Ο Stephen Fry μιλά για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα

Σε ομιλία του για τον οργανισμό Intelligence, που διοργανώνει συζητήσεις για πολλά σημαντικά ζητήματα, ο γνωστός Βρετανός ηθοποιός, συγγραφέας, δημοσιογράφος και κωμικός μεταξύ άλλων Stephen Fry επιχειρηματολογεί πάνω στην άποψη πως τα μάρμαρα του Παρθενώνα πρέπει να επιστραφούν στην Αθήνα.

Angel of the Morning - Nina Simone

There'll be no strings to bind you hands
Not if my love can't bind your heart
And there's no need to take a stand
For it was I who chose to start
I see no need to take me home
I'm old enough to face the dawn

Just call me angel of the morning (angel)
Just touch my cheek before you leave me (baby)
Just call me angel of the morning (angel)
Then slowly turn away from me

Maby the suns light will be dim
But it wont matter anyhow
If mornings echo says we've sinned
Well it would what i wanted now
And if we're victims of the nght
I won't be blinded by the light

Just call me angel of the morning (angel)
Just touch my cheek before you leave me (baby)
Just call me angel of the morning (angel)
Then slowly turn away, I wont beg you to stay with me, me

Through the tears, of the days, of the years
Baby, Baby, baby

Just call me angel of the morning (angel)
Just touch my cheek before you leave me (baby)
Just call me angel of the morning (angel)
Just touch my cheek before you leave me (baby)

Η ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

 […] Κατ’ αυτήν (Hannah Arendt, Η ανθρώπινη κατάσταση) το μεγαλείο της ελληνικής σύλληψης της πολιτικής συνίσταται στον πλήρη διαχωρισμό του κοινωνικού από το πολιτικό, αφήνοντας στην άκρη αυτό που ονομάζει το animal laborans, δηλαδή το ανθρώπινο ον ως εργαζόμενο – εργαζόμενο με την έννοια ότι συμμετέχει στον κύκλο βιολογικού μεταβολισμού μέσω του οποίου παράγει την τροφή του, την καταναλώνει, αναπαράγεται κ.λπ. Όλα αυτά, κατά τη συγγραφέα, δεν ανήκουν στο δημόσιο πεδίο και δεν θα έπρεπε ως εκ τούτου να αποτελούν θεμιτό αντικείμενο πολιτικής ενασχόλησης. Επομένως οι Έλληνες είχαν δίκιο να περιορίζουν αυτή τη δραστηριότητα στα όρια του οίκου και της οικονομίας, δηλαδή της διαχείρισης του νοικοκυριού, όπως συνέβαινε με τη μαγειρική ή τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών από τη μητέρα. Η πολιτική είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Είναι το πεδίο όπου οι άνθρωποι αγωνίζονται για να πετύχουν την αναγνώριση και κυρίως να αποκτήσουν χρονική διάρκεια που υπερβαίνει το πλαίσιο μιας θνητής ζωής, πραγματοποιώντας σπουδαία επιτεύγματα με το λόγο και της ενέργειες τους. […]

Πράγματι, οι καθαρά παραγωγικές δραστηριότητες γι’ αυτούς στερούνται ενδιαφέροντος, είναι βάναυσες, όπως λέει ο Αριστοτέλης – βάναυσος είναι ο ακαλλιέργητος χονδροκομμένος άνθρωπος. Και όταν είναι εντελώς τεχνητές είναι ακόμη πιο βάναυσες: Ο τεχνίτης είναι πιο βάναυσος από τον αγρότη, ο οποίος βρίσκεται σε επαφή με μια φυσική διαδικασία, συντονίζεται κατά μία έννοια με τη φύσιν, ενώ ο τεχνίτης είναι ολοκληρωτικά υποδουλωμένος σε μια υποδεέστερη, τεχνητή πραγματικότητα, με σκοπό την ικανοποίηση αναγκών με δευτερεύουσα σημασία.

Αυτή η θεωρία της εργασίας, σύμφωνα με την οποία η πραγματική ανθρώπινη ελευθερία προϋποθέτει να διαθέτει κανείς χρόνο, να μην είναι υποχρεωμένος να εκτελέσει κάποια παραγωγική εργασία για να κερδίσει τα προς το ζην, όπως λέμε, είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στην αρχαία Ελλάδα. Και κατά μία έννοια, η αθηναϊκή δημοκρατία συγκροτείται σε αντίθεση ακριβώς με αυτή την ιδέα, που εμποτίζει τόσο την κοινωνία στο σύνολό της όσο και τα κείμενα των φιλοσόφων. Στην πράξη το δημοκρατικό κίνημα αποσκοπεί να δώσει πολιτικά δικαιώματα στους αγρότες και τους τεχνίτες στο πλαίσιο της πόλης. Αυτή ακριβώς είναι η πραγματική κατάσταση στην Αθήνα. Ο Αριστοτέλης που καταγράφει τα γεγονότα εκ των υστέρων δέχεται ευχαρίστως την ιδέα της παραχώρησης πολιτικών δικαιωμάτων στους αγρότες, η περίπτωση όμως των τεχνητών φαίνεται ότι του δημιουργεί πρόβλημα (Πολιτικά, Γ, Ε, 1277b – 1278a).

Υπάρχει επομένως γενικά στην ελληνική θεώρηση ένας εντελώς χαρακτηριστικός παραμερισμός του κοινωνικού και του οικονομικού στοιχείου, ο οποίος τροποποιούνταν μόνον όταν επρόκειτο είτε να επιβληθούν εισφορές στους πολίτες, είτε να ληφθούν ειδικά μέτρα για να τους επιτραπεί να συμμετάσχουν στη συλλογική πολιτική δραστηριότητα,

Κορνήλιος Καστοριάδης, Η ελληνική ιδιαιτερότητα II. Η Πόλις και οι νόμοι

(ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΡΙΤΙΚΗ, 2008, σελ. 122-125)

http://ekivolosblog.wordpress.com/2013/11/21/%CE%B7-%CE%B8%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%B1%CF%83-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CE%BB%CE%BB/

Jean Michel Basquiat - Η τέχνη ανοίγει δρόμους ο ρατσισμός τους κλείνει

Αν ζούσε σήμερα θα ήταν 53 ετών. Εκπρόσωπος της πρωτοπορίας στην Νέα Υόρκη τη δεκαετία του 80 , ο αφρικανό-αμερικάνος καλλιτέχνης από την Αιτή, άφησε πίσω του ένα μύθο και ένα πλούσιο εικαστικό έργο που δεν έπαψε ποτέ να προσελκύει το ενδιαφέρον των γνωστότερων φουάρ τέχνης και συλλεκτών.

Γνωστός για το έργο του παρά την σύντομη πορεία του , ο Jean-Michel Basquiat ανέντακτος και παρορμητικός, αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους και αξιόλογους καλλιτέχνες της σύγχρονης τέχνης.

Τα μηνύματά του αυθόρμητα, άλλοτε με αφοπλιστική αθωότητα και άλλοτε με τρομακτική σοβαρότητα. Η έμπνευση του προερχόταν από τις εικόνες του δρόμου : παιδιά, αμάξια, σκηνές φτώχιας και δυστυχίας. Ιδιαίτερα ταλαντούχος ασχολήθηκε με τη ζωγραφική ,το κολλάζ αλλά ξεχώρισε για τα γκράφιτί. Με όπλο του μια οπτική γλώσσα περνάει μέσα από τα έργα του μηνύματα με πολιτικές, φυλετικές και οικονομικές αναφορές.

Μεγάλωσε στις γειτονιές της Αμερικής. Εκεί έκανε τα πρώτα του σχέδια’ σκηνές από βιβλία, κόμικς και ταινίες όπως αυτές του Hitchcock. Στο σχολείο γνώρισε τον Al Diaz μαζί με τον οποίο ξεκίνησαν με ένα σπρέι να αλλάζουν τους τοίχους του Μανχάταν οριστικά. Εκεί πήραν χρώμα και σχήμα τα όνειρα και οι ιδέες ενός ανθρώπου που ένιωθε βαθιά ακατανόητος από τους γύρω του. Ιδέες για μια πιο ανθρώπινη, δίκαιη και ισάξια κοινωνία. Για ένα αύριο που δεν θα διακρίνει τους ανθρώπους χρωματικά και φυλετικά. Η παραστατικότητα των συνθέσεων του, η φρενίτιδα των χρωμάτων , οι καρικατούρες, τα σχόλια εντυπωσιάζουν όποιο βρεθεί μπροστά στα έργα του. Βίαιες σκηνές της καθημερινότητας, βασιλιάδες του δρόμου, ιστορικές φιγούρες, μουσικοί, αθλητές, σύγχρονοι ήρωες , εικόνες που εκφράζουν έντονα τον θυμό, την απόγνωση, τον σαρκασμό αλλά και τον ενθουσιασμό και τους προβληματισμούς του καλλιτέχνη που αναζητεί την απελευθέρωση από τους καταναγκασμούς του ‘’πρέπει’’ μιας ήδη μαζικοποιημένης καπιταλιστικής κοινωνίας.

Ως εκφραστής μιας βίαιης και αναρχικής κουλτούρας ο Basquiat καταγγέλει το star system και την κυριαρχία της τηλεόρασης. Δεν διστάζει να καταγγείλει ακόμα και το σύστημα που ανέδειξε τον ίδιο.
Το 1881, ο Baquiat δεν είναι παρά ένας άγνωστος νέος που κάνει γκράφιτι στους τοίχους των δρόμων. Γρήγορα ωστόσο, όταν ο Andy Warhol τον ανακαλύπτει γίνεται ένας από τους πιο περιζήτητους σύγχρονους καλλιτέχνες. Οι εκθέσεις του είναι πλέον το πιο πολυσυζητημένο και αναμενόμενο καλλιτεχνικό γεγονός, οι γκαλερί ανοίγουν τις πόρτες τους με ενθουσιασμό ενώ οι συλλέκτες είναι διαθέσιμοι να δώσουν όσο μεγάλα ποσά χρειαστεί για να αποκτήσουν τους πίνακές του.

Όσο δυνατός καλλιτέχνης ήταν τόσο αδύναμος αποδείχτηκε στη μάχη του με τη ζωή’ μια μάχη που έμελλε να χάσει στα 27 του χρόνια από υπερβολική δόση ναρκωτικών. Ο Basquiat μεγάλωσε και έζησε σε έναν κόσμο ανισότητας και αδικίας, υπέφερε για τις φυλετικές διακρίσεις, για την κυριαρχία του χρήματος και τη σημασία που οι γύρω του έδιναν σε αυτό. Όλα όσα ένιωθε σαν άνθρωπος, η κραυγή της απελπισίας και της βίωσης του παραλόγου της πραγματικότητας καθώς και η κριτική ματιά του στον κόσμο εκφράζονται στο έργο που άφησε πίσω του.

Τα χρόνια περνάνε αλλά καλλιτέχνες με την εξευγενισμένη ψυχή και την αλτρουιστική προσωπικότητα του Basquiat δεν περνούν στη λήθη. Η κινηματογραφική παρουσίαση της ζωής του κέρδισε το ενδιαφέρον των σινεφίλ καθώς και αρκετά βραβεία.

Σήμερα τα έργα του είναι από τα πιο δημοφιλή στην αγορά τέχνης. Οι πίνακες του πωλούνται σε αστρονομικά χρηματικά ποσά ενώ πρόσφατα πουλήθηκαν δύο στο Frienze art fair 2013 του Λονδίνου.

Μαρία Ξυπολοπούλου 

http://antikleidi.com/author/xypolopoulou/

Βροχή και σήμερα

Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή -Αλκυόνη Παπαδάκη.

Όλοι, εμείς, που σκάβουμε με τα νύχια μας τον ουρανό,ώρα μεσάνυχτα, για να φωνάξουμε στον ήλιο "φτου ξελεφτερία".

Όλοι εμείς, που δραπευτεύουμε απ' το φεγγίτη της οδύνης,για να φιλήσουμε στο στόμα τη χαρά. Όλοι εμείς που μαλώσαμε στη μοιρασιά των άστρων. Που δε συναντήσαμε ποτέ κανέναν στο δρόμο μας για να μας δώσει πληροφορίες, κατά που πέφτει η σιγουριά. Όλοι εμείς, που όταν όταν βρεθούμε κάτω από ερείπια,διώχνουμε με χαμόγελα τους διασώστες. Όλοι εμείς, που ψάξαμε στ' αζήτητα να βρούμε τα στολίδια της ψυχής μας. Που κάναμε τα μεγάλα ταξίδια μας στις φτερούγες των κύκνων. Όλοι εμείς, οι σιωπηλοί ακροβάτες μιας υπόσχεσης μάταιης. Όλοι εμείς, που παραπλανήσαμε τους ανέμους,που ξελογιάσαμε τις ελπίδες. Όλοι εμείς, που ερωτευθήκαμε ό,τι μας αφάνιζε. Όλοι εμείς οι αφρούρητοι, που δεν είχαμε ποτέ ένα άλλοθι για τα λάθη μας. Όλοι εμείς οι αντιρρησίες της παρηγοριάς.

Αγκάλιασε σφιχτά τον εαυτό σου. Κρύψου κάτω από το δέρμα σου. Μέσα στις χούφτες σου. Ζέστανε την ψυχή σου με την ανάσα σου. Και σκέψου πόσα πράγματα σημαντικά έχεις να κάνεις μόλις περάσει η καταιγίδα...Δε λέω πως δεν έχεις δίκιο να φρικάρεις.

Όμως κρατήσου. Μην αφεθείς. Τα πέντε πράγματα που κρύβεις μέσα σου,υπεράσπισέ τα. Κάτι θα γίνει. Δεν μπορεί.
Η ζωή ποτέ δεν περιφρόνησε τους εραστές της. Και κάτι άλλο. Ίσως πιο ποιητικό. Φύτεψε άνθη στις ρωγμές της πίκρας σου. Κι ύστερα βρες ενα μικρούλι ξέφωτο και κάθισε ν' απολαύσεις το άρωμά τους.Α! Κι αν θέλεις, μην ξεχάσεις πως υπάρχουν πάντα κάποιοι που αξίζει να τους προσφέρεις ένα σου χρυσάνθεμο!

http://positive-thinking-greece.blogspot.gr/2012/12/blog-post_7.html

2 + 2 = 5

http://2nip-acharn.blogspot.gr/

Καταπληκτική αντιφασιστική ταινία μικρού μήκους σε σενάριο και σκηνοθεσία του Babak Anvari. Προτάθηκε στα βραβεία BAFTA 2012 ως η καλύτερη ταινία μικρού μήκους για το 2012!!

     Η ταινία πραγματεύεται, μέσα από αλληγορίες και μεταφορές του λόγου, τη χειραγώγηση της σκέψης αλλά και την προσπάθεια αντίστασης στην όποια εξουσία..Το 2+2 = 5 αποτελεί ένα παράδειγμα χειραγώγησης και επιβολής της γνώμης υπό το πέπλο της εξουσίας. Έχουν οι άνθρωποι τη βούληση να αμφισβητήσουν την όποια εξουσία τους επιβάλλεται; Έχουν την επιθυμία και αν ναι, σε ποιον βαθμό, να υψώσουν το παράστημά τους, να αμφισβητήσουν και να αντισταθούν; Ποιός είναι ο ρόλος και η δυναμική της ωμής βίας που ασκείται στην προσπάθεια χειραγώγησής μας; π

 

 

 

 

ου Βabak Anvari (σενάριο, σκηνοθεσία)
Προτάθηκε ως καλύτερη ταινία μικρού μήκους 2012 στα βραβεία BAFTA 2012

Η ταινία πραγματεύεται με αλληγορικό τρόπο τη σχέση χειραγώγησης της σκέψης και αντίστασης στην εξουσία.
"Ελευθερία είναι να σου επιτρέπεται να πεις ότι 2+2=4... Από εκεί και πέρα, όλα επιτρέπονται", γράφει ο Όργουελ στο "1984". Στο ίδιο έργο χρησιμοποιεί το 2+2=5 σαν ένα παράδειγμα χειραγώγησης και επιβολής: "Όταν το κόμμα λέει ότι 2+2=5, τότε είναι σωστό και δεν αρκεί μόνο να το λες, πρέπει και να το πιστεύεις." Αυτό ενέπνευσε τον Ιρανικής καταγωγής Babak Anvari, να γυρίσει την ταινία "Two & Two". Βασικό του κίνητρο ήταν, σύμφωνα με δηλώσεις του, να διερευνήσει την επιθυμία των ανθρώπων να αμφισβητήσουν την εξουσία. Σε ποιο βαθμό δέχονται να σκύψουν το κεφάλι και να υπακούσουν στις εντολές της εξουσίας και πότε αρχίζουν να αμφισβητούν και να αντιστέκονται; Μπορεί η ωμή βία να καθυποτάξει τους ανθρώπους και να χειραγωγήσει τη σκέψη τους ή προκαλεί την αντίστασή τους; - See more at: http://users.sch.gr/fpanos/Vid131109-01.htm#sthash.DFCZuHW8.dpuf

του Βabak Anvari (σενάριο, σκηνοθεσία)
Προτάθηκε ως καλύτερη ταινία μικρού μήκους 2012 στα βραβεία BAFTA 2012

Η ταινία πραγματεύεται με αλληγορικό τρόπο τη σχέση χειραγώγησης της σκέψης και αντίστασης στην εξουσία.
"Ελευθερία είναι να σου επιτρέπεται να πεις ότι 2+2=4... Από εκεί και πέρα, όλα επιτρέπονται", γράφει ο Όργουελ στο "1984". Στο ίδιο έργο χρησιμοποιεί το 2+2=5 σαν ένα παράδειγμα χειραγώγησης και επιβολής: "Όταν το κόμμα λέει ότι 2+2=5, τότε είναι σωστό και δεν αρκεί μόνο να το λες, πρέπει και να το πιστεύεις." Αυτό ενέπνευσε τον Ιρανικής καταγωγής Babak Anvari, να γυρίσει την ταινία "Two & Two". Βασικό του κίνητρο ήταν, σύμφωνα με δηλώσεις του, να διερευνήσει την επιθυμία των ανθρώπων να αμφισβητήσουν την εξουσία. Σε ποιο βαθμό δέχονται να σκύψουν το κεφάλι και να υπακούσουν στις εντολές της εξουσίας και πότε αρχίζουν να αμφισβητούν και να αντιστέκονται; Μπορεί η ωμή βία να καθυποτάξει τους ανθρώπους και να χειραγωγήσει τη σκέψη τους ή προκαλεί την αντίστασή τους; - See more at: http://users.sch.gr/fpanos/Vid131109-01.htm#sthash.DFCZuHW8.dpuf

(2 + 2 = 5) Καταπληκτική Αντιφασιστική ταινία μικρού μήκους - See more at: http://users.sch.gr/fpanos/Vid131109-01.htm#sthash.DFCZuHW8.dpuf

(2 + 2 = 5) Καταπληκτική Αντιφασιστική ταινία μικρού μήκους - See more at: http://users.sch.gr/fpanos/Vid131109-01.htm#sthash.DFCZuHW8.dpuf

(2 + 2 = 5) Καταπληκτική Αντιφασιστική ταινία μικρού μήκους - See more at: http://users.sch.gr/fpanos/Vid131109-01.htm#sthash.DFCZuHW8.dpuf

του Βabak Anvari (σενάριο, σκηνοθεσία)
Προτάθηκε ως καλύτερη ταινία μικρού μήκους 2012 στα βραβεία BAFTA 2012

Η ταινία πραγματεύεται με αλληγορικό τρόπο τη σχέση χειραγώγησης της σκέψης και αντίστασης στην εξουσία.
"Ελευθερία είναι να σου επιτρέπεται να πεις ότι 2+2=4... Από εκεί και πέρα, όλα επιτρέπονται", γράφει ο Όργουελ στο "1984". Στο ίδιο έργο χρησιμοποιεί το 2+2=5 σαν ένα παράδειγμα χειραγώγησης και επιβολής: "Όταν το κόμμα λέει ότι 2+2=5, τότε είναι σωστό και δεν αρκεί μόνο να το λες, πρέπει και να το πιστεύεις." Αυτό ενέπνευσε τον Ιρανικής καταγωγής Babak Anvari, να γυρίσει την ταινία "Two & Two". Βασικό του κίνητρο ήταν, σύμφωνα με δηλώσεις του, να διερευνήσει την επιθυμία των ανθρώπων να αμφισβητήσουν την εξουσία. Σε ποιο βαθμό δέχονται να σκύψουν το κεφάλι και να υπακούσουν στις εντολές της εξουσίας και πότε αρχίζουν να αμφισβητούν και να αντιστέκονται; Μπορεί η ωμή βία να καθυποτάξει τους ανθρώπους και να χειραγωγήσει τη σκέψη τους ή προκαλεί την αντίστασή τους; - See more at: http://users.sch.gr/fpanos/Vid131109-01.htm#sthash.DFCZuHW8.dpuf

Πέθανε ο εικαστικός Τίτος Πετράκης

Την τελευταία του πνοή άφησε ο γνωστός Ηρακλειώτης εικαστικός Τίτος Πετράκης σε ηλικία 67 ετών. Σύμφωνα με τις πληροφορίες ο σπουδαίος ντόπιος καλλιτέχνης εξέπνευσε στο σπίτι του όπου τον βρήκαν οι δικοί του σήμερα το πρωί. Η κηδεία του θα γίνει την Τρίτη στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Μηνά.

Ο Τίτος γεννήθηκε στο Ηράκλειο το 1946 και έζησε εκεί μέχρι το 1964. Από τότε και μέχρι το 2000 έζησε στην Αθήνα.Εκεί σπούδασε: Ηλεκτρονικός Μηχανικός στην Ανωτέρα Σχολή Ηλεκτρονικών Αθηνών
Εργάστηκε για δύο χρόνια σαν καθηγητής εργαστηρίου των σχολών Κοντοράβδη. Και κατόπιν από το 1972 εργάστηκε στην Ο.Α. έφτασε στο μεγαλύτερο βαθμό του Αρχιμηχανικού και συνταξιοδοτήθηκε μετά από 28 χρόνων υπηρεσίας από την θέση του Διευθύνοντος των αεροεπίγειων μέσων επικοινωνίας των αεροσταθμών της χώρας.Κατά την διάρκεια της σταδιοδρομίας του σαν ηλεκτρονικός μηχανικός επικοινωνιών, έκανε δύο μετεκπαιδεύσεις σε θέματα αναλογικών επικοινωνών το 1977 στο Μόναχο της Γερμανίας και ψηφιακών επικοινωνιών το 1993 στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας.

Παράλληλα με την εργασία του ασχολήθηκε και με τον αθλητισμό, μουσική και την φιλοσοφία.Από τον γάμο του το 1975 με την Ξένη Ξανθοπούλου απέκτησε δύο κόρες την Μαρία και την Ολίβια.

Επέστρεψε στο Ηράκλειο όπου δίδασκε στο εργαστήριο του την τέχνη και την φιλοσοφία της δισδιάστατης κοπιδιαστής χαρακτικής καθώς και τον τρόπο δημιουργίας και κατασκευής του εικαστικού ψηφιδωτού.
Μια μακρά πορεία στην τέχνη της ασπρόμαυρης ερασιτεχνικής φωτογραφίας και ειδικότερα στη φωτογράφηση κόντρα στο φως, καθώς επίσης και η παιδική του αγάπη για το Θέατρο Σκιών τον έκαναν ν΄ ασχοληθεί με τα σκοτεινά περιγράμματα, που και οι δυο περιπτώσεις παρουσιάζουν στον θεατή. Από το μεγάλο δάσκαλο του Θεάτρου Σκιών Ευγένιο Σπαθάρη από τον ερευνητή του θεατρικού αυτού είδους γραφίστα Μιχάλη Ιερωνυμίδη, από τον ζωγράφο Ρωμάνο, καθώς και από άλλους μεγάλους καλλιτέχνες του είδους πήρε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής καθώς και της δισδιάστατης χάραξης της κοπιδιαστής φιγούρας πάνω σε χαρτόνι.
Επηρεασμένος από τις φόρμες μεγάλων ελλήνων καλλιτεχνών και αναπλάθοντάς τες πολλές φορές δημιούργησε με τη δική του εικαστική αντίληψη το προσωπικό του στιλ: Τη φιγούρα κόντρα στο φως.

http://www.prismanews.gr/index.php/crete/item/63396-pethane-titos-petrakis

Γιάννης Πάριος- Θέλω να 'ρθώ

                                                                 Στίχοι:  

Ντίνα Μαρκοπούλου

            Μουσική:  

Αντώνης Βαρδής

	1.	Ελένη Δήμου
	2.	Γιάννης Πάριος

Θέλω να ’ρθώ, μα ο καημός δε μ’ αφήνει,
δρόμος στενός η καρδιά σου και κλείνει.
Και η αγάπη μ’ αγάπη δε μοιάζει,
είναι καρφί που στον τοίχο σκουριάζει.

Θέλω να ’ρθώ, μα φοβάμαι, φοβάμαι.
Έτσι κι αλλιώς πάλι μόνη μου θα ’μαι.

Θέλω να ’ρθώ κι η λαχτάρα με καίει,
όμως "μην πας" κάτι μέσα μου λέει.
Κι έτσι σκυφτή μένω εδώ καρφωμένη,
στης ερημιάς μου την πίκρα δεμένη.

Θέλω να ’ρθώ, μα φοβάμαι, φοβάμαι.
Έτσι κι αλλιώς πάλι μόνη μου θα ’μαι.

Έμμονη ιδέα

Ὅταν κάτι μέσα σου, 

ἔχει γίνει ἔμμονη ἰδέα,

 σημαίνει πὼς ὑπάρχει 

γιατί ξεπερνᾶ τὴ μετριότητα

Από το "Εν λευκώ" του Οδυσσέα Ελύτη, εκδόσεις Ίκαρος.

http://yponeirwn.blogspot.gr/2010/12/blog-post.html

Κρασί: Φετίχ για λίγους;

«Είμαι οινόφιλος και είμαι καλά». Ο όρος «οινόφιλος» σε κάποιους θυμίζει διαστροφή, αν και δεν είμαι σίγουρος ότι δεν είναι. Όπωσδήποτε έχει να κάνει με πολύ λεπτά σημεία της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης.

Η οινοφιλία στην Ελλάδα αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια, μαζί με την άνθιση του ελληνικού κρασιού. Πριν ο Έλληνας δεν είχε και πολλούς λόγους να είναι οινόφιλος, μια και δεν υπήρχαν παρά ελάχιστα αξιόλογα κρασιά στην αγορά. Τώρα πια οινόφιλους βρίσκει κανείς παντού. Οι εκθέσεις κρασιού και οι γευσιγνωσίες είναι το σημείο συνάντησής τους. Εκεί βρίσκει κανείς ανθρώπους όλων των ηλικιών οι οποίοι αναδεύουν, μυρίζουν, πίνουν, φτύνουν και σχολιάζουν σε μια δική τους γλώσσα, δυσνόητη για όσους είναι απ’ έξω. Θα μιλήσουν για τανίνες, χρονιές, οξύτητες και στρεμματικές αποδόσεις.

Ο οινόφιλος που σέβεται τον εαυτό του φροντίζει να μάθει πρώτα τα βασικά για το κρασί. Πώς παράγεται, πώς καταναλώνεται, τι ποικιλίες υπάρχουν… Στην πορεία μαθαίνει να το δοκιμάζει, να ερμηνεύει, δηλαδή, όλα εκείνα τα μυστικά που μας αποκαλύπτει ένα κρασί για τον εαυτό του όταν το μυρίσουμε και το βάλουμε στο στόμα μας. Όταν ο οινόφιλος νιώσει αρκετή αυτοπεποίθηση για όλα τα παραπάνω, περνάει στο στάδιο της αντικειμενικής αξιολόγησης. Κι αυτό γιατί ο σωστός οινόφιλος όταν αξιολογεί, αφήνει τις προσωπικές του προτιμήσεις στην άκρη. Έτσι, αρχίζει να εκφέρει άποψη για το κατά πόσο ένα κρασί είναι καλό ή όχι. Όποιος βρίσκεται σε κάποιο από τα παραπάνω στάδια γνώσης μπορεί να αποκαλείται οινόφιλος. Γιατί όταν αγαπάς κάτι, πρέπει και να το αποδεικνύεις με πράξεις.

Ο πραγματικός οινόφιλος ποτέ δεν επαίρεται για τις γνώσεις του κι αυτό γιατί πολύ απλά γνωρίζει ότι το θέμα είναι αδύνατον να εξαντληθεί. Το κρασί είναι πολύπλοκο, ατελείωτο, εξελίσσεται και αλλάζει διαρκώς. Κανείς δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι γνωρίζει καλά ένα κρασί. Μπορεί να διαψευστεί πολύ εύκολα.

Εκτός από ταπεινός, ο οινόφιλος είναι και ανήσυχος. Σε όλη του τη ζωή αναζητά νέα αρώματα, νέες γεύσεις.Δε θέλει να χάσει κανένα από τα χιλιάδες πρόσωπα του κρασιού. Γι αυτό ενημερώνεται, ταξιδεύει, αναζητά.Αναζητά το δικό του Δισκοπότηρο, που δεν είναι άλλο από το απόλυτο κρασί. Η τέλεια ισορροπία σε αρώματα και γεύσεις. Η φρεσκάδα των ουρανών και το βάρος της γης ενωμένα σε ένα ποτήρι.

Τέλος, ο οινόφιλος είναι καλοζωιστής. Αγαπά τη ζωή. Αγαπά τις τέχνες. Αγαπά τις γεύσεις. Έχει φίλους, άλλους οινόφιλους, και μαζί τους περνάει καλά, ενώ πάντα προσπαθεί να μυήσει κι άλλους στον κόσμο του.Το κρασί κουβαλάει μέσα του όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα. Άλλοτε είναι ερωτευμένο, άλλοτε γιορτάζει, πονάει, παίζει, γελάει. Και μαζί του ο οινόφιλος μαθαίνει να ζει και να αισθάνεται. Το κρασί είναι ζωντανό και μας μιλάει. Όταν κάποιος το ακούσει για πρώτη φορά, θα ξέρει ότι είναι πραγματικός οινόφιλος.

____

  Από τον Πάνο Γεωργούντζο

  Πηγή: gourmed.gr

http://antikleidi.com/2013/11/11/wine-5/#more-64475

ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΝΕΚΡΟΙ, Ο ΕΥΡΩΝ ΑΜEΙΦΘΗΣΕΤΑΙ

του Νίκου Κυριακίδη

Πήρατε τα σημερινά σας αντικαταθλιπτικά;

Αγαπήσατε εθιμοτυπικά και σήμερα τα ταίρια σας;

Μήπως και θυμηθήκατε την πρώτη σας ανατριχίλα από φόβο;

Σκουπίσατε καλά τα αίματα κάτω απ’ το κρεβάτι;

Τρώτε ακόμη τα χέρια σας σε άτοκες δόσεις;

Παίρνετε κάτι απ’ τη σύνταξη της μάνας σας;

Αποφεύγετε τους καθρέπτες;

Τσαλακώσατε πρόσφατα τη μύτη σας να μυρίσετε τη μυρωδιά της;

Πλυθήκατε μετά μια-δυο- άντε τρεις μέρες, έτσι δεν είναι;

Πέρασαν οι νεκροί σας στο όνειρο χωρίς να μιλήσουν, μόνο χαμογελώντας;

Μάθατε τεχνικές να κάνετε γλυκά, κρεατικά, σεξ όπως ποτέ άλλοτε;

Κλαίτε συχνά, αλλά μονάχα τον εαυτό σας, έτσι δεν είναι;

Σας ηρεμούν οι λάμπες το βράδυ, ναι;

Ζητούνται ζωντανοί, θα προτιμηθούν νέοι κατά προτίμηση καυγατζήδες

« Η ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΗ ΕΡΤ πρέπει εσπευσμένα να ΙΑΘΕΙ !..»

Υπογράφει ο Γιώργος ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ

Δημοσιογράφος – Φιλόλογος

… Η πρόσφατη επέμβαση των ΜΑΤ στο Ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής βρέθηκε στο επίκεντρο της τρέχουσας ειδησεογραφίας με την ΕΡΤ να … «φιγουράρει» - για άλλη μια φορά – στα πρωτοσέλιδα του ελληνικού και διεθνούς τύπου, αλλά και των ηλεκτρονικών εδόσεων των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης .

… Την ΕΡΤ η οποία «κυριάρχησε» και στην πρόταση μομφής που ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε στην Εθνική Αντιπροσωπεία … Μια συνεδρίαση της Βουλής που κατέληξε σε … «θέατρο – προς μεριά Καραγκιόζ μπερντές» (ο χαρακτηρισμός ανήκει σε τρίτο πρόσωπο). Μια συνεδρίαση με τους … κορυφαίους του «θιάσου – χορού»  να ανταγωνίζονται όχι μόνο σε λόγια, ατάκες και διαξιφισμούς «κοτσαβάκηδων» αλλά και σε ανάλογη … «γλώσσα του σώματος» ... Και από την άλλη οι συμμετέχοντες  να χειροκροτούν  τις … «εξυπνάδες» και όχι τα επιχειρήματα.

    Φυσικά,  η … ανακατάληψη της ΕΡΤ ήταν μια εξέλιξη, την οποία όλοι την περίμεναν, αφού προ καιρού είχε προαναγγελθεί και σχεδόν κανέναν δεν εξέπληξε, καθώς σε κάθε περίπτωση η νομιμότητα έπρεπε να εφαρμοσθεί και μάλιστα ύστερα από την πάροδο πέντε μηνών από τον περασμένο Ιούνιο.

    Ωστόσο, η εικόνα που έκανε … το γύρο του κόσμου, τα τελευταία εικοσιτετράωρα,  με το … λουκέτο μιας αλυσίδας με ένα ζευγάρι χειροπέδες (!) δεν ήταν – ντε και καλά – το καλύτερο κινηματογραφικό πλάνο για τον Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Φορέα. 

… Την ΕΡΤ που εξακολουθεί, ακόμα και σήμερα, να «ζει» - με σκωπτική πάντα διάθεση και σατυρική πρόθεση – το … «γελοίον» του δράματος και της τραγωδίας που εδώ και μήνες βρίσκεται σε εξέλιξη.

     Φυσικά. ο … σκωπτικός λόγος δε χωρά στην περίπτωση της ΕΡΤ, καθώς το «τραύμα» της εξακολουθεί να παραμένει ανοιχτό με ο,τι αυτό συνεπάγεται για τον τόπο μας και τους έλληνες πολίτες . 

     Και είναι ιδιαίτερα επιτακτικό και αναγκαίο η Πολιτεία  (και όχι μόνον) να σπεύσει άμεσα και να επουλώσει το … «τραύμα» της !..

 

     Είναι ιδιαίτερα αδήριτη η ανάγκη όλοι μαζί – από κοινού - να βρουν το φάρμακο και να εφεύρουν … το ίαμα.

Χρειάζεται όλοι μαζί

·        να μελετήσουν  σοβαρά

·        να σχεδιάσουν  επισταμένως

·        να οργανώσουν  με κάθε λεπτομέρεια και

·        να δομήσουν – εσπευσμένα – το νέο Ραδιοτηλεοπτικό Δημόσιο Φορέα

« Οι καιροί  ου  μενετοί !..»

     Κι ας τεθεί πλέον «τέρμα» στα κάθε λογής και είδους «παιχνίδια» στις πλάτες των εργαζομένων,  αλλά και στα … μάτια των τηλεθεατών και γενικότερα της Ελληνικής κοινωνίας.

     Είναι καιρός η Δημόσια Ραδιοφωνία και Τηλεόραση,  απαλλαγμένη από

•      τις έντονες επικρίσεις για τον τρόπο λειτουργίας της
•      τις  διαχρονικές  «παρεμβάσεις»
•    την κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος  και
•    την παρουσία των ημιαπασχολούμενων, αργόσχολων και αργόμισθων των – πάλαι ποτέ – ορισμένων υπαλλήλων της .

… Είναι καιρός – επαναλαμβάνουμε – ο νέος Εθνικός Ραδιοτηλεοπτικός Φορέας να αποτελέσει το «ΦΑΡΟ ελπίδας» για την ενημέρωση, τον πολιτισμό, τις παραδόσεις και την ψυχαγωγία μέσα στο … «φουρτουνιασμένο»   πέλαγος του ιδιωτικού ραδιοτηλεοπτικού τομέα.

…  Είναι η ώρα πλέον η Δημόσια Ραδιοτηλεόραση όχι μόνο να κερδίσει  (καταγράφοντας υψηλά ποσοστά τηλεθέασης)  τα  «πρωτεία» και τη μάχη των εντυπώσεων, αλλά και «ν’ ανθίσει», δίνοντας στο κοινό εκπομπές – διαμάντια και παραγωγές και σήριαλ  ανεπανάληπτα – όπως τον παλιό καλό καιρό. Παραγωγές και σήριαλ που έμειναν ανεξίτηλα στη μνήμη των τηλεθεατών.

     Αρκετοί, εξάλλου είχαν μιλήσει  εδώ και καιρό για την «ημερομηνία λήξης» της ΕΡΤ με τη «μορφή» που είχε ως τις αρχές του περασμένου καλοκαιριού…

      Ωστόσο, η ΕΡΤ (ή όπως αλλιώς θέλουμε να την ονοματίζουμε)  υπήρχε πριν από εμάς … υπάρχει τώρα και μ’εμάς και θάναι και ύστερα από εμάς, καθώς τη Δημόσια Ραδιοφωνία και Τηλεόραση  (με όποιο όνομα κι αν την αποκαλούν)            την έχει ιδιαίτερα σήμερα – παρά ποτέ – ανάγκη ο τόπος, η πατρίδα, οι πολίτες!..

      Και μάλιστα σήμερα, όταν ελλοχεύει ανά πάσα στιγμή ο κίνδυνος αλλοίωσης, συρρίκνωσης ή ακόμα και εκμηδενισμού των εθνικών μας χαρακτηριστικών, καθώς:

-   ο γείτονάς μας σπεύδει προκλητικά να δηλώσει πως  «δεν υπάρχει κράτος που να λέγεται «Κύπρος»

   -  τα επικίνδυνα σλάλομ από την Τρόϊκα βρίσκονται τον τελευταίο καιρό σε ημερήσια  
διάταξη, και

-  εκπρόσωπος του Eurogroup δηλώνει με … χυδαίο τρόπο : «Θα πάω για σκι και μετά βλέπουμε με τους Έλληνες»

      Η ανομία, ο ετσιθελισμός, ο ωχαδερφισμός, η προχειρότητα θα πρέπει σύντομα να εκλείψει, καθώς η Ελλάδα χρειάζεται μια Δημόσια Ραδιοφωνία και Τηλεόραση

•     σύγχρονη
•     σοβαρή
•      παρεμβατική στα «δρώμενα» και στα  «τεκταινόμενα» της εποχής.
•   χωρίς «παρωπίδες» και
•    με «ανοιχτό το Παράθυρο» στις αγωνίες, τις θυσίες και τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας με όλες τις παραμέτρους συνάμα που συνθέτουν τη σημερινή ζωή των νεοελλήνων.

     Εύλογη και έκδηλη εξάλλου είναι η αναγκαιότητα και η βούληση για έγκαιρη, έγκυρη και αντικειμενική ενημέρωση, ποιοτική ψυχαγωγία και πολιτιστική καλλιέργεια των πολιτών, καθώς και οι τρεις αυτοί τομείς δεν προσφέρονται για πολιτικά, κοινοβουλευτικά, συνδικαλιστικά, συντεχνιακά και άλλα «σήριαλ»…

     Ας σταματήσει πλέον το … «φλερτ» με τις παθογένειες του παρελθόντος, την ανομία, την παθητικότητα, την αδράνεια, και τους εσφαλμένους  πρόχειρους και αψυχολόγητους  χειρισμούς …

     Κι ας οργανωθεί πλέον ένα διάδοχο της ΕΡΤ  Ραδιοτηλεοπτικό Σχήμα, απολύτως αξιοκρατικά :

•  χωρίς το συντριπτικό ποσοστό των εργαζομένων και των στελεχών να διορίζεται με κομματικά ρουσφέτια, και
• χωρίς τα κόμματα να … φέρνουν του δικούς τους διευθυντές, δημοσιογράφους και παρουσιαστές ενημερωτικών εκπομπών

     Κι ας δοθεί επιτέλους η δυνατότητα στους νέους υπαλλήλους που πρόσφατα προσλήφθηκαν, να «παντρέψουν» τον ενθουσιασμό τους με την αξιόλογη και αξιέπαινη εμπειρία των παλαιών υπαλλήλων που «ευτύχησαν» να ενταχθούν και στο νέο ραδιοτηλεοπτικό σχήμα, για ένα καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα μέσα από τα τηλεοπτικά στούντιο και τους ραδιοθαλάμους της Αγίας Παρασκευής και της Κατεχάκη.

     Άλλωστε, να μην ξεχνάμε πως οι εκδηλώσεις  της Ελληνικής Προεδρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι … «προ των πυλών» του Ραδιομεγάρου της Αγίας Παρασκευής και οι … κάμερες θα πρέπει άμεσα ν’ ανάψουν και τα μικρόφωνα εσπευσμένα ν’ ανοίξουν…

Και κάτι ακόμα που δεν πρέπει να λησμονούμε:

     Από τον περασμένο Ιούνιο, ο νέος υπό διαμόρφωση Ραδιοτηλεοπτικός Φορέας είχε τεθεί  από πολλούς καθ’ ύλην αρμόδιους και ιθύνοντες  ως ένα «μεγάλο στοίχημα»!..

•  Ιδού λοιπόν η … Ρόδος …
•    Ιδού  το «πεδίον» …
•    Ιδού η ευκαιρία για … « δυνατά και μεγάλα» !

… «Όποιος θέλει βρίσκει τρόπους – όποιος δε θέλει βρίσκει προφάσεις»!..