«αέρας   αισιοδοξίας …»

«Το 2014,  ορόσημο για τον Τουρισμό και τον Πολιτισμό»

  Υπογράφει ο Γιώργος Καραχάλιος

        

         Δημοσιογράφος – Φιλόλογος

… Το λέμε εδώ και χρόνια : «Η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας είναι ο Τουρισμός»…   Αρκεί αυτή η φράση,  εκτίμηση και διαπίστωση να μην καταντήσει μια … «κενολογία».

Ωστόσο, «πρόσω ολοταχώς» για νέο ρεκόρ ο Ελληνικός Τουρισμός, καθώς ως χρονιά ανόδου της τουριστικής κίνησης προδιαγράφεται το 2014 για τη χώρα μας, σύμφωνα με τα στοιχεία, εκτιμήσεις και προβλέψεις των καθ’ ύλην αρμόδιων : του Υπουργείου Τουρισμού, του ΕΟΤ, του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδας, του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων, της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ξενοδόχων, των  Συνδέσμων του εξωτερικού που εκπροσωπούν ταξιδιωτικά και τουριστικά γραφεία, των εκπροσώπων ισχυρών tour oprerators κλπ.

… Πολιτισμός και Τουρισμός είναι συνδεδεμένοι τομείς για την προσέλκυση ποιοτικού τουρισμού στην Ελλάδα… Σ’ αυτόν τον ευλογημένο τόπο, σε μια «γωνιά του πλανήτη – ένα οικόπεδο γωνιακό» που με την κατάλληλη προσοχή, σχεδιασμό, φροντίδα και αξιοποίηση μπορεί να αποδώσει καρπούς και να δώσει «τροφή» και «πλούτο» σε χιλιάδες πολίτες.

Αισιόδοξα, λοιπόν τα μηνύματα… Αισιόδοξοι για την πορεία του Τουρισμού, το 2014, εμφανίζονται και οι παράγοντες της αγοράς… Αρκεί να πιστέψουν  όλοι οι εμπλεκόμενοι πως ο Τουρισμός και ο Πολιτισμός είναι υπόθεση όλων…                       Και φυσικά, το κράτος δεν θα πρέπει να είναι ο  «μηχανισμός» εκείνος που θα κάνει τα πάντα!..

… Σημασία έχει και η «ιδιωτική στρατηγική» για να έρθει ή να … ξαναέρθει ο τουρίστας. Προέχει η ευγένεια, το χαμόγελο, το καλό φαγητό, οι καλές υπηρεσίες διαμονής και εστίασης και τόσα άλλα, που σίγουρα δεν μπορούν να… κρατικοποιηθούν.

… Σημασία έχει και το γεγονός να αντιληφθούν οι Έλληνες ξενοδόχοι (και όχι μόνον) πως οι τιμές τους- σε αρκετές περιπτώσεις – δεν είναι ανταγωνιστικές…     

… Σημασία έχει να βελτιώσουν ακόμα τις υπηρεσίες τους, να αποκτήσουν όλοι ανεξαιρέτως τουριστική συνείδηση… Και να είναι σίγουροι πως ο κόσμος, οι τουρίστες και οι επισκέπτες, θα αναγνωρίσουν και θα επιβραβεύσουν, με κάθε τρόπο, τις προσπάθειές τους.

Και πάνω απ’ όλα: «Σε μια σεζόν δεν βγάζουμε τα… σπασμένα μιας ολόκληρης χρονιάς… Ούτε οι υπηρεσίες που προσφέρονται, ελαττώνονται - ούτε το πρωινό, ελληνικό ή …ξένο γίνεται φτωχότερο με κύριο άξονα, στόχο και σκοπό το μεγαλύτερο κέρδος».

… Ωστόσο νέο πακέτο μέτρων, προτάσεων και ρυθμίσεων βρίσκονται ήδη στα …                            «σκαριά», καθώς ο σχεδιασμός της νέας τουριστικής περιόδου – όπως μαθαίνουμε – τέθηκε … «επί τάπητος», σε συζήτηση σε ανώτατο κυβερνητικό επίπεδο:

Μείωση ΦΠΑ ακτοπλοΐας, μείωση χρέωσης αεροδρομίου «Ελ. Βενιζέλος», επιτάχυνση των διαδικασιών έκδοσης της βίζας Σένγκεν, παρεμβάσεις στον επενδυτικό νόμο, ανοιχτοί αρχαιολογικοί χώροι, λειτουργία των αρχαιολογικών χώρων και μουσείων για περισσότερες ώρες, ηλεκτρονικά εισιτήρια, εκσυγχρονισμός των πωλητηρίων των Μουσείων, λειτουργικές και αισθητικές βελτιώσεις μικρής κλίμακας, σοβαρές ξεναγήσεις, σχεδιασμός σχετικών applications, ευελιξία και προσαρμοστικότητα στις διεθνείς απαιτήσεις, συνδυασμός του τουρισμού με τον πρωτογενή τομέα, «πάντρεμα» του τουρισμού με τα αγροτικά προϊόντα, το θρησκευτικό – προσκυνηματικό τουρισμό, τον τουρισμό υγείας, την ελληνική γαστρονομία και τόσα άλλα, που μπορούν να δώσουν υπεραξία στο ελληνικό τουριστικό προϊόν και να θέσουν ταυτόχρονα όλες εκείνες τις αρνητικές συνιστώσες του παρελθόντος… στο περιθώριο.

… Δε φθάνει μόνον η διαφήμιση για τους τουριστικούς και αρχαιολογικούς – πολιτιστικούς προορισμούς!

Θα πρέπει πάνω απ’ όλα όλοι ανεξαιρέτως οι εμπλεκόμενοι να αντιληφθούν ότι προσφέρουν φιλοξενία, ξενάγηση, εμπειρία… Δε φθάνει το ξενοδοχείο, το κατάλυμα ή ο παραδοσιακός ξενώνας… Δε αρκεί ένα παραδοσιακό φαγητό ή μια «σπεσιαλιτέ» που συνδέεται με την περιοχή…

Ο τουρίστας – επισκέπτης δεν έρχεται μόνο για μια αρχαιολογική επίσκεψη – ξενάγηση ή για να μάθει την πολιτιστική και ιστορική κληρονομιά της πατρίδας μας.

… Έρχεται και για ψυχαγωγία, διασκέδαση, διακοπές και για… πολλά άλλα ελκυστικά ενδιαφέροντα που συνθέτουν ένα «τουριστικό σύνολο»…

Κι όπως είναι κοινά αποδεκτό, το σύνολο το συνθέτουν οι λεπτομέρειες: ειδικές μορφές, εναλλακτικός τουρισμός, γαστρονομία, γνωριμία με την παράδοση και τις λαϊκές τέχνες κλπ.

Πρόκειται για λεπτομέρειες και ιδέες που προϋποθέτουν διάθεση, όρεξη, μεράκι, φαντασία και λογισμό!..

… Τουρισμός και Πολιτισμός μπορεί μακροχρόνια να αποτελέσουν τις κύριες αξιόλογες οικονομικές δράσεις με σημαντικά έσοδα για την Ελλάδα, εφ’ όσον από… «διαφημιστικό σλόγκαν» μετουσιωθούν σε καθημερινή πράξη!..

Και εφ’ όσον εκλείψει – σε ορισμένες και ευτυχώς ελάχιστες περιπτώσεις – η άφρονα πολιτική του τουριστικού και πολιτιστικού επιχειρείν… η εποχή της παρωχημένης νοοτροπίας στο τουριστικό επιχειρείν… η λογική της «αρπαχτής» και την «επιχειρήσεων άρπα – κόλλα…»

Και ιδιαίτερα και πάνω απ’ όλα:

«Τουρισμός και Πολιτισμός χρειάζονται ένα λαό και ένα πολιτικό προσωπικό ενωμένο, που θα ζει και θα δραστηριοποιείται σε μια σοβαρή, αξιόπιστη, ευνομούμενη και δημοκρατική ευρωπαϊκή χώρα»

Διευθυντής σχολείου: Παραιτούμαι – Δεν μπορώ να γίνω μέρος της διάλυσης

Παραίτηση από τη θέση του Διευθυντή του Γυμνασίου Αμμοχωρίου, Επιστολή του συναδέλφου Βαγγέλη Καπαρού

Προς τους φίλους Διευθυντές και όλους τους συναδέλφους εκπαιδευτικούς

Παραίτηση από τη θέση του Διευθυντή του Γυμνασίου Αμμοχωρίου

Πάντα πίστευα σε μια διευθυντική θητεία με δημοκρατικότητα, που θα δίνει λόγο στα οράματα και τις πρωτοβουλίες των συναδέλφων, στις ιδιαιτερότητες και τις κλίσεις των μαθητών. Πάντα πίστευα στον Διευθυντή που θα ξεπερνά τις τυπικότητες στοχεύοντας πέρα από παγερές γραφειοκρατίες, στη δημιουργία ενεργών πολιτών. Πάντα πίστευα ότι διοίκηση σημαίνει διορατικότητα, πρωτοπορία, συμμετοχή, συναδελφικότητα. Όταν ανέλαβα τη θέση του Διευθυντή του Γυμνασίου Αμμοχωρίου ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι θα κατέληγα να γίνω ελεγκτής παρουσίας, συντάκτης προγραμμάτων με επιφύλαξη, τιμητής των συναδέλφων, αποδέκτης υποβιβασμών. Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι θα μου ζητηθεί να συμπεριφέρομαι σαν ένας στυγνός γραφειοκράτης με προσκόλληση στην απόλυτη τυπικότητα, αδιάφορος για την δημιουργία κλίματος εκπαιδευτικής προσφοράς και καινοτομίας. Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι θα μου ζητηθεί να βάλω απέναντί μου τον σύλλογο, τον συνάδελφο, τον ίδιο μου τον «εαυτό», για να τον κατατάξω, ώστε να τον καταστήσω εύκολη λεία όσων επιδιώκουν να έχουν διαθέσιμους «αριθμούς», διαθέσιμα «νούμερα» για καρατόμηση. Ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα επιβάλουν εξωτερικούς κριτές των αποφάσεων Διευθυντή και συλλόγου οι οποίοι θα αρνούνται να αποδεχθούν τις προτάσεις του. Ποτέ δεν θεώρησα ότι η επιλογή μου σε κάποια θέση, ως Διευθυντής, Σχολικός Σύμβουλος ή Διευθυντής Διεύθυνσης θα με διαφοροποιήσει από τους συναδέλφους μου.

Διευθυντής σχολείου: Παραιτούμαι – Δεν μπορώ να γίνω μέρος της διάλυσης

Φτάνει πια συνάδελφοι Διευθυντές, εμείς έχουμε τώρα τον λόγο, δεν μπορούμε να γίνουμε οι τιμητές του «εαυτού» μας, οι κριτές των συναδέλφων μας, οι εμπρηστές των συλλόγων. Γιατί όσο κι αν το πιστεύουμε, δεν θα γλυτώσουμε, θα μας πετάξουν και εμάς, αφού πρώτα μας χρησιμοποιήσουν και μας αποξενώσουν από τους δίπλα μας. Τώρα είναι η δική μας ευθύνη. Ας γίνουμε ένα με τους συναδέλφους μας. Ας σκεφτούμε ότι είμαστε σπλάγχνα από τα σπλάγχνα τους. Είμαστε και εμείς εκπαιδευτικοί.

Πως μπορούμε να γίνουμε τιμητές και αίτιοι της μισθολογικής καθήλωσης και της πιθανής αποπομπής των συναδέλφων μας; Πως μπορούμε να κρίνουμε τον συνάδελφο που αγωνίζεται, σε εποχές δύσκολες, με πάθος αλλά και πόνο,  για τους μαθητές του και τα παιδιά μας; Η παιδεία θέλει όραμα, θέλει πάθος, θέλει αγάπη, θέλει θυσία, θέλει δημιουργικότητα. Η παιδεία είναι πάντα δημοκρατική. Δεν μπορεί να αποδώσει σε καθεστώς φόβου, έντονης υποκριτικότητας, προσωπικής κατάθλιψης, καθημερινού καταναγκασμού.

Άλλωστε ποιος είναι ο ρόλος μας; Διευθύνω εκπαιδευτικούς, διευθύνω σχολείο, σημαίνει οραματίζομαι, δημιουργώ συνθήκες, διευκολύνω, συν-εργάζομαι,  διευρύνω τους ορίζοντες,  διαλέγομαι. Διευθύνω σχολείο δεν σημαίνει διατάζω, διαιρώ, υποτάσσω, αναγκάζω, απειλώ, φοβίζω.

Σήμερα μου στερούν τη δυνατότητα να συνδιοικώ με το σύλλογο, μου στερούν τη δυνατότητα να δημιουργώ,  μου στερούν τη δυνατότητα να έχω οράματα, μου στερούν τη δυνατότητα να αποφασίζω, μου στερούν τη δυνατότητα να αισθάνομαι συνάδελφος. Δεν διαφέρω από τους καθημερινούς μου συντρόφους. Αυτούς που καθημερινά δίπλα μου αγωνίζονται και προσφέρουν. Δεν μπορώ να ανεχτώ ένα σχολείο κομμάτι της γραφειοκρατίας, όπου ελέγχουν την παραμικρή μας κίνηση, όπου πρωτοβουλία  σημαίνει παράπτωμα, όπου κάθε τι πρέπει να καταγράφεται.

Διοικώ (τι λέξη κι αυτή) ένα σχολείο όπου οι καθηγητές έρχονται για μάθημα και μέρες που έχουν άδεια. Διοικώ ένα σχολείο όπου οι συνάδελφοι προετοιμάζουν εκδηλώσεις απογεύματα και Σαββατοκύριακα. Διοικώ ένα σχολείο όπου οι καθηγητές κάθονται παραπάνω χωρίς να τους το επιβάλλει κανείς. Διοικώ ένα σχολείο όπου οι συνάδελφοι διδάσκουν επιπλέον ώρες από αυτές που φαίνονται στα προγράμματα. Διοικώ ένα σχολείο όπου αισθάνομαι ότι αναπνέω, ότι χαίρομαι, ότι μπορώ να ζω.

Σ’ αυτό λοιπόν το σχολείο δεν μπορώ να ανεχθώ να επιβληθούν τυπικότητες, γραφειοκρατικές αστειότητες, καταπιεστικές διαταγές, ανελεύθερες επιβολές. Δεν μπορώ να γίνω μέρος της διάλυσης. Γιατί η διάλυση θα αρχίσει μέσα στο σύλλογο, από τη διχόνοια, την αντιπαλότητα, τον ανθρωποφάγο ανταγωνισμό.

Πέρα από όλα αυτά υπάρχει ένα επιπλέον προσωπικό μου δίλημμα, τώρα που αρχίζει η αξιολόγηση. Μπορώ να είμαι ταυτόχρονα συνήγορος και εισαγγελέας; Συνήγορος των συναδέλφων ως αιρετός στο ΠΥΣΔΕ και δικαστής τους στο σχολείο ως Διευθυντής- αξιολογητής; Η έναρξη λοιπόν της αξιολόγησης το 2014 (μια αξιολόγηση που σκοπό δεν έχει τη βελτίωση αλλά την κατάταξη και τον εξοστρακισμό) δεν μου επιτρέπει να συνεχίσω την παρουσία μου στη Διεύθυνση του Γυμνασίου Αμμοχωρίου. Είναι η ώρα της επιλογής. Μέλημα και αγώνας μου είναι οι συνάδελφοι. Από αυτούς εκλέχτηκα, αυτούς υπερασπίζομαι και σε αυτούς απολογούμαι.

Σκίτσο του Στάθη από το e-nikos

Για όλα τα προαναφερθέντα, με λύπη, έντονη στενοχώρια, μεγάλη συναισθηματική φόρτιση αλλά και αίσθημα ευθύνης σας ενημερώνω ότι υπέβαλα αίτηση- παραίτησης από τη θέση του Διευθυντή του Γυμνασίου Αμμοχωρίου, παραμένοντας ως αιρετός στο ΠΥΣΔΕ Φλώρινας για να υπερασπιστώ τα δικαιώματα των συναδέλφων μου.

Το σχολείο των αγέλαστων «προσώπων», των μαυροντυμένων «εισαγγελέων», των απόμακρων «δικαστών», των ποταπών κολάκων, που επιχειρείται σήμερα να επιβληθεί, δεν μου ταιριάζει. Γι αυτό και δεν μπορώ να το διευθύνω. Δεν αισθάνομαι «ικανός» να διευθύνω ένα τέτοιο σχολείο. Δεν μπορώ να διευθύνω παραβλέποντας τα οράματά μου, τη συνείδησή μου, τον λόγο μου, μόνο και μόνο για να διατηρήσω τη θέση μου.

Ξέρω ότι στενοχωρώ τους καθημερινούς μου, στο Γυμνάσιο Αμμοχωρίου, συντρόφους. Ξέρω ότι είναι δύσκολο να ξαναζήσω ότι έζησα μαζί τους. Ας με συγχωρέσουν, δεν έχω άλλη επιλογή. Δεν μπορώ να αισθάνομαι ότι δεν είμαι τίποτε άλλο παρά ένα γρανάζι της κρατικής μηχανής. Μιας μηχανής αν-αίσθητης, αυστηρά αριθμολάγνας, αδιάφορης για το άλλο «πρόσωπο», το ανθρώπινο «πρόσωπο», που υποφέρει και αγωνιά. Άλλα ήταν τα οράματά μου, άλλες οι ελπίδες μου, άλλη η «αγάπη» μου, για ένα σχολείο δημιουργίας, συναδελφικότητας, ελπίδας. Αυτό το σχολείο έζησα μαζί τους, στη ζεστασιά τους, στο καθημερινό αγώνα τους, στην ακούραστη αγάπη τους, στις αμέτρητες ώρες προσφοράς τους, στη κατανόηση των λαθών μου και γι αυτό από τα βάθη της καρδιάς μου τους ευχαριστώ.

Καπαρός Βαγγέλης

Αιρετός ΠΥΣΔΕ Φλώρινας,

Διευθυντής Γυμνασίου Αμμοχωρίου

Διαβάστε περισσότερα: http://www.alfavita.gr

http://eranistis.net/wordpress/2014/01/17/%CE%B4%CE%B9%CE%B5%CF%85%CE%B8%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%AE%CF%82-%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%B9%CF%84%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B1%CE%B9-%CE%B4%CE%B5%CE%BD/

Μάνος Χατζηδάκις - Βροχή

Τι κάνουν οι φιλόσοφοι που δεν το κάνουν οι άλλοι

Ανοιχτές διαλέξεις/συζητήσεις – Τρίτη, 14/1/2014

Καλούμε μέλη και μη της πανεπιστημιακής κοινότητας που αγωνιούν για το μέλλον του πανεπιστημίου στη σειρά ανοιχτών διαλέξεων/συζητήσεων που ξεκινήσαμε στη διάρκεια του απεργιακού αγώνα των διοικητικών υπαλλήλων του ΕΚΠΑ και του ΕΜΠ με στόχο να σκεφτούμε μαζί και να ανταλλάξουμε απόψεις  πάνω σε θέματα  που αφορούν τις ραγδαίες εξελίξεις  στις επιστήμες, στην κοινωνία, στη ζωή μας. Ιδιαίτερα σήμερα, που το πανεπιστήμιό μας  περνά μία κρίσιμη φάση (πειθαρχική δίωξη εναντίον του Πρύτανη, διαθεσιμότητες, αποψίλωση από ανθρώπινο δυναμικό και πόρους) η κριτική γνώση και η αλληλεγγύη μεταξύ των μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας είναι ακόμα πιο αναγκαίες.

Η πέμπτη συνάντηση θα γίνει την Τρίτη, 14/1/2014, ώρα 17:00 ακριβώς, στο αμφιθέατρο Άλκης Αργυριάδης, στα Προπύλαια/Πανεπιστημίου 30

Θέμα:  Τι κάνουν οι φιλόσοφοι που δεν το κάνουν οι άλλοι

Εισηγητής:  Θεοδόσιος Πελεγρίνης,  Πρύτανης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

Οργανωτική Επιτροπή:

Πέπη Ρηγοπούλου/Τμήμα Επικοινωνίας & ΜΜΕ
Τάσος Κορκοτσίδης/Τμήμα Οικονομικών Επιστημών
Μάνος Κουντούρης/Τμήμα Οικονομικών Επιστημών

«… Μετά τις καταθέσεις … οι επισφαλείς αναλήψεις»

« Ενός σκανδάλου …  μύρια έπονται !..»

                      Σκανδάλων αποκαλύψεις, σε … ημερήσια διάταξη

      Υπογράφει ο Γιώργος Καραχάλιος

                          Δημοσιογράφος – Φιλόλογος

… Εμβρόντητη, άναυδη και άφωνη – για άλλη μια φορά – η κοινή γνώμη, καθώς ο Ασκός του Αιόλου που άνοιξε εδώ και καιρό … αποκαθήλωσε και έρριξε από το «βάθρο» της υπόληψης και της εκτίμησης, αυτή τη φορά, γνωστούς επιχειρηματίες  και υψηλόβαθμα  στελέχη του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου.

Ο λόγος για τα «κόκκινα δάνεια» και τις «επισφαλείς δανειοδοτήσεις» από το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, από το 2006 έως το 2011.

Διώξεις εναντίον γνωστών προσώπων για απιστία, απάτη και ξέπλυμα βρώμικου χρήματος σε βαθμό κακουργήματος … Περισσότερα από 400 με 500 εκατομμύρια η «τρύπα» στην Τράπεζα και φυσικά η ζημιά για το ελληνικό κράτος.

Μεγάλα και τρανταχτά τα ονόματα – «Γίγαντες» όσοι φέρονται να εμπλέκονται … Βαριές οι κατηγορίες που τους αποδίδονται … Κανένας βέβαια δεν είναι ένοχος πριν η Δικαιοσύνη τελεσίδικα αποφασίσει …

Ωστόσο, εύλογη και έκδηλη είναι η βούληση και το αίτημα του ελληνικού λαού, όλοι αυτοί που καταχρέωσαν τους  Έλληνες πολίτες, να κληθούν να δώσουν λόγο στη Δικαιοσύνη και κυρίως στην ελληνική κοινωνία.

Κι είναι η πρώτη φορά που σπάει το «άβατο» στο τραπεζικό σύστημα για τους μεγαλοδανειστές. Όπως άλλωστε είναι και η πρώτη φορά που οι έλληνες πολίτες βλέπουν να οδηγούνται στα εδώλια των δικαστηρίων, αλλά και στις φυλακές «ευυπόληπτοι» έως  χθες πολίτες… Ο Άκης, ο Σμπώκος, ο Μαντέλης, ο Γιάννος, ο Λαυρεντιάδης, ο Ψωμιάδης, ο Παπαγεωργόπουλος και τόσοι άλλοι…

Τελευταία εξάλλου μπήκαν στο «κάδρο» και οι  τεράστιες και απίστευτες μίζες των εξοπλιστικών προγραμμάτων, αλλά και τα επικείμενα ραντεβού με τον ανακριτή ακόμα και απόστρατων αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων!..

Και ως «περικοκλάδα» - θα λέγαμε – πίσω από τον… «καμβά» του κάδρου, η ανταλλαγή λεκτικών πυρών και η διαλεκτική αντιπαράθεση, ένθεν κακείθεν, για την εξαφάνιση του Χριστόδουλου Ξηρού: « Επί τάπητος το «παιχνίδι» της μετάθεσης των ευθυνών, με επίκεντρο βέβαια την παραβίαση της άδειας από τον καταδιωκόμενο τρομοκράτη…

Ωστόσο, πολιτική και πολιτικοί θα πρέπει να μείνουν μακρυά από όλο αυτό το «σκηνικό», ανεξάρτητα κι αν η … οσμή σκανδάλων, η τρομοκρατία και η οικονομία ανεβάζουν τον πολιτικό υδράργυρο και εξυφαίνουν … «σενάρια εκλογών».

«Ενός σκανδάλου άλλωστε… μύρια, έπονται», καθώς οι αποκαλύψεις για παραβατικές συμπεριφορές βρίσκονται πλέον σε ημερήσια διάταξη!.. Και τούτο, καθώς αποδεικνύεται στις μέρες μας πως  η απάτη  «βασίλευε» για δεκάδες  χρόνια κι ήταν πανταχού παρούσα σ’ όλους τους τομείς του «κοινωνικού μας γίγνεσθαι»… Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις σ’ όλο εκείνο το «περίγραμμα – φάσμα» που ήθελε – εδώ και χρόνια – να αποκαλείται ελληνικό ΚΡΑΤΟΣ, σίγουρα κάτι παράνομο, ανήθικο και βρώμικο θα βρείς!!..

Όλες οι παθογένειες του ελληνικού κράτους διογκώθηκαν στη μεταπολίτευση και οι κάθε λογής επιτήδειοι έσπευσαν, εκτός των άλλων, να… «οικειοποιηθούν» ακόμα και τις  χρηματοδοτήσεις των ευρωπαϊκών πακέτων, δήθεν – (άκουσον, άκουσον), για τον … εξευρωπαϊσμό της Ελλάδας!..

Στην τελική, ωστόσο, ανάλυση – όπως άλλωστε σημειώνει και ο διδάκτορας της Εργασιακής και Οργανωσιακής Ψυχολογίας κ. Γ. Μάρκοβιτς:

«Ο έλεγχος, η συμμόρφωση και τιμωρία έχουν πάντοτε κόστος… Και μια χρεωμένη κοινωνία δε νοείται να επιβάλει νέα χρέη στα μέλη της…»

Ανεξάρτητα, (να προσθέσουμε εμείς)  αν τα ίδια τα μέλη της κοινωνίας, η ελληνική κοινωνία, ο ίδιος ο λαός, συμμετέχει στην πολιτική και κοινωνική δράση. Και τούτο, καθώς τους πολιτικούς δεν τους διορίζει κανένας… Αβραάμ Πάπας. Ούτε μια αόρατη και υπερφυσική υπερδύναμη …

Γι’ αυτό και ο ελληνικός λαός κατ’ επέκταση – όλοι εμείς – έχουμε ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης και σίγουρα, κάποια στιγμή, πρέπει να κάνουμε την αυτοκριτική μας…

Δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών, ανεξάρτητα «αν δεν τα φάγαμε όλοι μαζί…»

Σε κάθε περίπτωση βέβαια, ο κόσμος, λίγο – πολύ, γνωρίζει «ποιοι τα έφαγαν…». Και συνάμα είναι σίγουρος πως τα «διαμάντια της Δικαιοσύνης», αργά ή γρήγορα, θα τους οδηγήσουν στα ειδώλια των δικαστηρίων! Η δικαστική έρευνα  πρέπει απερίσπαστα να προχωρήσει και χωρίς κανένα… «κουκούλωμα» να ξεσκεπάσει τους ενόχους!..

Αρκεί βέβαια, όλοι αυτοί να επιστρέψουν και τα κλεμμένα… Κι’ αρκεί να μην επέλθει σταδιακά η λήθη και έρθει μετά από λίγα χρόνια η στιγμή της συγχώρεσης!..

Γιατί – όπως είπε  και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής,

                       «όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια!..»

Στους ουρανούς θα ακούγεται … το βιολί του !..

«Έφυγε»  ο σημαντικότερος έλληνας δεξιοτέχνης

Γιώργος  Κόρος

Υπογράφει ο Γιώργος Καραχάλιος

              Δημοσιογράφος - Φιλόλογος

… «Γειά σου Κόρο μου, με το βιολί σου»,

ήταν η φράση που αυθόρμητα και αβίαστα έβγαινε από τα χείλη του κόσμου που τον αγάπησε, χόρεψε και διασκέδασε με τα τραγούδια του … Και ιδιαίτερα από τα χείλη όσων συνεργάστηκαν μαζί του :  του Γιώργου Παπασιδέρη, του Στέλιου Καζαντζίδη, της Γιώτας Λύδιας, του Πάνου Γαβαλά, του Γιώργου Νταλάρα, της Χαρούλας Αλεξίου, της Γλυκερίας, της Ελένης Βιτάλη και τόσων άλλων.

Τον πρωτογνώρισα πριν από εικοσιπέντε χρόνια στα πλατώ της ΕΡΤ, αλλά και στα στούντιο της Κολούμπια, στον Περισσό… Σεμνός, έντιμος, κοινωνικός, εργασιομανής, αλλά και  τελειομανής, έγραψε περισσότερα από 1200 τραγούδια, με πολλούς χρυσούς και πλατινένιους δίσκους …

Δεν ήταν λίγες οι φορές που ανταποκρίθηκε άμεσα στο κάλεσμά μας να συμμετάσχει σε εκδηλώσεις και σε ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά προγράμματα – αφιερώματα.  Και συμμετείχε με αξιόλογη προθυμία, διάθεση και πάθος και ιδιαίτερα χωρίς κανένα οικονομικό αντάλλαγμα !..  Άλλες εποχές, άλλα ήθη, άλλες πρακτικές …

Κάποτε, σε μια ανύποπτη στιγμή – σ’ ένα τηλεοπτικό γύρισμα – το 1989, μας είχε εκμυστηρευτεί:

« Έχω κάνει ανθρώπους να κλάψουν με το βιολί… Με σταματούν στο δρόμο γνωστοί και άγνωστοι, άντρες και γυναίκες, και με τα λόγια τους γεμίζουν την καρδιά μου, δίνοντας μου θάρρος για νέους πειραματισμούς… Αλλά δυστυχώς τα νιάτα μας, οι νέοι μας, είναι σήμερα αποκομμένοι από την ελληνική παραδοσιακή μουσική και τα όργανά της. Πρέπει να παντρέψουν τη γνώση τους με τη φαντασία, το λογισμό τους και το νεανικό πάθος»

Ακόμα και στην τελευταία δεκαετία της ζωής του δε δίσταζε να μεταφέρει, με τις δοξαριές του, στο βιολί του το κλάμα και το παράπονο των συνανθρώπων του…  Αλλά – γιατί όχι – και το παράπονο το δικό του, που – όπως ο ίδιος μας έλεγε – δεν του είπαν ποτέ να εμφανιστεί στο Μέγαρο Μουσικής.

… Έφυγε λοιπόν ο δεξιοτέχνης του βιολιού, σε ηλικία 91 ετών … Σίγησε το βιολί του, ορφάνεψαν τα τραγούδια του, μεγάλη η απώλεια για την ελληνική παραδοσιακή μουσική, δυσαναπλήρωτο το κενό στο «μουσικό γίγνεσθαι» της πατρίδας μας, καθώς «έκλεισε» ένα μεγάλο κεφάλαιό του.

Ας ευχηθούμε, ωστόσο οι νέοι μουσικοί και τραγουδοποιοί που δίδαξε, βοήθησε αλλά και ανέδειξε να συνεχίσουν το έργο του, που αποτελεί για τον τόπο μας μια πολιτιστική κληρονομιά ανυπολόγιστης αξίας!..

Τομ Ρόμπινς - Η θεωρία του Ντανυμπόϋ

Τα φυσικά και σωματικά σύνορα έχουν κατακτηθεί. Η βιομηχανική επανάσταση έχει ολοκληρώσει τον ατσάλινο κύκλο της. Στην εποχή μας, εποχή της υψηλής τεχνολογίας, οι τραχιές και σκληρές εκδηλώσεις της θηλαστικής λογικής δεν είναι πια βοηθήματα αλλά εμπόδια. (Και τα κατάλοιπα της ερπετοειδούς λογικής, με την έμφασή της στις εδαφικές διεκδικήσεις και την υπεράσπιση τους - είναι επικίνδυνα σε βαθμό παραφροσύνης). Τώρα χρειαζόμαστε έναν λιγότερο επιθετικό και λιγότερο τραχύ ανθρώπινο ον. Χρειαζόμαστε ένα πιο εύκαμπτο είδος ατόμου, πιο χαλαρωμένο, πιο ήρεμο, ευγενικό και σκεπτόμενο, γιατί μόνο αυτό μπορεί να επιβιώσει, και να επιταχύνει αυτό το πολύ καινούργιο σύστημα που βρίσκεται μπροστά μας. Μόνο αυτό το είδος ατόμου μπορεί να συμμετάσχει στην επόμενη εξελικτική φάση. Το δίχως άλλο, αυτή η ανθώδης συνείδηση έχει πνευματικές αποχρώσεις.

Στις πιο έντονες πνευματικές εμπειρίες, το βασικό γνώρισμα είναι το σταμάτημα του χρόνου. Είναι η αίσθηση ότι βρίσκεσαι έξω από τον χρόνο, ότι είσαι αιώνιος - αυτή είναι η πηγή της έκστασης στο διαλογισμό, την ψαλμωδία, την ύπνωση και την εμπειρία των ψυχεδελικών φαρμάκων.Μια παρόμοια κατάσταση αχρονικότητας (αν και κάπως συντομότερη και λιγότερο διαυγής), μια κατάσταση άρνησης του εγώ (το εγώ υπάρχει στο χρόνο, όχι στο χώρο), πραγματοποιείται με τον σεξουαλικό οργασμό, γι’ αυτό και ο οργασμός είναι ένα τόσο επιθυμητό αίσθημα. Ακόμα και οι μπεκρήδες, με τον άξεστο και ανεπαρκή τρόπο τους, ψάχνουν γι’ αυτόν τον άχρονο χρόνο. Ο αλκοολισμός είναι μια ατελής πνευματική επιθυμία.

Με χίλιους δυο τρόπους, έχουμε κυριαρχήσει την τέχνη του χώρου. Γνωρίζουμε αρκετά για τον χώρο. Αλλά οι γνώσεις μας για το χρόνο είναι αξιοθρήνητα λιγοστές. Φαίνεται ότι μόνο με τη “μυστικιστική” κατάσταση μπορούμε να κυριαρχήσουμε το χρόνο. Τα κλειδιά γι’ αυτή τη μυστικιστική κατάσταση είναι ο «οσφρητικό εγκέφαλος»- η μνημονική περιοχή του εγκεφάλου που ενεργοποιείται από τα οσφρητικά νεύρα - και ο “φωτεινός εγκέφαλος” - ο εγκεφαλικός φλοιός.

Με αμεσότητα και ένταση, η οσμή ενεργοποιεί τη μνήμη, επιτρέποντάς μας να ταξιδέψουμε ελεύθερα στον χρόνο. Οι πιο βαθιές μυστικιστικές καταστάσεις είναι εκείνες όπου η συνηθισμένη διανοητική δραστηριότητα φαίνεται να αιωρείται στο φως. Και, στη μυστικιστική επιφώτιση, όπως και στην ταχύτητα του φωτός, ο χρόνος πάει να υπάρχει.

Τα λουλούδια, μόλο που δεν βλέπουν, ούτε ακούν, ούτε διαθέτουν γεύση ή αφή, αντιδρούν στο φως με καθοριστικό τρόπο και ρυθμίζουν τη ζωή τους και το περιβάλλον τους με μια ενορχήστρωση αρωμάτων.

Με την ανάπτυξη της λουλουδικής συνείδησης, τα ανθρώπινα όντα θ’ αρχίσουν να χρησιμοποιούν πληρέστερα τον «φωτεινό τους εγκέφαλο» και να κάνουν πιο εξευγενισμένη και ντελικάτη χρήση του «οσφρητικού εγκεφάλου» τους. Αυτοί οι δύο συνδέονται θαυμάσια. Στην ουσία, αλληλεπικαλύπτονται σε τέτοιο βαθμό που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ενιαίοι και αδιαίρετοι.

Ζούμε σε μια τεχνολογία της πληροφορικής. Τα λουλούδια ζούσαν ανέκαθεν σε μια πληροφορική τεχνολογία. Τα λουλούδια συγκεντρώνουν διαρκώς πληροφορίες στο διάστημα της ημέρας. Τη νύχτα τις επεξεργάζονται. Αυτή η διαδικασία ονομάζεται φωτοσύνθεση.

Καθώς ο εγκεφαλικός φλοιός θα χρησιμοποιείται ολοένα και περισσότερο, θ’ αρχίσουμε να κι εμείς να κάνουμε ένα είδος φωτοσύνθεσης. Στην ουσία, κάτι τέτοιο το κάνουμε και τώρα, αλλά σε σύγκριση με τα λουλούδια, η δική μας φωτοσύνθεση είναι πρωτογενή και περιορισμένη. Κι ο λόγος είναι πως, οι πληροφορίες που συγκεντρώνουμε από τις εφημερίδες, τα σίριαλ, τις σαπουνόπερες, τα εμπορικά συνέδρια και τις καφετζούδες, είναι κατώτερες από τις πληροφορίες που παίρνουμε από το ηλιακό φως. (Εφ όσον όλη η ύλη είναι συμπυκνωμένο φως, το φως είναι η πηγή, η γενεσιουργός αιτία της ζωής. Συνεπώς, το φως είναι «θεϊκό». Τα λουλούδια έχουν μια απευθείας επικοινωνιακή σύνδεση με το Θεό , κάτι που για να το αποκτήσει ένας ευαγγελιστής θα κανε ακόμα και φόνο)

Ωστόσο, είτε επειδή τα πληροφοριακά στοιχεία μας είναι ανεπαρκή, είτε γιατί ο επεξεργαστικός πυρήνας μας δεν είναι άμεσα συνδεδεμένος με την επικοινωνιακή γραμμή, η νυχτερινή επεξεργασία είναι μια δουλειά έκτακτης απασχόλησης – παρτ -τάιμ. Οι πληροφορίες που προσλαμβάνει το συνειδητό τμήμα του μυαλού μας στις ώρες τις εγρήγορσης, επεξεργάζονται από το ασυνείδητο μας στην διάρκεια του ύπνου που ονομάζεται «βαθύς ύπνος». Κάθε νύχτα, πέφτουμε σε βαθύ ύπνο μόνο δύο ή τρεις ώρες το πολύ. Τις υπόλοιπες ώρες της νυχτερινής μας βάρδιας, το ασυνείδητο τμήμα του μυαλού μας είναι εκτός υπηρεσίας. Βαριέται. Ζητάει επίμονα αναψυχή. Έτσι, παίζει με ό, τι υλικό υπάρχει πρόχειρο. Κατά κάποιο τρόπο, παίζει με τον εαυτό του. Ρίχνει πασιέντζες με τις μνήμες, ανακατεύει εικόνες, επινοεί τρομακτικές ή γαργαλιστικές ιστορίες - ονειρεύεται. Πολλοί πιστεύουν ότι στη διάρκεια του ονείρου επεξεργαζόμαστε πληροφορίες. Εντελώς το αντίθετο συμβαίνει. Το όνειρο συμβαίνει όταν το μυαλό παίζει επειδή δεν υπάρχει επεξεργασία για να το κρατήσει απασχολημένο. Στο μέλλον , όταν θα είμαστε σε θέση να συγκεντρώνουμε πληροφοριακά στοιχεία ποιότητας κι όταν θα έχει επικρατήσει η λουλουδική μας συνείδηση , τότε πιθανότατα θα κοιμόμαστε περισσότερες ώρες και σπάνια θα ονειρευόμαστε.

Από παράδοση ο Παν εποπτεύει τα όνειρα, ειδικά τα ερωτικά όνειρα και τους εφιάλτες . Η φθίνουσα πρόοδος στα όνειρα θα είναι ακόμα απόδειξη ότι ο Παν έχει πεθάνει.

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στην πληροφορική αποτελεσματικότητα. Η επιστήμη έχει διαπιστώσει πρόσφατα ότι τα δέντρα επικοινωνούν μεταξύ τους. Για παράδειγμα, ένα δέντρο που δέχεται επίθεση εντόμων θα μεταβιβάσει την πληροφορία σε ένα άλλο δέντρο που βρίσκεται δεκάδες μέτρα μακρύτερα έτσι ώστε το δεύτερο να ξεκινήσει μια διαδικασία κατασκευής κάποιου χημικού που θα απωθήσει αυτό το συγκεκριμένο είδος εντόμων. Έτσι, τα δέντρα αλληλοπροστατεύονται. Η πληροφορία, πιθανότατα, μεταβιβάζεται με τη μορφή αρώματος. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι τα φυτά είναι σε θέση να προσλαμβάνουν οσμές όσο και να εκπέμπουν. Μια άλλη πιθανότητα είναι ότι έχει αναπτυχθεί κάποιο είδος τηλεπάθειας ανάμεσα στα δέντρα. Υπάρχει επίσης η πιθανότητα πως αυτό που ονομάζουμε πνευματική τηλεπάθεια, να πραγματοποιείται με την όσφρηση. Ίσως να μην διαβάζουμε τη σκέψη κάποιου άλλου, την οσφραινόμαστε.

Ξέρουμε ότι οι σχιζοφρενείς μπορούν να μυρίσουν τη δυσπιστία, τον ανταγωνισμό, την επιθυμία κλπ. Από τη μεριά των γιατρών, των επισκεπτών ή των συνασθενών τους , όσο καμουφλαρισμένες κι αν είναι αυτές οι διαθέσεις οπτικά ή προφορικά. Το ανθρώπινο οσφρητικό νεύρο μπορεί να είναι μικρό σε σύγκριση με του λαγού, είναι όμς ο μεγαλύτερος από τους ενδοκρανιακούς μας δέκτες. Ποιος μπορεί να ξέρει τι είδους «αόρατες» οσμές μπορεί να ανιχνεύσει?

  Απόσπασμα από το βιβλίο  "Το άρωμα του ονείρου" του Τομ Ρόμπινς

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

CRIME SWING INVESTIGATION

Καλαμιώτου 11 – τηλ. 2103234095

www.faust.gr – info@faust.gr

fb: FAUST Bar-Theatre-Arts

Τετάρτη 8 Ιανουαρίου

CRIME SWING INVESTIGATION

Η ιδέα των Crime Swing Investigation ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2009 και κατάφερε να δέσει στην τελική της μορφή μόλις τον Ιανουάριο του 2012. Τα μέλη της συμμορίας  είναι η Χριστίνα Άρτεμις Παππά στα φωνητικά, ο Θωμάς Μητρούσης στην κιθάρα, ο Γιώργος Γαλόπουλος στο κόντρα μπάσο και ο Θοδωρής Χριστοδούλου πίσω από τα τύμπανα, και η συμμορία σουινγκάρει επικίνδυνα και δουλέυει το γκάζι και το φρένο με απίστευτη μαεστρία!!!!

Βασίζονται με εκπληκτικό τρόπο σε τραγούδια περασμένα που επανέρχονται σήμερα πιό επίκαιρα από ποτέ! Ακριβώς έναν αιώνα πριν ξεκινούσε το ρεύμα της Jazz και πλέον εξαπλώνεται ανά τον κόσμο μανιωδώς σαν ιός. Όχι μόνο η Jazz, αλλά, και η ατμόσφαιρα που την περιβάλλει, ο χορός, η αισθητική ακόμα και το ηθικό κομμάτι της εποχής που περιελάμβανε μια αθωότητα παιδική. Μια ελευθερία! Η jazz, είναι ελευθερία και τώρα περισσότερο από ποτέ υπάρχει ανάγκη για την ελευθερία αυτή!!!

Σε μια εγκληματική εποχή τα πιο διαβόητα εγκλήματα είναι εγκλήματα πάθους και το πάθος για τη μουσική είναι ο λόγος που οι Crime Swing Investigation βγαίνουν στη παρανομία...με δικά τους κομμάτια αλλά και μαζί με την Ella την Εdith το Django το Σπάρτακο το Χιώτη και άλλους πολλούς, είναι εδώ για να πάρουν εκδίκηση για τα τραγούδια του χτες, μέσα απ τα οποία είναι πλέον ξεκάθαρο, ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται !!!!

Οι πόρτες ανοίγουν στις 20:00

Ώρα έναρξης: 22.30

Είσοδος: 5 € (Εισιτήριο θεάματος, δεν περιλαμβάνει ποτό)

Σε τραπέζι: 8 € (Εισιτήριο θεάματος, δεν περιλαμβάνει ποτό)

Πληροφορίες – Κρατήσεις:

Στο FAUST (τηλ. 2103234095 –email: info@faust.gr) 

Η ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΤΑΓΚΟΥΛΗ ΣΤΟ FAUST

Καλαμιώτου 11 – τηλ. 2103234095

www.faust.gr – info@faust.gr

fb: FAUST Bar-Theatre-Arts

Πέμπτη 9 Ιανουαρίου

Η Βικτωρία Ταγκούλη μαζί με τον συνθέτη Χρίστο Θεοδώρου και το γυναικείο κουαρτέτο εγχόρδων Piu Mosso Quartet παρουσιάζουν το live "Tετράδιο", με αφορμή τον ολοκαίνουριο ομότιτλο δίσκο τους σε στίχους του Μιχάλη Γελασάκη.

Η δυναμικά λυρική φωνή της Βικτωρίας Ταγκούλη εκτός από τα καινούρια τραγούδια, συναντά μεταξύ άλλων τραγούδια όπως το "Τhis is my life" της Shirley Bassey, "La vie en Rose" της Edith Piaf, "The one you love" του Rufus Wainright, "Think"Aretha Franklin. Tην σκηνοθετική επιμέλεια έχει ο Γιώργος Σαχίνης και την επιμέλεια του προγράμματος ο ραδιοφωνικός παραγωγός του Μελωδία, Δημήτρης Βραχνός."

Πέμπτη 9 Ιανουαρίου

Οι πόρτες ανοίγουν στις 20:00

Ώρα έναρξης: 22.30

Είσοδος: 5 € (Εισιτήριο θεάματος, δεν περιλαμβάνει ποτό)

Σε τραπέζι: 8 € (Εισιτήριο θεάματος, δεν περιλαμβάνει ποτό)

Πληροφορίες – Κρατήσεις:

Στο FAUST (τηλ. 2103234095 –email: info@faust.gr) 

10 τεχνολογίες που θα σημαδέψουν το 2014

Οι εξελίξεις στον τομέα της τεχνολογίας μέσα στο 2013 ήταν αναμφίβολα μεγάλες. Οι ειδήμονες θεωρούν ότι ο κλάδος θα σημειώσει ραγδαία ανάπτυξη και το 2014.

- - - - -

'Έξυπνες' τηλεοράσεις

Όλο και περισσότεροι καταναλωτές θα ξεκινήσουν να αγοράζουν Smart TV. Οι πωλήσεις του προϊόντος το 2013 ήταν 84 εκ συσκευές, ενώ το 2014 αναμένεται να ξεπεράσουν τα 123 εκ.

διαβάστε εδώ...

Ο «Μένγκελε» του Θανάση Τριαρίδη στο θέατρο Faoust από τον Ιανουάριο του 2014

με τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο και την Μυρτώ Αλικάκη

σε σκηνοθεσία του Κώστα Φιλίππογλου

Το υπαρξιακό θρίλερ «Μένγκελε» του Θανάση Τριαρίδη θα είναι το σημείο θεατρικής συνάντησης του Λάζαρου Γεωργακόπουλου και της Μυρτώς Αλικάκη, αλλά και του σκηνοθέτη Κώστα Φιλίππογλου για τον επόμενο χειμώνα, στην Αθήνα. Η παράσταση θα είναι συμπαραγωγή του θεάτρου FAUST και η πρεμιέρα θα δοθεί τον Ιανουάριο του 2014.

Θα είναι η πρώτη φορά που ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος θα πρωταγωνιστήσει σε έργο του Θανάση Τριαρίδη – και μάλιστα στο ρόλο του Γιόζεφ Μέγκελε, ένα πρόσωπο που, για ολόκληρο τον δυτικό πολιτισμό, συμβολοποιεί το κακό με τον πιο ακραίο τρόπο. Αντιθέτως, θα είναι η δεύτερη συμμετοχή σε έργο του Θεσσαλονικιού συγγραφέα για την Μυρτώ Αλικάκη (πέρσι συμπρωταγωνίστησε στο «La ultima noche ή οι καρχαρίες» μαζί με τον Λεωνίδα Κακούρη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Γιαμλόγλου) αλλά και για τον Κώστα Φιλίππογλου (που την σεζόν 2012-2013, μαζί με την Πέμη Ζούνη, συν-σκηνοθέτησε και συμπρωταγωνίστησε στο «Historia de un amor ή τα μυρμήγκια».)

Υπόθεση του έργου: Δύο άγνωστοι αναμεταξύ τους άνθρωποι της σημερινής εποχής: ένας άντρας (διοικητικός υπάλληλος κάποιας δημοσίας υπηρεσίας) και μία γυναίκα (υποψήφια διδάκτορας Ιστορίας) στο κουπέ ενός ηλεκτροκίνητου τρένου, σε ένα νυχτερινό δρομολόγιο· μία τυπική συζήτηση γνωριμίας. Όλα ξεκινούν με μία ξαφνική διακοπή ρεύματος, οπότε οι δύο πρωταγωνιστές για να ξεπεράσουν την αμηχανία τους θα παίξουν το παιδικό παιχνίδι των ρόλων (όπου ο καθένας από τους δύο αναλαμβάνει να υποδυθεί μία πολύ συγκεκριμένη ιστορική ή φανταστική προσωπικότητα): ο άντρας θα παραστήσει τον "Γιόζεφ Μένγκελε", τον διαβόητο «Άγγελο του Θανάτου» του Άουσβιτς, και η γυναίκα την "Εσθήρ", την εγγονή μίας Εβραίας επιζήσασας, θύματος των φρικτών πειραμάτων του μυστηριώδους γιατρού. Γρήγορα όμως το παιχνίδι θα αλλάξει τροπή για τους δυο εγκλωβισμένους στο κουπέ του τρένου: μήπως στα αλήθεια είναι αυτό που δήθεν υποδύονται; Και πού μπορούν να φτάσουν "παίζοντας" ένα τέτοιο παιχνίδι με την ηθική, με την ανθρώπινη κατάσταση, με όλη την προηγούμενη Ιστορία;

Ο «Μένγκελε» είναι ένα έργο που επιχειρεί να αναμετρηθεί με την πιο ακατανόητη κτηνωδία στην ιστορία της Δύσης: το Εργαστήρι Πειραμάτων του Γιόζεφ Μένγκελε στο Άουσβιτς-Μπιρκενάου. Μια ακραία ηθική παραβολή (ή και μια μετα-πολιτική δυστοπία), ένα θρίλερ επιστημονικής φαντασίας και μια ερωτική τραγωδία συμπλέκονται πέρα από τα όρια της ηθικής, στο αόρατο μεταίχμιο όπου η πιο έξαλλη αγάπη συναντιέται με το απόλυτο κακό.

***

Το έργο «Μένγκελε» βρίσκεται δημοσιευμένο στο Διαδίκτυο, εδώ: http://www.triaridis.gr/mengele/ ενώ το φθινόπωρο θα εκδοθεί σε βιβλίο από τις εκδόσεις Δήγμα-Ευρασία. Επίσης, μέσα στο 2014, επίκειται και η έκδοσή του στα γερμανικά.

***

Για τον συγγραφέα:

Ο Θανάσης Τριαρίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1970. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ και έχει εργαστεί ως κειμενογράφος, επιφυλλιδογράφος, αρθρογράφος, δικηγόρος, επιμελητής εκδόσεων, σεναριογράφος ντοκιμαντέρ κ.ά. Έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με διάφορες εκφάνσεις του δυτικού πολιτισμού: την κλασική και μετακλασική επική αφήγηση, την τραγωδία, τις ιδεολογία της Αναγέννησης, τη δυτική ζωγραφική μέχρι τον 20ό αιώνα, την ενοποιητική αφήγηση της Δύσης, την πορνογραφία καθώς και με άλλα θέματα λογοτεχνίας και αισθητικής. Υπήρξε συνεκδότης του περιοδικού Τα Ποταμόπλοια (1990-1992) και σύμβουλος έκδοσης του περιοδικού Mauve (2003-2006), ενώ από το 2007 οργανώνει σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη κύκλους σεμιναρίων με θέματα δυτικού πολιτισμού.

Το 2008 έφτιαξε τις εκτός εμπορίου εκδόσεις γκάβλα και το 2009 τις εκδόσεις δήγμα.
Στα χρόνια 1996-2001 υπήρξε ακτιβιστής του Δικτύου DROM για τα κοινωνικά δικαιώματα των Τσιγγάνων, ενώ από το 1996 συμμετείχε ενεργά στη δημιουργία του Δικτύου Εθελοντών Δοτών Αιμοπεταλίων Θεσσαλονίκης. Κείμενά του δημοσιεύτηκαν σε πολλές εφημερίδες, περιοδικά και δικτυακούς τόπους. Το καλοκαίρι του 2005 διέκοψε τη 18μηνη συνεργασία του με την εφημερίδα Μακεδονία της Κυριακής όταν η τελευταία αρνήθηκε να δημοσιεύσει το κείμενό του που αφορούσε την κομμένη μακεδονική γλώσσα και την αναγκαιότητα διδασκαλίας της στα σχολεία. Στα χρόνια 2005-2008 δημιούργησε και συντόνισε τη σειρά Αντιρρήσεις στις εκδόσεις «τυπωθήτω», όπου εκδόθηκαν συνολικά έξι βιβλία . Από το καλοκαίρι του 2009 είναι αρνητής εφεδρικής στράτευσης και αντιρρησίας συνείδησης. Τον Δεκέμβριο του 2010 υπέγραψε μαζί με άλλους γονιούς αίτηση προς τον Συνήγορο του Πολίτη για απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων από τις σχολικές αίθουσες, κατάργηση της σχολικής ομαδικής προσευχής και σχολικού εκκλησιασμού. Έχει γράψει πολλά κείμενα ενάντια στα έθνη, τις θρησκείες, τους ολοκληρωτισμούς, τους κοσμοδιορθωτισμούς και τον ανθρωποδιορθωτισμό, το ρατσισμό και κάθε μορφή ατομικής και συλλογικής βίας.

Από το 2000 έχει εκδώσει σε διάφορες μορφές 35 βιβλία με αφηγήσεις και δοκίμια – με πρώτο από αυτά το μυθιστόρημα Ο άνεμος σφυρίζει στην Κουπέλα. Το 2004 έφτιαξε την ιστοσελίδα www.triaridis.gr και έκτοτε συγκεντρώνει εκεί, στο σύνολό τους, όλα του τα εκδομένα βιβλία του και όλα τα δημοσιευμένα κείμενά του (μέχρι στιγμής περισσότερα από 30). Το μυθιστόρημά του τα μελένια λεμόνια * η διαθήκη των γκαβλωμένων ανθρώπων κυκλοφόρησε πρώτα στο Διαδίκτυο το 2005 και στη συνέχεια εκδόθηκε σε βιβλίο το 2007 – πρακτική που ακολούθησε και για όλα τα υπόλοιπα βιβλία του. Επίκειται η ηλεκτρονική έκδοση της ακολουθίας 12 βιβλίων με τίτλο Τα ανθισμένα συρματοπλέγματα της καρδιάς μας – πρόκειται για 12 δοκίμια για την εικονοποιία της Δύσης από τον Τζιότο ώς τον Βαν Γκογκ. Όλα τα γραπτά του είναι ελεύθερα από κάθε «πνευματικό δικαίωμα» και μπορούν να αναπαραχτούν εν όλω ή εν μέρει δίχως την οποιαδήποτε άδεια. Αφηγήματα και κείμενά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά.

Έχει από το 2010 έχει δημοσιεύσει εννιά θεατρικά έργα από τα οποία την χρονιά 2012-2013 ανέβηκαν στην Αθήνα το Historia de un amor ή τα μυρμήγκια και το La ultima noche ή οι καρχαρίες.

Για τον σκηνοθέτη:

Ο Κώστας Φιλίππογλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1965. Ηθοποιός, σκηνοθέτης του θεάτρου και καθηγητής υποκριτικής, ξεκίνησε τις θεατρικές του σπουδές στην Αθήνα και συνέχισε την εκπαίδευσή του με ηθοποιούς-δασκάλους τον Πήτερ Μπρουκ, την Αριάν Μνουσκίν και την Théâtre de Complicité.

Από το 1985 εργάζεται στην Ελλάδα ως ηθοποιός έχοντας συμμετάσχει σε αρκετές παραγωγές. Έχει δουλέψει στο θέατρο Τεχνοχώρος, με την ομάδα Θέαμα του Γιάννη Κακλέα, στο θέατρο Αμόρε με το Θέατρο του Νότου, στο θέατρο Πόρτα, για το φεστιβάλ Αθηνών και σε πολλά άλλα. Από το 1999 δουλεύει κυρίως στο εξωτερικό ξεκινώντας τη συνεργασία του με τη θεατρική ομάδα Complicité και παίρνει μέρος στις παραστάσεις και τα εργαστήρια που δίνει η ομάδα στην Αγγλία, την Ευρώπη και τις Η.Π.Α.

Παράλληλα με τη δουλειά του στο θέατρο ως ηθοποιός και σκηνοθέτης, από το 1997 εργάζεται και ως δάσκαλος θεάτρου. Με αυτήν την ιδιότητα στην Ελλάδα έχει διδάξει: ως επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών, στη δραματική σχολή «Αρχή» της Ν. Καρά, στα σεμινάρια του Υπουργείου Παιδείας εκπαιδεύοντας εμψυχωτές για το θέατρο στα σχολεία, καθώς και σε πάρα πολλά οργανωμένα εργαστήρια με συμμετέχοντες ηθοποιούς ή σπουδαστές.

Στο εξωτερικό έχει διδάξει θέατρο στο Λονδίνο (σε σχολεία, δραματικές σχολές και στα εργαστήρια που διοργανώνει η Complicité), στο Ισραήλ (στο ΜΑΤΑΝ, ειδική Σχολή Καλών Τεχνών), στη Νέα Υόρκη (ως καλεσμένος καθηγητής στο Lee Strasberg Institute, στο Actor's Studio και στο Actor's Center, καθώς και στο ανοιχτό εργαστήρι που διοργάνωσε η Complicité την άνοιξη του 2001). Από το 2010 έχει ιδρύσει στην Αθήνα, μαζί με τη συνεργάτιδά του Φρόσω Κορρού, το δικό του στούντιο υποκριτικής, όπου διδάσκονται οι τεχνικές του σωματικού δημιουργικού θεάτρου σε ηθοποιούς και σπουδαστές με προϋπάρχουσα θεατρική εμπειρία.

Επίσης έχει παίξει σε τρεις κινηματογραφικές ταινίες μικρού μήκους (Ο τελευταίος φακίρης, Αριστερά-δεξιά, Η κατάληψη) και σε δυο μεγάλου μήκους (Χρυσόσκονη, Επικίνδυνες μαγειρικές), καθώς και στην αμερικάνικη ταινία Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι (όπου παράλληλα επιμελήθηκε την κίνηση στις σκηνές του πλήθους).

Θεατρικεσ παραστασεισ: Στο πλαίσιο της συνεργασίας του με την Complicité έχει παίξει από το 1999 μέχρι το 2003 στο έργο Μnemonic που παρουσιάστηκε στο National Theatre του Λονδίνου και σε θέατρα της Αγγλίας, της Ευρώπης και της Νέας Υόρκης. Από το 2004 έως το 2006 έπαιζε στο έργο Measure for measure του Σαίξπηρ για το National Theatre του Λονδίνου καθώς και σε θέατρα της Ευρώπης και της Ινδίας. Έχει επίσης συμμετάσχει σε ερευνητικά workshops της ομάδας για άλλες της παραγωγές.

Το 2005 έπαιξε στην παράσταση Beauty and the Beast, σε σκηνοθεσία John Wright, στον καθεδρικό ναό του Κόβεντρι. Τη σεζόν 2007-2008 έπαιζε στην Ελβετία και στη Γαλλία (Théâtre de la Ville του Παρισιού) την παράσταση Fish love βασισμένη σε κείμενα του Τσέχωφ. Τη σεζόν 2008-2009 (αλλά και την άνοιξη του 2011) έπαιξε στο Παρίσι (και σε περιοδεία σε Γαλλία, Βέλγιο, Ελβετία) το Χειμωνιάτικο παραμύθι του Σαίξπηρ (ερμηνεύοντας τον Λεόντιο, τον πρωταγωνιστικό ρόλο του έργου).

Το 2011 και το 2012 έπαιξε στην Ελλάδα και στην Κύπρο στα έργα Πολιτική ανυπακοή και Ορέστης–Ηλέκτρα 0-1, σε δική του σύλληψη και σκηνοθεσία. Το φθινόπωρο του 2012 έπαιξε στο Παρίσι στο Théâtre des Bouffes du Nord στη συλλογική δημιουργία Η έκτη ήπειρος με δραματουργό τον Ντανιέλ Πενάκ, σκηνοθεσία της Λίλο Μπάουρ και παραγωγό τον Πήτερ Μπρουκ. Το 2013 έπαιξε στο έργο του Θανάση Τριαρίδη, Historia de un amor ή τα μυρμήγκια και στην 24ώρη παράσταση του Γιάννη Κακλέα βασισμένη πάνω στο έργο Μερσιέ και Καμιέ του Σάμιουελ Μπέκετ.

Θεατρικεσ σκηνοθεσιεσ: Το  2003 σκηνοθέτησε για το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας την Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων του Λιούις Κάρολ σε δική του διασκευή και το 2006 τον Οδυσσεβάχ της Ξένιας Καλογεροπούλου για το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης. Το 2011-2012 συνέλαβε και σκηνοθέτησε τις παραστάσεις Πολιτική ανυπακοή και Ορέστης – Ηλέκτρα 0-1 που παίχτηκαν σε Αθήνα και Λευκωσία.

Τη σεζόν 2012-2013 σκηνοθέτησε το έργο του Egon Wolf Χάρτινα λουλούδια (Θέατρο Ιλίσια) και το έργο του Θανάση Τριαρίδη, Historia de un amor ή τα μυρμήγκια, με συν-σκηνοθέτη και συμπρωταγωνίστρια την Πέμη Ζούνη (Θέατρο Olvio).

Λάζαρος Γεωργακόπουλος

Μυρτώ Αλικάκη

Κώστας Φιλίππογλου

Θανάσης Τριαρίδης

Η μέθοδος του «άρα» (Οδυσσέας Ελύτης)

Μπαίνοντας ο εικοστός αιώνας στο τελευταίο του τέταρτο, αισθάνομαι άστεγος και περιττός. Όλα είναι κατειλημμένα – ως και τ’ άστρα. Οι άνθρωποι έχουν απαλλαγεί από κάθε παιδεία, όπως στην εποχή του Τσέγκις Χαν, και δεν ερωτεύονται ούτε κατ’ ιδέαν. Πρωθυπουργοί συναλλάσσονται με προσωπιδοφόρους, ποικίλες ομάδες καταλαμβάνουν αεροπλάνα και συλλαμβάνουν ομήρους, ενώ οι κολεγιόπαιδες λύνουν εκπληκτικές εξισώσεις με ευκολία που είναι ν’ απορείς: συν, πλην, δια, επί – άρα. Το μυστικό στη ζωή αυτή, φαίνεται, δεν είναι αν είσαι δούλος ή όχι. Καθόλου. Είναι να οδηγείσαι με συνέπεια σε κάποιο «άρα» και να έχεις έτοιμη την απάντηση. Πολύ ωραία. Μπροστά όμως σε μια φράση ποιητική, για ποιο λόγο αυτό το «άρα» στομώνει;