχειρας...) προκειμένου οι δανειστές να καθήσουν ξανά στο τραπέζι και να διευκολυνθούν οι διαπραγματεύσεις

Και μαζί με όλα τα παραπάνω:

H ελαφρότητα, η προχειρότητα, οι αυτοσχεδιασμοί, τα ήξεις-αφήξεις, η χρονοτριβή, οι καθυστερήσεις στις διαπραγματεύσεις, ο χρόνος του δημοψηφίσματος, οι ακρότητες, οι ακροβατισμοί, οι αμφίσημες δηλώσεις, η κατά τακτά χρονικά διαστήματα σύγχυση, η "φασιστική" συμπεριφορά ορισμένων και γενικότερα τα λάθη της Κυβέρνησης και των στελεχών και μελών του ΣΥΡΙΖΑ...Γεγονότα που μιλούν από μόνα τους και δεν χρειάζονται ανάλυση.

-------------

ΕΠΙΛΟΓΟΣ:

• Ο Ελληνικός λαός έδωσε χθες άλλη μια ευκαιρία στην Κυβέρνηση να πάει αύριο στην Ευρώπη, έχοντας στις αποσκευές της την πρόσφατη ετυμηγορία του , προκειμένου σοβαρά και υπεύθυνα να καταθέσει τις προτάσεις της και να διαπραγματευτεί ξανά με τους δανειστές.
• Παράλληλα, η σημερινή κοινή σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών μετέτρεψε ουσιαστικά- (κακά τα ψέματα)- το "ΟΧΙ" σε "ΝΑΙ"...Και τούτο, καθώς αν κάποιος μελετήσει σχολαστικά (και όχι απλά διαβάσει) το κοινό ανακοινωθέν των αρχηγών, εύκολα α αντιληφθεί πως λέει: "NAI σε όλα!..."- Οπότε, γεννιέται από πολλούς το ερώτημα: "Τι χρειαζόταν άραγε το Δημοψήφισμα?
• Τα ερωτήματα- ωστόσο- ολόκληρου του Ελληνικού λαού είναι: "Ποια είναι η επόμενη μέρα για την Ελλάδα?"- "Τι θα γίνει στην αυριανή κρίσιμη Σύνοδο Κορυφής?"- "Θα οδηγηθούμε άραγε σε μια συμφωνία ή αντίθετα θα πάμε σε έξοδο?"
• Ηδη, στην Ευρώπη, πολλές "δύσπιστες" φωνές κάνουν λόγο για έξοδο, καθώς - όπως εκτιμούν- "οι Ελληνες δεν πρόκειται να εφαρμόσουν τα όσα συμφωνήσουν..."
• Στην περίπτωση εξάλλου μιας επιθυμητής συμφωνίας (το ευχόμαστε ολόψυχα) τα μέτρα θα είναι σίγουρα επώδυνα και υφεσιακά..."Θα στάζουν αίμα!..." Αρκεί, ωστόσο, να συνοδεύονται από μια δίκαιη κατανομή, ένα αναπτυξιακό πακέτο και από μια βιωσιμότητα χρέους!...
• Άλλωστε, (όπως ...εξελίσσονται τα πράγματα τούτες τις τελευταίες ώρες που γράφεται αυτό το κείμενο) ο φόβος είναι εύλογος και έκδηλος στην ελληνική κοινωνία που δοκιμάζει πλέον τις αντοχές της!...

Εν κατακλείδι, 

• θα πρέπει να υπενθυμίσουμε πως ..."το βαρέλι έχει πολλούς πάτους"...Και το κυριότερο:

"Πολιτική μαγκιά δεν είναι ό'τι ζητάς, αλλά ό'τι παίρνεις!.."

Και τούτο, θα το επιβεβαιώσει ο ...καπνός που θα βγει αύριο από τη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαικής Ενωσης...ΝΑ ΕΥΧΗΘΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΛΕΥΚΟΣ! 

Χόρχε Μπουκάι :Η πραγματικότητα είναι πάντα η ίδια. Εσύ κοιτάς με άλλα μάτια.....

Η πραγματικότητα είναι πάντα η ίδια. Η ερμηνεία αλλάζει όπως μας συμφέρει…

”Εμένα μου φαίνεται πως οι γονείς μου γέρασαν και το χουν χάσει”.
”Και μένα μου φαίνεται πως εσύ τους κοιτάς με διαφορετικά μάτια”.
”Μα τι σημασία έχει αυτό; Αυτό που είναι, είναι όπως λες κι εσύ”.
”Άκουσε μια ιστορία”.

Ο βασιλιάς ήταν ερωτευμένος με τη Σαμπρίνα, μια γυναίκα ταπεινής καταγωγής που την έκανε τελευταία του γυναίκα. Ένα απόγευμα κι ενώ ο βασιλιάς έλειπε στο κυνήγι ήρθε ένας αγγελιοφόρος να ειδοποιήσει ότι η μητέρα της Σαμπρίνας ήταν άρρωστη.

Ο βασιλιάς της είχε απαγορεύσει να χρησιμοποιεί την προσωπική του άμαξα, κι αν παραβίαζε την εντολή του θα το πλήρωνε με το κεφάλι της. Όταν γύρισε ο βασιλιάς έμαθε τα καθέκαστα.

”Μα δεν είναι θαυμάσιο” είπε ” αυτό είναι αληθινή αγάπη κόρης προς τη μητέρα. Δεν την ένοιαζε να διακινδυνεύσει το κεφάλι της για να φροντίσει τη μητέρα της. Είναι υπέροχη.”

Την επόμενη μέρα κι ενώ η Σαμπρίνα καθόταν στο κήπο του παλατιού κι έτρωγε φρούτα, ήρθε ο βασιλιάς. Τον χαιρέτισε και μετά δάγκωσε το τελευταίο ροδάκινο που είχε στο καλάθι της.

”Φαίνονται γλυκά” είπε ο βασιλιάς.

”Πράγματι” αποκρίθηκε η βασίλισσα. Κι απλώνοντας το χέρι της έδωσε το τελευταίο της ροδάκινο στον αγαπημένο της.

”Πόσο με αγαπάει” σχολίασε μετά ο βασιλιάς ”στερήθηκε την απόλαυση της για να μου δώσει εμένα το τελευταίο ροδάκινο του καλαθιού. Δεν είναι εκπληκτική;”

Πέρασαν ορισμένα χρόνια-και ποιος ξέρει- το πάθος και ο έρωτας του βασιλιά έσβησαν απ τη καρδιά του. Καθόταν μαζί μ ένα στενό του φίλο κι έλεγε:

”Ποτέ δε φέρθηκε σαν βασίλισσα, μια φορά μάλιστα με παράκουσε και χρησιμοποίησε τη προσωπική μου άμαξα. Θυμάμαι και μια μέρα που μου έδωσε να φάω ένα δαγκωμένο φρούτο.”

”Η πραγματικότητα είναι πάντα η ίδια. Κι είναι όντως αυτό που είναι. Ωστόσο ο άνθρωπος μπορεί να ερμηνεύσει μια κατάσταση με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, τον ακριβώς αντίθετο.”, είπε.

”Πρόσεχε τι αντιλαμβάνεσαι” έλεγε ο Μπάντουιν ο σοφός. Αν ότι βλέπεις ταιριάζει ”γάντι” με τη πραγματικότητα που περισσότερο σε βολεύει … τότε

ΜΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ!!!


Του Χόρχε Μπουκάι

Πηγή: http://www.awakengr.com/2015/07/blog-post_5.html#ixzz3f5itFKve
Under Creative Commons License: Attribution Share Alike

Να προσέχεις το βλέμμα περισσότερο απ’ τα λόγια...

Να προσέχεις το βλέμμα περισσότερο απ’ τα λόγια...

Της θύμιζε κατά τις συνεδρίες τους εκείνο το ωραίο του Νίτσε: «Μ’ αρέσει εκείνος που η ψυχή του είναι πιο βαθιά απ’ την πληγή του».

Να δουλέψουμε με τις πληγές μας αλλά να μην τις γλείφουμε∙ κινδυνεύουμε να διαστρέψουμε τις ηδονές μας. Η ψυχή είναι πανίσχυρη. Μην κολλάς! Μην κολλάς ούτε στην ψυχανάλυση, προορίζεται μονάχα για τις πληγές, για την ψυχή σου θα προχωρήσεις πιο πέρα, στην πνευματική περιπέτεια.

Για να σου δώσω να καταλάβεις, είναι σαν να πηγαίνεις σε έναν ορθοπεδικό γιατί έσπασες το πόδι σου. Ο ορθοπεδικός θα σου γιατρέψει το κάταγμα, δε θα σου μάθει όμως ούτε να βαδίζεις, ούτε ποιο δρόμο θα περπατήσεις, ούτε πολύ περισσότερο τον προορισμό. Η ευθύνη σου είναι αμεταβίβαστη.

Αν κάτσεις εκεί να σου χαϊδεύουν, να σου κάνουν μασάζ στο σπασμένο πόδι σου, θα ατροφήσεις, θα μείνεις ακίνητη. Ο δρόμος είναι αποκλειστικά δικός σου. Πολύ δύσκολο αυτό αλλά τίποτα σαγηνευτικότερο. Ετοιμάσου να με εγκαταλείψεις πριν παραλύσεις στο ντιβάνι μου.

Να μην εμπιστεύεσαι με την πρώτη τα συναισθήματά σου, ούτε αγαπώ, ούτε δεν αγαπώ να λες εύκολα. Τα ένστικτα ξέρουν θαυμάσια να προσποιούνται πως είναι συναισθήματα ή να εκλογικεύουν την παρουσία τους με δήθεν πνευματικές ιδέες. Μην νομίζεις καν ότι συμπονάς τον άλλον όσο νομίζεις.

Πάρα πολλές φορές συμπονούμε από ταύτιση, όχι από ανθρωπιά. Παίρνουμε το δράμα του άλλου μέσα μας, φανταζόμαστε πως είμαστε εμείς που μας συμβαίνει και μ’ αυτή τη μετάθεση υποφέρουμε επειδή υποφέρουμε για μας. Συχνά δηλαδή η λύση για κάποιον είναι αυτολύπη.

Θέλω να πω δεν είναι ο άλλος το θέμα της στενοχώριας μας, αιτία είναι η ιδέα μας ότι ίσως συμβεί αυτό σε μας και προληπτικά το ζούμε. Πάλι ο εγωκεντρισμός κάνει παιχνίδι, πολύ δύσκολα συμπάσχουμε με τα παθήματα του όντως άλλου, πάρα πολύ δύσκολα τον καταλαβαίνουμε. Πώς να σου το πω;

Δε γίνομαι εγώ εσύ, κάνω εσένα εγώ… Εκείνο που έλεγαν οι αρχαίοι, πως «πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος», στην πραγματικότητα των συναισθημάτων, εγώ σου λέω πως μέτρον πάντων: Εγώ. Ο πλησίον είναι τρομερά απόμακρη γη. Για να μη σου πω ανύπαρκτη…Η ουτοπία του άλλου! Μακάρι, και πιθανόν να υπερβάλλω.

Άλλο μετουσιώνω ένα πάθος μου, άλλο το εκλογικεύω. Η μετουσίωση είναι αγώνας και κάποτε υπέρβαση, η εκλογίκευση είνα πρόφαση εν αμαρτίαις. Μην κρίνεις από τις πράξεις αυτές καθαυτές, δεν εξηγούν πάντα την ουσία τους.

Να γυρεύεις την κρυμμένη πρόθεση, εκεί υπάρχει η εντιμότητα, η καθαρότητα ή όχι της καρδιάς. Ένας υπέρμετρα εγωιστής μπορεί να διαλέξει για επίδειξη το ρόλο αγίου. Να ζει με σκληρή άσκηση, να κινείται με εντυπωσιακή ευσέβεια, να μοιράζει περιουσίες στην ελεημοσύνη.

Όμως σκοπός του δεν είναι η συμπόνοια, είναι η προβολή, η επίδειξη, ένας αυτοθαυμασμός∙ ένας θρίαμβος στον δικό του κύκλο.

Να προσέχεις. Να προσέχεις το βλέμμα περισσότερο απ’ τα λόγια.


Μ. Βαμβουνάκη, Κυριακή απόγευμα στη Βιέννη (Εκδ. Ψυχογιός) – απόσπασμα

 to23ogramma.wordpress.com
 enallaktikidrasi.com

Πηγή: http://www.awakengr.com/2015/07/blog-post_66.html#ixzz3f5jYV09y
Under Creative Commons License: Attribution Share Alike

Μανόλης Αναγνωστάκης: Απ’ την αναπαράσταση της ήττας στην ήττα της αναπαράστασης

ου Παναγιώτη Αρβανίτη

13.03.13 Περιοδικό Εκτός Γραμμής, Τεύχος 31 / Νοέμβριος 2012

Όλο και πιο γυμνά Όλο και πιο άναρθρα Όχι πια φράσεις Όχι πια λέξεις Γραμμάτων σύμβολα Αντί για την πόλη η πέτρα Αντί για το σώμα το νύχι («Όλο και πιο γυμνά», Η συνέχεια 3) Φίλοι που φεύγουν που χάνονται μια μέρα φωνές  τη νύχτα  μακρινές φωνές  μάνας τρελής στους έρημους δρόμους  κλάμα παιδιού χωρίς απάντηση  ερείπια  σαν τρυπημένες σάπιες σημαίες. Εφιάλτες, στα σιδερένια κρεβάτια  όταν το φως λιγοστεύει  τα ξημερώματα.  (μα ποιος με πόνο θα μιλήσει για όλα αυτά;) («Στον Νίκο Ε… 1949», Παρενθέσεις) Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει. Όμως  Εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα. Έβλεπα τώρα  πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω  πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες. («Κι ήθελε ακόμη», Η Συνέχεια) Τώρα πια δε χειροκροτεί δε χειροκροτείται Ξένος περιφέρεται στων οδών το κάλεσμα […] Τώρα είναι απλός θεατής Ανώνυμος ανθρωπάκος μέσα στο πλήθος. («Τώρα είναι απλός θεατής», Η συνέχεια 3) Πώς να εξηγήσω πιο απλά τι ήταν ο Ηλίας Η Κλαίρη, ο Ραούλ, η οδός Αιγύπτου Η 3η Μαΐου, το τραμ 8, η «Αλκινόη», Το σπίτι του Γιώργου, το αναρρωτήριο. Θα σου μιλήσω πάλι με σημάδια Με σκοτεινές παραβολές με παραμύθια Γιατί τα σύμβολα είναι πιο πολλά απ’ τις λέξεις Ξεχείλισαν οι περιπέτειες οι Ιδιωτικές Το άψογο πρόσωπο της Ιστορίας θολώνει. («Όταν αποχαιρέτησα…», Η συνέχεια 2) Όλα τα πρόσωπα της ιστορίας μας είν’ εντελώς φανταστικά Καμία πλέον συσχέτιση με πρόσωπα υπάρξαντα. Ή και υπαρκτά ακόμα σε μία δεδομένη εποχή. Γιατί και η Εποχή δεν υπήρξε – μη μιλήσεις πια γι’ αυτή («Όλα τα πρόσωπα», Η συνέχεια 3) Οι στίχοι αυτοί μπορεί και να ’ναι οι τελευταίοι Οι τελευταίοι στους τελευταίους που θα γραφτούν Γιατί οι μελλούμενοι ποιητές δε ζούνε πια  Αυτοί που θα μιλούσανε πεθάναν όλοι νέοι («Επίλογος», Εποχές 3) Μα πιο πολύ μιλώ για τους ψαράδες Π’ αφήσανε τα δίχτυα τους και πήρανε τα βήματά Του Κι όταν Αυτός κουράστηκε αυτοί δεν ξαποστάσαν Κι όταν Αυτός τους πρόδωσε αυτοί δεν αρνηθήκαν Κι όταν Αυτός δοξάστηκε αυτοί στρέψαν τα μάτια Κι οι σύντροφοι τους φτύνανε και τους σταυρώναν Κι αυτοί γαλήνιοι το δρόμο παίρνουνε π’ άκρη δεν έχει Χωρίς το βλέμμα τους να σκοτεινιάσει ή να λυγίσει. («Μιλώ…», Η συνέχεια 2) Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια Και του μιλούσανε για Δράκους και για το πιστό σκυλί  Για τα ταξίδια της Πεντάμορφης και τον άγριο λύκο Μα στο παιδί δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια Τώρα, τα βράδια, κάθομαι και του μιλώ Λέω το σκύλο σκύλο, το λύκο λύκο, το σκοτάδι σκοτάδι, Του δείχνω με το χέρι τους κακούς, του μαθαίνω ονόματα σαν προσευχές, Του τραγουδώ τους νεκρούς μας. («Στο παιδί μου…», Ο στόχος) Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά.  Στο παιδί μου… («Στο παιδί μου…», Ο στόχος) Στην ποίηση του Μανόλη Αναγνωστάκη, όπως σχεδόν σε ολόκληρη την ποίηση της μεταπολεμικής γενιάς, το βίωμα του πολέμου μετατόπισε τους εσωτερικούς τρόπους εκφοράς του λόγου προς μια περισσότερο δεικτική λειτουργία της αναφορικότητας. Παρά το γεγονός ότι θέτει ως αίτημα την αναμέτρηση με το συλλογικό ως κεντρικό διακύβευμα της ποίησής του, είναι χαρακτηριστική η απουσία κατασκευής ενός συλλογικού μύθου. Η μυθοπλαστική λειτουργία του λόγου, η οποία είναι προορισμένη να κατασκευάζει μια αφήγηση με αρχή, μέση και τέλος, εδώ όχι μόνο αμφισβητείται αλλά υπονομεύεται. Η τόσο συχνή προσφυγή στη δεικτική λειτουργία του λόγου προκύπτει από την αυτοσυνειδησία της αδυναμίας του ίδιου του λόγου και της δυσπιστίας του απέναντι στην αναπαραστατική λειτουργία της γλώσσας. Γι’ αυτό και στη γλώσσα του Αναγνωστάκη τα σημαίνοντα συχνά μένουν ορφανά από σημαινόμενα. Η σαρωτική και αδυσώπητη δύναμη του πολέμου ακρωτηρίασε κάθε πρακτική ομιλίας που ήταν σίγουρη για τον εαυτό της, διέλυσε κάθε αυταπάτη για δεδομένη ταυτότητα, συνέχεια και ενότητα του δυτικού πολιτισμού. Άλλωστε, οι μεγάλες αφηγήσεις του πολιτισμού δημιούργησαν άθελά τους εκείνες τις συνθήκες που οδήγησαν στον ολοκληρωτισμό και τη βαρβαρότητα που προκάλεσε ο πόλεμος. Η δεικτική λειτουργία της αναφορικότητας στον Αναγνωστάκη, η εγγενής αυτοσυνειδησία της αναποτελεσματικότητας της αναπαράστασης και η ακατέργαστη και γυμνή αισθητική της ποίησής του μοιάζουν τελικά να επαληθεύουν στην πράξη τη γνωστή φράση του Αντόρνο: «Το να γράφει κανείς ποίηση μετά το Άουσβιτς είναι βάρβαρο». Ο Αναγνωστάκης υπήρξε πολύ επιφυλακτικός και πολύ προσεκτικός απέναντι στον ίδιο το λόγο. Μοιάζει να συνειδητοποιεί και να προαισθάνεται με περισσή οξυδέρκεια και αυτογνωσία ότι η ποίηση εκτός από τεκμήριο πολιτισμού μπορεί να γίνει άθελά της και τεκμήριο βαρβαρότητας. Εδώ βλέπουμε πώς τελικά ο λόγος του –ακόμα και όταν θέλει να αφηγηθεί– δεν μπορεί τελικά παρά μόνο να δείξει. Ο αφηγηματικός τύπος που ταιριάζει στη δεικτική λειτουργία της αναφορικότητας δεν είναι άλλος από τον υποκειμενικό, αποσπασματικό τύπο αυτόπτη μάρτυρα που δεν μπορεί να κατασκευάσει συνολική αφήγηση, αλλά το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να «δείξει» και να κατονομάσει. Είναι ο τύπος του αφηγητή που τα είδε και τα έζησε από κοντά και «από τα κάτω», ως υποκειμενικό και αποσπασματικό κομμάτι του παζλ της ιστορίας, και όχι ως παντογνωστικός τύπος αφηγητή που ανασυγκροτεί τα γεγονότα με ψυχρή και υπολογιστική λογική. Ο αφηγητής εδώ μοιάζει να έχει μεταμορφωθεί σε «αμίλητο» κινηματογραφικό φακό, που απαθανατίζει τα γεγονότα χωρίς να τα αφηγείται. Η ποίηση του Αναγνωστάκη με αυτόν τον τρόπο αποτελεί ντοκουμέντο, μαρτυρία, χρονικό μιας εποχής. Η ποίηση του Αναγνωστάκη είναι η αναπαράσταση της ήττας. Η μόνη γνωστική αξία που αναγνωρίζει στην τέχνη ο λόγος του είναι αυτή της συντήρησης της ιστορικής μνήμης ως όπλου ενάντια στον εξουσιαστικό λόγο που την καταδικάζει στη λήθη. Το κεντρικό, απόλυτο Υποκείμενο (κατά Αλτουσέρ) στο λόγο του Αναγνωστάκη δεν είναι το συλλογικό ιδεώδες της επανάστασης και της αταξικής κοινωνίας (όπως π.χ. στα λεγόμενα «στρατευμένα» ποιήματα του Ρίτσου ή του Βάρναλη). Όποτε μάλιστα ο Αναγνωστάκης αναφέρεται στο συλλογικό ιδεώδες της επανάστασης αναφέρεται αρνητικά. Το θετικό συλλογικό ιδεώδες της επανάστασης αυτοαναιρείται και αποδομείται ειρωνικά ως τέτοιο, ακριβώς επειδή είναι τόσο απόμακρο, ακριβώς επειδή κανείς αριστερός δεν έχει δει κάτι τέτοιο ώστε να μπορεί να ταυτιστεί μαζί του. Στο Υ.Γ. αποδομεί σε τέτοιο βαθμό το συλλογικό ιδεώδες της επανάστασης, ώστε το υποκαθιστά με το αντίθετό του: «Το ιδανικό κάθε επανάστασης: το μέτριο, ήσυχο, ειρηνικό παρόν, το ανέφελο μέλλον [1]». Κάτι το τόσο μακρινό υποκαθίσταται τελικά με ό,τι πιο κοντινό υπάρχει ως συλλογικό ιδεώδες, με κάτι που τελικά όλοι έχουν δει και έχουν γνωρίσει, με το πιο συμβατικό μικροαστικό ιδεώδες. Το κεντρικό, απόλυτο Υποκείμενο στον Αναγνωστάκη είναι περισσότερο η απώλεια του συλλογικού ιδεώδους της επανάστασης, είναι η ιστορική μνήμη ενός συλλογικού ιδεώδους που χάθηκε. Δε μπορούμε να ισχυριστούμε, λοιπόν, ότι είναι ένα Υποκείμενο που εγκαλεί τα άτομα-αναγνώστες ως υποκείμενα που ταυτίζονται με ένα θετικό ιδεώδες. Ο λόγος περί ήττας προμηνύει την ήττα του λόγου, γιατί ο λόγος των ηττημένων είναι ένας ηττημένος λόγος, εμπεριέχει την ίδια του την άρνηση και οδηγεί αναπότρεπτα στην αυτοαναίρεσή του. Η απώλεια της υποκειμενικότητας στο λόγο του Αναγνωστάκη διαφαίνεται στον τρόπο με τον οποίο το υποκείμενο χάνει την υποκειμενικότητά του και καταλήγει ανώνυμο άτομο μέσα στο πλήθος. Ακόμα περισσότερο η απώλεια της υποκειμενικότητας ανιχνεύεται στον τρόπο με τον οποίο στην ποίησή του τα μικρά ονόματα χαμένων συντρόφων, στα οποία αναφέρεται συχνά, βαθμιαία δεν συγκροτούνται πια ως υποκείμενα της ιστορίας, αλλά περισσότερο συγκροτούνται ως σημεία-σύμβολα ενός ασύμμετρου συνθηματικού κώδικα. Στο βαθμό που καταργεί βαθμιαία όλα τα ίχνη του υποκειμένου, η ποίηση του Αναγνωστάκη κατορθώνει να δημιουργεί την εντύπωση στον αναγνώστη ότι εκείνος είναι αυτό το υποκείμενο. Μοιάζει εντέλει να συγκροτεί υποκείμενα δια της άρνησης της υποκειμενικότητας του λόγου. Η ήττα του κομμουνιστικού ιδεώδους για όσους δεν είχαν ουσιαστική εναλλακτική λύση «υποκατάστασής» του με κάτι άλλο (π.χ. το ΚΚΣΕ στην περίπτωση όσων παρέμειναν στο ΚΚΕ ή το ιδεώδες του ευρωκομμουνισμού στην περίπτωση του ΚΚΕ Εσωτερικού) τους οδήγησε στην ίδια την ήττα της υποκειμενικότητάς τους, όπως αυτή είχε συγκροτηθεί στα πρώτα ελπιδοφόρα χρόνια του εμφυλίου. Γιατί η αριστερή ιδεολογία στα χρόνια του εμφυλίου δεν ήταν κυρίαρχη μόνο στο χώρο της Αριστεράς, αλλά διεκδικούσε να γίνει κυρίαρχη σε ευρύτερα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας. Εδώ έγκειται και η ιδιαίτερη σχέση του λόγου του Αναγνωστάκη με τη νεανική ηλικία. Η νεανική ηλικία που χάθηκε πρόωρα (Μας γέρασαν προώρως Γιώργο, το κατάλαβες;), συνδεδεμένη με την πρόωρη ήττα του κινήματος, έχει υποστασιοποιηθεί ως χαμένος παράδεισος, ως η μόνη τελικά χρονική περίοδος στην οποία το συλλογικό ιδεώδες της επανάστασης και η ενοποιητική αρχή του επαναστατικού κόμματος ταυτίζονταν και συγκροτούσαν τα άτομα της Αριστεράς ως υποκείμενα. Στο λόγο του Αναγνωστάκη σε συγκεκριμένες περιπτώσεις παρεισφρέει ο χριστιανικός λόγος, ειδικά όταν αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο συγκροτούνταν τα άτομα της μεταπολεμικής Αριστεράς ως υποκείμενα [2]. Η θρησκευτικού τύπου ταύτιση των υποκειμένων της μεταπολεμικής Αριστεράς με το κομματικό συλλογικό ιδεώδες του ΚΚΕ, και εν τέλει με το ιδεολογικό υποκατάστατό του, το ΚΚΣΕ, οδήγησε πολλούς αριστερούς, και ειδικά διανοουμένους σε ένα αίσθημα θυσίας και προδοσίας του αγώνα που είχαν δώσει στον εμφύλιο. Η εγγενής αδυναμία της κομματικής ηγεσίας να αρθρώσει έναν δικό της πειστικό, αυτόνομο ιδεολογικό λόγο την οδήγησε τελικά σε μια εκκλησιαστικού τύπου αναγνώριση του πατριαρχείου της μαρξιστικής ορθοδοξίας, δηλαδή του σοβιετικού μοντέλου του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Η εκκλησιαστικού τύπου προσήλωση των κομματικών επιτελείων της Αριστεράς στην «ορθοδοξία» της ιδεολογικής γραμμής του ΚΚΣΕ οδήγησε στην έλλειψη σοβαρού κριτικού λόγου στο χώρο του ΚΚΕ. Οδήγησε εντέλει στην έλλειψη παραγωγής μιας εναλλακτικής αυτοδύναμης στρατηγικής επαναστατικού λόγου. Με αφετηρία αυτήν ακριβώς την έλλειψη κριτικού λόγου στο χώρο της Αριστεράς, ο Αναγνωστάκης βαθμιαία επανεισάγει τον κριτικό λόγο μέσα σε μια τέχνη, από την οποία το κριτικό στοιχείο του λόγου αποκλείεται συστηματικά. Η εσωτερική αντίφαση του ποιητικού λόγου εδώ έγκειται στην υποστασιοποίηση του κριτικού λόγου μέσω του λυρικού λόγου, ενός λόγου που δομικά συγκροτείται από τα πιο ακραία στοιχεία αδυσώπητης εξατομίκευσης και αισθητικής εξιδανίκευσης των αντικειμενικά υπαρχουσών καταστάσεων. Η συνειδητοποίηση αυτής της αντίφασης προμηνύει και την αυτοαναίρεση του ίδιου του ποιητικού λόγου. Ο ποιητικός λόγος στον Αναγνωστάκη, ακριβώς επειδή αμφισβητεί κάθε απόπειρα αφηγηματικότητας, διαρκώς «δείχνει». Είναι ένας λόγος που όχι μόνο «δείχνει», αλλά «βλέπει» χωρίς να μπορεί να μιλήσει. Ο λόγος του μοιάζει με το λόγο ενός «βλέποντος» υποκειμένου. Η προοπτική του είναι η μονοφθάλμια προοπτική ενός αυτόπτη μάρτυρα που εν είδει φωτορεπόρτερ απαθανάτισε μια εποχή που είδε και έζησε από κοντά. Μια εποχή που είναι ακίνητη «χρονικά» στο φαντασιακό του (και στο φαντασιακό πολλών άλλων αριστερών άλλωστε), η οποία δεν είναι άλλη από την εποχή του εμφυλίου και της ήττας. Η συστηματική απουσία ενεργητικών ρημάτων στην ποίησή του καταργεί την αφηγηματική κίνηση του λόγου, αναιρεί τη γραμμικότητα του χρόνου (στοιχείο της λογοτεχνικής αφήγησης), γεγονός που αντισταθμίζεται με την κυριαρχία του χώρου και των εικόνων. Εδώ έγκειται και η βαθιά συγγένεια του ποιητικού λόγου του Αναγνωστάκη με τον κινηματογραφικό λόγο. Αν δεχτούμε ότι υπάρχει ένας γενεαλογικός προσδιορισμός της επικρατούσας αφηγηματικής μορφής της κινηματογραφικής παραγωγής από ένα σύνολο ιστορικών αφηγηματικών πρακτικών και γνώσεων της λογοτεχνίας και του θεάτρου, το ενδιαφέρον στον Αναγνωστάκη είναι ότι έχουμε να κάνουμε με την αντίστροφη διαδικασία. Έχουμε να κάνουμε δηλαδή με τον τρόπο που η εφεύρεση του κινηματογράφου και η μαζική αναπαραγωγή του κινηματογραφικού λόγου μεταπολεμικά προσδιόρισε ένα νέο σύνολο πρακτικών και γνώσεων σε άλλους λόγους της τέχνης (λογοτεχνία, θέατρο κ.λπ.), όπως συμβαίνει στην περίπτωση του Αναγνωστάκη. Αν δεχτούμε ότι ο κινηματογραφικός λόγος είναι η οπτική της αναπαράστασης της κίνησης, ο λόγος του Αναγνωστάκη είναι αντίστοιχα η οπτική της αναπαράστασης της ακινησίας του λόγου. Αν στην παραδοσιακή λογοτεχνική αφήγηση η γραφή βιώνεται ως αναπαράσταση της ομιλίας, εδώ η γραφή βιώνεται ως αναπαράσταση της σιωπής, στοιχείο που χαρακτηρίζει έντονα και άλλους μεταπολεμικούς ποιητές (όπως π.χ. τον Πολ Σελάν). Εντέλει, η σιωπή εδώ βιώνεται ως αναπαράσταση του κενού που υπάρχει ανάμεσα στα σημεία και τις εικόνες. Η τελική σιωπή του Αναγνωστάκη είναι εγγενώς προτετελεσμένη –τόσο ιδεολογικά όσο και γλωσσικά– γιατί μέσα από το λόγο του, αφενός προσπάθησε ανεπιτυχώς να αποκαταστήσει τους δεσμούς μεταξύ ποιητικού-λυρικού λόγου και επιστημονικού-κριτικού λόγου και αφετέρου προσπάθησε να αποκαταστήσει τους δεσμούς σημείων και εικόνων. Η τελική σιωπή του προκύπτει από την εξής εσωτερική αντίφαση του λόγου του: ο λόγος του είναι ένας λόγος που σιωπά –και σιωπά διαρκώς– ενώ ταυτόχρονα συγκροτεί τον εαυτό του εντελώς εντός της γλώσσας, η οποία ακόμα και όταν δείχνει σιωπηλά, ποτέ δεν κατορθώνει να κάνει τις εικόνες να μιλήσουν [3]. ------ [1] Μανόλης, Αναγνωστάκης, Υ. Γ., Αθήνα: Νεφέλη, 1992 [2] Με αυτόν τον τρόπο στο λόγο του Αναγνωστάκη γίνεται αναφορά στη θρησκευτικού τύπου ταύτιση των υποκειμένων-αγωνιστών με το Κόμμα κατά τη διάρκεια της Αντίστασης και του Εμφυλίου και στην «προδοσία» που σταδιακά βίωσαν στα μετέπειτα χρόνια. [3] Παράφραση της φράσης του Φουκό: «Η ψυχανάλυση ποτέ δεν κατορθώνει να κάνει τις εικόνες να μιλήσουν». http://ektosgrammis.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1866:2013-03-13-13-11-26&catid=124:texni&Itemid=524

ΑΠΟΨΕ ΕΧΟΥΜΕ ΓΙΟΡΤΗ

του Νίκου Κυριακίδη

Για όσους έρχονται....

Ετοιμάστηκε προσεκτικά

Αυτή η γιορτή.

Κάθε προσκεκλημένος

Με το δώρο του

...εγώ πήγα σοκολατένια γλυκά.

Σκοπεύουμε να περάσουμε όμορφα

Να μην υπάρξει ούτε μια στιγμή πλήξης.

Θα λέμε ο καθένας μια ιστορία

Κάποιος θα βάζει την κατάλληλη μουσική

Μετά, ακούγοντας ήσυχα τους ήχους

θ΄ανθίζουν όλα τα χαμόγελα.

Θα μας λείψουν αναπόφευκτα κάποιες ιστορίες

Ξαφνικά την οργανώσαμε τη γιορτή

Δεν πρόλαβαν να ειδοποιηθούν

όλοι οι νεκροί μας.

Ίσως κι η μουσική δεν ακουστεί πάντα καθαρή,

χωρίς παρεμβολές

Όλο και κάποιος θα σηκώνεται και θα στέκει ακίνητος

ακουμπώντας το ένα χέρι στο ίδιο πόδι, ζειμπέκικα

κοιτώντας μόνον κάτω.

Όμως τα χαμόγελα...

Όλων τα χαμόγελα θα στείλουν χρώματα

Να βάψουν τους τοίχους σαν πορτοκάλι

Ακόμη κι όσοι ασχημήναν με τον καιρό

κι αυτοί θα κολυμπήσουν στην θάλασσα πορτοκαλιών

γιατί το χρώμα δείχνει το αύριο

γιατί τα γλυκά-ιδίως η σοκολάτα-απαλύνουν τους πόνους.

Γιατί,

θάναι γιορτή.

ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ,.."Τα γκαρσόνια της Ευρώπης" ?

Υπογράφει ο 

Γιώργος Καραχάλος

Δημοσιογράφος- Φιλόλογος

...Ερώτημα καθ΄όλα επίκαιρο!..

• Ερώτημα που παραπέμπει στην ανωτέρω διαχρονική φράση του Κων νου Καραμανλή...
• Μια φράση που μονοπώλησε (θα την θυμούνται οι παλιότεροι) τη δεκαετία του '60 - και λίγο νωρίτερα- όταν η "Ψωροκώσταινα" τολμούσε να εισέλθει στην τουριστική αγορά- στο παγκόσμιο "τουριστικό γίγνεσθαι"...
• Ένα όραμα τουριστικής αξιοποίησης της χώρας που "καρφώθηκε" για καλά, τα χρόνια εκείνα, στο μυαλό του Κωνσταντίνου Καραμανλή και με τα πρώτα δείγματα να βλέπουν το "φως της πραγμάτωσης":

Ήταν το "Μον Παρνές" στην Πάρνηθα και τα "Ξενία" σε ωραιότατες και γραφικές περιοχές - φιλέτα του τόπου μας!...

...Κι από τότε το Τουριστικό αυτό εγχείρημα εξελίχθηκε, μεγαλούργησε και κατέληξε να γίνει η κατ' εξοχήν "εθνική βιομηχανία" μας. 

Και ταυτόχρονα η Ελλάδα να εξελιχθεί σε μια υπολογίσιμη τουριστική δύναμη!..

Αποτέλεσμα: η περσινή τουριστική χρονιά να σημειώσει ρεκόρ στις αφίξεις ξένων επισκεπτών, που ο αριθμός τους ξεπέρασε κάθε προσδοκία!

• Φέτος, ωστόσο, τι προβλέπεται? 

Ποιά είναι τα μηνύματα που καταφθάνουν στην τουριστική αγορά?

• Φέτος, ιδιαίτερα, που η πολιτική αβεβαιότητα και το έλλειμμα της ρευστότητας έχουν κάνει εμφανή την παρουσία τους σε όλα τα οικονομικά και κοινωνικά επίπεδα και τομείς,
• Φέτος...τούτες τις μέρες, που οι χρονοβόρες διαπραγματεύσεις της Κυβέρνησης και Θεσμών ακροβατούν σε "τεντωμένο σκοινί", 
•  Σήμερα που ανακόπτεται η προοπτική της ανάπτυξης και επιβαρύνονται τα δημόσια οικονομικά,
• Σήμερα, που οι προθεσμίες εκπνέουν και το λόγο πλέον έχει η ...ΛΟΓΙΚΗ...
• Σήμερα, λοιπόν, τί προβλέπεται?

Ωστόσο, πριν από την πρόβλεψη, μήπως προέχει το ερώτημα:

"Υπάρχει λογική, άραγε, στα στελέχη της...πρώτης φοράς Αριστερά?"

...Η μήπως "Οι Συριζ-αίοι ενεργούν και αποφασίζουν με τρόπους που δεν έχουν την παραμικρή επαφή με τη λογική,,,"όπως επισήμανε μόλις προχθές ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης, 

Δε θα ...στοιχηθούμε με την άποψη αυτή ούτε με την εκ διαμέτρου αντίθετη αυτής. Απλά και μόνον θα...αναφωνήσουμε σε όλους τους τόνους και προς όλες της κατευθύνσεις:

• Φθάνει πια άλλο η πολιτική αβεβαιότητα
• Φθάνει πια η κινδυνολογία με το ενδεχόμενο ρήξης και ενός ενδεχομένου Grexit
• Φθάνει πια η ασφυκτική πίεση προς τη χώρα μας, που εν πολλοίς και από πολλούς χαρακτηρίζεται ως τεχνητή

• Οι αντοχές των πολιτών  έχουν εξαντληθεί
• Και η αγορά έχει στεγνώσει
• όπως και τα Ταμεία των Τραπεζών!...

"Οι καιροί ου μενετοί!..."

..Άλλωστε η "αυλαία" της τουριστικής περιόδου έχει ανοίξει. Και το τουριστικό "σκηνικό" προβάλλει κάπως αβέβαιο και μελαγχολικό. Και στην τουριστική "σκηνή" τα πράγματα δεν είναι και τόσο "ρόδινα", με τις αφίξεις δυνητικών επισκεπτών - κυρίως Γερμανών και Βρετανών- να σημειώνουν πτώση της τάξης του 25%.

Συμπέρασμα:

• Γρηγορείτε, λοιπόν,
• Γρηγορείτε, πριν είναι αργά για όλους και για όλα
• Γρηγορείτε, για να σωθεί η Ελλάδα και οι Ελληνες
• Γρηγορείτε, για να σώσουμε και την "εθνική μας βιομηχανία", τον ΤΟΥΡΙΣΜΟ!...

Αρκετούς, άλλωστε, Ελληνες στείλαμε στο εξωτερικό ως εργατικούς μετανάστες...

Ας μην καταντήσουμε, ωστόσο,  όσοι απομείναμε πλέον στη χώρα μας, ως..."Τα γκαρσόνια της Ευρώπης"!

...Τα γκαρσόνια της Ευρώπης στον κινδυνεύοντα να ξεπουληθεί τόπο μας!!!

«Ενας αυτοσχέδιος άνθρωπος είμαι» είπε η Κική Δημουλά κατά την αναγόρευσή της σε διδάκτορα του ΑΠΘ

Την ποιήτρια Κική Δημουλά (συντομογραφικά την Κ.Δ.), την Καινή Διαθήκη της νεότερής μας ποίησης, τη δημιουργό, της οποίας τα ποιήματα "αποτελούν τρυφερή ρωγμή στην ιδέα του δόγματος" και "μας ευεργετούν ως διαρκή αντίδωρα λόγου", αναγόρευσε σε επίτιμο διδάκτορά του το τμήμα Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.




   Με λόγο ποιητικό -σε μια προσπάθεια "μίμησης" και τιμής στον "λόγο" της πολυβραβευμένης ποιήτριας- η πλειονότητα των πανεπιστημιακών καθηγητών που προσφώνησαν την Κική Δημουλά μίλησαν για το έργο της και ..."τον τύπο των ήλων που αφήνει στο σώμα της ποιήτριας ο Χρόνος, η Απώλεια και η Μνήμη", για "ποίηση υψηλής υφολογικής ευκρίνειας", ακόμα και για την "τυχαιότητα ή πρόνοια αγαθή" τα συντομογραφικά του ονόματός της, που θυμίζουν στους θεολόγους την Καινή Διαθήκη, να καθιστούν την ποιήτρια την Καινή Διαθήκη της νεότερης μας ποίησης", και την καλωσόρισαν στις τάξεις των Θεολογούντων.


 Τον ...μόνο "πεζό" λόγο της βραδιάς άρθρωσε -όπως ο ίδιος είπε σεμνά- ο πρύτανης του ΑΠΘ Περικλής Μήτκας, κλείνοντας όμως κι ο ίδιος ποιητικά τον χαιρετισμό του και χαρακτηρίζοντας την ποιήτρια και το έργο της ως "κάστρο της ωριάς" που δεν "ξέρει από τι είναι φτιαγμένο" και δηλώνοντας "ευτυχής που μπορεί και το θαυμάζει...". Απευθυνόμενη στη "συγκεντρωμένη ιερότητα" της κατάμεστης (πρωτοφανώς σε αναγόρευση επιτίμου διδάκτορα) ιστορικής αίθουσας τελετών της Παλαιάς Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ και αφού εξεδύθη παρατύπως τη βαριά πανεπιστημιακή τήβεννο, την οποία της είχαν φορέσει λίγα λεπτά νωρίτερα οι επικεφαλής της τελετής, η Κική Δημουλά δήλωσε πως είναι ..."αδιάβαστη στο μάθημα της έπαρσης", ζήτησε την κατανόηση του ακροατηρίου για την ταραχή που νιώθει, δίνοντας "εισιτήριες εξετάσεις στην Ανωτάτη Αποδοχή Σας", και ομολόγησε πως ..."δεν είμαι φιλόλογος, δεν είμαι θεολόγος, δεν είμαι καν επιστήμων"... Επρόκειτο εξάλλου -παρά τα δεκάδες βραβεία και διακρίσεις, παρά του ότι δεν είναι κάτοχος κάποιου πανεπιστημιακού πτυχίου - για την πρώτη αναγόρευσή της σε επίτιμο διδάκτορα πανεπιστημίου. ("Το πανεπιστήμιο, μού άνοιξε ενθαρρυντικά την πόρτα, παρηγορώντας έτσι ένα απαρηγόρητο απωθημένο μου" έλεγε, κλείνοντας τη ..."θεολογικά ποιητική" ομιλία-αντιφώνησή της).


Με αφορμή τη σημερινή γιορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, η καθηγήτρια του τμήματος Θεολογίας Άννα Κόλτσιου-Νικήτα, που εκφώνησε τον έπαινο της τιμώμενης, αναφέρθηκε στο ομότιτλο "θεολογικό" της ποίημα: "Κύριε/ σού έφερα το πρόσφορο/ ζεστή ακόμα η σαρξ με σφραγίδα/ εδώ το χαρτονόμισμα να δώσεις κάτι στο κερί που σου διαβάζει οδυρμούς εν περιλήψει/ κι εδώ είναι το χαρτί με των ψυχών τα ονόματα/ Όσα μπορείς αγίασον/. Για την Ελένη κυρίως ενδιαφέρομαι/ ήτανε κάποτε η μάνα μου/ Τώρα δεν ξέρω τι συγχωνεύσεις έκανες αν σε κοινό αυλάκι ρέει το ίδιο αίμα με το ξένο/.... Ελένη. Να σ' την δείξω μην την μπερδέψεις/ με άλλες έτσι που κατάργησες τα επίθετα/ κατάργησες τις ανομοιότητες/ Μόνο διακριτικό που τους απέμεινε είναι πόσο τους ξέχασαν/ και πόσο ακόμα τους θυμούνται.../ ...Αυτή είναι, δες την καλά/ Κοίτα μη μου αγιάσεις ξένη μάνα/ και γίνει η στοργική ορφάνια μου/ μετά από τόσα χρόνια μητριά μου...".




Η Απολογία

"Ένας ...αυτοσχέδιος άνθρωπος είμαι, ο εαυτός μου με ανάγκασε να είμαι" απολογούνταν, λίγα λεπτά αργότερα, η ακαδημαϊκός (από το 2002) Κική Δημουλά..."Με είδε ο Θεός -ο μόνος αρμόδιος σε θέματα αυθαιρεσιών- και μού έδωσε ένα καχεκτικό φτερό ... Έκτοτε, απλώς προσπαθώ. Σπανίως δε, και συστηματικά πετώ, και πέφτω, και σωριάζομαι πάνω στην αβέβαιη φύση μου... Ως αυτοσχέδια ύπαρξη τόλμησα αυτόν τον 'υπόπτου ηθικής τίτλο' (ΠΛΑΝΗ) για την ομιλία μου, στον χώρο του πανεπιστημίου -τον ταγμένο στην καταπολέμηση της πλάνης μέσω της θαυματουργού Παιδείας που προσφέρει...". Στην "ποιητικά θεολογική" της ομιλία, με θέμα "Η πλάνη", η Κική Δημουλά μίλησε για την ...κοινωφελή δραστηριότητα, αλλά και τις παρενέργειες της ...πλάνης, η λειτουργία της οποίας, ταυτίζεται συχνά με εκείνη των ονείρων, όπως είπε. Δήλωσε οφειλή στην έννοια της πλάνης καθώς ..."είναι αυτή που κατατρόπωσε το τελεσίδικο ρήμα 'Αποκλείεται', αυτή που μετατρέπει τις δύσμορφες καταστάσεις σε καλλίμορφες.., αυτή που ανατρέπει τη θνητότητα όσων αγαπήσαμε".



 "Δεν προτείνω την πλάνη, την εκτιμώ, όμως, γιατί μού επιτρέπει να εθελοτυφλώ, να επιβάλω ενσυνειδήτως το υπάρχον σε ευσυνείδητες βελτιώσεις, να σμιλεύω το ανύπαρκτο σε υπαρκτό...". Και... μπορεί η ίδια να αποφάνθηκε σε παλαιότερη συνέντευξή της πως... "Η Ιστορία τραβάει το δρόμο της ερήμην των ποιητών", η γλώσσα, όμως, απέδειξε για πολλοστή φορά και με τον πεζό- αλλά ...αμετανόητα ποιητικό της λόγο- πως ...:
   -"Η γλώσσα είναι το μητρικό γάλα των αθανάτων κειμένων που έχουν γραφεί".
   -"Από τις λέξεις εξαρτάται η σωτηρία της γλώσσας ...".
   -"Η δικτάτορας έμπνευση, την ευρηματικότητα των λέξεων οικειοποιείται ...".
   -"Γράφουμε από φόβο ό,τι θα μας εξαφανίσει η προφορικότητα".
   -"Σεβασμός στις λέξεις: Κάθε ποίημα είναι Σύμπαν της δημιουργού στιγμής".

   Το Θείον:
   -"Όσο πιο απρόσιτο παραμένει τόσο πιο κοντά μας το φέρνουμε".

    Και η ποίηση:
   -"Η ποίηση εξυψώνει τη μοναχικότητα γιατί μ' αυτή πορεύεται..."
   -"Βαβέλ διαφορετικών οραμάτων και διαλέκτων είναι η ποίηση".
   -"Τα μεγάλα βάσανα των ανθρώπων ξένες γλώσσες δεν γνωρίζουν ...Μια-δυο λέξεις μιλούν μόνο. Την ιώβειο υπομονή...".

   Όσο για τον Θεό;
   "Τον ψέγω τον Θεό διότι δεν απέτρεψε τον θάνατο ...αλλά, Εκείνον μάλλον τον ψυχαγωγούν όσα του καταμαρτυρώ, στοιβάζοντας υπέρβαρες ελαφρότητες...".

   Και ...στην τελευταία απο-"στροφή" της ..."Ελέω θεού ομιλίας", όπως είπε, επανήλθε στην έννοια της "Πλάνης", τονίζοντας πως: "Αυτή η 'Πλάνη' σας παρέσυρε να με ανακηρύξετε επίτιμη της συμπάθειάς σας, να μού προσδώσετε αυτή την ύψιστη τιμή -την αβάστακτη για την προσγειωμένη αυτογνωσία μου".

http://www.iefimerida.gr/news/207745/enas-aytoshedios-anthropos-eimai-eipe-i-kiki-dimoyla-kata-tin-anagoreysi-tis-se

Λυπάμαι, Ελληνίδα μάνα, που θα σου χαλάσω το δακρύβρεχτο σου δράμα

Σαν παιδί μεγαλωμένο από τα γεννοφάσκια μου στην αθάνατη ελληνική επαρχία, μου ειναι αδύνατο να απαριθμήσω τις φορές που άκουσα την εν λόγω φράση, πίσω φυσικά από κλειστές πόρτες, σε συζητήσεις γυναικών. Μεγάλωσα ευγνωμονώντας την μεγαλοψυχία αυτών των γυναικών που κράτησαν το σπίτι τους και δεν διέλυσαν την οικογένειά τους, παρά τις εν λόγω κακοτοπιές…

Λυπάμαι, Eλληνίδα μάνα, που θα σου χαλάσω το δακρύβρεχτο σου δράμα. Αλλά, αυταπατάσαι. Θυσιάστηκες για τα παιδιά σου και τα θυσιάσες και αυτά στον βωμό της ανασφάλειας σου. Μεγάλωσα μέσα στο ψέμα, λοιπόν. Φαντάζομαι και εσύ, φίλε αναγνώστη. Λυπάμαι, Eλληνίδα μάνα, που θα σου χαλάσω το δακρύβρεχτο σου δράμα. Αλλά, αυταπατάσαι. Θυσιάστηκες για τα παιδιά σου και τα θυσιάσες και αυτά στον βωμό της ανασφάλειας σου. Λυπάμαι, ειλικρινά, που θα είμαι εγώ αυτή που θα σου πω την τόσο σκληρή αλήθεια, αλλά ζούμε σε μια σκληρή εποχή συνειδητοποίησης και δεν μπορώ άλλο να σε χαϊδέψω. Ίσως την δεκαετία του 50, του 60, του 70, αυτή η φράση να είχε όντως ένα νόημα. Ίσως να έκανα τα στραβά μάτια εάν μεγάλωσες τα παιδιά σου τότε. Όμως, όχι, δεν τα μεγάλωσες τότε. Δεν ήσουν οικονομικά εξαρτημένη, αντιθέτως είχες την δουλεία σου ή την δυνατότητα να βρείς δουλειά, είχες τόσες πηγές πληροφόρησης, είχες ταξιδέψει, είχες μορφωθεί, είχες γύρω σου έναν κόσμο που ανεπτυσσόταν συνεχώς με ταχείς ρυθμούς. Δεν έχεις άλλοθι, λυπάμαι… Άκουσε με λοιπόν, έκανες τα στραβά μάτια όταν έπινε και χαρτόπαιζε ο άντρας σου, λοξοκοιτούσες όταν σε απατούσε κάθε μέρα και με άλλη (ίσως και βαυκαλιζόμενη, υιοθετώντας την άποψη της μάνας σου ότι έτσι κάνει ο σωστός ο άντρας), στρουθοκαμίληζες όταν αδιαφορούσε πλήρως για τις συναισθηματικές ανάγκες των παιδιών σου και όταν σε ξυλοφόρτωνε μπροστά στα έντρομα μάτια των παιδίων σου, λόγω της δικής σου αδύναμης φύσης. Επωμίστηκες όλο το βάρος της ανατροφής των παιδιών σου, αποδέχτηκες να δουλεύεις πρωί, βράδυ, μέσα και έξω από το σπίτι αφήνοντας τον άντρα σου να παρακολουθεί αδιάφορα ποδόσφαιρο στην τηλεόραση, όχι για να σώσεις τα παιδιά σου, όχι, αλλά για να αποφύγεις να αναλάβεις την ευθύνη της ζωής σου, να ωριμάσεις, να δοκιμάσεις τις δυνάμεις σου, μόνη σου πια στον έξω κόσμο.

Τα θυσίασες και αυτά στον βωμό της ανασφάλειας σου και τα καταδίκασες να μεγαλώνουν σε ένα αρρωστημένο, νοσηρό περιβάλλον, με εντελώς λανθασμένα γονεϊκά πρότυπα ρόλων. Αναρωτήθηκες ποτέ άραγε με τι πρότυπα μεγαλώνουν τα παιδιά σου; Ο γιος σου που τόσο λάτρεψες και θεοποίησες, τι μελλοντικός πατέρας θα γίνει; Πιστεύω σε εσένα και ελπίζω νέα ελληνίδα μάνα…

Φωτεινή Σταματοπούλου 

Ψυχολόγος

 πηγή: http://www.infokids.gr/2015/05/lypamai-ellinida-mana-poy-tha-soy-xalas/

Γενοκτονία Ποντίων: Η δεύτερη μεγάλη γενοκτονία του 20ου αώνα

Η γενοκτονία των Ποντίων ( 1916 - 1923 ) με 353.000 νεκρούς αποτελεί τη δεύτερη μεγάλη γενοκτονία του αιώνα μας.

Το Φεβρουάριο του 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαϊου ως Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο μικρασιατικό Πόντο την περίοδο 1916-1923. Η αναγνώριση αυτή, παρόλη την εβδομηκονταετή καθυστέρηση, δικαίωσε ηθικά τον ποντιακό ελληνισμό και συνέδεσε το σύγχρονο ελληνισμό με την ιστορική του μνήμη. Γιατί η ήττα του 1922, η "νέα τάξη πραγμάτων" που επικράτησε τότε, με την απόλυτη συνενοχή ολόκληρου του ελλαδικού πολιτικού κατεστημένου, περιόρισαν ουσιαστικά όχι μόνο τα γεωγραφικά όρια του ελληνισμού αλλά και τα διανοητικά. 

Ο περιορισμός των πνευματικών νεοελληνικών οριζόντων είχε άμεση αντανάκλαση στη ελλειματική ιστορική μνήμη των σύγχρονων Ελλήνων.

Τι εννούμε με τον όρο "γενοκτονία" ; 


Η γενοκτονία ως όρος διαμορφώθηκε κυρίως στη δίκη της Νυρεμβέργης το 1945, όπου δικάστηκε η ηγεσία των ναζιστών εγκληματιών του πολέμου. Συγκεκριμένα ο όρος σημαίνει τη μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας. 
Πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις. 
Ο γενοκτόνος δεν εξοντώνει μια ομάδα για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που είναι. Στην περίπτωση των Ελλήνων του Πόντου, επειδή ήταν Έλληνες και Χριστιανοί. Πως και πότε διαπράχθηκε η γενοκτονία; 
Ο ποντιακός ελληνισμός, από την πτώση της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας ( 1461 ) γνώρισε συνεχείς διωγμούς, σφαγές, ξεριζωμούς και προσπάθειες για το βίαιο εξισλαμισμό και εκτουρκισμό του, με αποκορύφωμα τη συστηματική και μεθοδευμένη εξόντωση - γενοκτονία του αιώνα μας.
Επτά χρόνια μετά την άλωση της Πόλης, οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Τραπεζούντα. Η οθωμανική κατάκτηση του μικρασιατικού Πόντου μπορεί να διαριθεί σε τρεις περιόδους.

• Η πρώτη αρχίζει με την άλωση της Τραπεζούντας το 1461 και λήγει στα μέσα του 17ου αιώνα. Την περίοδο αυτή οι Τούρκοι κρατούν μάλλον ουδέτερη στάση κατά των Ελλήνων του Πόντου.
• Η δεύτερη αρχίζει στα μέσα του 17ου αιώνα και λήγει με το τέλος του πρώτου ρωσοτουρκικού πολέμου. Χαρακτηρίζεται με τη θρησκευτική βία κατά των χριστιανικών πληθυσμών. Κατά την περίοδο αυτή πραγματοποιούνται οι ομαδικοί εξισλαμισμοί των ελληνικών πληθυσμών.
• Η τελευταία περίοδος, που τελειώνει το 1922 υποδιαιρείται σε δύο υποπεριόδους. Η πρώτη αρχίζει με τη συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, το 1774.

Χαρακτηρίζεται από τη συστηματική προσπάθεια των τοπικών αρχών να μην εφαρμόζουν προς όφελος των χριστιανώντους φιλελεύθερους νόμους. H δεύτερη υποπερίοδος αρχίζει το 1908 και χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη του τουρκικού εθνικισμού.
Από τους βαλκανικούς πολέμους και από τους επίσημους συμβούλους, των Γερμανών, οι Νεότουρκοι διδάχθηκαν ότι μονάχα με την εξαφάνιση των Ελλήνων και Αρμενίων θα έκαναν πατρίδα τους τη Μικρά Ασία. Οι διάφορες μορφές βίας δεν αρκούσαν για να φέρουν τον εκτουρκισμό.
Η απόφαση για την εξόντωσή τους πάρθηκε από τους Νεότουρκους το 1911, εφαρμόστηκε κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου και ολοκληρώθηκε από το Μούσταφα Κεμάλ ( 1919 - 1923 ).

"ΟΙ ΚΑΝΙΒΑΛΟΙ ΤΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ"

Υπογράφει

ο Γιώργος Καραχάλιος

Δημοσιογράφος - Φιλόλογος

Σοκ στη διεθνή κοινότητα προκάλεσε η στυγερή δολοφονία της Αννυ από τον ίδιο παιδοκτόνο πα- τέρα της...

Μια ανείπωτη δολοφονία που συγκλόνισε την ελληνική κοινωνία κι ολόκληρο τον κόσμο και που ξεπερνά και την πιο νοσηρή φαντασία...

Μια πρωτόγνωρη και πρωτοφανή για τα εγκληματολογικά δεδομένα δολοφονία που δε την χωράει ανθρώπινος νους...

Αλλά και μια δολοφονία που δεν μπορεί κανείς και με κανένα τρόπο να την αναλύσει ούτε εγκληματολογικά, ούτε ποινικά ούτε κοινωνικά!...

Μια ακραία απάνθρωπη συμπεριφορά ενός πα-τέρα η οποία - στο "βωμό" του άπληστου κέρδους, του εντυπωσιασμού και ιδιαίτερα του κανόνα "η φρίκη πουλάει σήμερα"  - παρέσυρε ορισμένα αναξιόπιστα, αφερέγγυα και απιστοποίητα Μέσα Ενημέρωσης να καπηλευτούν - μέσω του διαδικτύου- την τραγική κατάληξη του τετράχρονου κοριτσιού.

Ο δημοσιογραφικός κανιβαλισμός σ όλο του το μεγαλείο:

Στο φως της δημοσιότητας λεπτό προς λεπτό, δευτερόλεπτο προς δευτερόλεπτο, ο σχεδιασμός, η εκτέλεση και η προσπάθεια εξαφάνισης κάθε ίχνους της αποτρόπαιας εγκληματικής πράξης ενός αμετανόητου πατέρα!...

Χωρίς κανένα σεβασμό στην αθώα ψυχή. 

Χωρίς κανένα δισταγμό στη βεβήλωση της μνήμης της μικρής Αννυ. 

Ολα στο πεδίο του δημοσιογραφικού κανιβαλισμού...Κάθε αρρωστημένη λεπτομέρεια προς τέρψη ...αρρωστημένων αποδεκτών...

Αυτονόητη, εξάλλου, εύλογη και έκδηλη η καταδίκη αυτού του φαινομένου από την Ένωση Συντακτών.

Οσες, ωστόσο, καταδικαστικές ανακοινώσεις κι αν βγουν- λογικό άλλωστε και επιβεβλημένο καμιά απ αυτές δεν πτοεί και δεν μπορεί να συγκρατήσει αυτούς που σε κάθε ευκαιρία και με κάθε τρόπο, πασχίζουν να "καλλιεργήσουν" και να "επιδείξουν" το ...δημοσιογραφικό τους κανιβαλισμό!

- Γιατί?

- Διότι , απλούστατα, η καταδίκη ανήκει και στον ίδιο τον αναγνώστη,τον ακροατή, τον τηλεθεατή και τον χρήστη του διαδικτύου...

Αυτός έχει τη δύναμη. Τη δύναμη της επιλογής! Τη δύναμη για μια "έμπρακτη" καταδίκη που μπορεί να ..."σφραγιστεί" με το πάτημα ενός κουμπιού: στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση, στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή...

Μια .. "καταδικαστική κίνηση" που κατακεραυνώνει το δημοσιογραφικό κανιβαλισμό και τον απομονώνει στα σκοτάδια της νοσηρής φαντασίας του και ανάλογων προθέσεών του:

Εν κατακλείδι:

Ευθύνη δεν έχουν μόνον οι δημοσιογράφοι και οι  κατά τόπους Ενώσεις Συντακτών. Ευθύνη δεν έχουν μόνο όσοι διαχειρίζονται αυτά τα αναξιόπιστα και αφερέγγυα μέσα. Ευθύνη έχουν και οι αποδέκτες αυτών των Μέσων - τουτέστιν και οι ΠΟΛΙΤΕΣ!!!...

Σε διαφορετική περίπτωση και ανά πάσα στιγμή, ελλοχεύει ο κίνδυνος όλοι αυτοί οι "'έμποροι του κανιβαλισμού" να αναφωνήσουν: 

'"..Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω!..."

"ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΕΣ"

Υπογράφει 

ο Γιώργος Καραχάλιος

Δημοσιογράφος- Φιλόλογος

Πρόσκληση στο πνεύμα,σ την  κοινωνία, στην επιστήμη, στον πολιτισμό:


Για μια άλλη φορά, η Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία (Αρσάκεια και Τοσίτσεια Σχολεία), πρωτοστάτησε, καθώς με ιδιαίτερη επιτυχία ολοκληρώθηκε πρόσφατα το 4ο Παναρσακειακό Μαθητικό Συνέδριο με θέμα ¨Αγώνας και Αγώνες".

Στο συνέδριο συμμετείχαν με εργασία 1500 περίπου μαθητές από 14 Αρσάκεια Γυμνάσια (τάξεις Β΄ & Γ΄) και Λύκεια (τάξεις Α΄ & Β΄) της Φ.Ε. (από Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ιωάννινα), ενώ 200 περίπου καθηγητές όλων των ειδικοτήτων καθοδήγησαν τα παιδιά σε όλα τα στάδια εκπόνησης και παρουσίασης των εργασιών τους. 

Συγκεκριμένα, κατά τις 2 ημέρες του συνεδρίου παρουσιάστηκαν:

91 εισηγήσεις

93 poster

10 δραματοποιήσεις

2 βιωματικά εργαστήρια

7 εκθέσεις εικαστικών

6 μουσικά δρώμενα

6 ρητορικά αγωνίσματα

4 ταινίες μικρού μήκους

2 χορευτικά δρώμενα

1 ψηφιακό βιβλίο


Μαθητές από όλα τα σχολεία της Φ.Ε., γονείς καθώς και το σύνολο των εκπαιδευτικών των σχολείων παρακολούθησαν τις παράλληλες συνεδρίες (που πραγματοποιήθηκαν στο Θέατρο, το Αμφιθέατρο Α΄, το Αμφιθέατρο Β΄ και το Σπουδαστήριο της Εκάλης), καθώς και δραστηριότητες που λάμβαναν χώρα παράλληλα, όπως τα βιωματικά εργαστήρια, τις εκθέσεις εικαστικών και ψηφιακού υλικού και την έκθεση βιβλίων για τους Ολυμπιακούς Αγώνες στη Βιβλιοθήκη. 

Κάθε συνεδρία του συνεδρίου αναφερόταν σε διαφορετικές μορφές αγώνα (του ατόμου ή της κοινωνίας, της επιστήμης ή της τέχνης) και αγώνων (θεσμοθετημένων, οργανωμένων, συστηματικών μορφών αγώνα): αγώνας επιβίωσης, αγώνας για υπέρβαση ατομικών αναπηριών, αγώνας για τη διαμόρφωση ταυτότητας, πρότυπα αγώνα, εθνικοί αγώνες, αγώνες στον εργασιακό και κοινωνικό στίβο, αγώνες για το παιδί, για τη γυναίκα, για την προστασία της φύσης, αγώνας στο χώρο των επιστημών της υγείας, αγώνας στον χώρο των τεχνολογιών, της φυσικής, των μαθηματικών, αγώνες στη σχολική κοινότητα, αγώνες αθλητικοί, αγώνες μουσικής, γλώσσας, ζωγραφικής κ.λπ.

Στην Επιστημονική Επιτροπή του Συνεδρίου και ως Προεδρεύοντες στις ζώνες των συνεδριών συμμετείχαν και φέτος Πανεπιστημιακοί δάσκαλοι και διακεκριμένοι επιστήμονες από διαφορετικούς επιστημονικούς χώρους (φυσική, ιατρική, φιλοσοφία, ιστορία, κοινωνιολογία, ψυχολογία κ.ά.), ερευνητές αναγνωρισμένων εκπαιδευτικών και επιστημονικών ιδρυμάτων/οργανισμών, άνθρωποι της τέχνης και του πνεύματος (συγγραφείς, μουσικοσυνθέτες, ποιητές). Την γενική εποπτεία του Συνεδρίου είχε ο πρόεδρος της Φ.Ε., Καθηγητής Γ. Μπαμπινιώτης και το Διοικητικό Συμβούλιο της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας που αποτελείται από διακεκριμένους πανεπιστημιακούς δασκάλους. Συμμετείχαν, επίσης, όλα τα μέλη της Εποπτείας (Η Επόπτρια Βασιλική Παπαπέτρου-Μουρσελά και οι συντονιστές ειδικοτήτων) και της Διοίκησης των Σχολείων (Διευθυντές, Υποδιευθυντές), μέλη της Υπηρεσίας Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων και Πολιτιστικών Δραστηριοτήτων, του Τμήματος Προγραμμάτων Ανάπτυξης, του Τμήματος Απογευματινών Ομίλων και του Τμήματος Μηχανογράφησης της Φ.Ε.




Το Συνέδριο προβλήθηκε ιδιαίτερα από τον Τύπο και τα ΜΜΕ, ενώ απέσπασε πολύ θετικές κριτικές από το σύνολο της εκπαιδευτικής και πνευματικής κοινότητας της χώρας. Ο ενθουσιασμός των μαθητών και το πάθος των εκπαιδευτικών παρείχαν και στην περίπτωση αυτή τα ουσιαστικά εχέγγυα για τη διοργάνωση ενός ακόμη συνεδρίου με υψηλό επίπεδο ποιότητας και συνεισφοράς στα παιδευτικά πράγματα της χώρας μας.

(O Γιώργος Καραχάλιος, ως Εταίρος της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας με τον Πρόεδρό της, π.Πρύτανη Πανεπιστημίου Αθηνών και Υπουργό Παιδείας κ. Γ. Μπαμπινιώτη και τον Πρόεδρο του Ινστιτούτου της Εκπαιδευτικής Πολιτικής, π. Ειδικό Γραμματέα του Υπουργείου Παιδείας και Μέλος του Δ.Σ. της Φ.Ε. καθηγητή κ. Σωτήρη Γκλαβά)